ကျိုး လျူနီ က ဒီနှစ်မှာ မိသားစုလိုက် နှစ်သစ်ကူးညစာ အတူမစားကြတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။
"အရင်နှစ်က အတူစားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနှစ်ကျမှ ဘာလို့ မစားကြတာလဲ" ဟု ကျိုး လျူနီ က မေးသည်။
"အဲဒီအကြောင်း လုံးဝမပြောနဲ့တော့။ မနှစ်က နင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြောင့် အားလုံးက ကြောက်ကုန်ကြပြီ။ ဘယ်သူကရော နင်နဲ့ အတူထိုင်စားချင်ပါ့မလဲ" ဟု သူမကို ပြန်ပြောလိုက်သူမှာ ကျိုး ဆန်နီ မဟုတ်ဘဲ ကျိုးရှ ဖြစ်သည်။
ကျိုး လျူနီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မနှစ်က အများကြီး စားခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ဒါက နှစ်သစ်ကူးညစာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှ က သူမနှင့် စကားဆက်ပြောနေရတာကို အချိန်ကုန်သည်ဟု ယူဆကာ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် အာဝါ ကို ရှာရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် သကြားလုံးတစ်အိတ် ယူလာခဲ့ပြီး တူ၊ တူမလေးများကို ဝေပေးလိုက်သည်။ ဒါက လူမှုရေးအရ ပြသလိုက်သည့် အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဒီနှစ်မှာ ဘာလို့ ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်မှာ လာမစားတာလဲ" ဟု ကျိုး လျူနီ က သကြားလုံးကို ယူရင်း မေးသည်။
"လူတွေက အရမ်းများနေလို့ပါ။ အားလုံး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်စားတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
*တကယ်တော့ ဒီကလေးမလေးကလေ...* ဟု သူမ တွေးမိသည်။ *ထားပါတော့။ သူမက ငါ့သမီးမှ မဟုတ်တာ၊ ငါကလည်း ဝင်ပါပြီး ဆုံးမနေဖို့ စိတ်မကူးပါဘူး။*
"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဒီနှစ် အရသာရှိတာတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားတာ" ဟု ကျိုး လျူနီ က အတင်းပြောသည်။ "တကယ်လို့ အတူစားကြမယ်ဆိုရင် အားလုံးကို ဝေပေးလို့ရမှာ"
*နင်ပြောတာကို ငါယုံလုနီးပါးပဲ၊* ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မ နောက်နှစ်ကျောင်းတက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေက ခွင့်မပြုဘူး" ဟု ကျိုး လျူနီ က တိုင်သည်။
"နင့်အမေက ကျောင်းမတက်ခိုင်းရင် နင့်အဖေနဲ့ သွားပြောလိုက်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
"ကျွန်မအဖေက ဘာမှဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။ စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်မကျောင်းလခကို ကူပေးပါလား။ ကျွန်မကြီးလာရင် အဒေါ့်ကို လုပ်ကျွေးပါ့မယ်" ဟု ကျိုး လျူနီ က အကြံပြုသည်။
"အဲဒီကိစ္စကို နင့်အမေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဒုတိယအစ်မတော် ဘက်ကို လှည့်၍ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြရင်း ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ခြံထဲကို ဝေ့ကြည့်နေသည်။ ဝါးချောင်းကို ရှာနေပုံရသည်။ သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျိုး လျူနီ သည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးက ငယ်သေးတာပါ ဆိုသည့် စကားအနည်းငယ်ကို ပြောပြီးနောက် ဘေးဖယ်ကာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့နှင့် စကားပြောရန် သွားလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ကျိုး လျူနီ ၏ ရဲတင်းလှသော တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အသံကို လျှော့ချကာ "အဲဒီကလေးမကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ဒီလိုကောက်ကျစ်တဲ့အကျင့်တွေ ဘယ်ကရလာမှန်းမသိဘူး။ အမြဲတမ်း သူမတာဝန်တွေကို ညီမတွေဆီ ပစ်ချဖို့ပဲ ကြိုးစားတယ်။ အမေဖြစ်သူက ရိုက်နှက်ဆုံးမတာတောင် မရဘူး။ ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး" ဟု ပြောသည်။
"သူမ မနေ့က ချန်ဖန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးဆီက သကြားလုံးယူတာ ကျွန်မတွေ့လိုက်တယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထပ်ပြောသည်။
"တကယ်လား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အံ့ဩစွာ မေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အံ့ဩသွားသည်။
"ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်တာ။ သူမက နောက်ဆုံးတော့ သကြားကို ပြန်ပေးလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော် ကို ဘာမှမပြောတော့တာ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ရှင်းပြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီကလေးမက အရမ်းကောက်ကျစ်ပြီး ရိုးသားမှုမရှိဘူး။ အခုတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆုံးအမပေးလို့ရမှာလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုး လျူနီ အကြောင်းကို ထပ်မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် အစည်းအဝေးပြီး၍ ပြန်လာပြီးနောက် ပြောပြသော ဒေသတွင်း ရိတ်သိမ်းမှု အစီရင်ခံစာများအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ထိုရာထူးမှာ လစာမရှိသော်လည်း အခြားသူများ၏ လေးစားမှုကို အလွန်ရရှိသည်။ အချို့သော ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များမှာ အများပြည်သူအတွက် ရိက္ခာပင် မပေးနိုင်ကြဘဲ ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းများ လျှောက်ထားရသည်ဟု သူမ ကြားသိရသည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးတာမဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့က တကယ်ပဲ စည်းလုံးတဲ့အဖွဲ့ထဲမှာ ပါတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အရင်ကဆိုရင် လူတိုင်းရဲ့စိတ်က တစ်နေရာတည်းမှာ မရှိကြဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဆိုသည်။ "အရင်တုန်းကဆိုရင် လူတိုင်းက အငတ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတော့ ပျင်းဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူးလေ။"
"ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ စကားပြောနေကြတာ၊ ကျွန်မကိုတောင် မခေါ်ဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ချည်မျှင်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာရင်း ပြောသည်။ သူမသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီ ထိုးရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ငါးမျိုးစေ့လှော်တစ်ဆုပ်ကို ယူ၍ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "နင် အင်္ကျီလက်မောင်းကို တင်ထားတာ မြင်တော့ အလုပ်ရှုပ်နေမှန်း သိလိုက်တယ်။ ပြီးသွားရင် လာမယ်ဆိုတာလည်း သိတာပေါ့။ အခုက ဆွယ်တာထိုးဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး၊ အရင်ဆုံး ဒီစေ့တွေကို အခွံခွာစားလိုက်ဦး"
ဒုတိယအစ်မတော် သည် ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"
"ကျွန်မတို့ ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုက ဘယ်လောက်ကောင်းကြောင်း ပြောနေကြတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ဘက်ကတော့ ဒီလောက် မကောင်းဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ထောက်ခံသည်။
"နင်တို့ အတော်လေး စုမိကြမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် မေးသည်။
"ဒီနားမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ စုနိုင်မှာမို့လို့လဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ရယ်မောရင်း မေးခွန်းကို ရှောင်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုမခွဲခင်ကထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ဒါက အမှန်ပင်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း ကဲ့သို့ မိသားစုခွဲသည့်ပုံစံမှာ ရှားပါးသည်။ အများစုမှာ မိသားစုကြီးအဖြစ် အတူနေကြပြီး ခွဲနေခြင်းမှာ လူကြိုက်များသည့် ဓလေ့မဟုတ်ပေ။ ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့သည် သားဖြစ်သူများကို ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် အိမ်ခွဲပေးခဲ့ခြင်းမှာ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ညီအစ်ကိုများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဇနီးများအကြား ဆက်ဆံရေးမှာ သဟဇာတဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါ စကားများကြခြင်းမှာလည်း ထိန်းကျောင်းနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်းမှာသာ ရှိသည်။
"ဘယ်လောက်ပဲ စုစု၊ ဒါဝါ့အမေလောက်တော့ မရနိုင်ဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မှတ်ချက်ပေးသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို ကျေနပ်နေပုံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ယောက်မတွေ ဖြစ်လာကြတာ၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ နင်တို့ သိတာပဲ။ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ကျွန်မ မစုနိုင်ဘူး။ နည်းနည်းလေး ရတာနဲ့ ကုန်ရော။ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရှာသမျှက ကျွန်မတို့ သုံးတာနဲ့တင် ကပ်သီလေးပဲ။"
ယောက်မသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စတုတ္ထယောက်မသည် သူတို့အားလုံးထဲတွင် ပိုက်ဆံအများဆုံး ရှာနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။ သူမသည် လစာနှင့် အလုပ်မှတ်စုများပါ ရရှိသည့် ဆရာမတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။
သူမ ပိုက်ဆံ ရှာနိုင်သော်လည်း သုံးတာလည်း မြန်သည်။ နွေရာသီတွင် နို့မှာသောက်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် နို့မှုန့်သောက်သည်။ ဒါမျိုးမှာ သူတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်သည့် ဇိမ်ခံမှုမျိုးဖြစ်သည်။ တစ်နေ့သုံးနပ် အပြည့်စားသည်ဆိုသည့် အချက်ကိုတော့ မပြောတော့နှင့်။ သူမ၏ ကလေးများ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရုံနှင့်တင် သူတို့ ကောင်းကောင်း စားသောက်နေကြမှန်း သိသာသည်။
ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ ရှာသမျှ တစ်ယွမ်တိုင်းအတွက် တစ်ယွမ်နဲ့ နှစ်မတ်လောက် သုံးနိုင်တယ်လို့ ပြောတာဟာ လွန်တာမဟုတ်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။
"ဒါဝါ မကြာခင် တက္ကသိုလ်တက်တော့မှာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောသည်။ "အဲဒါ ပိုက်ဆံ ကုန်မှာ မဟုတ်လား"
"အများကြီး သုံးစရာ မလိုပါဘူး။ သူသာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်ရင် ကျောင်းလခက အလကားပဲ၊ ပြီးတော့ အစားအသောက် ထောက်ပံ့ကြေးလည်း ရမယ်။ သူ ကိုယ့်ဖာသာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ကျောင်းပြီးရင် အလုပ်ချပေးမှာဆိုတော့ သူ ကိုယ့်ဖာသာ ပိုက်ဆံစုပြီး ဇနီးရှာနိုင်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကရော" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မေးသည်။
"သူတို့လည်း အစ်ကိုကြီးဆီက သင်ယူနိုင်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပုံမှန်အတိုင်း ပြောသည်။ "သူ့အဖေ ကျွန်မကို လက်ထပ်တုန်းက သူ ကိုယ့်ဖာသာ ရှာဖွေခဲ့တာပဲ။ သူတို့လည်း သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကိုယ့်ဖာသာ ပိုက်ဆံရှာရမှာပေါ့"
ယောက်မများ ခဏမျှ ကြောင်သွားကြသည်။ သူတို့ အတွေ့အကြုံအရ မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်များကို မိဘများကသာ တာဝန်ယူပေးလေ့ရှိကြသည်။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ အတွက်တော့ အကုန်လုံးကို အငယ်ဆုံးမောင်လေးကပဲ တာဝန်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က ခက်ခဲခဲ့သည့် အချိန်ကာလများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ့၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် မိသားစုအတွက် ပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့သည်။
"တကယ်တော့ ကျွန်မက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်စရိတ်တွေကို ကြိုပြီး 'အသုံးချ' နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ကျွန်မက သူတို့ကို ကျန်းမာသန်စွမ်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိတာပါ။ ကျန်တာကတော့ သူတို့ ကိုယ့်ဖာသာ စုရမှာပေါ့။ သူတို့ ကြီးပြင်းလာရင်တော့ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ ကျွန်မက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပင်စင်ကို စုတော့မှာ"
ယောက်မများကတော့ ဒါကို သိပ်မယုံကြည်ကြပါ။ သူတို့ အမြင်တွင် ကလေးများကို မွေးမြူသည်မှာ အိုမင်းမစွမ်းသည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်လုပ်ကျွေးစေရန် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူကရော သားဖြစ်သူကို မမှီခိုဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့၏ အမြင်ချင်း ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံရှိလျှင် ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ ကြည့်စရာ မလိုတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ယောက်မတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ဘယ်လိုတွေးသလဲဆိုတာကို သိသည်။ သူမ၏ အနာဂတ် ချွေးမများလည်း အလားတူပင် တွေးကြလိမ့်မည်။
ဒါကြောင့် ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံရှိခြင်းက ပိုအရေးကြီးသည်။ ကလေးတွေကို အမြဲတမ်း မှီခိုလို့ မရနိုင်ပါ။ အိုမင်းလာသည့်အခါတွင် သူနာပြုတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းသုံးစွဲခြင်းက ပို၍ ရိုးရှင်းပေလိမ့်မည်။