အရောင်းအဝယ်ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရွှေလက်ကောက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူမသည် အခြေအနေကို စတင်တွေးတောနေမိသည်။ ရွှေနှင့် အခြားသော အဖိုးတန်သတ္တုများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူကများ ၎င်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း လူသိရှင်ကြား ပြသရဲပါ့မလဲ။ သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရွှေများကို စုဆောင်းထားချင်သည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒကို ခံစားနေရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရွှေဈေးတက်လာသည့်အခါတွင် ကြီးပွားချမ်းသာလာမည်ဆိုလျှင် အလွန်ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် သူမသည် အနက်ရောင်ဈေးကွက်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မျက်နှာကို အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်စကားဝှက်ကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူမအား အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး သူမသည် ရွှေအကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းတော့သည်။
"ဒီခေတ်မှာ ဘယ်သူမှ ထုတ်ရောင်းရဲကြတာ မဟုတ်တော့ ဈေးကတော့ မပေါဘူးဗျ" ဟု လူငယ်လေးက ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ အသွင်အပြင်နှင့် နဖူးပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများရှိနေသော်လည်း ထိုလူငယ်သည် သူမကို ပုံမှန်လာရောက်ဝယ်ယူနေကျ ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေပြီး သူမသည် အရောင်းအဝယ်လုပ်လို့ရသည့်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
"ဘယ်လောက်လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆွဲကြိုးနှစ်ကုံးရှိတယ်။ ခင်ဗျား လိုချင်ရင် ကျွန်တော် ရောင်းပေးနိုင်တယ်" ဟု ထိုလူငယ်က ပြောသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်ထံမှ ရွှေဆွဲကြိုးနှစ်ကုံးကို ယူလာကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး "ဘယ်လောက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီကောင်က ၁၀၀ ဂရမ်၊ ဟိုကောင်က ၁၅၀ ဂရမ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယွမ်နှစ်ရာနဲ့ ပေးလိုက်မယ်" ဟု ထိုလူငယ်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ရှင်ကတော့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို လုယက်လိုက်တာ ပိုမြန်ဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်စိစွေကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ရွှေလေ။ ခင်ဗျား လိုက်ရှာနေတယ်ဆိုကတည်းက နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒါတွေက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ" ဟု ထိုလူငယ်က ပြန်ပြောသည်။
"ယွမ်ငါးဆယ်။ ရှင်သဘောတူရင် ကျွန်မယူမယ်။ မဟုတ်ရင်လည်း ထားလိုက်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ယွမ်ငါးဆယ်နဲ့ပဲ ယူလိုက်တော့" ဟု ထိုလူငယ်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအနေဖြင့် လက်ရှိဈေးကွက်ကို အပြည့်အဝ မသိရှိသေးဘဲ ဈေးပိုပေးမိနေသလားဟု သံသယဖြစ်မိသော်လည်း သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို မလျှော့ခဲ့ပေ။
"ကျွန်တော် ပြောပါရစေ အစ်မရေ၊ အလိမ်ခံနေရသလိုမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုတာက အစ်မက ဖောက်သည်ဖြစ်နေလို့ပေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က အစ်မကို ရောင်းပေးမယ်များ ထင်နေသလား" ဟု ထိုလူငယ်က တတွတ်တွတ်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဘာမျှပြန်မပြောပေ။ သူမသည် ရွှေဆွဲကြိုးများကို ယူလိုက်ပြီး "နောက်ထပ် ရှိသေးလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အစ်မရေ၊ အစ်မ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က ရှာပေးလို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရောင်းရတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ အစ်မ ထပ်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီဈေးနဲ့ မရနိုင်တော့ဘူးနော်" ဟု ထိုလူငယ်က သတိပေးသည်။
"ကျွန်မအတွက် နည်းနည်း စုပေးထားပါ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အရမ်းတော့ စုပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မ တကယ်လိုချင်တာဆိုရင် နောက်မှ အရောင်းအဝယ် ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"
လင်ချင်းဟဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုလူငယ်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရာတွင် ဝမ်းဗိုက်ပူနေသည့် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ရှားပါးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။
"ဦးလေးကြီး၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက နောက်ထပ် လိုချင်သေးတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ စုပေးထားသင့်လား" ဟု ထိုလူငယ်က မေးသည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းချင်နေတဲ့သူတွေ ရှိသေးတာကိုး။ သူမ တစ်ခုခု ကြားသိထားတာများလား" ဟု အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက တွေးတောသည်။
"ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘာများ သတင်းထူး ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ" ဟု ထိုလူငယ်က ပြန်ပြောသည်။
ယခင်က အနီရောင်အစောင့်တပ်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အနက်ရောင်ဈေးကွက်မှာ အချိန်အတန်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့ရပြီး အရောင်းအဝယ်မှာလည်း အလွန်အေးစက်ကာ မည်သူမျှ မမြင်ရအောင် နေခဲ့ရသည်။
"ဒီလူတွေကို အထင်မသေးပါနဲ့" ဟု အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြောသည်။ "သွားပြီး သူမအတွက် နောက်ထပ် ရှာပေးလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ သူမလာရင် အဲဒီအကြောင်း မေးကြည့်လိုက်ဦး။ သူမအတွက် အလုပ်ရှုပ်တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်လေး ဘာလေး ပေးလိုက်ပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ထိုလူငယ်က သဘောတူလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ သည် လမ်းကြားငယ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူမ၏ အာကာသထဲမှ စိုစွတ်နေသော တဘက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်လိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည်။ သူမ၏ အာကာသထဲတွင် ရွှေများစွာကို စုဆောင်းမိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် နောင်တစ်ချိန်အတွက် ရွှေတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဆက်လက်စုဆောင်းနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အိမ်သို့ မပြန်မီ လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်တွင် ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ပိုးသတ်ဆေးသွားဝယ်ပြီး စောစောပြန်လာကာ အလုပ်မသွားဘဲ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
"စောစောပြန်လာတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
"မြို့ထဲ သွားခဲ့တာလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခရီးတစ်ခု သွားလာခဲ့တာ" ဟု သူမက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ရွှေစုဆောင်းမည့် အစီအစဉ်အကြောင်းကို သူ့အား မပြောပြခဲ့ပေ။ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အကောင်းဆုံးဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် သူမ၏လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာရုံသာဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိကာ မိမိအပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာရှိသော ဇနီးသည်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ထားရခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုကံကောင်းခြင်းကို ခံစားနေရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
"ဒီည ဘာစားကြမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"လီယန်ဖီး (Liangpi) စားမလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အကြံပြုသည်။ ၎င်းသည် သူ အလွန်နှစ်သက်သော အစားအစာ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူမက ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အခြားလုပ်စရာမရှိသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ ကူညီပေးသည်။ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးသည် အိမ်တွင်းမှုကိစ္စများကို အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ၎င်းအတွက် အထူးကျွမ်းကျင်မှု မလိုဘဲ အချိန်နှင့် အားထုတ်မှုအနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် လုပ်နည်းကို ကျွမ်းကျင်သွားသောအခါ သူမသည် သူ့ကို ဆက်လုပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ဖေးသို့သွားကာ ခရမ်းချဉ်သီးနှစ်လုံး ခူးလာခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်လုံးကို သူ့အား ပေးလိုက်ပြီး တစ်လုံးကို မိမိအတွက် ယူထားလိုက်သည်။
ကလေးများမှာ အပြင်တွင် ရှိနေကြသည်—Little ဆူချန် နှင့် Little စုရွှန်း တို့သည် ကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင် အဘွားဖြစ်သူနှင့်အတူ ကစားနေကြသဖြင့် အိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ခရမ်းချဉ်သီးကို စားရင်း လီယန်ဖီးကို ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းစဉ်တစ်ခု စတင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ မိသားစုက နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြောင်းရွှေ့ရလိမ့်မယ်။ အခြေတကျ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ အဖေနဲ့အမေကိုပါ ခေါ်လာသင့်တယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤသို့သော အဆိုပြုချက်မျိုးကို ဦးစွာ စတင်ပြောဆိုခြင်းမှာ ရှားပါးသည်။ သူမသည် အဘိုးအဘွားကျိုးတို့နှင့် အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်နိုင်သော်လည်း ဤသို့ ကြင်နာပြရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သူမကို ထိုသို့ပြုလုပ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် "အဲဒါကတော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့ ပြောင်းလာကြတဲ့အခါအတွက် ကြိုတွေးထားတာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက ပိုများလာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ချင်းပိုင်၊ နိုင်ငံက ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့အခါကျရင် ဈေးဆိုင်ခန်းလေး ဘာလေး ဖွင့်မလား"
"အမြတ်ရဖို့ ခက်ခဲမလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အလေးအနက် မေးသည်။
"ရှင်က မျက်နှာပျက်မှာကို ကြောက်နေတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးသည်။
"နိုင်ငံက ခွင့်ပြုပေးသရွေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာပျက်စရာ မရှိပါဘူး" ဟု သူက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
၎င်းသည် သူ့၏ အခြေခံမူဖြစ်သည်။ နိုင်ငံက ခွင့်ပြုပေးသရွေ့ သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်က ဘေးထွက်လုပ်နေသည့် ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အန္တရာယ်များသည့်အတွက် သဘောမတူသော်လည်း သူ့ဇနီးသည်ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုညက သူသည် ကန့်ကွက်ရန် ကြိုးစားတိုင်း ဇနီးသည်၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားရပြီး ကန့်ကွက်ရန် နေရာပင် မရှိတော့ပေ။
"လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ခန်း ဖွင့်တာက နောင်တစ်ချိန်မှာ အမြတ်အများကြီး ရမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောသည်။
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကာလ အစောပိုင်းတွင် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်များမှာ ခေတ်စားလာခဲ့ပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ ထို့နောက် ကုန်ပစ္စည်းများ၏ အရှိန်အဟုန်၊ နောက်ဆုံးတွင် စတော့ဈေးကွက်နှင့် အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ မည်သည့်လမ်းကြောင်းမဆို အစောပိုင်းကာလတွင် ငွေရှာရသည်မှာ လွယ်ကူသည်။ ဈေးဆိုင်ခန်းတစ်ခုဖြင့် စတင်ခြင်းသည် ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်မျိုး မဖြစ်နိုင်ဘဲ လုံလောက်သော အရင်းအနှီး ရှိလာသည့်အခါ ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် စဉ်းစားနိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကျောင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် အစီအစဉ်များအတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးသည် မှားယွင်းနိုင်စရာ မရှိပါ။ သူမ ပြောသမျှကို သူသည် အကောင်အထည်ဖော်ပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အမျိုးသားကို မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းတစ်ဆုပ် ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ဖမ်းမိသွားရာ နှစ်ဦးသား မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အနမ်းတစ်ပွင့် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
အမေကျိုး သည် မြေးလေး စုရွှန်း နှင့်အတူ ထိုအချိန်တွင် ရောက်လာသည်။ တံခါးမှာ ပိတ်မထားသဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မြေးလေးကို ခေါ်ကာ ခေါင်းခါလျက် ချက်ချင်းပင် နောက်ပြန်လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
တကယ်ပါပဲ... နေ့လယ်ခေါင်ကြီးမှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့နေကြပါသတဲ့လား။