သူမသည် အအေးမိခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း၊ ဗိုက်ကယ်ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်းနှင့် အခြားသော အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် ဆေးဝါးများကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် "Triple Six" အမှတ်တံဆိပ် အအေးမိပျောက်ဆေးတောင့် ဆယ်ဘူးအပြင် သူမဖတ်ဖူးသည့်အတိုင်း မက်သနောပါဝင်သော လိမ်းဆေးကဲ့သို့သော မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ဤပစ္စည်းအချို့မှာ အတော်လေးဈေးကြီးပြီး ယွမ် ၁၀,၀၀၀ နီးပါး ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမသည် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားချင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ နေရာသိပ်မယူသဖြင့် သူမသည် ဆေးဆိုင်ကို စက္ကူသေတ္တာထဲတွင် ထည့်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မီနီဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တင်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် "ဆေးဝါး" ဟူသော စာသားကို အမှန်ခြစ် ခြစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လက်ကားရောင်းချသည့်နေရာသို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။ မန်နေဂျာက သူ့ဝန်ထမ်းများကို သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော မုန့်ညက်အိတ် ငါးဆယ်ကို ကားပေါ်တင်ခိုင်းလိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ဘာများလိုသေးလဲခင်ဗျ၊ ကျွန်တော် အကုန်ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု မန်နေဂျာက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ ဒရဂွန်ဘုတ်ပွဲတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ ကြီးမားသောကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ဝန်ထမ်းများအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။
ယင်းကိုကြားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ကူးပေါက်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို စစ်ဆေးပြီး သကြားညို၊ သကြားခဲ၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် ဆားတို့ကို စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စာရင်းကို မန်နေဂျာလက်ထဲသို့ အပ်လိုက်ပြီး သူမ အိမ်သို့ မုန့်ညက်များ သွားပို့နေစဉ်အတွင်း အော်ဒါကို အသင့်ပြင်ထားပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ မန်နေဂျာက အဆင်ပြေကြောင်း အာမခံလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကားမောင်းထွက်သွားပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် မုန့်ညက်များကို သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင် (Interspatial Space) ထဲသို့ ပြောင်းထည့်လိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ထိုနေရာ၏ ခုနစ်ပုံသုံးပုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမ၏ စားနပ်ရိက္ခာများ လုံလောက်နေပြီဟု ခံစားရသဖြင့် သူမသည် ပင်မလမ်းမပေါ်တွင် ကားရပ်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်စစ်ဆေးပြီး မုန့်ညက်ကို အမှန်ခြစ်ကာ လိုအပ်နေသေးသော ပစ္စည်းများ ရှိမရှိ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်ရှိနေသော နေရာကို အကောင်းဆုံးအသုံးချနိုင်ရန် အာကာသဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ပြန်စီလိုက်သည်။
ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ရာ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူမသည် ကားကို ပြန်မောင်းသွားခဲ့သည်။
လက်ကားမန်နေဂျာက သူမ၏ ကျန်ရှိသော အော်ဒါများကို အသင့်ပြင်ထားပေးသည်။ သကြားညို အချိန်နှစ်ဆယ်၊ သကြားခဲ အချိန်နှစ်ဆယ်၊ ပဲငံပြာရည် ၁၂ ပုလင်းပါ တစ်ကတ်၊ ရှာလကာရည် ၁၅ ပုလင်းပါ တစ်ကတ်နှင့် ဆားအသေးအိတ် ၂၅ အိတ်ပါသည့် အိတ်ကြီးတစ်လုံး (အိတ်သေးတစ်အိတ်စီတွင် ဆားချော နှစ်ချိန်စီပါဝင်သည်) တို့ ဖြစ်သည်။
ဝန်ထမ်းများက ပစ္စည်းများ တင်ပေးပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ငွေရှင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ ဝယ်စရာ နောက်ထပ်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
"မမရေ၊ ဘာလိုလဲဆိုတာသာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု မန်နေဂျာက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မတွန့်ဆုတ်တော့ပါ။ သူမ အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်းများ လိုအပ်နေသည်။ သူမသည် ၁၀ ဘူး မှာယူလိုက်ပြီး နေရာချွေတာရန်အတွက် အပြင်ဘက်ထုပ်ပိုးမှုများကို ဖယ်ရှားပြီး ၅ ဘူးအဖြစ် ပြန်လည်စုစည်းပေးရန် ဝန်ထမ်းများကို ပြောလိုက်သည်။ ယင်းပစ္စည်းများနှင့်အတူ သကြား၊ ရှာလကာရည်၊ ပဲငံပြာရည်တို့ပါ ထည့်လိုက်သောအခါ အာကာသဟင်းလင်းပြင်၏ ခုနစ်ပုံနှစ်ပုံသာ ကျန်တော့သည်။
နေရာများ ကျပ်လာသော်လည်း ဤပစ္စည်းများသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ပစ္စည်းများစွာကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သဖြင့် မည်သည့်အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။ သူမသာ အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့လျှင်တောင် အောင်မြင်စွာ ရှင်သန်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ ယခု သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လိုအပ်ချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။
မန်နေဂျာ၏ နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ ပစ္စည်းများကို မီနီဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တင်ခိုင်းပြီးနောက် သူမ၏ စျေးဝယ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ သူမသည် တစ်ရှူးဘူးကြီး နှစ်ဘူး၊ သွားတိုက်တံ၊ သွားတိုက်ဆေး၊ ရေချိုးဆပ်ပြာရည်၊ ခေါင်းလျှော်ရည်၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါ၊ ဆပ်ပြာနှင့် အစိုဓာတ်ထိန်းခရင်မ်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
သူမသည် စူပါမားကတ်တွင် ရှေးဟောင်းစတိုင် နားနှစ်ဖက်ပါသည့် သံဒယ်အိုးများနှင့် မြေအိုးများကို တွေ့သဖြင့် တစ်မျိုးလျှင် နှစ်လုံးစီ၊ ထို့နောက် အလွန်ထက်ပြီး လေးလံသော ဓားမကြီး ငါးချောင်းကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ အမျိုးသားမန်နေဂျာက ဤပစ္စည်းများကို သူမ၏ အမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အိမ်တွင်သုံးရန် ဝယ်ခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်သွားသဖြင့် ဘာမှမမေးတော့ပါ။ သူသည် ထူးဆန်းသည့်ဖောက်သည်များနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ရာ ငွေပေးသရွေ့ သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေကို ဈေးပိုလျှော့ပေးရမယ်နော်၊ ကျွန်မဆီက အများကြီး ဝယ်ထားတာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့ဗျာ" ဟု မန်နေဂျာက ပြုံးရင်း အတည်ပြုသည်။
"ဒီစောင်တွေက ဘယ်လောက်လေးလဲ၊ ဘယ်လိုရောင်းတာလဲ" ဟု အိမ်သုံးပစ္စည်းကဏ္ဍရှိ စင်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဒါတွေက အရည်အသွေးကောင်း ငါးချိန်စောင်တွေပါ။ ယူမယ်ဆိုရင် လျှော့ပေးပါ့မယ်၊ လက်ကားဈေးက တစ်ထည်ကို သုံးရာ့ရှစ်ကျပ်ပါ" ဟု မန်နေဂျာက ပြန်ဖြေသည်။
"ငါးချိန်က မလုံလောက်ဘူး၊ ခုနစ်ချိန်စောင် နှစ်ထည်ပေးပါ" ဟု သူမက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
မန်နေဂျာက သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်းဖြည့်ဆည်းပေးပြီး အိပ်ရာနှစ်ခုအတွက် သင့်တော်သည့် ခုနစ်ချိန်စောင် နှစ်ထည်ကို ပေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ စောင်စွပ်များကို ချွတ်လျှော်နိုင်သဖြင့် လက်တွေ့ကျသည်။ သူမသည် မွေ့ရာများကိုလည်း စစ်ဆေးပြီး သိုးမွှေးမွေ့ရာ နှစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ရှေးကျပုံပေါက်သော်လည်း အရည်အသွေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မန်နေဂျာက ၎င်းတို့မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ရည်ရွယ်ထုတ်လုပ်ထားကြောင်း ပြောပြပြီး အခြားတစ်ခုခု လိုသေးသလားဟု မေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမလိုချင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း တင်းခံလိုက်သည်။
"အသီးအသစ်တွေ ရောက်ထားတယ်၊ မမ ကြည့်မလား" ဟု သူမ ဝယ်ပြီးပြီဟု ထင်ရသောအခါ မန်နေဂျာက မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြန်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကို စစ်ကြည့်ရာ ခုနစ်ပုံတစ်ပုံ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မှာထားသည့် အဖြူရောင်မုန့်ပေါင်း ငါးရာအတွက် အသေအချာ ထုပ်ပိုးမည်ဆိုပါက လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။ ငွေ ၁၀,၀၀၀ ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူမသည် အသီးတန်းသို့သွားကာ စပျစ်သီးတစ်ဘူး၊ ပန်းသစ်တော်သီးတစ်ဘူးနှင့် ပန်းသီး နှစ်ဘူး ဝယ်ယူလိုက်သည်။
ငွေရှင်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ထားသော ကားဖြင့် မောင်းထွက်လာပြီး အိမ်သို့ပြန်ရာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။
သူမ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဤပစ္စည်းများကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်၍ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်ပင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပါ။ ၁၀ စတုရန်းမီတာရှိသော အာကာသဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး မုန့်ပေါင်းငါးရာအတွက် နေရာအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ဖော့ဘူးမှာ ကြီးလွန်းသဖြင့် သူမသည် မုန့်များကို ဂရုတစိုက် အိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးရပေလိမ့်မည်။
တစ်နေ့တာလုံး မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီးနောက် သူမသည် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ မုန့်တစ်လုံးကို ထုတ်စားကာ ရေနွေးကြမ်းသောက်လိုက်သည်။ သူမသည် ညနေ ၆:၃၀ နာရီတွင် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ ဘဏ်လက်ကျန်ငွေမှာ ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သော်လည်း နောက်ထပ် မသုံးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အာကာသဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း ပြည့်လုနီးဖြစ်နေသည့်အပြင် တကယ်လို့သာ သူမ ကူးပြောင်းမသွားခဲ့လျှင် အရေးပေါ်အတွက် ငွေအချို့ ချန်ထားလိုသေးသည်။
ကျေနပ်အားရသော်လည်း အလွန်အမင်း မောပန်းနေသဖြင့် သူမသည် ရေချိုးပြီး အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ လုံလောက်မည်၊ မလုံလောက်မည်ကို မသိသော်လည်း သူမ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်တောင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူမသည် ဇာတ်လိုက်က အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကို ရုတ်တရက် ရသွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့် ကြုံရသည့် ဝတ္ထုများကို ဖတ်ဖူးထားသဖြင့် ထိုအရာက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။
ထိုသို့သော အတွေးများဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ ခြောက်ဆယ်ကျော်ကာလသို့ ရောက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။