အပြစ်တင်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့၏ညီငယ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ညီငယ်မှာ စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး ရိုးသားသူဖြစ်ကာ "ဝါးမြစ်ဆိုး" များပေါက်ဖွားရာ မိသားစုထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အညွန့်ကောင်းလေးပင်ဖြစ်သည်။ သူသာ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့်လည်း သူ့နှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ရန် ဝန်လေးနေမည်မဟုတ်ပေ။
လင်မိသားစု၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူမှာ ညီငယ်၏သစ္စာရှိမှုကို ရရှိရန် မည်သည့်အရာမျှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် လင်မိသားစု၏ ညီငယ်မှာ တစ်ချိန်က ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ရန် အိမ်ခွဲထွက်လိုသည့်အခါတွင်ပင် မိသားစုနှင့် အဆက်ဖြတ်ပစ်ရန် အမြဲတစေ တိုက်တွန်းနေခဲ့သူမှာ ဒုတိယသားဖြစ်သူပင်။ ဤအချက်ကို တတိယမြောက်ချွေးမဖြစ်သူက သူမအား လျှို့ဝှက်စွာ ပြောပြဖူးသည်။ သို့သော် ယခု ဒုတိယသား ဒုက္ခရောက်သည့်အခါတွင်မူ ညီငယ်မှာ သူ့အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေဆဲဖြစ်သည်။
လင်အဘိုးနှင့် လင်အဘွားတို့သည် ၎င်းတို့၏သမီးဖြစ်သူမှာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ လင်အဘွားသည် သရုပ်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ချင်သည့်အလား မုန်းတီးမှုများ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို မကူညီဘူးဆိုရင် ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သေပြလိုက်မယ်!" လင်အဘွားသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ရှင်သေရင် မြေမြှုပ်ဖို့အတွက် ငွေနည်းနည်းပါးပါးတော့ လှူပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တော့ မြေမြှုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မမှုမထူးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမအား ခြိမ်းခြောက်နေသလား။ ထိုနည်းလမ်းက သူမအပေါ် အလုပ်မဖြစ်ပေ။ တစ်ကြိမ်အလျှော့ပေးလိုက်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထပ်မံခြိမ်းခြောက်လာဦးမည်သာ။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ဒုတိယသား၏ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်ကိစ္စဖြစ်လာမည်နည်း။ ဤသို့သော အလေ့အထမျိုး အမြစ်တွယ်သွားရန် သူမ လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါသေတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်!" လင်အဘွားက ကြေညာလိုက်ပြီး နံရံဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်တောင်ပင် မခတ်ပေ။ သို့သော် လင်မိသားစု၏ ညီငယ်မှာမူ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမအား တားဆီးရန် အပြေးသွားလိုက်သည်။ "အမေ၊ စိတ်အေးအေးထားပြီး စကားပြောကြရအောင်။ ဘာမှ ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်ပါနဲ့!"
"နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်မ! ငါမင်းကို မွေးထုတ်ပေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ ဒီလိုမျိုး တုံ့ပြန်ဖို့လား? ကိုယ့်မိခင် ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ သေတာကိုတောင် ထိုင်ကြည့်နေမယ့်သူပဲ!" လင်အဘွားသည် သားဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမသည် နံရံဆီသို့ ပြေးဝင်တော့မည့်အချိန်တွင်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ လုံးဝစိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုပေ။ သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလား အေးစက်နေသည်။
"အဘွားကြီး၊ မင်းရဲ့သမီးက သေပြီးသားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အလေးအနက်မရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အကူအညီတောင်းဖို့ မိဘအရင်းအိမ်ကို ပြန်လာပြီး ဘာအကူအညီမှ မရတဲ့အချိန်မှာတင် သူသေသွားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မဆီလာပြီး ပြဿနာရှာနေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လိုက်လျောမှာမဟုတ်ဘူး"
"တော်ပြီ။ ငါပြောမယ်၊ မင်းက ငါ့ကို အသိအမှတ်မပြုချင်ရင်တောင် ငါက မင်းရဲ့မိခင်ပဲ!" လင်အဘွားသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ဘာမှပြောစရာမရှိရင် အမြန်သာ ထွက်သွားကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ ဒီကိုရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူကတော့ အလွယ်တကူနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မကြာသေးခင်ကပဲ သူက ရွာထဲက အမျိုးသမီးတွေကို စုစည်းပြီး ကျွန်မရဲ့ ချွေးမဖြစ်သူကို သူ့ရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲကို ပြန်ရိုက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်မပြောရဲကြဘူး"
အနိုင်ကျင့်တတ်သူဖြစ်ပြီး အားနည်းသူကိုသာ ဖိနှိပ်တတ်သည့် လင်အဘွားမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဟန်ပန်ပြောင်းသွားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်အကြောင်းကို သူမ ကြားဖူးသည်။ ဇိုးကျားရွာမှာ လင်မိသားစုနေအိမ်နှင့် ဝေးလှသည်မဟုတ်ဘဲ ထိုအကြောင်းအရာမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို လွှတ်ပေးဖို့ ကျိုးချင်းပိုင်ကို ပြောပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ နောက်ထပ် မင်းကို လာမနှောင့်ယှက်တော့ဘူး" ဟု လင်အဘိုးက သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စပြီးရင် လင်မိသားစုနဲ့ အဆက်ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုလည်း ဖြတ်လိုက်!"
"အဲ့ဒါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာမှာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မဘက်က အဆက်ဖြတ်ပြီးသားပါ။ ရှင်တို့ဘက်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ရှင်တို့ကိစ္စပဲ၊ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မဆီက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရဖို့ မတွေးပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့သေတဲ့အခါမှာတော့ အသုဘအတွက် နည်းနည်းပါးပါးတော့ လှူပေးပါ့မယ်"
"ဒါဆိုရင် ပြောစမ်း၊ မင်းကူညီပေးဖို့ ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု လင်အဘိုးက သူမအား စိုက်ကြည့်လျက် မေးသည်။
"ကျွန်တော် မြို့ကိုသွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းပေးပါ့မယ်" ဟု အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် အလုပ်မရှိဘူးလား? ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ? ပြီးတော့ ဒုတိယအစ်ကိုလင်ရဲ့ ပြဿနာထဲကို ဝင်မပါသင့်ဘူး"
"ကျွန်တော် အခြေအနေလေးပဲ သွားကြည့်မှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအား စိတ်အေးစေရန် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လင်အဘိုးနှင့် လင်အဘွားတို့ဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်း နားထောင်ထားပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က သွားကြည့်ပေးဖို့ပဲ သဘောတူထားတာ။ ဒုတိယအစ်ကိုလင်က ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားတာဆိုတော့ သူခံရမယ့်အပြစ်ကို ခံရမှာပဲ။ သူလွတ်မြောက်လာမလား၊ နောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်လာမလားဆိုတာ ရှင်တို့ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းကြပါ။ ကျွန်မတို့မိသားစုကို ထပ်ပြီး လာနှောင့်ယှက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့အိမ်က ခွေးတွေကိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မယ်"
လင်အဘိုးနှင့် လင်အဘွားတို့သည် သူမ၏ ရက်စက်မှုကို သိကြသည်။ သူတို့သည် ကျိုးချင်းပိုင် ဆီသို့ လှည့်ကြည့်သော်လည်း သူက လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး "မိသားစုကိစ္စတွေမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကပဲ နောက်ဆုံးပဲ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
အိုမင်းနေသော လင်အဘိုးအဘွားတို့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် စက်ဘီးကို စီးကာ ခရိုင်မြို့သို့ စုံစမ်းရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုလင်မှာ ယခင်နေ့ကတည်းက ဖမ်းဆီးခံထားရခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ရောက်သွားသည့်အခါတွင်မူ သူမှာ အလွန်ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေပြီး အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်! ယောက်ဖ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ! ဒီကနေ ထွက်သွားအောင် ကူညီပေးပါ!" ဒုတိယအစ်ကိုလင်သည် သူ့ဆီသို့ တွားသွားလာသော်လည်း စောင့်ကြပ်သူ၏ ကန်ချက်ကြောင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုလင်သည် အသံပင် မထွက်ရဲတော့ဘဲ ကျိုးချင်းပိုင် ကိုသာ တောင်းပန်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး စစ်တပ်မှ အပေါင်းအပါဟောင်းတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
"သူ့အမှုက သိပ်မကြီးပါဘူး" ဟု ထိုအပေါင်းအပါက မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးရင်း ပြောသည်။ "မုဆိုးမက သူနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောနေတာဆိုတော့ သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရုံနဲ့တင် ဒီလောက် အရိုက်ခံရတာပါ။ ခင်ဗျား သူ့ကို ခေါ်သွားလို့ရပါတယ်"
မုဆိုးမမှာလည်း အမှန်တကယ် ဖောက်ပြန်မှုမရှိကြောင်း အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုထားပြီး ထိုအချက်ကို ဝန်ခံလိုက်ပါက သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ အဆုံးသတ်သွားမည်ကို သိနေသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုလင်ကလည်း သူသည် မတရားစွပ်စွဲခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုထားသည်။ ထိုနှစ်ဦးစလုံး၏ ပြောဆိုချက်မှာ အတူတူဖြစ်နေသဖြင့်—အခြားသူများကဲ့သို့ အမိအရ ဖမ်းမိခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ—တရားဝင် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက် မချမှတ်ရသေးပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုလင်မှာ လမ်းပင်ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်သည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ့ဇနီး၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်းသာ လိုက်နာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို လွှတ်ပေးအောင် လုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့အတွက် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် ကူညီပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုလင်နှင့် မုဆိုးမတို့သည် ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော်လည်း သူတို့မှာ လွတ်မြောက်လာပြီး တရားဝင်အားဖြင့်လည်း အပြစ်မရှိသူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် သူတို့သည် မိမိတို့ကို "မတရား" စွပ်စွဲသူများကိုသာ ကျိန်ဆဲရင်း အချိန်ကုန်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ပတ်သက်မှုအမှန်မှာ ရွာထဲတွင် ပြောစမှတ်ပြုစရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူတို့မှာ သေဘေးမှ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ပြင်မှ Red Guards များ ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့် ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေရပြီး လမ်းမပေါ်တွင်ပင် အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုတင်းမာမှုမှာ ဇွန်လအထိ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ အစောင့်များ ထွက်ခွာသွားမှသာ ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ အသက်ရှူချောင်သွားတော့သည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ဇွန်လလယ်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန် နီးကပ်နေချိန်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ မိုးသာ ဆက်ရွာနေဦးမည်ဆိုပါက ကောက်ပဲသီးနှံများ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပင်လျှင် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
မိုးမှာ ဇွန်လကုန်အထိ ဆက်တိုက်ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ တိုးပွားလာချိန်တွင်မှ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်သွားသည်။
မိုးတိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် အချက်ပေးလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်သွားကြတော့သည်။