၆၀ ခုနှစ်များဆီသို့

လင်းချင်းဟယ် ဟာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲကို ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး အဲ့ဒီဝတ္ထုထဲက အသုံးမကျတဲ့ဇာတ်ကောင်နေရာမှာ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ နောက်ခံကတော့ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များဖြစ်ပြီး စားစရာရှားပါး၊ ဝတ်စရာမလုံလောက်တဲ့ ခက်ခဲတဲ့ကာလ ဖြစ်ပါတယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ရှားပါးပြီး ဘဝက ငြီးငွေ့စရာကောင်းနေပေမယ့် လင်းချင်းဟယ်အတွက်တော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမမှာ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ကိုယ်ပိုင် အာကာသအိတ်ဆောင် လေးတစ်ခု ပါလာတဲ့အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေအတွက် ချက်ချင်းကြီး စိုးရိမ်စရာ မရှိလို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမ စိုးရိမ်တာက သူမရဲ့ မှတ်မိနေမှုအရ နောင်တစ်ချိန်မှာ လူဆိုးကြီးတွေ ဖြစ်လာမယ့် သားသုံးယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ တည်ကြည်ပြီး အေးစက်စက် အဖေဖြစ်သူတို့ရဲ့ နိဂုံးက အလွန်ဆိုးရွားလိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ။ လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် အသက် (၅) နှစ်သာရှိသေးတဲ့ သားအကြီး၊ အသက် (၃) နှစ်ရှိတဲ့ သားအလတ်နဲ့ အသက် (၁) နှစ်သာရှိသေးတဲ့ သားအငယ်တို့ကို ကြည့်ပြီး... သူတို့ကို အရင်ဆုံး ပေါင်မုန့်လုံးကြီး တစ်ဝက်စီ ကျွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်...