အခြားဆိုင်များ မဖွင့်သေးသော်လည်း နံနက် ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ်တွင်ပင် နံနက်စာရောင်းသည့်ဆိုင်မှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လမ်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်သူအချို့မှာ ပေါင်မုန့်များကို ဝယ်ယူစားသောက်ရင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြသည်။
"အဒေါ်ရေ၊ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့ ပဲနို့တစ်ခွက်ပေးပါ။ သုံးယွမ်တန် ပေါင်မုန့်လေးပဲနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက သူမကို အမြန်ပင် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့် ပေါင်မုန့်ပူပူလေးနှင့် နွေးနွေးလေး ပဲနို့တစ်ခွက်ကို သူမ ရလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီဆိုင်ကို လွန်ခဲ့သည့်ခြောက်လလောက်ကမှ မတော်တဆတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကစ၍ ပုံမှန်လာစားဖြစ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ ဤဒေသခံဖြစ်ပြီး တိုက်ခန်းသုံးလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ အလုပ်မလုပ်လျှင်ပင် သူတို့မိသားစုက အိမ်လခဝင်ငွေနှင့်တင် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ဤလင်မယားနှစ်ယောက်မှာ ထိုင်မနေနိုင်ကြသဖြင့် သားအကြီးဆုံးနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ဤနံနက်စာဆိုင်လေးကို ဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အရောင်းအဝယ်မှာ အမြဲတမ်းသွက်လက်ပြီး ဆိုင်ကိုလည်း အလွန်သန့်ရှင်းအောင် ထားတတ်ကြသည်။
ဤဆိုင်၏ အဓိကဆွဲဆောင်မှုမှာ ပေါင်မုန့်များပင်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကဲ့သို့ အစားနည်းသူအတွက်ပင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးဆိုလျှင် ဗိုက်ဝရန် လုံလောက်သည်။ သုံးယွမ်တန်ဖိုးရှိသည့် ဤပေါင်မုန့်များထဲတွင် အသား၊ ကြက်ဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်များ အပြည့်အဝပါဝင်ပြီး အရသာရှိသည့်အပြင် ပစ္စည်းလည်း အလွန်ရက်ရောသည်။ ဤပေါင်မုန့်များကပင် သူမကို ဤနေရာအထိ ကားမောင်းလာရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အတိုင်းအတာမဲ့ ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းနိုင်သည့်နေရာ (interspatial space) တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ပထမဆုံး သိလိုက်ရတုန်းက သူမ အယုံအကြည်မရှိခဲ့ပေ။ တကယ်ပဲ ကိုယ်က တခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားနိုင်မှာလား။ နှစ်ရက်ခန့် တွေဝေနေပြီးနောက်တွင်တော့ ဒီနေ့မှာပင် သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်က သူမကို အရေးတကြီး ခံစားရစေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားဘူးဆိုပါက အရင်းအမြစ်တစ်ခုမှမရှိသည့် ဆင်းရဲတွင်းနက်သည့်နေရာတစ်ခုဆီ ရောက်သွားမည်ကို ကြောက်နေမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့မရဘဲ အထီးကျန်နေရလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် မီးဖိုချောင်တစ်ခုခုကို သူမ သုံးနိုင်မလား မသေချာသည်ကြောင့် ဤသို့အာဟာရပြည့်ဝပြီး အရသာရှိသည့် ပေါင်မုန့်များက စုဆောင်းထားရန် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းများပင်ဖြစ်သည်။
"အဒေါ်၊ ပေါင်မုန့် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဟင်။ အရမ်းမွှေးပြီး အရသာရှိတာနဲ့ ကျွန်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအတွက်ပါ ဝယ်သွားမလို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပါးစပ်ကို တစ်ရှူးနှင့်သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး "နောက်ထပ်တော့ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လျှော့စျေးတော့ မပေးနိုင်ဘူးနော်။ ငါတို့ရဲ့ အမြတ်က သိပ်မကျန်လို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
အရောင်းအဝယ်က အလွန်ကောင်းသဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များမှ အများအပြား မှာယူသည့်အခါမျိုးတွင်ပင် ပိုလျှံသည်ဟူ၍ မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ ဝယ်သူများကလည်း အမြဲရှိနေသဖြင့် ဈေးလျှော့ပေးစရာ မလိုပေ။
"အဒေါ်ရေ၊ ကျွန်မ တကယ်ပြောတာပါ။ ကျန်သေးတယ်ဆိုရင် အကုန်ယူလိုက်မယ်။ ကျွန်မ ဒီကို အထူးတလည် ကားမောင်းလာတာဆိုတော့ ကားနောက်ခန်းထဲမှာ အကုန်တင်သွားလို့ရတယ်။ အဒေါ် တစ်လုံးချင်းစီ ရောင်းနေရသည့် အလုပ်ရှုပ်ကို သက်သာစေတာမို့ ဈေးလေး နည်းနည်းတော့ လျှော့ပေးသင့်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သူမ နောက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည့်အခါ အဒေါ်ကြီးက လက်ကျန်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ "ဒီနေ့တော့ အများကြီးလုပ်ထားတယ်။ သုံးရာလောက် ကျန်သေးတယ်။ ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ"
"သုံးရာပဲလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
"အို... ကလေးမလေးက အသက်ငယ်ပေမဲ့ အစားကြီးတာပဲနော်! သုံးရာဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ပေါင်မုန့်က သုံးလုံးစားရင်တင် လူကြီးတစ်ယောက် ဗိုက်ဝနေပြီ" ဟု အဒေါ်ကြီးက ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အလုပ်နေရာမှာ လူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အကုန်လုံးကလည်း လူပျိုလူလွတ်တွေလေ။ သူတို့ရဲ့ အစားအသောက်က ကျွန်မတို့နဲ့ မတူဘူး။ ပြီးတော့ ဒါတွေက အရမ်းအရသာရှိတော့ တစ်ယောက်ကို အနည်းဆုံး နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးလောက်တော့ စားကြမှာပါ။ သုံးရာတောင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အဒေါ်ကြီးက သူမကို သံသယဝင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ဌာနမှာ လူတွေ တကယ်ပဲ အဲ့လောက်များတာလား"
"ကျွန်မတို့ဌာနတင်မကဘူး၊ ဘေးနားမှာ နောက်ထပ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီသုံးရာကိုပဲ အရင်ယူထားလိုက်ပါမယ်။ ထည့်ဖို့ ဘူးတွေ ဘာတွေ ရှိလား။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရင်ယူသွားပြီး အားလုံး ကြိုက်မကြိုက် စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်။ တကယ်လို့ ကြိုက်ကြတယ်ဆိုရင်တော့ အဒေါ် ဒီနေ့ နည်းနည်းပိုပြီး အချိန်ပိုလုပ်ပေးရတော့မှာနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့က ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးလုပ်တာလဲ၊ မိန်းကလေးငယ်ငယ်လေးကိုမှ ဒီလိုကိစ္စတွေ လွှတ်လုပ်ခိုင်းရအောင်" အဒေါ်ကြီးက သူမ၏ စိတ်ရင်းကို ယုံကြည်သွားပြီး ရေခဲချောင်းများ အအေးမပျက်အောင် ထည့်သည့် ဖော့ဘူးများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါလေးတွေနဲ့ ရမလား။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က အမှာစာတွေအတွက် ငါတို့ ဒါတွေကို အမြဲအသင့်ပြင်ထားတာ" ဟု အဒေါ်ကြီးက အကြံပေးသည်။
"ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဒေါ်ကြီး၏ မေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူမက လိုသလို ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်မအလုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမက အစားအသောက်တာဝန်ယူရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ အအေးမိနေလို့ ကျွန်မ ကူလုပ်ပေးတာပါ။ အဒေါ်ရဲ့ ပေါင်မုန့်တွေက သန့်ရှင်းပြီး အဆာပလာ အပြည့်နဲ့ နာမည်ကြီးတာမို့ အားလုံး ကြိုက်ကြမှာ သေချာပါတယ်။ ပြီးတော့ ချွေးမလည်း နားရတာပေါ့"
သူမ၏စကားများက အပေါက်အလွန်များနေသော်လည်း အဒေါ်ကြီးက အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အသေးစိတ် မစုံစမ်းတော့ပေ။ သူမ ဖော့ဘူးသုံးဘူးကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တချို့ပေါင်မုန့်များက အငွေ့ပြန်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က စောင့်ပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူမက ပေါင်မုန့်ဖိုးကို ကြိုပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဈေးဆစ်လိုက်သည့်အတွက် အဒေါ်ကြီးက ယွမ်နှစ်ဆယ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံအများကြီးတော့ မဟုတ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုငွေလေးကိုပင် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်၊ သူမမှာ တစ်ပြားကို နှစ်ခြမ်းခွဲသုံးရမည့် အခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ကားကို လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဖော့ဘူးသုံးဘူးကို သူမ၏ အတိုင်းအတာမဲ့နေရာထဲသို့ အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် သူမက ကြက်ဥများဝယ်ရန် ဒေသခံဈေးသို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။ သူမက ထိုဈေးကို ပုံမှန်သွားနေကျဖြစ်သဖြင့် ဘယ်ဈေးသည်ဆီ သွားရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ ယုံကြည်ရသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီမှ တောကြက်ဥများကို အကုန်ဝယ်လိုက်သည်။ စူပါမားကတ်များတွင် ဈေးသက်သာသော်လည်း အရည်အသွေးမှာ မသေချာပေ၊ အဘွားအို၏ ကြက်ဥများကတော့ အမြဲတမ်းလတ်ဆတ်ပြီး မကွဲမအက်ပေ။
အဘွားအို၏သားက မနက်ခင်း အရောင်းအဝယ်သွက်သည့်အချိန်တွင် ကူပေးနေသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ကြက်ဥခြင်းတောင်းကြီး နှစ်တောင်းကို ကားပေါ်တင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ သူမက ကြက်ဥဖိုး၊ ခြင်းတောင်းဖိုးနှင့် ထမ်းပိုးဖိုးပါ အကုန်ပေးလိုက်သည်။ လူငယ်လေးက သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကြောင့် နည်းနည်းတော့ နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်—သူမပေးလိုက်သည့်ပိုက်ဆံက အလုပ်ရှုပ်ရသည်ထက် ပိုတန်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ ကားကို မောင်းထွက်သွားလိုက်ပြီး အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို စိတ်ချလက်ချ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။