အခန်း (၃) - ကိုယ်ပိုင်အာကာသသိုလှောင်ခန်း (အပိုင်း ၃)
ထိုခြင်းတောင်းများသည် အတော်လေးကြီးမားပြီး ဥအမြောက်အမြားကို ဆံ့သည်။ တစ်တောင်းလျှင် ၄၅ ပေါင်စီ အလေးချိန်ရှိကြောင်း အဘွားအိုတစ်ယောက် ပြောပြခဲ့သည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
တစ်ပေါင်လျှင် ၈ ယွမ်နှုန်းဖြင့် (မူလက ၈ ဒသမ ၂ ယွမ်ဖြစ်သော်လည်း လျှော့စျေးရခဲ့သည်) ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးစာ ပေါင် ၉၀ ရှိသော ကြက်ဥများအတွက် သူမ ၇၀၀ ယွမ်ကျော် ကုန်ကျခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လွှတ်ကျောင်းကြက်ဥများဖြစ်သဖြင့် လျှော့စျေးရသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အတော်များသည်။ အမှန်စင်စစ် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးသည် လင်ချင်းဟဲ့ အတွက် လုံလောက်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်အတွက်တော့ အဆင်ပြေပေမည်။ သူမသည် ကြက်ဥများကို သူမ၏စာရင်းထဲမှ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နံနက်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆိုင်သို့ ပြန်မောင်းသွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ချီးကျူးစကားဆိုကာ ပေါက်စီများ ထည့်ထားသော ဖော့ဘူးသုံးဘူးကို ယူလိုက်သည်။
ဘူးများသည် အရွယ်အစား အလွန်ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း ဆံ့ဝင်မှုမှာ ကောင်းမွန်သည်။ တစ်ဘူးလျှင် ပေါက်စီ ၅၀ နီးပါး ဆံ့သည်။ သူမမှာယူထားသည်မှာ စုစုပေါင်း ၃၀၀ ဖြစ်ပြီး ဖော့ဘူး ၆ ဘူးတွင် ထည့်ထားကာ နှစ်ခေါက်သွားယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပို၍ပင် လိုချင်သေးသည်ဟု တွေးမိလိုက်သဖြင့် နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လာယူရန် ပေါက်စီ ၅၀၀ ထပ်မံမှာယူလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်သည် သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငွေကြေး ၁,၀၀၀ ယွမ်ကို ကြိုတင်ပေးချေပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ အချိန်တူတွင် အသင့်ထုပ်ပိုးထားပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ဆိုင်၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ယုံကြည်သော လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း ပြဿနာဖြစ်လာစရာမရှိဟု ယုံကြည်စိတ်ချနေသည်။
သူမသည် ကားမောင်းထွက်လာပြီး ဈေးသို့ ပြန်သွားသည်။ ကြက်ဥအများအပြား ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သတိပိုထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဈေးမှာ လူစည်ကားစပြုနေပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးသည် ဝက်သားတန်းသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမကံကောင်းသည်မှာ ဝက်သားများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဒေသထွက်ဝက်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမအထူးနှစ်သက်သော အရသာရှိသည့် အရည်အသွေးမြင့် ဝက်သားမျိုးဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝက်သားကို အများကြီးမစားသော်လည်း အရည်အသွေးကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် သူမလက်မလွန်နိုင်ဘဲ ဝယ်ယူလိုက်မိသည်။
စျေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် မြင့်မားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ဂရုမစိုက်ပါ။
မူလက သူမသည် သတိထားနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အသား၏အရည်အသွေးက သူမ၏သတိကိုပင် မေ့သွားစေသည်။ သူမသည် ပထမဆုံးဆိုင်မှ နံရိုးတစ်ခြမ်းအပြင် ဝက်သုံးထပ်သား၊ အသားစစ်စစ်နှင့် အဆီတို့ကို ချက်ချင်းပင် မှာယူလိုက်သည်။ အခြားဆိုင်အချို့တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပြုလုပ်သည်။
သားသတ်သမားများမှာမူ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု အံ့ဩစွာ မေးကြသည်။
"ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးသုံးယောက်က ဒီနေ့ အလှူလုပ်မလို့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အခက်တွေ့ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူတို့က တခြားသားသတ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ရုတ်တရက် လက်လျှော့သွားလို့။ အရေးပေါ်ဖြစ်နေလို့ ကျွန်မဆီ ရောက်လာကြတာ။ စကားများမနေတော့ပါဘူး၊ နံရိုးတွေကိုပဲ အမြန်ခုတ်ပေးပါရှင်။ ဝက်သုံးထပ်သားနဲ့ အဆီတွေကိုတော့ ခုတ်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထုပ်ပေးလိုက်ပါ"
သားသတ်သမားများမှာ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ချိတ်ထားသော အသားမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်ကို သံသယရှိကြသော်လည်း သူမ အသားအများကြီး ဝယ်ယူရသည့်အကြောင်းရင်းကို အခြားမည်သည့်အရာမှ မတွေးတက်ကြပေ။ မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်မှသာ ဤမျှများပြားသော အသားမျိုး လိုအပ်မည်ဟု ယူဆကာ နောက်ထပ်မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ အလုပ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆိုင်တိုင်းတွင် ငွေရှင်းလိုက်သည်။ နံရိုးသက်သက်ပင် ပေါင် ၈၀ ခန့်ရှိပြီး တစ်ပေါင် ၂၅ ယွမ်နှုန်းဖြင့် ၂,၀၀၀ ယွမ်ကျော် ကုန်ကျသည်။ ဝက်သုံးထပ်သား၊ အသားစစ်စစ်နှင့် အဆီများပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်းမှာ အတော်များသည်။ သူမသည် အများအပြားဝယ်ယူပြီး အလှူအတွက်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် ရောင်းချသူများမှာလည်း စျေးနှုန်းကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးကြသည်။
ငွေပေးချေပြီးနောက် သူမ၏ကားဆီသို့ အသားထုပ်များကို သယ်ပေးခိုင်းလိုက်သည်။ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ကားမောင်းသွားပြီး မည်သူမျှ မကြည့်ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် အသားအိတ် ၈ အိတ်စလုံးကို သူမ၏ အာကာသသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။
ဝက်သားနှင့် နံရိုးများအတွက် သူမ ၅,၀၀၀ ယွမ် ကုန်ကျခဲ့သည်။ ပေါက်စီနှင့် ကြက်ဥများပါ ထည့်တွက်လျှင် သူမတွင် ၄၅,၀၀၀ ယွမ်ခန့် ကျန်ရှိသေးသည်။ သူမသည် "အသား" ဟူသည့် စာရင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ဤပမာဏဖြင့် သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် စားသုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါးကဲ့သို့သော အခြားအသားဓာတ်များအတွက်မူ သူမ ချန်လှပ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ငွေကြေးမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး အာကာသသိုလှောင်ခန်းမှာလည်း ၁၀ စတုရန်းမီတာသာ ရှိသည်။ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများအတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများကိုသာ သူမ ဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ထိုဈေးသို့ ပြန်သွား၍ မဖြစ်တော့သဖြင့် မြို့ထဲရှိ ပိုဝေးသော လက်ကားဈေးကြီးတစ်ခုသို့ ကားမောင်းသွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အရည်အသွေးမြင့် ဆန်အိတ်များကို လေဟာနယ်ထုပ်ပိုးထားသော အိတ် ၅၀ (တစ်အိတ်လျှင် ၁၀ ကီလိုဂရမ်ခန့်) မှာယူလိုက်သည်။
လက်ကားအရောင်းမန်နေဂျာက သူမကို ဆိုင်ဖွင့်မည့်သူဟု ထင်မှတ်သည်။ သူမဆိုင်ဖွင့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများပြားစွာ လိုအပ်သနည်းဟု သိလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ၎င်းမှာ ဝန်ထမ်းများအတွက် ကုမ္ပဏီမှ ပေးအပ်သည့် အကျိုးခံစားခွင့်အတွက် အစုလိုက်ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဆန်အပြင် သူမသည် အရည်အသွေးမြင့် မုန့်ညက်အိတ် ၅၀ ကိုလည်း မှာယူသည်။ အစုလိုက်ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်သဖြင့် လက်ကားစျေးနှုန်းဖြင့် ရရှိပြီး စရိတ်သက်သာသွားသည်။ ထို့အပြင် အရည်အသွေးမြင့် မြေပဲဆီ ၅ ပုံးကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ၅ ဒသမ ၅ ကီလိုဂရမ်စီပါသော ပုံးတစ်ပုံးလျှင် ၁၀၀ ယွမ်ခန့်ရှိပြီး စုစုပေါင်း ၆၀၀ နီးပါး ကျသင့်သည်။
ဆန်နှင့် မုန့်ညက်ပေါင်းလျှင် ၄,၂၀၀ ယွမ်ခန့် ရှိသည်။ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူမသည် ၅,၀၀၀ ယွမ် အမှတ်အသားသို့ ပြန်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်လိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းကို ခန့်မှန်းကြည့်သည်။ ကြက်ဥ၊ ဝက်သားနှင့် ပေါက်စီများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းနေရာ ၅ ပုံ ၃ ပုံခန့် ပြည့်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဆန်၊ မုန့်ညက်နှင့် ဆီများက နေရာပိုယူသွားဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ၇ ပုံ ၃ ပုံခန့်တော့ ကျန်ရှိဦးမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် မန်နေဂျာကို ကုန်ပစ္စည်းများကို သူမ၏ မီနီဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တင်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း မဆံ့သဖြင့် တစ်ဝက်ကိုသာ ယူသွားပြီး မိနစ် ၃၀ အတွင်း ပြန်လာမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ မန်နေဂျာက ကျန်ပစ္စည်းများအတွက် ပြေစာပေးလိုက်သည်။
လုံခြုံသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်နှင့် ပစ္စည်းများကို သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး "ဆီ" နှင့် "ဆန်" ဟူသည့် စာရင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ အရောင်းမန်နေဂျာဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် လင်ချင်းဟဲ့ အတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ထိရောက်သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ခရီးစဉ်အလယ်တွင် သူမသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး မြို့ဆေးရုံအနီးရှိ ဆေးဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းသွားသည်။ သူမသည် ဤဆိုင်သို့ အရင်က ရောက်ဖူးပြီး ပစ္စည်းစုံလင်ကြောင်း သိထားသော်လည်း စျေးနှုန်းမှာ မြင့်မားသည်။ တစ်ခေါက်သွားရုံဖြင့် ယွမ်ရာဂဏန်း ကုန်ကျမည်မှာ သေချာသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ သူမသည် နှမြောတွန့်တိုနေ၍ မဖြစ်တော့ပါ။