ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်သည် ချောမွေ့စွာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆောင်းဂျုံစိုက်ပျိုးပြီးမှသာ ဆောင်းဦးမိုးများ စတင်ရွာသွန်းလာခဲ့သည်။ ဤအချိန်ရောက်သော် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ စပါးခွဲတမ်းကို အပ်နှံပြီးဖြစ်ကာ ကျန်ရှိသော စားနပ်ရိက္ခာများကိုလည်း ခွဲဝေပြီး ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အသားဝေစု ရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဓားများကို သွေးလျက် စောင့်မျှော်နေကြသည်။
ဤကာလသည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ ကျိုးတာနီ ၏ လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပသည့်အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်း နားချိန်ဖြစ်သဖြင့် မိသားစုဝင်များအနေဖြင့် မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မျိုးဆက်တစ်ခုခြားနေသည့်အတွက် ကျိုးရှ လက်ထပ်စဉ်ကကဲ့သို့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် စောင်မပေးအပ်တော့ပေ။ ယင်းအစား အခြားသော အစ်မတော်များ ပေးအပ်သည်နှင့် တန်းတူ ငါးယွမ်ကိုသာ ပါဝင်လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကျိုးတာနီ အဝတ်အစားသစ် ချုပ်ဝတ်နိုင်စေရန်အတွက် အဝတ်စတစ်လိပ်ကိုလည်း မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။
အသားဝေစု ရရှိပြီးနောက်တစ်ရက်တွင် ကျိုးတာနီ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ သူမ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က ကျိုးတာနီ သည် ကလေးမလေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီ မိခင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာသင်ကြားရသည့်အတွက် မင်္ဂလာပွဲ ပြင်ဆင်မှုများတွင် ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကသာ ဧည့်ခံပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ကျိုးတာနီ လက်ထပ်သည့်အခါတွင်လည်း ဖခင်ဘက်မှ အဒေါ်များက တစ်ဦးလျှင် ငါးယွမ်စီ ပိုက်ဆံပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကြီးမားသည့် ပမာဏမဟုတ်သော်လည်း အားလုံးမှာ သူမ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာအဖြစ်သာ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ မပြောင်းရွှေ့ရသေးသော်လည်း ထိုငွေကြေးများသည် သူမပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သမီးဖြစ်သူကို မီးတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့မည့်သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရသော မိသားစုကို သေချာစွာ ရှာဖွေပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လယ်ယာလုပ်ငန်း အထွတ်အထိပ်ကာလ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ရာသီဥတုမှာ အေးစက်စပြုလာသည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းဦးမိုးရွာသွန်းပြီးနောက်တွင် အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။
"မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အဝတ်အစားတွေ ထူထူဝတ်ထားကြ။ ရေထဲမှာ ထပ်ဆော့ဖို့ ခွင့်မပြုတော့ဘူး၊ နားလည်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မနက်စောစောတွင် ထကာ ဆူမိသားစုညီအစ်ကိုများကို သတိပေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ ထိုကလေးများသည် သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်နေကြပြီး ထိုနေရာတွင် နေရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြသဖြင့် ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်သို့ ပြန်သွားခြင်းမှာ ရှားလှသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ရေထဲမှာ မဆော့တာ ကြာပါပြီ။ အခုတော့ စကျင်ကျောက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ဆော့နေတာ" ဟု ဆူချန် က ပြန်ပြောသည်။
"ဗိုက်ဆာတယ်" ဟု သူ၏ညီငယ် စုရွှန်း က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဗိုက်ဆာနေတာလား။ ယုန်သား စားကြရအောင်" ဟု အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည့် ဆန်ဝါ က ပြောသည်။
"မလုပ်နဲ့! ယုန်တွေကို မစားနဲ့" ဟု စုရွှန်း က ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်အတွင်း ဖမ်းမိခဲ့သည့် ယုန်ငယ်လေးများကို မွေးမြူထားခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် အတော်ပင် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သူ စုရွှန်း သည် ထိုယုန်လေးများကို သံယောဇဉ်တွယ်နေသဖြင့် အသတ်ခံရသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။
"သူတို့ကို စားဖို့အတွက် မွေးထားတာလေ။ အရင်တစ်ခေါက်က မင်း အရမ်းကြိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အရသာရှိရှိနဲ့ စားနေတာလေ" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ ကြက်တွေကို မွေးသလိုပဲ စားဖို့အတွက် မွေးတာက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ပိုမို လက်တွေ့ကျသူ ဆူချန် က ထောက်ခံသည်။
"မစားပါနဲ့။ မွေးထားကြပါ!" ဟု စုရွှန်း က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ငိုတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
"မငိုပါနဲ့။ မင်းငိုရင် ယုန်က တကယ်အသတ်ခံရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ငယ်ရွယ်သူ စုရွှန်း သည် ကျလာတော့မည့် မျက်ရည်များကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီလေ။ မင်းတို့ဆန္ဒအတိုင်း ဆက်မွေးထားကြမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ သူမသည် ယုန်များ ပိုဝလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငယ်ရွယ်သူ စုရွှန်း သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက်တွင် သူသည် ယုန်များကို ဂရုစိုက်ရန် ထွက်သွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို ထိုအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် Da Wa အတွက် ဆွယ်တာအသစ် တစ်ထည် စတင်ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ အရင်ထည်မှာ မတော်တော့သဖြင့် သိုးမွှေးချည် နှစ်ဂျင်ကို ဝယ်ယူပြီး အသစ်ထိုးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ အဟောင်းကိုတော့ အာဝါ ဆီသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်မည်။ သူမသည် အလဟဿဖြစ်အောင် လုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဆောင်းဦးမိုး ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဆောင်းရာသီအတွက် ထင်းများ ရှာဖွေရန် ထွက်သွားသည်။ ယခုနှစ်သည် အလွန်အေးစက်ခဲ့သည့် ယခင်နှစ်ထက် ပိုမိုနွေးထွေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထင်းများကို ကြိုတင်စုဆောင်းရန် ငွေပိုသုံးရသည်ကို စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ထင်းရှာရင်း ဖမ်းမိလာသည့် ရစ်ငှက်တစ်ကောင်ကိုလည်း ပါလာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မှိုတစ်ဆုပ်ကို ချက်ချင်းယူကာ ရေစိမ်ထားလိုက်သည်။ ရစ်ငှက်ကို မှိုနှင့် ကြော်လိုက်ပါက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
"ကျွန်မ Da Wa ဆီ အဝတ်အစားတွေ သွားပို့ဖို့ နှစ်ရက်နေရင် မြို့ကိုသွားမယ်။ ရှင်တို့အတွက် ဘာဝယ်ပေးရမလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ကိုယ့်အတွက်ပဲ တစ်ခုခု ဝယ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးမယ့်သူမျိုးလား"
ကျိုးချင်းပိုင် ဖြစ်သူ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလူသားသည် သူမကို ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ထင်းများကို စတင်စီစဉ်သည်။ အချို့မှာ အခြောက်ခံရန် လိုအပ်သဖြင့် ဖြန့်ခင်းရမည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လုပ်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရစ်ငှက်ကို သတ်ပေးရန် သူ့ကို ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အလိုလိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းရမည်ဆိုလျှင် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံး၌ အမျိုးသားများကို အလုပ်ရှုပ်နေစေမှသာ မိသားစုအတွင်း သဟဇာတဖြစ်စေပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကိုင်ရခြင်းမှ ကင်းဝေးစေသည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် တစ်နေ့သုံးနပ်ကို အရည်အသွေးမြင့်မားစေရန် အမြဲဂရုစိုက်သည်။ ဒါက တရားမျှတမှု ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။
မှိုနှင့်ကြော်ထားသည့် ရစ်ငှက်ဟင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်လှသည်။ ထမင်းနှင့်အတူ စားသုံးရာ မိသားစုတစ်ခုလုံး ကျေနပ်သည့် အမူအရာများဖြင့် စားသောက်ကြသည်။
"ဖေဖေ၊ ဒီနှစ်တော့ ဦးလေးနဲ့အတူ တောဝက်လိုက်မုဆိုး လုပ်ဦးမှာလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။ သူသည် အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခင်နှစ်က တောဝက်လိုက်သည့် အတွေ့အကြုံကို မှတ်မိနေသည်။
"တောဝက်လိုက်တာ ဘာလုပ်မလဲ။ တောဝက်တွေ့ရင် အဝေးဆုံးကို ပြေးသာပြေး။ လိုက်မုဆိုး မလုပ်ရဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူပူလိုက်သည်။
"Da Wa က အနာဂတ်မှာ တက္ကသိုလ်တက်ရမှာ။ ပညာသင်စရိတ်အတွက် စုထားတာ ပိုကောင်းတယ်" ဟု အမေကျိုး က ဖြည့်စွက်သည်။ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူမှာ စွမ်းရည်မရှိလျှင် သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် မလုပ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စွမ်းရည်ရှိနေသည့်အတွက် တူဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်စရိတ်ကို ကူညီနိုင်စေရန် မျှော်လင့်မိသည်။
"တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။ စရိတ်တွေကို ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံစုစရာ မလိုပါဘူး။ အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်မျိုးတော့ မလုပ်ကြနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် ချွေးမဖြစ်သူ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေသည်။ လေးယောက်မြောက် ချွေးမဖြစ်သူသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ တောဝက်လိုက်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်များပြီး မလိုအပ်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ရစ်ငှက်များနှင့် ယုန်များကသာ ပို၍ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသည်။
ဆွယ်တာထိုးပြီးသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် Da Wa ဆီ ပေးရန်အတွက် မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမယူလာသည့် အသားအချို့ကို ရောင်းချပြီး အိမ်ရှိကလေးများအတွက် နို့မှုန့်များ ဝယ်ခဲ့သည်။ Da Wa အတွက်မူ မလိုတော့ပေ။ မြို့သည် ကျေးလက်နှင့် မတူဘဲ ဆောင်းရာသီတွင်ပင် နွားနို့လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရရှိနိုင်သည်။
"လေးယောက်မြောက် ချွေးမကတော့ ကလေးတွေကို တကယ်ပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာပဲ" ဟု ကျိုးရှ ထိုနေ့က Da Wa ၏ ဆွယ်တာအသစ်ကို မြင်သောအခါ မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဆူဒါလင် က သဘောတူသည်။
"လေးယောက်မြောက် ချွေးမရဲ့ လစာတွေအားလုံး ကလေးတွေအတွက်ပဲ ကုန်သွားမယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ကျိုးရှ က သုံးသပ်သည်။
"သူတို့... အားလုံး... အရမ်းကောင်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားကြတာပဲ" ဟု ဆူဒါလင် က ဆိုသည်။
သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကလေးများမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်နေပုံကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ "ငါတို့လည်း အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေကို လေးယောက်မြောက် ချွေးမလိုမျိုးပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ကြမယ်" ဟု ကျိုးရှ က ဆုံးဖြတ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆူဒါလင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
Da Wa သည် အိမ်တွင် မရှိပေ။ သူသည် ဘတ်စကက်ဘော ကစားရန် ထွက်သွားသည်။ သူနှင့် အတန်းဖော်များ ပိုက်ဆံစုပြီး ဘောလုံး ဝယ်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ပြဘဝသည် ကျေးလက်ထက် ပိုမိုစည်ကားသည်မှာ အမှန်ပင်—ရုပ်ရှင်များ၊ ပန်းခြံများ၊ ဘတ်စကက်ဘောနှင့် စားသောက်ဆိုင်များ—အရာအားလုံး ရှိသည်။
ကျေးလက်ဒေသတွင်လည်း ကျေးလက်၏ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း မြို့ပြလောက် မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။ ကစားပြီးနောက် Da Wa သည် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အနာဂတ်တွင် အလုပ်ရလျှင် မြို့တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူကာ အခြေချရန်နှင့် မိဘများကိုလည်း မြို့သို့ ခေါ်ယူလာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။