စက်တင်ဘာလကျောင်းမဖွင့်မီတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် မြို့ကြီးသို့သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူသည် ဓာတ်မြေဩဇာနှင့် ပိုးသတ်ဆေးများ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေပြီး ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုပြီးပါက ယခုနှစ်အတွက် နောက်ထပ်ဝယ်စရာ မလိုတော့ပေ။
ထိုနေ့နံနက်စောစောတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် စိတ်ပျက်အားငယ်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဇနီးတွင် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူသိသော်လည်း သူမက ထုတ်မပြောပေ။ သူမက လိုက်ပါလာရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုထားသဖြင့် သူမကို အနားတွင်သာ ထားထားရတော့မည်။ မြို့ထဲတွင် သူမကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခိုင်းရန် သူစိတ်မချပေ။
မြို့ကြီးသည် ခရိုင်မြို့လောက် တည်ငြိမ်မှုမရှိပေ။ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အနည်းငယ်က အနည်းငယ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ဤခေတ်ကာလတွင် ထိုသို့သော မငြိမ်မသက်မှုများမှာ အခါအားလျော်စွာ ပေါ်ပေါက်တတ်စမြဲဖြစ်သည်။
"ရှင် အလုပ်ကိစ္စပြီးအောင်လုပ်ပါ။ နေ့လယ်ကျရင် ပြန်ဖို့အတွက် ဒီနေရာမှာပဲ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဘူတာသို့ရောက်သည်နှင့် လမ်းခွဲရန် ကြိုးပမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့နောက်ပဲ လိုက်ခဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေလာခဲ့သူဖြစ်၍ ဇနီးဖြစ်သူ၏ စရိုက်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမပြောသည့်အတိုင်း နာခံပြီး မိမိဘေးတွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေမည့်သူမျိုး မဟုတ်မှန်း သူသိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း နာခံရန် လုံးဝစိတ်ကူးမရှိပေ။ သူနှင့်သာ အတူကပ်နေမည်ဆိုပါက ဤခရီးက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည်နည်း။ သူမသည် အလကားသက်သက် ခရီးမပေါက်လိုပေ။ ကျောင်းကလည်း မကြာခင်ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ်လာရန် အခွင့်အရေးရတော့မည်မဟုတ်။ ဤသည်မှာ ပစ္စည်းရှာရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာမှာပဲ ပြန်ဆုံဖို့ သဘောတူကြတာပေါ့။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး" ဟု သူမက ကတိပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ လုံးဝလက်မခံပေ။ သူသည် ဓာတ်မြေဩဇာနှင့် ပိုးသတ်ဆေးများ ဝယ်ရန် သူမကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အချိန်တစ်နာရီကျော် ကျန်ရှိနေသေးချိန်တွင် သူက သူမကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က နောက်ကနေ တောက်လျှောက်လိုက်နေမည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားလိုက်သည်။
*ရှင်က ကျွန်မကို ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား* ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါကြောင့် သူသည် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိသာနေသည်။ သူကြည့်နေသည့်အောက်တွင် မည်သူကများ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် ချဉ်းကပ်ဝံ့ပါ့မလဲ။ သူက လူတွေကို ကြောက်ပြီး ပြေးသွားအောင် လုပ်နေခြင်းပင်။
"မင်း ဘာလဲချင်တာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
"ဘာမှလဲစရာမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီအတိုင်း လျှောက်ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ" ဟု သူမက အတင်းငြင်းဆိုသည်။
ရွှေလဲလှယ်သည့်ကိစ္စကို သူသိသွား၍ မဖြစ်ပေ။ သူသည် အလွန်ရိုးရာစွဲသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းမှတစ်ဆင့် အပိုဝင်ငွေအနည်းငယ်ရအောင် လုပ်ခဲ့စဉ်ကပင် သူလက်ခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပိုသည်ကို သူလက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမကို စတိုးဆိုင်သို့ ခေါ်သွားကာ အဝတ်အစားကောင်းကောင်းအချို့ ဝယ်ပေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ဖက်ရှင်ကျသည့် အဝတ်အစားများ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ ပုံစံတူများသာ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိဘဲ စိတ်ပျက်မိသည်။
သူမက အဝတ်အစားများကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အင်္ကျီလက်ပြတ်တစ်ထည်သာ ဝယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှမလိုပါဘူး။ အိမ်မှာ အပိုတွေ အများကြီးရှိတယ်"
သူမက ခေါင်းမာနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် လည်း ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် သူမကို ကုန်ပစ္စည်းဖြန့်ချိရေးသမဝါယမသို့ ခေါ်သွားကာ လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် ဘူတာသို့ ပြန်သွား၍ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခရီးစဉ်မှာ အလကားဖြစ်သွားရသည်ဟု အတွင်းစိတ်တွင် ညည်းတွားမိသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို တောက်လျှောက်ကပ်နေသဖြင့် သူမမှာ ဘာမျှလုပ်မရဘဲ စိတ်ပျက်နေရသည်။
ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများနှင့်အတူ စက်ဘီးဖြင့် ကျေးရွာသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပစ္စည်းများကို သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာထဲသို့ သိမ်းလိုက်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ သယ်သွားသည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အလုပ်ရှုပ်စေရန် ခိုင်းလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလျက် ရှိနေသည်။
သူမ ချမ်းသာလာမည့်လမ်းကို သူက တားဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
*ထားပါတော့* ဟု သူမတွေးလိုက်သည်။ *ကံကြမ္မာက အဝေးကြီးမသွားဖို့ ပြောနေတာပဲ၊ ရပ်လိုက်တော့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုထိ စုဆောင်းထားတာတွေကလည်း မနည်းတော့ပါဘူး*
ကျောင်းသစ်ရာသီစတင်ချိန်တွင် ဒါဝါသည် မြို့သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ အထက်တန်းပထမနှစ်ကို စတင်တက်ရောက်ပြီး ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ အိမ်တွင် နေထိုင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်များနှင့် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။
ဒါဝါ ကျောင်းသို့သွားပြီးနောက် မိသားစုမှာ သူ့ကို လွမ်းဆွတ်နေကြသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သာမက ညီဖြစ်သူ အာဝါ၊ ဆန်ဝါ နှင့် ငယ်သူများဖြစ်သည့် ဆူချန်တို့ပါ သူ့ကို အလွန်အမင်း သတိရနေကြသည်။
ထိုညတွင် ကုတင်ပေါ်၌ လှဲနေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဖက်ထားကာ "ဒါဝါ ဝမ်းကွဲအစ်မအိမ်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေပါ့မလားမသိဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်မပူစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ဒါဝါသည် အရပ်ရှည်လာပြီး လူပျိုပေါက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျေးလက်တွင်ဆိုလျှင် လူကြီးတစ်ဝက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ သူသည် စာသင်ရန်သာ သွားနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် စိတ်မပူပေ။ ထို့ထက်ပို၍ သူသည် ဒါဝါကို ကိုယ်ခံပညာများ သင်ပေးထားပြီး ဂရုတစိုက် လေ့ကျင့်ပေးထားသဖြင့် လူတစ်ယောက်နှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ပြဿနာမရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိခင်တစ်ယောက်၏ ပုံမှန်စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် "ဒီကလေးတွေ ကြီးလာရင် သူတို့ဘဝနဲ့ သူတို့ ဖြစ်သွားကြမှာ။ နောက်ကျရင်တော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့မှာ" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ ကျောကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီအပတ် အားလပ်ရက်ကျရင် ကျွန်မ သူ့ဆီ သွားကြည့်ဦးမယ်" ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။
"အင်း" ဟု သူပြန်ဖြေသည်။ သူ့ဇနီးက ကလေးတွေကို အလိုလိုက်သည်ဟု သိသော်လည်း သူမလုပ်ချင်သည်ကို လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
ထိုခေတ်က ကျောင်းများတွင် နောက်ပိုင်းခေတ်များကဲ့သို့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နှစ်ရက်ပိတ်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ကျောင်းသားများသည် တစ်လလျှင် တစ်ရက်သာ ခွင့်ရပြီး ထိုနေ့မှာ အိမ်ပြန်ကာ စားနပ်ရိက္ခာများ လာယူရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နံနက်ပိုင်းတွင် အိမ်ပြန်၍ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားရသဖြင့် တစ်နေ့တာလုံး ခရီးလမ်းတွင်သာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရက်ကို ရေတွက်ထားပြီး သူအကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများဖြစ်သည့် ဝက်သားตุ๋န်နှင့် ငါးရှဉ့်ตุ๋န်တို့ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။
သူမ ရောက်သွားချိန်တွင် ဒါဝါ၏ အားလပ်ရက်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။ သူသည် အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပျော်သွားသည်။
"အမေ! ကျွန်တော် အဒေါ်ဆီက စက်ဘီးချေးပြီး အိမ်ပြန်မလို့ လုပ်နေတာ" ဟု သူက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
ကျိုးရှအိုမေသည် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ထားပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာလည်း တစ်စီးရှိသဖြင့် မြို့တွင် ထူးခြားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
"အမေက မင်းအဒေါ်ဆီ လာလည်ရင်း မင်းအတွက် အစားအသောက်နဲ့ လက်မှတ်တွေ လာပို့တာ၊ ဒါကြောင့် မင်း အိမ်ပြန်စရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
သူမ ဒါဝါကို မတွေ့ရသည်မှာ တစ်လခွဲရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် လက်တွေ့ကျသူဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူဖြစ်သဖြင့် လွမ်းဆွတ်မိသည်မှာ မလွန်ပေ။ သူသည် အရပ်မပုသော်လည်း အသက်ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အစားအသောက်ခြင်းတောင်းကို ပေးလိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသောအခါ ကျိုးရှအိုမေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကလေးမီးဖွားပြီးနောက် ကျိုးရှအိုမေသည် ကိုယ်အလေးချိန် အတော်တက်လာပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ၁၄၀ ပိဿာ (Jin) ခန့် ရှိလိမ့်မည်!
"လေးမြောက်အစ်မ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မေးသည်။ သူမ ဝလာမှန်း သူမသိသည်။ ကလေးမွေးပြီးနောက် စိတ်အေးသွားပြီး အစားအသောက် ပိုစားလာသဖြင့် အထူးသဖြင့် နို့တိုက်နေရချိန်တွင် ပိုစားဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဆူဒါလင် ကလည်း နေ့တိုင်း အရသာရှိသည့် ဟင်းလျာများ ချက်ကျွေးနေသဖြင့် အားဖြည့်ပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။
"မင်း ပိုဝလာလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "ငါ ဝက်သားตุ๋န်နဲ့ ငါးရှဉ့်ตุ๋န် ယူလာတယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ ကောင်းကောင်းစားရအောင်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးကို သွားကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
"လေးမြောက်အစ်မ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ဆိုသည်။ "ဒါလင်က ကျွန်မကို အလုပ်မလုပ်ခိုင်းတော့ဘဲ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကလေးတွေကို ပြုစုစေချင်နေတာ"
"မင်း ကလေးကို အမေကျိုးဆီ ပြန်ပို့မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့ဩစွာ မေးသည်။ "ဒါဆို အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်ကြတာပေါ့"
"ဒါလင်က သူ့သမီးလေးနဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာလေ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။