"မင်းရဲ့လစာက မနည်းဘူးနော်။ အလုပ်ထွက်လိုက်ရင် တစ်လကို ယွမ်နှစ်ဆယ်လောက် ဝင်ငွေလျော့သွားမှာ။ မင်းရဲ့ယောက်ဖလစာက ယွမ်လေးဆယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက နည်းတာမဟုတ်ပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒီခေတ်ကာလတွင် အလုပ်အကိုင်ရဖို့ဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ အလုပ်တစ်ခုခု ပေါ်လာပြီဆိုလျှင်ပင် ၎င်းကို လုယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများစွာ ရှိနေတတ်သည်။ အလုပ်အကိုင်သစ်တစ်ခု ရှာဖွေခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်အောင်သွားရသလောက် ခက်ခဲသည်။ ၁၉၇၅ ခုနှစ် ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ကန့်သတ်ချက်များမှာ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အထိ လျော့ပါးသွားမည်မဟုတ်သေးပေ။ စောင့်ဆိုင်းရမည့်အချိန်မှာ အတော်ပင် ကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ ၏ တစ်လယွမ်နှစ်ဆယ် လစာကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ ဆူဒါလင် အလုပ်မလုပ်နိုင်သည့်တိုင် ထိုဝင်ငွေဖြင့်ပင် သူတို့၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ သာမန်မိသားစုတစ်ခုသည် တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ်ဖြင့် အဆင်ပြေစွာ ရပ်တည်နိုင်သည်။ အနာဂတ်အမြင်အရဆိုလျှင် မိသားစုတစ်ခုတွင် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း သုံးခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ရှိနေခြင်းသည် စိတ်ပူပန်မှုကင်းဝေးစေသဖြင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ကျိုးရှ ၏ မိသားစုတွင် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရမည်။
ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း များပြားခြင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု နည်းပါးစေပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေကာ မိသားစုအတွင်း ပဋိပက္ခများကို သဘာဝအတိုင်း လျော့နည်းသွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအား အလုပ်ထွက်ရန် အားမပေးခဲ့ပေ။
"ကျွန်မလည်း အလုပ်ထွက်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်သည်။ သို့သော်လည်း အိပ်ပျော်နေသည့် သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါလင်က ဒီကလေးမလေးကို သူ့အသက်ထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးထားတယ်။ သူက ကလေးကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူနှစ်ယောက်တုန်းကလိုမျိုး အိမ်ဟောင်းမှာ ထားခဲ့ဖို့ကိုလည်း ဝန်လေးနေတာ"
"သူ့အဒေါ်က အသက်အရွယ်ရနေပြီလေ။ သူ အလုပ်က အနားယူဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ ဆူဒါလင် ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။
"စဉ်းစားထားပါတယ်။ သူက သူ့အလုပ်ကို သူ့သမီးအငယ်ဆုံးဆီ လွှဲပေးဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ဘာမှ အတည်မဖြစ်သေးဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ဖြေသည်။
"သူတို့က ဒီနားမှာပဲ နေတာလေ။ သူ အနားယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ပါ။ ကလေးထိန်းခကို အမေဆီကနေ သူဆီ ပြောင်းပေးလိုက်ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှ က တွေဝေသွားပြီး "အမေက သဘောတူပါ့မလား" ဟု မေးသည်။
"ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ။ ချန်ချန်နဲ့ ရှွန်းရှွန်းတို့က အခုဆို ကြီးနေပြီ။ သူတို့ဘာသာသူတို့ ဆော့နိုင်ကြပြီဆိုတော့ အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ။ ညီမလေးရဲ့ကလေးကို ထိန်းပေးစရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် အမေက အပိုဝင်ငွေ မရတော့တာကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ကျိုးရှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဤကိစ္စကို ဆူဒါလင် နှင့် တိုင်ပင်ရဦးမည်ကို သူမ သိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါကို ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ပေးရန် ခေါ်ထုတ်သွားပြီး မုန့်ဖိုးအဖြစ် ယွမ်တစ်ယွမ် ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လိုမျိုး မိခင်မျိုးသာလျှင် ဤမျှ ရက်ရောသော မုန့်ဖိုးကို ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုရမည်။ "သားကို ချွေတာစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး သမီးကိုတော့ လိုလေသေးမရှိ ထားပါ" ဆိုသည့် စကားပုံရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သားဖြစ်သူ၏ အခြေခံလိုအပ်ချက်များအပေါ် ကပ်စေးနည်းရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ်နှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းကို မွေးမြူပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"လကုန်ရင်တော့ မင်းက ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းချိန်ကို ကူညီဖို့ ပြန်ရမှာပေါ့။ ခွင့်ရက်ရော ရမှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ခုနစ်ရက် ခွင့်ရပါတယ်" ဟု ဒါဝါက ခေါင်းညိတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာမျှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူမသည် ဒါဝါကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အိမ်မပြန်မီ စုဆောင်းထားသည့် ဝက်သားအကြွင်းအကျန်များကို ရောင်းချရန် မှောင်ခိုဈေးသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ဒါဝါကတော့ ယွမ်ငွေကို သိမ်းထားလိုက်သည်။ သူသည် ဘတ်စကက်ဘောတစ်လုံး ဝယ်နိုင်သည်အထိ စုဆောင်းချင်သည်။ ဘောလုံးမှာ အတော်ပင် ဈေးကြီးသည်။ အိမ်မှာ စားဖို့ပါးဖို့ လူများသောကြောင့် မိသားစု၏ ဝန်ပိနေပုံကို သူ နားလည်သည်။ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် သူသည် နေ့စဉ် နို့ဘူးနှစ်ဘူး သောက်နေရဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအတွက် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးမှာ မိခင်၏ လစာမှသာ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဒါဝါ၏ ရည်မှန်းချက်ကို မသိရှိပေ။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒါဝါသည် မြို့တွင် အလွန်တော်ကြောင်းကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အား ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ညီမလေး၏ ကလေးကို အဒေါ်အကြီးဖြစ်သူက ထိန်းပေးမည့်အကြောင်းနှင့် ကလေးထိန်းခကို သူမထံသို့ ပေးအပ်သွားမည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"ပေးလိုက်ပါလေ။ ချန်ချန်နဲ့ သူ့ညီက အခုဆို ကြီးနေပြီ။ စားစရိတ်တွေကိုတော့ သူတို့ကို သေချာပေးခိုင်းဖို့ပဲ သတိပေးလိုက်ပါ" ဟု အမေကျိုး က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ အတိတ်က သူမသည် သမီးဖြစ်သူထံမှ ငွေများကို မြေးဖြစ်သူများ၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် စုဆောင်းပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ မြေးအကြီးဆုံးမှာ အနာဂတ်တွင် အလားအလာကောင်းများ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သမီးအငယ်ဆုံးက ငွေပေးခြင်းကို ရပ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမဖြစ်ပေ။ သို့သော်လည်း ယောက်ျားလေးများအတွက် စားစရိတ်ကိုတော့ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ဆွေမျိုးသားချင်းကြားတွင်ပင် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ငွေကြေးကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့သည် သဘောတရား နားလည်သူများဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သို့ စီမံရမည်ကို ကောင်းစွာ သိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အမေကျိုး နှင့်အတူ ချွေးမဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုတ်ခိုင်လာပုံအကြောင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။ အမေကျိုး က "အဲ့ဒီကလေးမလေး! ငွေကို ဘယ်လိုစုရမှန်းတောင် မသိဘူး။ ဒီလို ပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် စားနေတာ၊ သူ့လစာက ဘယ်လောက်များ အလောက်ပါ့မလဲ" ဟု ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်သည်။ မကျေမနပ် ပြောဆိုနေသော်လည်း အမေကျိုး မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် တုတ်ခိုင်ခြင်းသည် လှပသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ သမီးအငယ်ဆုံးကို သားမက်ဖြစ်သူက ဤမျှကောင်းမွန်စွာ ပြုစုထားနိုင်သည်မှာ သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရွာမှ မိန်းကလေး အနည်းငယ်သာ မြို့သို့ အိမ်ထောင်ကျနိုင်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရွာသူတစ်ဦး မြို့သို့ အိမ်ထောင်ကျလျှင် အဆင့်အတန်း မြင့်တက်သွားသည်ဟု ယူဆကြပြီး ယောက္ခမများ၏ အထင်သေးခြင်း၊ အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို လုပ်ခိုင်းခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ရိက္ခာများ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းတို့ကို ခံရတတ်သည်။ ဆူဒါလင် ကဲ့သို့ သမီးဖြစ်သူကို ကောင်းစွာ ဆက်ဆံပေးသည့် အိမ်ထောင်ဖက်မျိုးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စကားနှင့် စိတ်ထဲရှိသည်မှာ ကွဲလွဲနေကြောင်း သိသဖြင့် ပြုံးသာ ပြုံးလိုက်သည်။
စက်တင်ဘာလကုန်တွင် ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းချိန် စတင်သည်။ ဆူဒါလင် ၏ အဒေါ်သည် အလုပ်မှ အနားယူရန်နှင့် အလုပ်ကို အိမ်ထောင်ပြုရန် နီးကပ်နေသည့် သမီးအငယ်ဆုံးထံ လွှဲပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။ မြို့နေလူတန်းစားများကို လေးစားကြသော်လည်း သူတို့သည် အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်း ရှာဖွေနိုင်ရန် တည်ငြိမ်သောအလုပ်အကိုင် လိုအပ်သည်။ အလုပ်တစ်ခုကို စီစဉ်ပေးထားခြင်းက ထိုဖြစ်စဉ်ကို ပိုမို လွယ်ကူစေသည်။
ဆူဒါလင် သည် ကလေးထိန်းပေးမည့်အကြောင်း အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် ဆွေးနွေးသည်။ သူသည် အဒေါ်ဖြစ်သူကို ဆွေမျိုးရင်းချာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သူမသည်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူနှင့်အတူ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူမက သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့ဇနီးမောင်နှံ အလုပ်သွားချိန်တွင် ကလေးများကို ကြည့်ပေးမည်ဖြစ်ကာ အလုပ်ပြန်ချိန်တွင် လာခေါ်ရန် ပြောသည်။ ၎င်းမှာ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ဆူဒါလင် က ငွေပေးချင်သော်လည်း သူမက လက်မခံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသားတုံးများကို အခါအားလျော်စွာ ပို့ပေးရန် သေချာစေလိုက်သည်။ သူသည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ဒါဝါသည် အားလပ်ရက်ဖြင့် ပြန်လာသောအခါ ထိုစီစဉ်မှုအကြောင်း ပြောပြသော်လည်း ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းချိန် စတင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စကားပြောချိန်မှာ တိုတောင်းလှသည်။ လူတိုင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
သီးနှံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင့်မှည့်လာကြသဖြင့် အမြန်ရိတ်သိမ်းပြီး ဂိုဒေါင်များသို့ သယ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမ ခုနစ်ရက်မှာ အလုပ်အရှုပ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းများက ခွင့်ရက်ပေးလိုက်သည်။ ကျောင်းသားအများစုမှာ ကျေးလက်ဒေသမှ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤစီစဉ်မှုမှာ သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ပတ်သာ ကြာမြင့်သည်။
ခုနစ်ရက် ပြည့်သွားသောအခါ ဒါဝါ ကျောင်းပြန်တက်သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဖမ်းမိထားသော ယုန်တစ်ကောင်ကို ယူသွားသည်။ နွေရာသီအတွင်းက ကျိုးချင်းပိုင် ယုန်တစ်ကောင်မျှ မဖမ်းမိခဲ့သော်လည်း ဆောင်းဦးစပါးရိတ်သိမ်းချိန် ပထမနေ့တွင် တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ဒါဝါ မထွက်ခွာမီ ဖခင်ဖြစ်သူ နောက်ထပ် ယုန်နှစ်ကောင် ထပ်ဖမ်းမိသေးသည်။
ထိုယုန်များမှာ တုတ်ခိုင်နေကြသည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် စပါးတွေကို ခိုးစားထားလိုက်သလဲ။ ဒါဝါသည် ယုန်ကို ကိုင်ကာ ဆူဒါလင် ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဆူဒါလင် က တစ်ဝက်ကို ဦးလေးဖြစ်သူထံ ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ ဟင်းချက်လိုက်သည်။
ရိတ်သိမ်းချိန် အလယ်လောက်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ယုန်တွင်းတစ်ခုကို ဝင်စီးလိုက်သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီး ယုန်က လွတ်သွားသော်လည်း ယုန်ပေါက်လေး အနည်းငယ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ ဤခေတ်လူများ၏ အမြင်တွင် ယုန်များမှာ သီးနှံများကို ဖျက်ဆီးသော ပိုးမွှားများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က အပင်များကို စားရုံသာမက မြေပြင်ကိုလည်း တူးဆွဖျက်ဆီးတတ်ကြသည်။
သို့သော် ဖမ်းမိထားသည့် ယုန်ပေါက်လေးများကို အိမ်တွင်ပင် မွေးထားလိုက်သည်။ ဆန်ဝါ၊ ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့မှာ အရွယ်သေးငယ်ပြီး အရေအတွက်လည်း နည်းပါးသဖြင့် မွေးမြူရ လွယ်ကူသည်။ အဓိက ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။