လာဘာပွဲတော်ကာလအတွင်းမှာ ဒါဝါတစ်ယောက် ကျောင်းပိတ်ရက် ရနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျောင်းအချိန်ဇယားက နောက်ပိုင်းခေတ်တွေလို တင်းကျပ်မနေခဲ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အားလပ်ရက်ရနေသည်။ ဒီနှစ်အတွက် သူမသည် ယခင်နှစ်ကထက် အထည်အလိပ်ကူပွန် နှစ်ခုနှင့် စားသောက်ကုန်ကူပွန် နှစ်ခု ပိုရထားသော်လည်း သူမ၏ ဆန်စပါးရိက္ခာ ခွဲတမ်းမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒါဝါက "အမေ၊ သား မြို့ထဲမှာ အန်ကယ် (လင်အငယ်) နဲ့ ဆုံတယ်။ အဘိုး နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပထမဆုံး စိတ်ကူးမှာ ထိုအဘိုးကြီး၏ ဖျားနာမှုနှင့် သူမနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများ သူမနှုတ်ဖျားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏သားကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်လို့ သားထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ အဘိုးဆီ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပို့ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား" ဟု ဒါဝါက အကြံပေးသည်။
*ဒါက သူမရဲ့ ဗီလိန်သားလေးပဲလား* ဟု သူမ တွေးမိသည်။ *သူမကများ သူ့ကို လမ်းမှားပေါ် ရောက်အောင် ပို့လိုက်မိတာများလား*။
လင်ချင်းဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမေတို့က အိမ်ထောင်ကျပြီးသား သမီးတွေလေ။ အစတုန်းကတော့ ဒီကိစ္စထဲ မပါဝင်ချင်ခဲ့ဘူး။ အမေ သူတို့ကို လေးစားမှု ပြခဲ့ပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကပဲ အလေးမထားခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့လည်း သားလို သဘောထားပြည့်ဝတဲ့ သားကြီးတစ်ယောက် ရထားတာတော့ ကံကောင်းတာပဲ။"
ဒါဝါက ပြုံးပြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောသည်မှာ "သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ အန်ကယ်အတွက် အသားနည်းနည်း လှီးယူသွားပေးလိုက်မယ်။" သူမက ထိုလက်ဆောင်ကို သူမဆီကမှန်း အိမ်ကလူတွေ မသိစေရဟုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားလိုက်သည်။
ဒါဝါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လက်ခံနိုင်လောက်သည့် အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့ အမေ၊ သားရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က သားတို့အိမ်ကို တစ်ရက်လောက် လာလည်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်" ဟု ဒါဝါက ထပ်ပြောသည်။
"ရတာပေါ့။ ဘယ်တော့လဲ။ အသားဝေတဲ့နေ့ပြီးမှဆိုရင်တော့ သူ့ကို ဟင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ဧည့်ခံပေးလို့ရတာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ထမင်းဝိုင်းက နည်းနည်း ရိုးရှင်းသွားလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ သူမ၏သား သူငယ်ချင်းခေါ်လာခြင်းကို သူမ ဘာမှမပြောပါ။ သူမသား၏ လူမှုဆက်ဆံရေးကို အားပေးချင်သည်။
"သားတို့အိမ်က 'ရိုးရှင်းတဲ့' ထမင်းဝိုင်းတွေကတောင် တခြားအိမ်တွေထက် ပိုကောင်းနေဦးမှာပါ" ဟု ဒါဝါက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
သူသည် အတန်းဖော်များ၏ အိမ်တွင် အစားအသောက်သွားစားဖူးသော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ပြန်မသွားခဲ့ပါ။ သူတို့က အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ အစားအသောက်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ မေ မီးဖွားစဉ်က ဝလာသည်အထိ အလွန်အရသာရှိလှသော အန်ကယ်ဆူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့အိမ်၏ စံနှုန်းမှာ မည်မျှမြင့်မားကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
လူတိုင်းက သူ့အမေလောက် ရက်ရောကြသည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သင်ယူခဲ့ရသည်။ မိသားစုအများစုမှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရသမျှငွေကို အကုန်အကျခံနေကြရသည်။ သို့သော် သူ၏မိသားစုတွင်မူ စားစရာ၊ ဝတ်စရာ ဘယ်တော့မှ မလိုတိုးမလျော့ ရှိနေတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကြောင့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သားရဲ့ အတန်းဖော်နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်တော့ လာလည်မှာလဲ။"
"နောက်နှစ်ရက်နေရင်ပါ။ သူ့နာမည်က ဟန်ရှူးကျဲပါ" ဟု ဒါဝါက ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သောက်နေသော ရေကိုပင် သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သားကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "သား ဘာပြောလိုက်တယ်၊ သူ့နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ။"
"ဟန်ရှူးကျဲလေ" ဟု ဒါဝါက သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ "အမေ သူ့ကို သိလို့လား။"
"အော်... ဟန်ရှူးကျဲ... အမေ မှားကြားလိုက်တယ် ထင်လို့ပါ" ဟု သူမက အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ရေကို အမြန်သောက်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းရမည်။
*ဟန်ရှူးကျဲ*။ သူသည် မူလဇာတ်လမ်းထဲမှ ဇာတ်လိုက်ယောက်ျား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤမျှသေးငယ်သော စက်ဝိုင်းထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို၊ သူမ၏သားကြီးနှင့် ပတ်သက်မိလိမ့်မည်ဟုလည်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။ မူလဇာတ်လမ်း၏ ဆွဲငင်အားမှာ အမှန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
"သူက ဘတ်စကက်ဘော ကစားတာ အရမ်းတော်တယ်၊ စာလည်း ထူးချွန်တယ်" ဟု ဒါဝါက ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကတောင် သားကို အနိုင်ရလုနီးပါးပဲ။" သူတို့သည် ဘတ်စကက်ဘောတစ်လုံးကိုပင် အတူဝယ်ထားကြပြီး အတန်းထဲတွင် အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
*သူက ဇာတ်လိုက်ယောက်ျားပဲ၊ တော်မှာပေါ့* ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူ့ကို ဖိတ်လိုက်လေ။ အိမ်ကို လာလည်တာ ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။ သူမ စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဇာတ်လိုက်ယောက်ျားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သည်။ သူတို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိ၊ မဖြစ်လျှင်လည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေသွားနိုင်အောင် သူမ စီစဉ်ပေးမည်။ သူမ ရှိနေသရွေ့ သူက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေပါစေ၊ "ဖြူစင်တဲ့ ယုန်ကလေး" ဇာတ်လိုက်မလေးနှင့် ပူးပေါင်းပြီး သူမသားတွေကို ဒုက္ခပေးခွင့် သူမ ပေးမည်မဟုတ်။
ဒါဝါသည် သူ၏အမေ၏ တုံ့ပြန်ပုံကို နည်းနည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ထပ်မမေးတော့ပါ။
စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟန်ရှူးကျဲ လာလည်သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဇာတ်လိုက်နေရာနှင့် ထိုက်တန်လှသည်။ သူသည် အလွန်ရုပ်ချောပြီး ဒါဝါနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ သူသည် ဒါဝါထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းတွင် သူ၏တည်ရှိမှုမှာ အတော်လေး ရှားပါးသည်။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် ဇာတ်လိုက်ယောက်ျားသည် ဇာတ်လိုက်မလေးထက် အသက်အများကြီး ပိုကြီးပြီး ထိုရင့်ကျက်မှု၊ ယုံကြည်အားကိုးရမှုနှင့် အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းတို့က သူမကို စွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုအချက်တွေကို စိတ်မဝင်စားပါ။ သူမက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။ "ဟန်ရှူးကျဲ မဟုတ်လား။ ရှောင်ခိုင် ပြောပြထားလို့ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်"
"မင်္ဂလာပါ ဒေါ်ဒေါ်။ ရုတ်တရက် လာလည်တာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ" ဟု ဟန်ရှူးကျဲက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။
"ဘာရုတ်တရက်လဲကွယ်။ ဒေါ်ဒေါ်က ကျောင်းသားလေးတွေ အိမ်ကို လာလည်တာ ကြိုက်တယ်။ ပိတ်ရက်ဆို အေးဆေး လာခဲ့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နွေးထွေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ စိတ်ထဲတွင် မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံစေရန် သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဟန်ရှူးကျဲ စက်ဘီးနင်းပြီး ပြန်သွားသည့်အခါ သူသည် ဒီည အိမ်မှာပဲ ညအိပ်မနေဖြစ်တာကို နောင်တရနေမိသည်။ သူ ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ သူ့ကို အထူးတလည် မျက်နှာသာပေးနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု ပါးစပ်ထဲတွင် သကြားလုံးငုံထားရင်း အာဝါ က မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းအစ်ကိုက သူငယ်ချင်းတွေကို အိမ်ခေါ်လာခဲတယ်လေ။ အမေက ဧည့်ဝတ်ကျေအောင် လုပ်ပေးတာပါ။"
သူမက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူမသားတွေကို သူမ ကောင်းကောင်းသွန်သင်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ဘာမှ မကောင်းတာ လုပ်မိမှာ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မူလဇာတ်လမ်း၏ သြဇာက ကြီးမားလွန်းသည်။ သူမ အစောပိုင်းက သူ့ကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူသည် အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်ချင်သည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်တွင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ သူ့မိသားစု နောက်ခံက ဘာတဲ့လဲ" ဟု အာဝါ က မေးသည်။
"သာမန် အလုပ်သမားလူတန်းစားပါပဲ" ဟု ဒါဝါက ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဇာတ်လိုက်သည် သူ၏ ကြိုးစားမှုနှင့် ရိုးသားမှုဖြင့် အောက်ခြေမှ တက်လာရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် သူမ၏ သားသုံးယောက်မှာ သူ၏ လှေကားထစ်များသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အခုလည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်လာမလား သူမ မသိသော်လည်း ထိုကောင်လေးအပေါ် သူမ မုန်းတီးစိတ် မရှိပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် လူတိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံးလမ်း ဖြစ်သည်။
အသားဝေသည့်နေ့ ရောက်လာပြီး နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဆူဒါလင် သည် ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကို ခေါ်လာပြီး အိမ်ထဲတွင် ကလေးများ၏ ဆူညံသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အမေကျိုး တို့သည် ညစာအတွက် ဟင်းလျာခြောက်မျိုး ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ အဖေကျိုး က ဒီနှစ်အတွက် အတူတူစားရန် မပြောထားသလို လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း အစမဖော်တော့ပါ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ကျိုး လျူနီ ဖန်တီးခဲ့သည့် ပြဿနာများကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအတွေ့အကြုံကို ထပ်မဖြစ်စေလိုတော့ပါ။