ရွာတွင် နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ခရာမှုတ်သံ ပေါ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ဒါဝါနှင့် ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားများမှာမူ ပါဝင်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဇူလိုင်လအစောပိုင်းတွင် မြို့၌ကျင်းပမည့် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများမှာမူ ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်ပြီဖြစ်၍ နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းခြင်းတွင် ပါဝင်ကူညီရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ထိုနေ့မနက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါကို စာမေးပွဲဖြေမည့်နေရာသို့ လိုက်ပို့ရန် စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ရောက်သွားသောအခါ ဒုတိယနှစ်ဆရာများမှာလည်း သက်ဆိုင်ရာအတန်းများနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါကို လိုက်ပို့ပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒါဝါ၏အတန်းပိုင်ဆရာမမှာ စိတ်အေးသွားသည်။ သူမသည် ဒါဝါအနေဖြင့် ခရိုင်အတွင်း ထိပ်တန်းရမှတ်များ ရရှိစေရန် မျှော်လင့်နေသည်။ ဆရာမတစ်ယောက်အနေဖြင့် အပိုဆုကြေး မရရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ကျောင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။
နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ၏ စာမေးပွဲများနှင့်မတူဘဲ ထိုအချိန်က အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ တစ်ရက်တည်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ဒါဝါ စာမေးပွဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က စက်ဘီးနောက်တွင် ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံး ချည်နှောင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"အမေ၊ သား စာမေးပွဲဖြေပြီးပြီ" ဒါဝါက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျောင်းတွင် မိခင်က တစ်နေ့လုံး စောင့်ဆိုင်းပေးခြင်းခံရသည့် တစ်ဦးတည်းသောကျောင်းသားမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိမိ၏ကလေး စာမေးပွဲဖြေပြီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပေးနေသည့် ခေတ်မီမိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တစ်နေ့တာလုံးမှာ ပင်ပန်းပြီး ကြာရှည်လှသည်။ သူမသည်လည်း အချိန်ကုန်စေရန် မှောင်ခိုဈေးတန်းတွင် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ဝက်သားများ ရောင်းချနေခဲ့ရသဖြင့် အတော်ပင် နွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" သူမက ဒါဝါကို စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ၏သားကြီးမှာ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက စက်ဘီးစီးတတ်နေသူဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ ယခု အသက်တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ်၊ အရပ် ၁.၆၅ မီတာခန့်ရှိနေပြီဖြစ်၍ သူမထက် အနည်းငယ်သာ ပုတော့သည်။ မကြာမီပင် အရပ်အမောင်း၌ သူမကို ကျော်တက်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဒါဝါက မိခင်ကို စက်ဘီးဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ပို့စဉ် ဆရာအချို့နှင့် လမ်းတွင်ဆုံမိကြသည်။ မိခင်နှင့်သား စက်ဘီးစီးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆရာများမှာ မနာလိုဖြစ်မိကြသည်။
"ဆရာမ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ကလေးတွေကို ဘယ်လိုပြုစုပျိုးထောင်ရမလဲဆိုတာ တကယ်သိတာပဲ" ဟု တစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့စည်းကမ်းကလည်း အကောင်းဆုံးပဲ၊ ကိုယ်တိုင်တောင် လိုက်ပို့သေးတယ်လေ။"
"ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ ကြီးတယ်လေ။ ကျိုးခိုင် က နေ့တိုင်း နွားနို့နှစ်ဘူး သောက်တယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောသည်။ "နွားနို့အတွက်နဲ့တင် လစာတစ်ဝက်လောက် ကုန်နေပြီ။ တခြားကလေးတွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲလို့ ကြားတယ်၊ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ကုန်ကျစရိတ်ပဲ။"
သို့သော်လည်း သူတို့ပြောစရာမရှိကြပေ။ ၎င်းသည် သူမ၏ငွေဖြစ်ပြီး သူမ၏ကလေးများကို သူမကျွေးမွေးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။
မိခင်နှင့်သား အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အချိန်မှာ စောသေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖရဲသီးကို အအေးခံထားလိုက်ပြီး ဒါဝါက စက်ဘီးကိုစီးကာ လယ်ကွင်းသို့ ပြန်သွားသည်။ သူသည် အလုပ်မှတ်ရရန် တစ်နာရီကျော်ခန့် ထပ်မံကူညီနိုင်သေးသည်။ သူအရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုအတွက် ပံ့ပိုးပေးခြင်း၏အရေးပါပုံကို ပိုမိုနားလည်လာပြီး မိသားစု၏ငွေကြေးများကို ညီအစ်ကိုများ၏အာဟာရအတွက် အဓိကသုံးစွဲနေရကြောင်းလည်း ကောင်းကောင်းသိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူမသည် လွယ်ကူသည့် 'လျန်ဖီး' (အအေးခေါက်ဆွဲ) ကို လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြုလုပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲခြင်းမရှိသော်လည်း အချိန်နှင့်အားအင်များစွာ ပေးရသည်။ သူမအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပါ၊ မိသားစုကို အရသာရှိသည့်အစားအစာတစ်ခုဖြင့် တည်ခင်းကျွေးမွေးချင်သည်။
ခေါက်ဆွဲများပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ကြက်ဥအနည်းငယ် ကြော်လိုက်ပြီး ပဲတောင့်ရှည်အနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်ကာ ကြက်ဥကြော်နှင့် ရောမွှေလိုက်သည်။ မည်သူမဆို ခေါက်ဆွဲထဲသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောထည့်လိုလျှင် စားနိုင်ရန်အတွက် ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ဘေးတွင် ချထားပေးသည်။ ပို၍အရသာရှိစေရန်အတွက်လည်း မနှစ်ကပြုလုပ်ထားသည့် အိမ်လုပ်ငရုတ်သီးအနှစ်အိုး ရှိသေးရာ အလွန်အရသာရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း စားချင်စိတ်ပေါက်နေသော်လည်း မိသားစုဝင်များ ပြန်လာသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။ သူမအလုပ်ပြီးစီးသည့်အချိန်တွင် ခြောက်နာရီသာရှိသေးသည်။ နေ့တာရှည်ပြီး လူတိုင်းက စပါးရိတ်သိမ်းရန် အချိန်နှင့်အပြိုင် ကြိုးစားနေကြရသဖြင့် ညနေခြောက်နာရီတွင် အလုပ်သိမ်းပြီး ခြောက်နာရီခွဲလောက်တွင် အိမ်သို့ရောက်လေ့ရှိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝက်ခြံနှင့် ကြက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရေချိုးလိုက်ရာ လန်းဆန်းသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးချင်းပိုင်၊ အဖေကျိုး နှင့် ကလေးများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"ညစာစားကြမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်သည်။ သူမ၏ဆံပင်မှာ ရေချိုးထားသဖြင့် စိုစွတ်နေသေးရာ တဘက်ဖြင့် ပတ်ထားပြီး လျန်ဖီးများကို စတင်เสิร์ဖပေးသည်။
"အမေ၊ ဒါက ဘာလဲ" ဆန်ဝါ က မျက်လုံးများအရောင်တောက်လျက် မေးသည်။
"အရသာရှိတဲ့အရာတစ်ခုပေါ့" ဆူချန် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"စားမယ်၊ စားမယ်" အရပ်အနည်းငယ်ထွက်လာသည့် စုရွှန်း က တကျစ်ကျစ်နှင့် ပြောသည်။ သူ၏ 'စားမယ်' ဟူသောအသံမှာ အလွန်ပင်ကြည်လင်နေသည်။
"မျက်နှာသစ်၊ လက်ဆေးပြီးရင် လာစားကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
လျန်ဖီးမှာ သူတို့ဒေသတွင် အမြဲစားလေ့ရှိသည့်အစားအစာမဟုတ်သော်လည်း တစ်မိသားစုလုံးက ချက်ချင်းပင် နှစ်သက်သွားကြသည်။ အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ပဲတောင့်ရှည်ကြော်၊ ကြက်ဥနှင့် ငရုတ်သီးအနှစ်အနည်းငယ်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့်အရသာကို အလွန်ပင်နှစ်သက်စွာ စားသုံးကြသည်။
"အရသာရှိလိုက်တာ၊ တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ" ဟု ဆူချန် က ခေါင်းကိုပန်းကန်ထဲနှစ်လျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ချီးကျူးပြောဆိုသည်။
"ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပေးမယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူသည် ငရုတ်သီးအနှစ်ကို တစ်ဇွန်းကြီးထည့်စားလိုက်သဖြင့် ချွေးအနည်းငယ်ပြန်လာပြီး အလွန်ပင်ကျေနပ်နေပုံရသည်။
"ဖြည်းဖြည်းစားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ချွေးသုတ်ပေးရင်း ပြောသည်။
ဒါဝါနှင့်ညီအစ်ကိုများမှာလည်း အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးများဖလှယ်နေကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး "မနက်ဖြန်လည်း ဒါမျိုးပဲ ထပ်လုပ်ပေးဦး" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။
"အမေ၊ ချန်ချန်က အရသာရှိတယ်လို့ ပြောတော့ အမေက 'နောက်တစ်ခါ' လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီး အခု အဖေက မနက်ဖြန်လုပ်ပေးဖို့ ပြောတော့ အမေက ချက်ချင်းကို သဘောတူလိုက်တာပဲ" ဟု ဆန်ဝါ က စနောက်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းစားမှာလား၊ မစားဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"စားမယ်!" ဟု ဆန်ဝါ က အော်ပြောသည်။
အဖေနှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ရယ်မောကြသည်။ တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသည့်ညစာပင်။ အပြီးတွင် ခြံထဲ၌ အအေးခံထားသည့် ဖရဲသီးအကြီးကြီးကို စားကြသည်။ တစ်နေ့တာ၏အပူရှိန်များမှာ လျော့ပါးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကလေးများမှာလည်း နွေရာသီဖျာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ညကိုးနာရီခန့်တွင် ကလေးများမှာ တစ်နေ့တာပင်ပန်းမှုကြောင့် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဝက်များကို အစာကျွေးပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ရေကူးခေါ်ရန် စိတ်ကူးသည်။
"ဒီနေ့ ခေါင်းလျှော်ထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါ"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နွေရာသီတွင် ရေကူးရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး သူမကို မကြာခဏ လိုက်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ တခါတရံ သူမလိုက်သွားသော်လည်း တခါတရံ မလိုက်ဖြစ်ပေ။ ထိုညက သူတစ်ယောက်တည်း ရေကူးသွားသော်လည်း ထုံးစံထက်ပိုမိုနောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိပ်ရာဘေးရှိနာရီကို ကြည့်ရင်း သမ်းဝေလျက် မေးလိုက်သည်။