**အခန်း (၂၂၀) ရွှေလက်ကောက်တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာခြင်း**
မေအစ်မဆီကနေ အသားတွေရလာတဲ့အတွက် အိမ်မှာစားသောက်ရတဲ့ အရည်အသွေးက တစ်ဆင့်တက်သွားခဲ့သည်။
ဒီအချက်က အမေကျိုးကို လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့လက်ထဲ ငွေဆယ်ယွမ် ထိုးထည့်ပေးဖို့ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာမူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "အမေ၊ ဘာလို့သမီးကို ပိုက်ဆံပေးတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အသားတွေ အများကြီးဝယ်ရတာဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ်များမှာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။
သူမရဲ့သားငယ်နဲ့ ချွေးမဖြစ်သူတို့နဲ့အတူ ထမင်းဝိုင်းအတူစားလာခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး အမေကျိုးတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ အမြဲလိုလို အားနာနေခဲ့မိသည်။ သူမရဲ့စတုတ္ထချွေးမက သုံးဖြုန်းတတ်မှန်း သူမသိသော်လည်း၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေထဲက ဘယ်လောက်အထိ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ မြေးတွေအတွက် သုံးစွဲနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အဝတ်အစား အစုံလိုက်အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အဲဒီထဲမှာ သူ့ဇနီးကိုယ်တိုင်ထိုးပေးထားတဲ့ ဆွယ်တာအင်္ကျီနှစ်ထည်တောင် ပါဝင်သည်။ မြေးတွေကလည်း အတူတူပင် အကောင်းစားတွေချည်းသာ ဝတ်ရသည်။ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ ဒါဝါက အရပ်ထွက်နေတဲ့အရွယ်ဖြစ်တာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့က သူနေ့တိုင်း ကောင်းကောင်းစားရဖို့ အမြဲဂရုစိုက်ပေးသည်။ အကယ်၍သာ သူမကိုယ်တိုင်သာဆိုရင် အကြီးဆုံးမြေးကို ဒီလောက်အထိ အကုန်အကျခံပြီး ကျွေးမွေးနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကို အမေကျိုး မကြာခဏ တွေးမိတတ်သည်။
တစ်ဖက်မှာလည်း လင်ချင်းဟဲ့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အစားအသောက်ကို ချွေတာစွာ စားသောက်ပြီး သခွားသီး ဒါမှမဟုတ် ခရမ်းချဉ်သီးလောက်နဲ့ပဲ ပြီးစလွယ်စားလေ့ရှိသည်။ အများဆုံးမှ အသားတစ်တုံး၊ နှစ်တုံးလောက်သာ စားသည်။ သူမကိုယ်သူမ တစ်နေ့လျှင် ကြက်ဥတစ်လုံး စားခွင့်ပြုထားပေမယ့် အဲဒီလောက်ပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတစ်လျှောက် လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ ပြုမူနေထိုင်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ အမေကျိုးတစ်ယောက် သူမရဲ့မြေးတွေကို အရင်က ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို လွှတ်ချပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဆုံးမှာတော့ လူတွေက ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ရမှာပဲလေ။ အတိတ်ကိုပဲ တူးဆွနေလို့ ဘာမှဖြစ်မလာနိုင်ပေ။
အစားအသောက်တွေက အရမ်းကောင်းမွန်နေတာကြောင့် ကုန်ကျစရိတ်များမယ်ဆိုတာ အမေကျိုး သိသည်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမက ထောက်ပံ့ကြေးပေးဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဒါကိုကြားတော့ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အမေ၊ ဒါကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ။ အသားဝယ်တယ်ဆိုတာ စားဖို့အတွက်ပဲလေ။ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ကုန်သွားရင် သမီး အမေ့ဆီ လာတောင်းပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယောက္ခမဆီက ပိုက်ဆံကို ယူရက်ပါ့မလဲ။
"ယူထားလိုက်ပါ။ မင်းအဖေက မင်းကို ပေးခိုင်းလိုက်တာ" ဟု အမေကျိုးက တောင်းဆိုပြန်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ယူဖို့စိတ်ကူးမရှိသော်လည်း၊ အမေကျိုးရဲ့ လိုလားတောင့်တနေတဲ့ပုံကို မြင်တော့ လက်ခံလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ၊ သမီး အားနာမနေတော့ပါဘူး အမေ။ အမေ ပိုက်ဆံလိုရင်လည်း သမီးကို ပြောပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူမက လင်ချင်းဟဲ့နားကို ကပ်ပြီး ဒါဝါအကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။ "မင်းရဲ့ အဒေါ်ဆိုင်က ငါ့ဆီ ထပ်ရောက်လာပြန်တယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ရှောင်ဆိုင်ကို ဒါဝါနဲ့ စေ့စပ်ပေးချင်နေတာ"
"ဒါက စောလွန်းပါသေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောလိုက်တယ်။ နောက်ပြီး ငါတို့ဒါဝါက အနာဂတ်မှာ ပညာတတ်တစ်ယောက်ကိုပဲ ယူရမှာ" အမေကျိုးမှာ သူမကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေ ရှိနေသည်။
သူမရဲ့ အကြီးဆုံးမြေးလေး ပညာရေးမှာ ထူးချွန်နေတာက သူ့အမေရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံထားလို့ပဲလို့ သူမ ယုံကြည်ထားသည်။ မဟုတ်ရင်တော့ အိုကျိုးရဲ့ အရည်အချင်းတွေကိုပဲ အားကိုးရမယ်ဆိုရင် ဒီလောက် ပညာရေးမှာ ထူးချွန်တဲ့မြေးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်ပါ့မလဲ။ ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။
ဒါကပဲ သင့်တော်တဲ့ ဘဝလက်တွဲဖော် ရှာဖွေခြင်းရဲ့ အရေးပါပုံကို သက်သေပြနေသည်။ အခုတော့ သူက ပညာရေးအဆင့်အတန်း မြင့်မားနေပြီဖြစ်လို့ သူနဲ့အဆင့်အတန်းတူတဲ့သူကိုပဲ ရှာရမည်။ ရွာထဲက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ အကြောင်းမရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ချားလိုမျိုးပေါ့။ သူမက ကောင်မလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် အရမ်းရိုးလွန်းနေသည်။ သူမကတော့ မြေးဖြစ်သူကို "ထိန်းကျောင်း" ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာသည်။
အမေကျိုးရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ အတော်လေး ဆင်တူနေတယ်လို့ ဆိုရမည်။ အမေကျိုးကတော့ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမလိုမျိုး၊ စတုတ္ထမြောက်သားကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့သူမျိုးကို ရှာပေးတာ အကောင်းဆုံးလို့ ခံယူထားသည်။ စတုတ္ထမြောက်သားက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် သူနဲ့တူတဲ့လူမျိုးကို တွဲပေးလို့ မဖြစ်ပေ။ ဒုတိယမြောက်သားကို ကြည့်လေ၊ သူက သူ့ဇနီးရဲ့ လက်အောက်မှာ လုံးဝရောက်နေပြီး ရည်မှန်းချက်ဆိုတာလည်း မရှိသလောက်ပါပဲ။ အကြီးဆုံးနဲ့ တတိယမြောက်သားတွေကလည်း အတူတူပါပဲ၊ စတုတ္ထမြောက်သားလောက် စွမ်းဆောင်ရည် မရှိကြပေ။
ဒါကြောင့် အမေကျိုးကတော့ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အချိန်တန်တဲ့အခါ မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်ပြီး သေချာရွေးချယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလျင်လိုစရာမှ မလိုတာ။
လင်ချင်းဟဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သူမစိတ်ထဲမှာတော့ ကောင်လေးက ၁၁ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ကလေးဘဝကတောင် မလွန်မြောက်သေးတာကို ဘာလို့ ဇနီးသည် လိုအပ်ရမှာလဲ။ ၃၁ နှစ်လောက်မှ အိမ်ထောင်ပြုလည်း နောက်မကျပါဘူး။
သို့သော်လည်း ၁၁ နှစ်ခွဲအရွယ်၊ အရပ် ၁.၆၅ မီတာရှိတဲ့ ဒါဝါကတော့ အလွန်တက်ကြွသည်။ စက်တင်ဘာ ၁ ရက်နေ့မှာ အထက်တန်းကျောင်း မတက်ခင်အထိ ကျောင်းစာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပူစရာမလိုတော့တဲ့အတွက် သူက သူ့အဖေနဲ့အတူ နေ့တိုင်း အလုပ်မှတ်တမ်းရမှတ်တွေ ရဖို့ အလုပ်လုပ်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း သူ့ကို အထက်တန်းကျောင်းသုံး စာအုပ်တွေကို ကြိုတင်ပေးထားတဲ့အတွက် သူက ကြိုတင်လေ့လာထားနိုင်ပါသည်။
အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါရဲ့ ပညာရေးအပေါ်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့က တောင်းဆိုချက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူတို့က ပုံမှန်အတိုင်း လေ့လာနိုင်ပါသည်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဝါကိုလည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ လေ့လာစေချင်ခဲ့ပေမယ့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရဲ့ ပထမဆုံးရထားကို မှီဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးသားကို ကြိုးစားဖို့ တိုက်တွန်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အရာအားလုံးက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေက သူ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ် ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေမှာဖြစ်သည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့မှာ သင်ကြားရမယ့် အတန်းတွေ မရှိပေ။ သူမက အားလပ်ချိန်တွေမှာ မြို့ထဲ လျှောက်လည်ရင်း မြေပဲ၊ နှမ်း၊ ပဲပုပ်စတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန်တွေကို ရောင်းချလေ့ရှိသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှာတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုးမရှိပေမယ့် မြို့ထဲမှာတော့ အရောင်းသွက်သည်။
"မမကြီး၊ အဲဒီမြေပဲတွေ ရှိသေးလား။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ တစ်ခုရှိတယ်။ ရှင် စိတ်ဝင်စားမလား မသိဘူး" လို့ အဘွားအိုတစ်ယောက်က လင်ချင်းဟဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို မရင်းနှီးတာကြောင့် သတိထားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "အဒေါ်ကြီး၊ ဒါတွေကို ရအောင်ယူဖို့ ကျွန်မ အတော်လေး ကြိုးစားထားရတာပါ။ ကျွန်မတို့မိသားစုက ပိုက်ဆံ အရေးတကြီး လိုနေလို့ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူစိမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူမက ဒီလိုပဲ ပြုမူလေ့ရှိသည်။ လွယ်လွယ်နဲ့တော့ သဘောတူလို့ မဖြစ်ပေ၊ ဘယ်သူက သူလျှိုမှန်း ဘယ်သူသိမလဲ။
"ငါ့ကို မဖုံးကွယ်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်တာနဲ့တင် ဒီအလုပ်မှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူမှန်း ငါသိတယ်။ ငါ့သားနှစ်ယောက်လုံးမှာ အလုပ်အကိုင်ရှိပေမယ့် ရိက္ခာကူပွန်မရှိတော့ ငါ့မြေးတွေက ဗိုက်ဆာနေကြတယ်။ ငါက မင်းကို စုံစမ်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အဲဒီအခါမှ လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "အဒေါ်ကြီးက ပိုက်ဆံနဲ့ လဲချင်တာလား၊ တခြားဟာနဲ့ လဲချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့လည်း လိုက်သွားလိုက်သည်။ ဒီကာလမှာ လူတွေက အနည်းငယ် အော်လိုက်တာနဲ့ လန့်ဖျပ်နေတတ်ကြတာကြောင့် သူမ အပြန်ခံရမှာကို မစိုးရိမ်ပေ။ သူမကလည်း လူရှင်းတဲ့ အမှောင်လမ်းကြားတွေထဲ မဝင်မိအောင် သတိထားပြီး လမ်းမကြီးရဲ့ အဝင်ဝမှာပဲ ရပ်နေသည်။
အဘွားအိုမှာ သူမကို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမျိုးဆီ ခေါ်သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူမက လင်ချင်းဟဲ့ကို အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းပြီး လမ်းကြားထဲ ခဏဝင်သွားသည်။ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ လမ်းကြားထောင့်တစ်ခုဆီ လင်ချင်းဟဲ့ကို ခေါ်သွားသည်။
"မမကြီး၊ ဒါကို ကြည့်လိုက်" ဟု ပြောပြီး အဘွားအိုက ဘယ်သူမှ မကြည့်မိအောင် သတိထားရင်း ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းရဲ့ အစွန်းကို ထုတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဘာလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ သိလိုက်ပေမယ့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကြီး၊ နောက်နေတာလား။ ဒီလို 'ခေတ်ဟောင်း' ပစ္စည်းမျိုးက အခုခေတ်မှာ မုန့်တစ်လုံးနဲ့တောင် လဲလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မအတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"
"အခုတော့ အသုံးမဝင်ပေမယ့် အနာဂတ်မှာတော့ သေချာပေါက် အသုံးဝင်မှာပါ။ အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်စားစရာ မရှိလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒါကို လက်လွှတ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး" အဘွားအိုက တကယ်ကို နှမြောတသဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဒီအဘွားအိုကို အတင်းအကျပ် ဈေးဆစ်ရင် မတရားသလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ "ဒါဆိုရင် အဒေါ်ကြီး ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ရိက္ခာကူပွန် အလေးချိန် ၅၀၊ ဒါဆိုရင် ဒီရွှေလက်ကောက်က မင်းဟာ ဖြစ်သွားပြီ" ဟု အဘွားအိုက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ထုတ်ပြပါဦး၊ ကျွန်မ တစ်ချက်ကြည့်ပါရစေ"
အဘွားအိုက ရွှေလက်ကောက်ကို ထုတ်ပြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူမလက်ထဲမှာ အလေးချိန်ကို ချိန်ကြည့်လိုက်ရာ တော်တော်လေး လေးသည်။ "၄၀ ပဲ ရမယ်"
"၄၅"
"ကောင်းပြီ"
လင်ချင်းဟဲ့က သူမအိတ်ထဲက ရိက္ခာကူပွန်တွေကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒါတွေက သူမ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရင်း ရလာတဲ့ ကူပွန်တွေ ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနေရာထဲက ပစ္စည်းတွေအနေနဲ့ကတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်သယ်လာပေးတဲ့ စစ်တပ်သုံး ရိက္ခာကူပွန်တွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် အဲဒါတွေက တန်ဖိုးရှိတာကြောင့် နောင်အတွက် ချန်ထားလိုက်မည်။
အဘွားအိုက သူမ ဒီလောက်မြန်မြန် သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားပေ။ သူမ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ကူပွန်တွေကို ယူလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဒါက သူမမိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်လည်း မဟုတ်တာကြောင့် ရသလောက်နဲ့ လဲလိုက်ရတာကိုပဲ သူမ ကျေနပ်နေသည်။