အခန်း (၂၂၆) - ကလေးမရနိုင်တော့ခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရန်၊ အလုပ်တစ်ခုရရန်နှင့် အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်လောက်သည့် ငွေစုဆောင်းရန် ရည်မှန်းချက်ထားနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။
တကယ်လို့သာ သူ တက္ကသိုလ်တက်ဖြစ်ခဲ့ပါက အိမ်ဝယ်စရာမလိုတော့ပေ။ အလုပ်ခွင်ဝင်သည့်အခါ သူ့အတွက် အစိုးရမှ အိမ်တစ်လုံး ချပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ အတော်လေး အရည်အသွေးကောင်းသည့် နေရာမျိုး ဖြစ်ဖို့များသည်။ သို့သော် Da Wa မှာ အလုပ်မစရသေးသည့်အတွက် ထိုအခွင့်အရေးများအကြောင်း သူ မသိသေးပေ။
ဒီနှစ်တွင် ဆီးနှင်းများ နောက်ကျမှကျလာပြီး နိုဝင်ဘာလကုန်ခါနီးမှသာ စတင်ကျလာသည်။ ဤရက်ပိုင်းများတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အားလပ်ချိန်များ၌ အင်္ဂလိပ်စာ ဝါကျများကို လေ့လာမှတ်သားရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးနေသည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးသွားလျှင် ၁၉၇၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်။ နောက်ထပ်တစ်နှစ်လောက် ကြာလျှင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများကို ပြန်လည်ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ထိုကာလမှာ နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်၍ အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဖခင်နှင့် သားနှစ်ယောက်မှာ အပြင်တွင် ပြေးလွှားလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လာကြသဖြင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် မျက်နှာများမှာ နီရဲနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို ကြည့်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး "အပြင်မထွက်ခင် မျက်နှာလိမ်းဆေး မလိမ်းရဘူးလား" ဟု အပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် လိမ်းဆေးဘူးကို ယူလာပြီး သူတို့ကို လိမ်းပေးလိုက်သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က မှန်ကိုယူ၍ မျက်နှာကို စစ်ဆေးနေကြစဉ် ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ငြိမ်ခံနေသည်။
"အမေ၊ သားတို့ရဲ့ တတိယဦးလေး အခုလေးတင်ပဲ ရောက်လာပြီး ဖေဖေ့ကို တောကြက်တွေလိုက်ဖမ်းဖို့ သွားမလားလို့ မေးသွားတယ်။ သားလည်း လိုက်သွားချင်တယ်!" ဟု အာဝါ က ကြေညာလိုက်သည်။
"အစ်ကို လိုက်သွားရင် သားလည်း လိုက်မယ်!" ဟု ဆန်ဝါ က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
"မင်းတို့ အိမ်မှာပဲနေပြီး ငါတို့ တောကြက်ဖမ်းလာတာကို စောင့်စားပြီး အားဖြည့်စားလိုက်ကြ" ဟု အာဝါ က သူ့ညီကို ခေါ်သွားရလျှင် သူ့အခွင့်အရေး ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ငါတစ်ယောက်တည်းလည်း ဖမ်းနိုင်တာပဲ၊ မင်းက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ" ဟု ဆန်ဝါ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အာဝါ စိတ်တိုလာသော်လည်း ဆန်ဝါ ကမူ သူ့ညီကို လျစ်လျူရှုကာ မိဘနှစ်ပါးကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် အမေ ပဲငါးပိအစာသွပ် မုန့်လုပ်မှာ။ အလုပ်ရှုပ်မယ့်နေ့ဖြစ်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာပဲနေပြီး ကူလုပ်ပေးရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အမေကလည်း၊ အစ်ကိုကြီးတုန်းကတော့ သွားခွင့်ပြုခဲ့တာပဲကို" ဟု အာဝါ က ငြင်းဆန်သည်။
"အဲဒီတစ်ခေါက်တုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ ပြန်တွေးရင် ကြောက်တုန်းပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာပဲနေ။ ဒီလို ဆီးနှင်းကျတဲ့ရက်တွေမှာ အပြင်လျှောက်သွားမယ့်အစား အိမ်ထဲမှာ နေရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ မင်းတို့က ဒုက္ခရှာချင်နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် တတိယမြောက်အစ်ကို Lin နှင့်အတူ တောကြက်ဖမ်းရန် ထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို အိမ်မှာပင် ထိန်းထားပြီး ပဲငါးပိမုန့်များ လုပ်ရန် ကူခိုင်းလိုက်သည်။ အမေကျိုး လည်း လာရောက် ကူညီပေးသည်။
ပဲငါးပိမုန့်ဆိုသည်မှာ ဆောင်းရာသီတွင် အိမ်တိုင်းစားလေ့ရှိသော အစားအစာဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်များလည်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။ အလုပ်လုပ်နေရင်း အမေကျိုး က ရွာထဲက သတင်းတစ်ခုကို ပြောပြသည်။ "ဘယ်သူလုပ်တာလဲမသိဘူး၊ ရွာက စပါးကျီကို တစ်ယောက်ယောက်က အပေါက်ကြီး ဖောက်သွားတယ်တဲ့။"
စာသင်ကြားရေးကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "စပါးကျီကို သွားထိတာလား? သူတို့ အသက်ကို ပိုင်စိုးချင်နေကြတာလား?"
ဤခေတ်ကာလတွင် စပါးကျီကို ဖျက်ဆီးသူများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးလေ့ရှိပြီး သေဒဏ်အထိပင် ကျခံရနိုင်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မိမသွားဘူး" ဟု အမေကျိုး က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ သူမအမြင်တွင်တော့ ဒါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသည့် လုပ်ရပ်သာဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နောင်အခါတွင် စည်းကမ်းများ လျော့ပေါ့သွားလျှင် အခြေအနေများ မည်မျှ ရှုပ်ထွေးလာမည်ကို သူမ တွေးမိသည်။ "အမေ၊ နောင်အခါ သမီး အပြင်သွားနေရရင် အိမ်ကို မကြာခဏ လာကြည့်ပေးပါဦး။" သူတို့မှာ ဖေးယင်း ဆိုသည့် ခွေးရှိသော်လည်း သူမ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။
"ကျွန်မတို့ရွာမှာ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ အိမ်နီးချင်းတွေ ရှိနေတာပဲ။ ဖေးယင်း ဟောင်ရင် သူတို့ ကြားမှာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က စိတ်ချစေရန် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့လည်း စိတ်ချရအောင် အမေ မကြာခဏ လာကြည့်ပေးပါ့မယ်။"
ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တတိယမြောက်အစ်ကို Lin တို့သည် ညနေပိုင်းတွင် တောကြက်အနည်းငယ် ဖမ်း၍ ပြန်လာကြသည်။ တတိယမြောက်အစ်ကို Lin က သူတို့မိသားစုအတွက် နှစ်ကောင်ယူပြီး ကျန်သည်ကို ဒီမှာပင် ထားခဲ့သည်။
မိသားစုအတွက် အားဖြည့်ရန် လိုအပ်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီတွင် အဖေကျိုး အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့ပြီး ဒီနှစ်တွင် အလုပ်မှတ်တမ်း ခြောက်မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ သူ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်၍ ပိုပြီးလည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။
ဒီဇင်ဘာလ ရောက်ရှိလာသောအခါ အိမ်ဝင်းထဲတွင် ဆီးနှင်းများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် မိသားစု မနက်စာစားနေစဉ် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ဒေါ် Huang ရောက်လာပြီး သကာညို လာတောင်းသည်။ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူမှာ မနေ့ညကမှ ကလေးယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားထားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သကာညို ဝယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲနေသည်။
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိတော့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းအတွက်လည်း လိုဦးမှာမို့လို့ ခြောက်ကျပ်သား (half a jin) ပဲ ပေးနိုင်မယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောကာ ခပ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ဒေါ် Huang က ငွေပိုပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သာမန်ဈေးနှုန်းအတိုင်းသာ ယူသည်။ ဒေါ် Huang က "ဆရာမ Lin ရယ်၊ အားမနာပါနဲ့။ တခြားသူဆိုရင် ခင်ဗျား ပေးမှာမဟုတ်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒီပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ပါ" ဟု တောင်းဆိုသည်။
"ကလေးမွေးတာ ဝမ်းသာစရာကိစ္စပါ၊ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အစ်မကပဲ ပိုက်ဆံပိုပေးမယ်ဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလို့ပဲ ပြောရတော့မှာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ် Huang လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အရေးတကြီး လိုအပ်တဲ့အခါ အစ်မဆီမှာ ရှိရင်လည်း အစ်မက ပြန်မျှပေးမှာပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ် Huang ပြန်သွားသောအခါ အမေကျိုး သည် မြေးများရှေ့တွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်သည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ကို "တကယ်ပါပဲ၊ ကလေးမွေးခါနီးပြီမှန်း သိရက်နဲ့ ကြိုပြီးတော့ စျေးဆိုင်မှာ မဝယ်ထားကြဘူး။ အခုတော့ ဒီကိုပဲ လာတောင်းတယ်" ဟု ရေရွတ်သည်။
သူမသည် ဒေါ် Huang နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသော်လည်း၊ ဤသို့ အခွင့်အရေးယူသည့်ပုံစံကို အမေကျိုး သဘောမကျပေ။
"သကာညို နည်းနည်းပါကွာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်မပူရန် ပြောသည်။ သူမအနေဖြင့် Shen Yu နှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် လိုအပ်လျှင် အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်၊ Shen Yu က ပစ္စည်းရောက်တိုင်း သူမအတွက် ချန်ထားပေးလေ့ရှိသည်။
အမေကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "Da Wa တို့ သားအမိတွေ ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ အရွယ်ရောက်လာရင် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်မိသားစုလုံးစာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိလာမှာပါ။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အမေကျိုး က ဆန်ဝါ ပြီးနောက် ကလေးမရှိတော့သည့်အတွက် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ကို နားလည်သည်။ တကယ်လို့သာ အမေကျိုး က လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သားအိမ်ပြွန်ခွဲစိတ်မှု (tubal ligation) လုပ်ထားသည်ကို သိသွားပါက အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က ကလေးထပ်မရနိုင်ခြင်းမှာ သူ့ကြောင့်ဟု အပြစ်အားလုံးကို သူယူထားပေးသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် အမေကျိုး သည် သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူအပေါ် အားနာစိတ် ဖြစ်မိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုအတွက် ချီးကျူးရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမကြား ပြဿနာဖြစ်လျှင် သားဖြစ်သူကသာ ကြားဝင်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားပေးရသည်။
"ကျွန်မသားတွေကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ထားတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ခံသည်။ "သူတို့က ညီအစ်ကို ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ထက်တောင် တန်ဖိုးရှိပါသေးတယ်။"
အမေကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။