Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 1 Personal Interspatial Space part1

"မေမေ... သမီး ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။"

လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ စတူဒီယိုတိုက်ခန်းလေးထဲတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခေါင်းထဲတွင် ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး ခဏအကြာမှပင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အချိန်ကြည့်ရန်အတွက် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ မနက် ၅ နာရီခွဲသာ ရှိသေးသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ စတင်လင်းပွင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲသို့ လေထဲမှနေ၍ ရေခွက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုရေခွက်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရေခွက်ထဲမှ ရေမှာ သူမ မနေ့ညက ထည့်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲဖြစ်သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် အထောက်အထားကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် နောက်ထပ် မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှထကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ သူမသည် သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦး—ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် အရောင်းဌာနမန်နေဂျာတစ်ဦး—သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ဘဝမှာ မကြာသေးမီကမှ ထူးဆန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သွားတိုက်နေစဉ် မှန်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်လုံးအောက်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော အမည်းစက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းထပ်ချမိသည်။ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူမသည် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို သူမ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍မရပေ။ ညသုံးညဆက်တိုက်ပင် သူမသည် အိပ်မက်တစ်ခုကိုသာ အမြဲမက်နေခဲ့သည်။ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က သူမကို ဆွဲကိုင်ကာ "မေမေ" ဟု ခေါ်ပြီး အစာတောင်းနေသည့် အိပ်မက်ဖြစ်သည်။ ထိုအိပ်မက်များသည် အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လွန်းသဖြင့် သူမကို ကြောက်လန့်စေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် အလုပ်ပိုလုပ်ရလွန်း၍ ပင်ပန်းနေခြင်းဟုသာ တွေးခဲ့သော်လည်း အိပ်မက်က မပြတ်မတောင်း မက်နေခြင်းနှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် စတုရန်းမီတာ (၁၀) မီတာခန့်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် အာကာသအိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ထိုနေရာသည် သူမ၏ တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံးနီးပါး အရွယ်အစားရှိသည်။ သူမသည် ဝဘ်နိုဗယ်များကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း ဖတ်ရှုသူဖြစ်သည့်အတွက် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေသည်။ ထိုနေရာသည် သိုလှောင်ရုံတစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ သူမ ထည့်ထားလိုက်သည့် မည်သည့်အရာမဆို ၎င်းကို ထည့်သည့်အချိန်က အပူချိန်အတိုင်း ပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ ရှိနေသည်။

ဒီမနက်တွင်လည်း ကလေးငယ်က အိပ်မက်ထဲတွင် ထပ်မံပေါ်လာပြီး အစာတောင်းပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ရင်ထဲမှ နက်ရှိုင်းသော၊ ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိုးရိမ်စိတ်က သူမကို ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမည့် အရာတစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်ထားရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

အိပ်မက်ထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။ အစားအသောက်နှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ရှားပါးသော နေရာဖြစ်သည်။ သူမ မြင်ရသည့် လူများ၏ မျက်နှာများမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း အားလုံးမှာ အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် အရေပြားများ ညိုညစ်နေကြသည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အစောပိုင်းကာလများတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် ငတ်မွတ်ခြင်းကို တကယ်တမ်း မခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း ထိုသို့သော ဆိုးရွားသည့် ကာလမျိုးသို့သာ ရောက်သွားခဲ့ပါက ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ သူမ သေချာပေါက် ငတ်သေလိမ့်မည်ကို နားလည်ထားသည်။

မနက်ခင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမသည် စက္ကူနှင့် ဘောပင်ကိုယူကာ လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ချရေးလိုက်သည်။ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ရှာလကာရည်ကဲ့သို့သော အခြေခံလိုအပ်ချက်များမှာ ဦးစားပေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ထန်းလျက်နှင့် ကျောက်သကြားကိုလည်း စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် သကြားဖြူထက် သိမ်းဆည်းရ ပိုလွယ်ကူပြီး အသုံးဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဥအမျိုးမျိုးသည်လည်း မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။ ထိုမျှ ရှားပါးသော နေရာမျိုးတွင် ၎င်းတို့သည် ငွေကြေးကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးရှိလိမ့်မည်။

သူမသည် အသားများ၊ အအေးမိ၊ ဖျားနာ၊ အစာအိမ်မကောင်းခြင်းအတွက် ဆေးဝါးများနှင့် ကိုက်ခဲမှုများအတွက် လိမ်းဆေးများကိုပါ ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ ဤဆေးဘူးများမှာ နေရာအနည်းငယ်သာ ယူမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုအနေဖြင့် ရာသီဥတုကို သူမ တွေးမိသည်။ အိပ်မက်ထဲက နေရာသည် အေးချမ်းသည်၊ မအေးချမ်းသည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် နွေးထွေးသော စောင်များနှင့် မွေ့ရာများကိုပါ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် အရောင်အသွေးမရှိသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် လိုက်ဖက်အောင် မီးခိုးရောင်နှင့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပစ္စည်းများကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စာရင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် သူမ၏ စုဆောင်းငွေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဌာနမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာခဏ စျေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် အပြင်တွင် အစားအသောက် စားသောက်လေ့ရှိခြင်းကြောင့် ငွေသိပ်မစုမိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင် ယွမ်ငွေ ၅၀,၀၀၀ နှင့် လက်ထဲတွင် ငွေသား ၂,၀၀၀ ခန့်သာ ရှိသည်။ များလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ရှိသမျှဖြင့် လည်ပတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် အွန်လိုင်းမှနေ၍ မီနီဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို ချက်ချင်း ငှားလိုက်သည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်စဉ်က အချိန်ပိုင်းယာဉ်မောင်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကားမောင်းလိုင်စင် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ထိုအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မီနီဘတ်စ်ပိုင်ရှင်မှာ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဇာတိသို့ ရက်အနည်းငယ် ပြန်ရန်ရှိသဖြင့် ကားငှားရမ်းပေးရန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မိနစ်ဆယ်မိနစ်အတွင်း သူမ၏ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

စပေါ်ငွေပေးပြီးနောက် သူမသည် ကားကို စမ်းမောင်းကြည့်သည်။ ကားမှာ အနည်းငယ်ဟောင်းနေသော်လည်း နောက်ခုံများကို ဖယ်ရှားထားသဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ရန် နေရာကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိသည်။ သူမ ကျေနပ်သွားသည်။

ပိုင်ရှင်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် အိတ်ကိုယူကာ လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သူမ မနက်စာ မစားရသေးပေ။ စျေးဝယ်ထွက်ခြင်းများ မစတင်မီ ဗိုက်ဖြည့်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမသည် မိနစ်ဆယ်မိနစ်ခန့် ဝေးသော မနက်စာဆိုင်သို့ မောင်းသွားလိုက်သည်။ ထိုဆိုင်မှာ သူမ အလုပ်သွားရာလမ်းနှင့် မကိုက်ညီသဖြင့် သိပ်မရောက်ဖြစ်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အစားအသောက်ကို နှစ်သက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် မရေရာမှုများကို မရင်ဆိုင်မီ စိတ်သက်သာရာရစေမည့် အစားအစာကို လိုအပ်နေသည်။