အခန်း (၂၁၉) - အသား ပိဿာချိန် တစ်ရာ
ဆူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှောင်မေတို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် ကလေးများကို ရုပ်ရှင်ကြည့်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဆူချန်နှင့် ဆူရွှန်းတို့ နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆူဒါလင်က “သူတို့က သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ တကယ်ကို ရင်းနှီးကြတာပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
“ရင်းနှီးရမှာပေါ့၊ စတုတ္ထအစ်မက သူတို့ကို အရမ်းကောင်းတာကိုး” ဟု ကျိုးရှောင်မေက ပြန်ပြောသည်။
ဆူဒါလင်က ပြုံးလျက် “စတုတ္ထအစ်မက တကယ်ကို စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့သူပါ။ သူ ဒီကောင်လေးတွေကို ဒါဝါတို့နဲ့ ဘာမှမခွဲခြားဘဲ တန်းတူထားပြီး ဆက်ဆံတာကို ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်” ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
“သူက အဲဒီလိုမျိုး လူစားမျိုးလေ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ သဘောတူထားရင် သူက အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးတတ်တယ်။ ဘက်လိုက်တာမျိုးလည်း မရှိဘူး” ဟု ကျိုးရှောင်မေက ဆိုသည်။
ဆူဒါလင်က သွားဖြူလေးပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ထိုအချက်ကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့သာ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးမဟုတ်ပါက သူ၏တူဖြစ်သူ ဒါဝါကို သူမတို့ထံ လာရောက်နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် သူ သဘောတူပါ့မလား။ သူသည်လည်း သူမ၏ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်သည်။ ဆွေမျိုးသားချင်းများကြားတွင် ဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ မျက်ကန်းတစ္စာ တောင်းဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ယူခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် ဂရုစိုက်မှုဖြင့် တည်ဆောက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ထိုအကြောင်းကို အလေးမထားပေ။ သူမသည် တစ်နေ့တာလုံး ကလေးများကို ပျော်ရွှင်အောင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်၊ တရုတ်ဇီးသီးယိုတုတ်တံများ စားကြသည်၊ ထို့နောက် အိမ်ပြန်ယူသွားရန် ဖရဲသီးတစ်လုံး ဝယ်ခဲ့ကြသည်။
ကလေးများကို သူမ၏သမီးဆီ ခေါ်သွားမှန်း သိထားသော အမေကျိုးက “ရှောင်မေ နေကောင်းရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“ကောင်းပါတယ်။ သူ့ယောက်ျားက သူ့ကို ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်လို အလိုလိုက်ထားပုံပဲ။ ကျွန်မသွားတော့ သူက နောက်ပြောင်သလိုနဲ့ ဒီတစ်ခါမွေးရင် နောက်ဆုံးပဲ၊ နောက်ထပ် မမွေးတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောပြသည်။
အမေကျိုးက ပြုံးလျက် “အဲဒီကလေးမလေးကတော့ဗျာ။ ဘယ်ကနေ အဲဒီအတွေးတွေ ရလာမှန်းကို မသိဘူး။ သူကလည်း ငယ်သေးတာကို၊ မွေးနိုင်တုန်းလေး မွေးထားတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူတို့မှ မွေးနိုင်ဖို့ အခက်အခဲရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့” ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
ဆူဒါလင်၏ လစာသည် မကြာသေးမီက တစ်လလျှင် ယွမ် ၃၀ မှ ယွမ် ၄၀ နီးပါးအထိ တိုးလာခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်မေလည်း လစာတိုးသဖြင့် သူမ၏လစာမှာ ယွမ် ၂၀ နီးပါး ရှိလာသည်။ ဝင်ငွေစုစုပေါင်း ယွမ် ၆၀ ရှိသဖြင့် ထိုခေတ်ကာလအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင်ပင် မိသားစုများစွာသည် ကလေးများစွာကို မွေးမြူနိုင်သေးရာ ဝင်ငွေကောင်းသော ဇနီးမောင်နှံအတွက်ဆိုလျှင် ကလေးများစွာ မွေးရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
“ဒီတစ်ယောက် မွေးလာရင် သူတို့မှာ ကလေးသုံးယောက် ဖြစ်သွားပြီလေ။ အဲဒါ နည်းတဲ့အရေအတွက် မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်မေက တကယ်ကို နောက်ထပ် မမွေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ကို ဝေဖန်မနေပါနဲ့ အမေရယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးသည်။
“သုံးယောက်ဆိုတာ နည်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းများတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါလင်မှာလည်း အလုပ်အကိုင် တည်ငြိမ်နေတာပဲ၊ ကလေးများများ မွေးထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု အမေကျိုးက တုံ့ပြန်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ သားနှစ်ယောက် ရှိနေပြီးသားလေ။ ဒီတစ်ခါမွေးတာ မိန်းကလေးဆိုရင် သားသမီး စုံသွားပြီပေါ့။ အကယ်၍ နောက်ထပ် သားယောက်ျားလေးပဲ ထပ်မွေးရင်လည်း သုံးယောက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ အမေရယ်၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ပါစေတော့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အေးပါလေ” ဟု အမေကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ဝင်မပါတော့ရန် သဘောတူလိုက်သည်။ “ငါတော့ ရေကန်မှ ငါးရှဉ့်တွေကို သတ်ပြီး သန့်စင်ပြီးပြီ”
“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ အဲဒါတွေကို အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ချက်လိုက်မယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။
သူမ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည် - ငါးရှဉ့်ကို အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြင့် ချက်ထားသောဟင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းချို၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်နှင့် ပဲတောင့်ရှည်ဖြင့် ချက်ထားသော ဝက်သားสาม層သားဟင်း။ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မိသားစုတစ်ခုလုံး ညစာဝိုင်းတွင် ထိုင်စားကြသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် မေအစ်မထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည်။ အထဲသို့ ရောက်သောအခါ မေအစ်မက “ညီမလေး၊ မြို့ထဲမှာ အခုတလော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အခုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနှစ်အစောပိုင်းကတော့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အရမ်းများခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အတော်လေး ငြိမ်သက်နေပါတယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ မေအစ်မ၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် သူမလည်း အသံကို လျှော့ပြောလိုက်သည် - “မေအစ်မ၊ သားသတ်ရုံမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ”
“ရှိတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေး အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ပါ” ဟု မေအစ်မက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးလိုက်သည်။
“အသား ပိဿာချိန် ၄၀။ အဆင့်မြင့် ပထမတန်းနဲ့ ဒုတိယတန်း အသားတွေချည်းပဲ” ဟု မေအစ်မက သူမကို အကဲခတ်ရင်း ပြောသည်။
“အဲလောက်တောင်လား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရောဂါရှိတဲ့ ဝက်သားတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ထိုခေတ်ကာလတွင် ရောဂါရှိသော အသားဖြစ်လျှင်ပင် လူများက လုဝယ်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုကဲ့သို့သော မရိုးသားသည့် ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် မပတ်သက်လိုပေ။ အနာဂတ်မှ လာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် သူမ၏ စည်းမျဉ်းဖြစ်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ရောဂါမရှိပါဘူး။ ဒါက ပိုလျှံတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေဆီက ရတာပါ” ဟု မေအစ်မက တိုးတိုးလေး ပြောပြပြီး သားသတ်ရုံ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။ သူတို့သည် တရားဝင် သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏထက် ပိုမို၍ ဝက်အနည်းငယ်ကို မွေးမြူထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း အုပ်စုတူတူပင်ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မပြောကြပေ။ သူတို့သည် ဤနှစ်မှသာ စတင်လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခင်က မလုပ်ရဲခဲ့ကြပေ။ သို့သော် တင်းကျပ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သားသတ်ရုံမှာမူ ဘေးကင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် မေအစ်မနှင့် အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထိုညတွင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ နံနက်တစ်နာရီခန့်တွင် သူမ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ လင်ချင်းဟဲ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျိုးချင်းပိုင်အား သိခွင့်ပေးထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဝက်သားအများအပြားကို သူမ လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။ သူမတွင် အာကာသ (Space) ရှိသည်ဖြစ်ရာ မေအစ်မထံမှ ပိုမိုတောင်းဆိုလိုက်ပြီး စုစုပေါင်း ပိဿာချိန် တစ်ရာနီးပါး ရခဲ့သည်။
မေအစ်မသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့ကြသူဖြစ်၍ ၎င်းပမာဏကို ပေးရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင်ကို ပြောပြသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း အကူအညီမဲ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ နံနက်တစ်နာရီတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အသား ပိဿာချိန် တစ်ရာဆိုသည်မှာ မနည်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။ မေအစ်မက ၎င်းတို့ကို လွယ်အိတ်နှစ်လုံးဖြင့် ထုပ်ပိုးပေးထားပြီး အသားအစိတ်အပိုင်းအလိုက် အလေးချိန်များကိုလည်း မှတ်သားပေးထားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ပစ္စည်းများကို ယူကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
“သတိထားကြပါ” ဟု မေအစ်မက တိုးတိုးလေး မှာသည်။
“မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် အစ်မဆီ လာလည်မယ်နော်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး မည်သူမျှ မကြည့်တော့ကြောင်း သေချာသည့်အခါ ဝက်သားများကို သူမ၏ အာကာသထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။
“အသားကောင်းတွေချည်းပဲ။ တခြားနေရာမှာ ရောင်းဖို့တောင် နှမြောတယ်။ ကျွန်မတို့ပဲ သိမ်းထားရအောင်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်ထဲတွင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြောသည်။ ၎င်းတွင် အဆီများ၊ ဝက်သုံးထပ်သား၊ ဝက်သားလွှာနှင့် နံရိုးများ၊ အရိုးကြီးများစွာ ပါဝင်သည်။
“ဒါဆိုလည်း သိမ်းထားလိုက်ကြတာပေါ့” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သဘောတူသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ ယခင်အသုတ်ကို စားပြီးဖြစ်၍ ဤအသုတ်ကိုတော့ သူတို့အတွက် သိမ်းထားနိုင်သည်။ မေအစ်မထံမှ ဝယ်ယူသည့်ဈေးမှာ ယွမ်တစ်ရာအောက်သာ ရှိသဖြင့် သူမ ပို၍ပင် ဝမ်းသာသည်။ သူမ ပုံမှန်ရောင်းနေကျ အသားများအတွက်မူ သူမသည် အပိုအသားများကိုသာ ဝယ်လေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာပင် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းကောင်းပြီး အမြတ်များလှသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ရက်ကပင် သူမ စုဆောင်းငွေကို ရေတွက်ကြည့်ရာ ယွမ် ၅၀၀၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်းသည် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ "ယွမ်တစ်သောင်းရှင်" ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့အတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကလေးများကို မနှိုးဘဲ ရေချိုးပြီး အိပ်စက်ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့သည် မေအစ်မ၏အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ငွေရှင်းပေးလိုက်သည်။ အသားဖိုးမှာ ယွမ်ကိုးဆယ်နီးပါး ရှိသဖြင့် သူမ ငွေကို အပြည့်အဝ ပေးချေလိုက်သည်။
မေအစ်မက ဝမ်းသာအားရဖြင့် “နောက်ထပ် ဝယ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု တကယ်တမ်းတွင် နောက်ထပ် ဝယ်သူမရှိသည့် လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့” ဟု မေအစ်မက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရန် အရိုးပြုတ်ရည်ကို စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။