Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 211 Beating

လင်ချင်းဟယ်သည် ဆေးရည်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤသူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလည်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး "ရှင်ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆို ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ကတိပေးလေသည်။

လင်ချင်းဟယ်က နှာခေါင်းတစ်ရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ရယ်လိုက်ပြီး "ရှင်ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်လို့များ ရှင့်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တော့ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် မုဆိုးမအဖြစ်နဲ့ ဆက်နေပေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့။ ကျွန်မက ရှင့်သားတွေကို ခေါ်ပြီး လူသစ်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်မှာ။ ပြီးရင် ရှင့်သားတွေကို တခြားလူတစ်ယောက်ကို ဖေဖေလို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးမှိုင်းမည်းမှောင်သွားလေသည်။

လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်းမှာမူ အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားရသည်။ သူ့ဇနီးသည်မှာ မပြောရဲသည်ဟူ၍ မရှိပေ။ သူမသည် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ပင် 'လူသစ်နဲ့ လက်ထပ်မယ်' ဆိုသော စကားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောထွက်ပေသည်။

သို့သော် သူမသည် တခြားလူတစ်ယောက်၏ မိန်းမဖြစ်သွားပြီး၊ သူ့သားများလည်း တခြားသူ၏သားများ ဖြစ်သွားမည့်ပုံစံမျိုးကို ကျိုးချင်းပိုင်း တွေးကြည့်မိလိုက်သည့်အခါ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရပေမည်။

လင်ချင်းဟယ်သည် တာဝါ (Da Wa) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တာဝါက "အမေ၊ အမေ တကယ် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်ရော၊ ဦးလေးရော ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ တောဝက်ကို လဲကျအောင် လုပ်ခဲ့တာက ဖေဖေပါ" ဟု အာမခံလိုက်သည်။

ယခုအချိန်အထိ တာဝါသည် ဤအကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ဖေဖေက အမှန်တကယ်ပင် အင်အားကြီးမားလှသည်။ သူသည် ဖေဖေ့၏ စွမ်းရည်ကို အလွန်ပင် အားကျနေပြီး ဖေဖေ့ထံမှ သင်ယူချင်နေသည်။

လင်ချင်းဟယ်က ဤအကြောင်းကို အစက မသိသေးပေ။ တာဝါက ဖေဖေ့ထံသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ကာ ဤအကြောင်းကို တင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်းကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သင်ချင်ရင် သင်ပေါ့လေ။

ဤတောဝက်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးချိန်မှစ၍ တာဝါသည် သူ့ဖေဖေထံတွင် ကိုယ်ခံပညာကို စတင်သင်ယူခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရသဖြင့် တာဝါ၏ စားသောက်နိုင်စွမ်းမှာ သူ့ဖေဖေထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

လင်ချင်းဟယ်ကသာ သူတို့မိသားစုတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော တရားမဝင် ဝင်ငွေမျိုး မရှိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော သားမျိုးကို ကျွေးမွေးနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော သားမျိုး နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော...

တောဝက်သားများကို ဇန်နဝါရီလကုန်အထိ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ဇန်နဝါရီလကုန်ပိုင်းဆိုလျှင် ရာသီဥတု နွေးထွေးလာသင့်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ ဆက်လက် အေးမြနေဆဲပင်။ ယခုအချိန်အထိ အပူချိန် တက်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

ဤအချက်က နွေဦးထွန်ယက်ချိန်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

လင်ချင်းဟယ်သည် ထိုနေ့တွင် နံနက်ပိုင်း ခွင့်ယူခဲ့ပြီးနောက် သူမ စုဆောင်းထားသော အကြွင်းအကျန်ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ရှင်းထုတ်ရန် မြို့ထဲသို့ လာခဲ့သည်။

တစ်လခွဲစာ စုဆောင်းထားပြီးနောက် ဇန်နဝါရီလ တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထိုနေ့သည် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်းတို့ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်၊ ပျော်ပွဲထွက်ရန်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းအချို့ သွားရောက်ရောင်းချရန် မြို့ထဲသို့ သွားကြသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဤအသုတ်မှာ မေအစ်မထံမှ အသစ်ဝယ်ယူခဲ့သော နောက်ဆုံးပေါ် အသုတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်သည် ၇၅ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှုများ အနည်းငယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လေထုမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကထက် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူမဖြစ်စေ၊ မေအစ်မဖြစ်စေ ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် သက်တမ်းရင့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သည့်အခါမျှ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။

မေအစ်မက သူမထံမှ ငွေကြေးများကို လဲလှယ်ပေးပြီး သူမကလည်း တစ်ဂျင် (jin) ရောင်းချရုံဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအကြိမ်တွင် စင်စစ် အမြတ်ငွေ ယွမ်သုံးဆယ်နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ တစ်လခွဲစာ လုပ်ကိုင်ရခြင်းက ယခုစျေးကွက်တွင် အသားစားသုံးလိုအား မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။

လင်ချင်းဟယ်သည် အာကာသထဲမှခြင်းတောင်း နှစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီး ဥများဝယ်ယူရန် မည်းသောစျေး (မှောင်ခိုစျေး) သို့ လောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ဥများ လိုအပ်ချက်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ သူမ မြို့ထဲလာတိုင်း အနည်းငယ် ပြန်ဝယ်သွားရသည်။

ကျန်ရှိသည်တို့မှာမူ ဝယ်စရာ များများစားစား မရှိတော့ဘဲ အိမ်တွင် အသင့်ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဇန်နဝါရီလ ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရာသီဥတုမှာ စတင်နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ရက်မျှ နွေးထွေးလာပြီးနောက် အအေးလှိုင်း တစ်ရပ် ထပ်မံကျရောက်လာကာ အပူချိန်မှာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ စတင်စိုးရိမ်လာကြသည်။ ယခုအချိန်အထိ ဤမျှအေးမြနေဆဲ ဖြစ်ရာ ယခုနှစ် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများ ထိခိုက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖေဖော်ဝါရီလအလယ်ပိုင်းရောက်မှသာ ရာသီဥတုမှာ နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ လူတိုင်းလည်း အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြရသည်။

ယခုနှစ် နွေဦးထွန်ယက်ချိန်မှာ ယခင်နှစ်ထက် ဆယ်ရက်ခန့် နောက်ကျခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စက္ကန့်မျှ ထပ်မံကြန့်ကြာ၍ မရတော့ပေ၊ မဟုတ်ပါက ယခုနှစ်တွင် သစ်ခေါက်များကိုသာ ဝါးစားနေရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်တွင် တာဝါသည် ဒုတိယနှစ် (Middle School Second Year) သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းစဖွင့်ချိန်တွင် သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဒုတိယနှစ် ဆရာများကို မေးခွန်းများ ထုတ်ပေးခိုင်းခဲ့ပြီး စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုအောင်မြင်ခဲ့သည်။

ဘာသာရပ်တစ်ခုချင်းစီတွင် ရမှတ် ကိုးဆယ်ကျော်စီ ရရှိခဲ့သဖြင့် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာများမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က လင်ချင်းဟယ်ကို တာဝါ့အား မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သနည်း၊ မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ ထက်မြက်လာရသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

လင်ချင်းဟယ်က ဤကလေးမှာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တတ်ပြီး မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကူညီထမ်းပိုးလိုစိတ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဤအချိန်ကာလတွင် ကျောင်းတက်ရသည်မှာ ကုန်ကျစရိတ် များပြားလှသည် မဟုတ်သော်လည်း တစ်ဆယ်စက္ကန့် (တစ်ရာသီ) လျှင် ယွမ်ဆယ်ခန့် ကုန်ကျကာ ၎င်းမှာ လယ်သမားများအတွက် ငွေပမာဏ အတော်များများ ဖြစ်ပေသည်။

တာဝါသည် ပထမနှစ် ဒုတိယရာသီနှင့် ဒုတိယနှစ် ပထမရာသီတို့ကို ကျော်တက်ခဲ့ရာ ဆိုလိုသည်မှာ ယွမ် ၂၀ ကို သက်သာစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်နှစ်ဆယ်ဆိုလျှင် သူ့အတွက် နို့အချို့ကို အတန်ကြာအောင် သောက်သုံးနိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

နို့သမားက နို့များ ဆက်လက် ပို့ဆောင်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ တာဝါအတွက် တစ်နေ့လျှင် နို့ဗူးနှစ်ဗူးမှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းရှိ ဆရာများအားလုံး လစာရရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ပထမပိုင်းတွင် တာဝါသည် အသက် ၁၁ နှစ် မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး အသက် ၁၄ နှစ်ခန့် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

အမျိုးသမီးဆရာမများမှာ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားကြသည်။

"ဆရာမလင်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်လို ကျွေးမွေးနေတာလဲ" ဟု ဆရာမရှူက မေးမြန်းခဲ့သည်။

လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း "အထူးတလည် ကျွေးမွေးတာမျိုး မရှိပါဘူး။ တစ်နေ့ကို ထမင်းသုံးနပ်ပါပဲ။ ဒါ့အပြင် မနက်ပိုင်းမှာ သူ့အတွက် နို့ဗူးနှစ်ဗူး မှာပေးထားပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"ဒါ အလွန်အမင်း ဈေးကြီးမှာပဲနော်" ဟု အခြားဆရာမတစ်ဦးက ပြောသည်။

"မကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က အရပ်ရှည်လာဖို့ဆိုရင် ဒီလိုအရွယ်လေးတွေက အရေးအကြီးဆုံး ရွှေလိုအချိန်အခါမျိုး မဟုတ်လား။ အာဟာရ ကောင်းကောင်းကျွေးရမယ်လေ။ အနာဂတ်မှာ သူ့ဖေဖေလို အရပ်ရှည်လာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဖြေကြားခဲ့သည်။

ပြောစရာပင် မလိုပေ၊ ကျိုးချင်းပိုင်း၏ အရပ်အမောင်းမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည်။

ဆရာဆရာမ အချို့မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးသူငယ် ရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်တွေးခေါ်မှုများ ရှိလာကြသည်။

လင်ချင်းဟယ်က ပိုမိုပြောဆိုနေခြင်း မရှိပေ။ လူတိုင်းတွင် ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရာ၌ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူမနှင့် သူတို့မှာ မျိုးဆက်ချင်း မတူကြပေ။ သူမ၏ ပညာရေးဆိုင်ရာ ဒဿနမှာ နောက်မျိုးဆက်များမှ ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် သူမထံမှ သင်ယူနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏အမြင်အရ ကလေးများအတွက် လတ်ဆတ်ပြီး သဘာဝကျကာ ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်သော နို့များကို ဝယ်ယူရန် တစ်လလျှင် ယွမ်ဆယ်ကျပ် သုံးစွဲရခြင်းမှာ တကယ်တမ်းတွင် တန်ဖိုးနှင့် ကိုက်ညီလှပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်ကာလ၏ ယွမ်ဆယ်ကျပ်မှာ တကယ်ပင် များပြားလှပေသည်။ မြို့ပြရှိ သုံးဦးမိသားစုတစ်စုအနေဖြင့် ချွေတာသုံးစွဲမည်ဆိုပါက တစ်လစာအတွက် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် တာဝါ၏ အရပ်အမောင်းမှာ အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တာဝါ ဒုတိယနှစ်သို့ တက်ရောက်ရန်မှာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။ တာဝါသည်လည်း အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အလွန်မြန်ဆန်သူ ဖြစ်ရာ မကြာမီပင် အတန်းထဲတွင် နေရာတစ်နေရာ ရရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ဒုတိယနှစ်၏ စာသင်ခန်း အသိပညာများကိုလည်း စနစ်တကျ စတင်လေ့လာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ နောင်လာမည့်အချိန်များတွင် အတန်းကျော်တက်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ အတန်းအဆင့်အလိုက် တစ်ဆင့်ချင်း လေ့လာသွားရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပဟေဠိမေးခွန်းများ မေးမြန်းစစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။

ဤအရာများမှာ တာဝါအတွက် ပုံမှန်အိမ်စာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ဝက်ခြံအတွက် ဝက်မြက်များကို များပြားစွာ စုဆောင်းပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကျောင်းတက်နေရခြင်းကြောင့် ဆန်ဝါ (San Wa) က ဝက်မြက်ကောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် ကျောင်းအိတ်ကို တစ်နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကစားရန် တန်း၍ ထွက်သွားတော့သည်။

ဆုချန်ငယ်နှင့် ဆုရှန်းငယ်တို့လည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆုရှန်းငယ်မှာ အမြဲတမ်း ကျိုးအဘွားထံတွင် ရှိနေပြီး ဆုရှန်းငယ်နှင့် ဆုချန်ငယ်တို့မှာမူ ဆန်ဝါ၏ နောက်လိုက်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆန်ဝါ ကျောင်းက ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် သူ၏ တတိယအစ်ကိုနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လាត់ကစားတော့သည်။

ရက်ရက်စက်စက်ပင် ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူက သူမ၏ မိခင်အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာချိန်တွင် ရက်များသည် အေးချမ်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး ထို့အပြင် လက်သည်းရာ ခြစ်ရာကြီးတစ်ခုလည်း ပါရှိနေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လာတာလဲ" ဟု ကျိုးအဘွားက မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ သားရဲ့အကိုတွေကို ခေါ်လိုက်ပါ။ ကျုပ်တို့ ဟွမ်အိုကြီးရဲ့ မိသားစုဆီ သွားပြီး ရှင်းကြမယ်" ဟု ဒုတိယအစ်မက ကြေညာလိုက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဘက်မှ မိသားစုမှာ ဟွမ်အိုကြီး၏ မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ အကြီးဆုံးမောင်နှမ၏ ဇနီးနှင့် ယောက္ခမတို့ ပူးပေါင်း၍ လက်စဖျောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အကြီးဆုံးမောင်နှမ၏ ဇနီးဘက်မှ မောင်နှမဖြစ်သူကလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အမျိုးသားများအားလုံး လယ်ကွင်းထဲမှ ပြန်မရောက်သေးပေ။ သို့သော်လည်း ပြဿနာမရှိပေ၊ ကျိုးချင်းပိုင်းနှင့် သူ၏ မောင်နှမများမှာ ကျိုးတာနီ (Zhou Da Ni) ကြောင့် မကြာမီပင် ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ကျိုးအဘွားကလည်း ရက်စက်ယုတ်မာသူများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတတ်သည့် အမျိုးသမီးအချို့ကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ဟွမ်အိုကြီး၏ အိမ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်!