သူမသည် ဖရဲစေ့များကို မြုံ့ရင်း သူမ၏ ခယ်မများနှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည်။ တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်မျိုးတွင်သာ ယခုကဲ့သို့သော အချိန်များကို တစ်နှစ်လျှင် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်သာ ကြုံရတတ်သည်။ လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်ရွှင်လန်းနေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစု၏ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ငွေကြေးများကို ခွဲဝေပြီးဖြစ်ကာ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ဝေစုကို ကိုယ်စီပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
ကျိုးမိသားစုသည် အခြားအိမ်ထောင်စုများထက် အမှန်ပင် ပိုမိုလွတ်လပ်မှုရှိသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် ပင်လျှင် အပြင်ထွက်၍ အခြားဇနီးသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်တိုင်း သူမတွင်သာ ပိုမိုသာလွန်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ရရှိနေတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့နှင့်အတူ နှစ်နာရီခန့် ထိုင်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မြေအိုးထဲမှ နှမ်းဆီဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ခပ်ထည့်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို "ရှင် ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရောက်တာ မကြာသေးဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အစောပိုင်းက ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အတူတူ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခယ်မများနှင့်အတူ ဖရဲစေ့စားရင်း အတင်းပြောရန် သွားခဲ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူအလွန်များပြားနေသဖြင့် ယခုမှပင် ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာမူ မည်သူမျှ ပြန်မရောက်သေးပေ။
"ရှင်လည်း နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း သူ့အတွက် ခွက်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတော်တို့ မနက်ဖြန် လာလည်ကြလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြသည်။ ဖခင်လင် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်းနှင့် သူမဘက်မှ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပို့လိုက်ရသေးကြောင်း ဒါဝါထံမှ သူမ ကြားသိထားသည်။ သူမသာ မသိခဲ့ပါက လျစ်လျူရှုထားနိုင်သော်လည်း သူမ၏ သားအကြီးဆုံးက အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်စေကာမူ အသားတစ်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်၍ ပို့ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏နာမည်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်၏ နာမည်ဖြင့်သာ ပေးပို့ရန် အထူးမှာကြားထားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဖခင်လင်နှင့် မိသားစုပြဿနာများထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည့် ကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ မလိုလားပေ။
သူမသည် အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်၏ ဇနီးထံမှ အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကိုလည်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဖခင်လင်၏ ဖျားနာမှုသည် ယခင်နှစ်က အဖေကျိုး ဖြစ်ခဲ့သည့် ဖျားနာမှုထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ အမေလင်သည် ဖခင်လင်တစ်ညလုံး အဖျားတက်၍ သတိလစ်မတတ်ဖြစ်သည်အထိ မသိလိုက်ရဘဲ အိမ်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသဖြင့် အပေါ်ယံမျှ ပြုလုပ်ပေးလိုက်ခြင်းကပင် လုံလောက်ပြီဟု ယူဆသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မနက်ဖြန်တွင် အိမ်၌ရှိနေပြီး သူ့ယောက်ဖကို စောင့်ကြိုနေမည်ဖြစ်သည်။
"တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ်ပဲ။ အချိန်တွေက တကယ်ကို မြန်လိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားသည်။ သူသည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်းကတော့ အခုထိ လှပနေတုန်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ *အို... ငါ့ရဲ့ ချင်းပိုင်ကတောင် အချစ်စကားတွေ ပြောတတ်နေပါလား*
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ့ဇနီးကို ကြည့်နေသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ခဏတာ အတူတကွ ပူးကပ်နေပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် ည ကိုးနာရီခန့်မှသာ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"တံခါးလော့ခ်ချပြီး အိပ်ကြတော့" ဟု အိပ်ခန်းထဲမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံထွက်လာသည်။
ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ကလေးများကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တာဝန်ကျေစွာ တံခါးကို ပိတ်ကာ သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
"အချိန်က စောသေးတာကို" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိပ်မပျော်သေးဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးဝင်၍ "စောသေးတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အရိပ်အမြွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရာသီလာသည့်ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေစဉ်က သူ သူမကို မထိမကိုင်ခဲ့ပေ။ ယနေ့ညတွင်မူ...
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသံကို တိုးတိုးလေး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးလေ။ ငါတို့လည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေကြရအောင်။"
အေးအေးဆေးဆေး နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ည ကိုးနာရီမှစ၍ သန်းခေါင်ယံအထိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ခဏတာ နားချိန်ရသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အဆုံးသတ်ချိန်တွင် လက်ချောင်းလေးပင် မလှုပ်နိုင်အောင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေရှာသည်။
"ရှင် ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်နေရင် မနက်ဖြန် ကျောတွေနာပြီး သေတော့မှာပဲ" ဟု သူမက အားမရှိစွာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကျေနပ်စွာဖြင့် "မနာပါဘူး" ဟု ကတိပေးကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး အိပ်စက်လိုက်သည်။
အကယ်၍ သူတို့၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းသာ နိမ့်ကျနေပါက သူ၌ ခွန်အားရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အလွန်ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆင်ပြေနေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒါဝါ၏ အရင်းအနှီးမိခင်သာ ရှိနေသေးပါက သူနှင့် သူ့သားများအတွက် ဘဝသည် ပို၍ပင် ခက်ခဲနေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ အနည်းငယ် နားလည်ထားသည်။
သူ အိမ်သို့ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူ့ဇနီး၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု သူ လုံးဝ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုအချက်တွင် မှားယွင်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လူယုတ်မာဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူနှင့် ကလေးများသည် ထိုမိခင်အပေါ် သံယောဇဉ် အကြီးကြီး မရှိခဲ့ကြပေ။ သူသည် အိမ်ပြင်ပတွင် အမြဲလိုလို ရောက်နေတတ်သဖြင့် အိမ်၌ ရှိနေသည့်အချိန်များကို လက်ချောင်းဖြင့်ပင် ရေတွက်နိုင်လောက်အောင် နည်းပါးသည်။
သို့သော် လက်ရှိဇနီးအပေါ်တွင်မူ သူမကို သူ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိသည်။ သူမသာ မရှိပါက သူ့ဘဝ သို့မဟုတ် သူ့ကလေးများ၏ အနာဂတ်မှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုအကြောင်းအရာများကို တွေးတောရင်း သူ့ဇနီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကွေးညွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ခင်ပွန်း၏ နက်နဲသော အတွေးများကို မသိရှာဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူသည် ဧရာမ အပူပေးစက်တစ်ခုနှင့် တူနေပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ကန်အိပ်ရာနေရာလေး အေးစက်သွားတတ်သော်လည်း သူရှိနေသဖြင့် သူမ တစ်ခါမျှ အအေးဒဏ်ကို မခံစားခဲ့ရပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံရိုးဟင်းနှင့် နှမ်းဆန်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ရန် ထလိုက်သည်။ နှမ်းသည် ကျောက်ကပ်ကို အားဖြည့်ပေးရာတွင် ကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ "နွား" သည် ယခင်ညက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလွန်ကြိုးစားပမ်းစား ထွန်ယက်ခဲ့သည့်အတွက် အပိုဆောင်းအားအင်များ လိုအပ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဂျင်းအနည်းငယ်နှင့် နှမ်း၊ ဝက်နံရိုးဆန်ပြုတ်မှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် မိသားစုဝင်များအားလုံး အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် ရှုပ်နေကြသည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်နှင့် သူ့ဇနီးတို့သည် သမီးသုံးယောက်နှင့် သားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရောက်လာကြသည်။ အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်၏ ဇနီးသည် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြန်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ မွေးဖွားနိုင်စွမ်းကို အံ့ဩမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ကိုယ်ဝန်မရှိသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။
သူတို့သည် ဧည့်သည်များဖြစ်ကြပြီး စားစရာများကိုလည်း ယူဆောင်လာကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူများမှာ ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ လွယ်ကူသောဘဝကို မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ နေ့လယ်စာကို အားရပါးရ ဖြစ်စေရန် ပြင်ဆင်ပေးပြီး ထမင်းစားသွားရန် အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ တူ၊ တူမများမှာ ရှက်ရွံ့နေကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟင်းခပ်ဇွန်းဖြင့် သူတို့အတွက် ဟင်းများကို ခပ်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ ပြန်ခါနီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် နို့ချောကလက်တစ်ဝက်ကို အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်၏ ဇနီးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ယူသွား၍ ဝေစားရန် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကို ဆန်ဝါ တို့အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ မစားပါဘူး" ဟု အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်၏ ဇနီးက ငြင်းဆန်သည်။
"စားကြပါ၊ သကြားလုံးတစ်ဝက်လောက်ပါပဲ၊ ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းတိုက်တွန်းသည်။
ကလေးများအားလုံးက သူတို့၏ အဒေါ်သုံးယောက်မြောက်မှာ တကယ်ကို သဘောကောင်းကြောင်း သဘောတူကြပြီး နောက်တစ်ခါ လာလည်ချင်ကြောင်း ပြောကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို မည်သည့်အချိန်မဆို လာလည်နိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်လင်သည် ၇ ရက်နေ့တွင် တောကြက်ဖများ အမဲလိုက်ရန် သူ့ယောက်ဖနှင့် အစီအစဉ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ မိသားစု ပြန်သွားကြချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစ်ကိုက ဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါ သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာလား ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းနည်းစရာလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။"
"ဒါ ပျော်ရွှင်စရာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
သူ့ဇနီးသည် အနာဂတ်အကြောင်း၊ မိသားစုစီမံကိန်းအကြောင်းနှင့် "ကလေးနည်းနည်းနှင့် အရည်အသွေးမြင့်မားခြင်း" ဟူသော အယူအဆအကြောင်း တွေးတောနေကြောင်း သူ သိသည်။ သူမသည် ဤခေတ်ကာလ၏ အတွေးအခေါ်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က ကလေးများများ မွေးခြင်းသည် ကောင်းချီးတစ်ခုဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ နားလည်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မိသားစုစီမံကိန်း ဟူသော အယူအဆ မရှိသေးပေ။ သူတို့၌ အိမ်ရှိသည်၊ သားသမီးများရှိသည်၊ ထို့ထက်ပို၍ ဘာလိုသေးသနည်း။ အကယ်၍ သူတို့ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး လုံလောက်သော အမှတ်များ ရရှိကာ မိသားစုကို ကျွေးမွေးနိုင်ပါက ၎င်းကို ပျော်ရွှင်မှုဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ပျော်ရွှင်စရာပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမဘာသာ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုသည် ကျိုးချင်းပိုင် ထက် ပို၍ ပိန်ချုံးပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။