"လူတို့သည် ဆင်းရဲလေလေ ကလေးများ ပိုမိုမွေးဖွားလေလေ၊ ကလေးများ ပိုမိုမွေးဖွားလေလေ ပိုမိုဆင်းရဲလေလေ" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခေတ်ကာလတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အလေ့အထများ ရှိစမြဲဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အခါက လူအများစုမှာ ကလေးမွေးဖွားခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သတိမမူမိကြပေ။ အကယ်၍ သတိထားမိသူများ ရှိသည်ဆိုလျှင်လည်း လူဦးရေ၏ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကလေးများ မွေးဖွားလာပြီးနောက် စားစရာရှိသရွေ့ မိဘများမှာ အနာဂတ်အကြောင်းကို လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေခြင်း မရှိကြပေ။
၁၉၇၆ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးနေ့သည် ထိုသို့ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက် ညီမတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလည်အပတ် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ၎င်းတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ကလေးများကို မြို့သို့ခေါ်ဆောင်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်သည် ထူးခြားသောနှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာက စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ထိုကာလအတွင်း အရေးပါသော ဖြစ်ရပ်များစွာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပင်လျှင် ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ခြင်းကို အလွန်အမင်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလုပ်ကင်းမဲ့နေချိန်တွင် မလိုအပ်သော ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုများ၌ ပါဝင်ခြင်းမပြုရန် Da Wa ကို မှာကြားထားခဲ့သည်။ Da Wa သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။
ထိုနှစ်သည် မငြိမ်မသက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပိုးသတ်ဆေးသွားဝယ်စဉ်က ပြဿနာနှင့် နီးကပ်စွာ ကြုံတွေ့ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားပြီး အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်က လင်ချင်းဟဲ့ ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်လည်း နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်ကို သိရှိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် အပြင်သို့ စေလွှတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဤတင်းမာမှုသည် တစ်နှစ်တာ၏ ဒုတိယနှစ်ဝက်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေများ စတင်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် အခြားသော နိုင်ငံရေးရာသီဥတုကြောင့် အလုပ်တွင် အာရုံမစိုက်နိုင်သည့် အဖွဲ့များနှင့်မတူဘဲ အတော်လေး လုံခြုံသည်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ "ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှု" ပြီးဆုံးပြီး မကောင်းသောသူများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ လေထုသည် ပျော်ရွှင်မှုဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အစမှအဆုံးအထိ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကိုယ်သူမ သတိထားကာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် Sister Mei ထံမှ အသားများကို ဆက်လက်ရယူနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို သူမ၏ အာကာသအတိုင်းအတာ (spatial dimension) ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ပုပ်သိုးခြင်းမရှိသလို သူမအနေဖြင့်လည်း ထိုနှစ်အတွင်း ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
ကျောင်းတွင် ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ "အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြောဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်း မသိခဲ့သော်လည်း ချန်ရှန်း အမည်ရှိ ဆရာတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ မကောင်းတဲ့လူတွေ အနိုင်ယူခံလိုက်ရပြီ။ အရာရာတိုင်းက ပိုပြီးကောင်းမွန်လာမှာ သေချာပါတယ်။"
မြူနီစီပယ်မြို့မှ လာရောက်သူ ချန်ရှန်း သည် ထိုနှစ်တွင် ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် လျှောက်ထားခဲ့သည်။ သူသည် လျှောလျှောရှူရှူ နေတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်သည့်အခါတွင် အခြားပြည်နယ်တစ်ခုရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အတွင်းသတင်းအချို့ ရရှိထားသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသော အခြားဆရာများသည် သူ့ကို ဝိုင်းရံကာ မေးခွန်းများ မေးမြန်းကြသည်။
ချန်ရှန်း သည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် သူမကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ တောက်ပပြီး ကိုယ်ပိုင်သင်ယူတတ်မြောက်ထားသော သူမကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အနာဂတ်မရေရာသည့် စကားနည်းသော ကျေးလက်လူသား ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် အဘယ်ကြောင့် တွဲဖက်နေရသနည်းဟု သူနားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် သူမကို စမ်းသပ်ရန် မကြာခဏ ကြိုးစားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မျှ မပေးခဲ့ပေ။
သူမကို ယခုကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း သူမသည် စာရွက်စာတမ်းများကို စီစစ်နေရုံသာမက သူသတင်းတစ်ခုခု ရလာသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ လုံးဝဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။
"ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားတုန်းကတော့ စကားအနည်းငယ် ကြားခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့နော်" ဟု ချန်ရှန်း က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝေဝါးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
အခြားသူများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူမဘာသာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီလူလိမ်ကတော့ လူတွေကို ချော့မော့ရာမှာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ သူက တကယ်ရော ဘာများပြောလို့လဲ။ အနာဂတ်မှာ အရာရာ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်ဆိုတာကတော့ အခြေခံအသိတရားပဲလေ—အနာဂတ် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ရဲရဲပြောရဲမှာလဲ။ အဲဒီလိုပြောရင် အသက်တောင် ပေးရနိုင်တယ်။
၁၉၇၆ ခုနှစ် တစ်နှစ်လုံးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သတိကြီးစွာ ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသတိထားမှုအောက်တွင် သူမသည် အလွန်တက်ကြွနေခဲ့သည်။ သူမသည် ၁၉၇၇ ခုနှစ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ထိုနှစ်သည် အသစ်စက်စက် နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်၏ ဒုတိယနှစ်ဝက်၊ အောက်တိုဘာလ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအားလပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် တစ်နှစ်တာအတွင်း စုဆောင်းထားသော ပိုလျှံသည့်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် ခရိုင်မြို့သို့ စတင်သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယွမ်သုံးရာနီးပါး အမြတ်ရရှိခဲ့ပြီး ထိုငွေဖြင့် Shen Yu ထံမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
၁၉၇၆ ခုနှစ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုနှစ်၏ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ နောက်နှစ်တွင် သူမနှင့် Da Wa တို့ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မည်ကို သူမသိရှိထားသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး နေရာရလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။
Da Wa သည် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို မသိသေးပေ။ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို မည်သည့်စာမေးပွဲမှ ဝင်ဖြေခွင့်မပေးခဲ့ဘဲ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ပြောကြားထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံ ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ထောက်ခံအားပေးနေခဲ့သည်။
၁၉၇၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်တော့မည်ဟူသော ကြေညာချက်သည် တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝှမ်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စာမေးပွဲကို တစ်လအကြာတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။
ကျေးလက်ဒေသရှိ ပညာတတ်လူငယ်များအားလုံး ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် စာအုပ်များ ငှားရမ်းရန် အလုအယက် ပြေးလွှားကြပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်ကို စွန့်ခွာကာ အခန်းထဲတွင်သာ စာကျက်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ မြို့သို့ ပြန်သွားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကျေးလက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဤနေရာကို ရွံရှာမုန်းတီးနေကြပြီဖြစ်သည်။
"ဒါက တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ သူတို့အားလုံး မြို့ကို ပြန်သွားရင် သူတို့နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်တွေနဲ့ ကလေးတွေကရော ဘာဖြစ်သွားမလဲ" ဟု အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဆေးလိပ်ကို ဖွာရှိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပြောလိုက်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ သမီးကိုယ်တိုင်က စာကျက်ခြင်းကိုသာ စွဲလမ်းနေသော မြို့ပြမှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသာ မြို့သို့ ပြန်သွားပါက သူ့သမီးနှင့် မြေးဖြစ်သူမှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။
ဤသည်မှာ အဖြစ်များသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်တွင် အိမ်ထောင်ကျပြီး မိသားစုထူထောင်ထားသော ပညာတတ်လူငယ်များစွာမှာ မြို့သို့ ပြန်သွားရန် အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မိသားစုကို ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ပေ—အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သလို မြို့တွင်လည်း သူတို့အတွက် အိမ်ရာနှင့် အလုပ်အကိုင်များ စောင့်ကြိုနေခြင်း မရှိပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဘာမျှမပြောဘဲ နောက်မှ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် တိုင်ပင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်သည်။ မြို့သို့ ပြန်သွားခြင်းသည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မိသားစုများစွာ ပြိုကွဲစေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ဤခေတ်ကာလမှ လူတို့သည် အမြဲတမ်း အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲကြရသည်။
"ဆရာမ Lin၊ အိမ်မှာ စာအုပ်တွေ ရှိသေးလားရှင်။ ကျွန်မတို့ ငှားလို့ရမလား" ဟု ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ကျောင်းသွားပြီး မေးကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မတို့ စာအုပ်တွေအားလုံးက ငှားပြီးသွားပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမနှင့် Da Wa တို့တွင် တစ်စုံ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း တစ်လသာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို အသေးစိတ် ပြန်လည်လေ့လာရန် လိုအပ်နေသည်။
Da Wa သည် ကြိုးစားသူဖြစ်ရာ အဟောင်းများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရင်း အကြောင်းအရာအသစ်များကိုပါ သင်ယူနေသည်။ အစပိုင်းတွင် အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ်ဝက် ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် လုပ်သား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သည်တော်တက္ကသိုလ်သို့ လျှောက်ထားလိုခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက တားဆီးခဲ့သည်။ Da Wa သည် ထိုအချိန်က ရှုပ်ထွေးပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲသတင်းကို ကြားရသည့်အခါတွင်မှ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားတော့သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ ရွှေရောင်အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် Da Wa တစ်ယောက် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြိုးစားကာ စာကျက်သည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးကြပြီး ၎င်းတို့၏ မြေးဖြစ်သူ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်လာကာ မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ သူတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို Da Wa ခွန်အားရှိစေရန် ကြက်သားဟင်းချက်ကျွေးဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေကြသည်။