“အမေ… သမီးဗိုက်ဆာတယ်”
အဝတ်အစားတွေ စုတ်ပြတ်သပ်နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က သူမရဲ့အင်္ကျီစကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ အတွေးလွန်နေတဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မျောက်ကလေးတစ်ကောင်လို ပိန်လှီနေတဲ့ ထိုကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားမိသည်။ သူမအနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့သလို၊ အရင်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပေ။
မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဖြစ်မှန်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒီဝတ္ထုထဲမှာ သူမအမှတ်တရအရှိဆုံးအရာကတော့ ဗီလိန်သုံးယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျိုးခိုင်၊ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင် တို့အကြောင်းပင်။
ဒီညီအစ်ကိုသုံးယောက်—အကြီးဆုံး ကျိုးခိုင်၊ ဒုတိယ ကျိုးရွှမ် နဲ့ အငယ်ဆုံး ကျိုးကွေ့လိုင်—တို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ သူတို့အဖေက အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာနိုင်ပါစေဆိုတဲ့ ဆန္ဒနဲ့ မှည့်ခေါ်ပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုနာမည်တွေက အလကားသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့အဖေက ဂုဏ်ကျက်သရေရှိရှိ ပြန်မလာခဲ့တဲ့အပြင် ဒဏ်ရာရရှိမှုကြောင့် အချိန်မတိုင်ခင် အငြိမ်းစားယူလိုက်ရသည်။
မိသားစုအတွက်တော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒီဗီလိန်သုံးယောက်ရဲ့မိခင်—ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့မူလပိုင်ရှင်—ကတော့ ဒေသတွင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ “ရွာလှပျိုဖြူ” တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမက အရာရှိကတော်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကလေးတွေရဲ့အဖေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမဟာ ငှက်ပျောတုံးပေါ်ကနေ နဂါးပျံဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်ကို မက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဒီရည်မှန်းချက်ကြောင့် သူမက ကလေးတွေရဲ့အဖေနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူက တစ်နှစ်ပတ်လုံး အိမ်မှာမရှိသလို၊ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါမှာလည်း ခုံတောင်မနွေးခင်မှာ ပြန်သွားတတ်ပြီး အချစ်စကားတစ်ခွန်းမှလည်း မပြောတတ်ပေ။ သူမက သူမမှာရှိတဲ့ စိတ်ရှည်မှုအနည်းငယ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝကို သည်းခံခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဆုံးစွန်ပဲ ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့အပေါ် နွေးထွေးမှု ဒါမှမဟုတ် ကြင်နာမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပေးခဲ့ဖူးပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရတဲ့ ရွာလှပျိုဖြူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူမမှာ မာနကြီးတဲ့စိတ်ရှိပြီး သူများက သူမကို ချော့မြူရမယ်လို့သာ ယူဆထားသူဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက လစဉ်လတိုင်း လစာငွေကို မှန်မှန်ပို့ပေးတာကြောင့် မူလပိုင်ရှင်ကတော့ ယဉ်ကျေးပြီး နားထောင်ကောင်းတဲ့ဇနီးပုံစံကို သရုပ်ဆောင်ပြခဲ့သည်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ သူတို့မှာ သားသုံးယောက် ထွန်းကားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အငြိမ်းစားယူတဲ့အချိန်အထိတော့ အဲ့ဒီမျက်နှာဖုံးက မကွဲခဲ့ပေ။
အကြောင်းရင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရာရှိကတော်ဖြစ်ချင်တဲ့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့အိပ်မက်ကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းလတွေမှာတော့ ယွမ်တစ်ဒါဇင်လောက် ပုံမှန်ရနေတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့အပြင် သူမခင်ပွန်းကလည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့လူမဟုတ်ဘဲ ချိုသာတဲ့စကား ဒါမှမဟုတ် နှစ်သိမ့်စကားပြောဖို့ မပြောနဲ့၊ အချစ်စကားတောင် မပြောတတ်တဲ့သူဖြစ်သည်။
ဒီလိုထိုးနှက်ချက်မျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ မူလပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဒီလိုဘဝမျိုးကို ဘယ်လိုများ သည်းခံနိုင်ပါ့မလဲ။
အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေထိုင်ရင်း သူမရဲ့မကျေနပ်ချက်တွေက ကြီးထွားလာပြီး စိတ်သဘောထားကလည်း ပိုပြီးတော့ ဒေါသကြီးလာခဲ့သည်။ စိတ်မကြည်တဲ့အချိန်မျိုးဆိုရင် သားသုံးယောက်ကို ရိုက်နှက်တာ၊ ဆဲဆိုတာနဲ့ အစာမကျွေးဘဲထားတာမျိုးကို အလွယ်တကူပဲ လုပ်တတ်သည်။ ဒီလို အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကလေးတွေက လူကောင်းတွေတော့ မဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့၊ အစကတည်းက လူဆိုးတွေတော့ မဟုတ်ကြသေးပေ။
ဒီဝတ္ထုရဲ့ တကယ့်အလှည့်အပြောင်းကတော့ မူလပိုင်ရှင်—ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အရေးမပါတဲ့ “၁၈ ဆက်မြောက်” ဗီလိန်ဇာတ်ကောင်—ကြောင့်ပင်။ အသက် ၃၁ နှစ်အရွယ်မှာ ၁၉၇၇ ခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်ကျင်းပချိန်မှာတော့ သူမက စာမေးပွဲအောင်ပြီး မြို့ကိုပြန်သွားတော့မယ့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
အရေးမပါတဲ့ဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ စာရေးသူက သူမရဲ့အလှအပအကြောင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခဲ့သည်။ သူမက တကယ့်အလှမယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့လစာငွေတွေ ရပ်တန့်သွားတဲ့တိုင်အောင် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို လုံးဝမလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမက တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ သားသုံးယောက်ရဲ့ လုပ်အားကိုသာ မှီခိုပြီး မိသားစုရဲ့သွေးကို စုပ်ယူနေထိုင်ခဲ့သည်။ ခြောက်လတစ်ခါ အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံကို တောင်းဆိုသလို၊ အရေပြားအတွက်လည်း အလှကုန်ပစ္စည်းတွေကိုသာ သုံးစွဲခဲ့သည်။ လေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်ကို မခံခဲ့ရတဲ့အတွက် သူမက အသက် ၃၁ နှစ်ရှိပေမဲ့ အသက်အရွယ်ထက် အများကြီး ပိုငယ်ရွယ်နေခဲ့သည်။
လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ပဲ သူမက ကျေးလက်ဒေသမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေ ပြန်စပြီး သူ တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရတဲ့အခါ သူမက ဒီမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ဖို့ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ရဲ့သွေးထိုးမှုကြောင့် မိသားစုပိုင် ပိုက်ဆံအားလုံးကိုယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဝတ္ထုထဲမှာ သူမရဲ့ဆိုးဝါးတဲ့အဆုံးသတ်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ သူမက ပညာတတ်လူငယ်ရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပိုက်ဆံတွေအားလုံး လိမ်ညာယူသွားခြင်းခံကာ တိုင်းတစ်ပါးမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ သူမရဲ့သားသုံးယောက်ကလည်း လူမိုက်လောကမှာ နာမည်ကြီးလာခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့အဆုံးသတ်ကလည်း အလွန်ဆိုးရွားခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူလည်း ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်မှာ အပြင်ထွက်ရင်း သူက အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ ကျိုးခိုင် တစ်ယောက် လူမိုက်တွေနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ကိုယ်ခံပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ အရင်ကရခဲ့တဲ့ အနာဟောင်းတွေက မကြာခဏ ပြန်ထတတ်တာကြောင့် လိုသလို လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူက လူငယ်တွေရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဓားချက်တွေ အချက်ပေါင်းများစွာနဲ့ ထိုးခံလိုက်ရပြီး ကျိုးခိုင် ဆေးရုံကို မပို့နိုင်ခင်မှာပဲ အသက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုက ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို ရာဇဝတ်လမ်းကြောင်းကနေ နောက်ပြန်လှည့်မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးအချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူမိုက်လောကကို အကြီးအကျယ် နှိမ်နင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယသားတို့က ရဲအရာရှိဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အငယ်ဆုံးသားကတော့ ယုန်ကလေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဇာတ်လိုက်မလေးအပေါ် ချစ်ကြိုက်သွားခဲ့သည်။
ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က ဇာတ်လိုက်မလေးကို အသုံးချပြီး ဇာတ်လိုက်ကို သတ်ပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ကျိုးကွေ့လိုင် က ဇာတ်လိုက်မလေးနဲ့ နီးစပ်ဖို့အတွက် စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမကို အသုံးချမယ့်အစား သူမရဲ့ကြင်နာမှုတွေအပေါ်မှာပဲ စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို လွတ်မြောက်ဖို့ မစွမ်းနိုင်လောက်အောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချစ်မိသွားခဲ့သည်။
စာဖတ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီဇာတ်လမ်းကို အရမ်းကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ စာရေးသူက ဇာတ်လိုက်မလေးဟာ ရူးမိုက်နေတဲ့ အငယ်ဆုံးသားအပေါ် လုံးဝစိတ်မဝင်စားတာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ရေးသားထားခဲ့သည်။ သူက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယောကျာ်းပီသကာ စကားပြောကျွမ်းကျင်တဲ့အတွက် ဇာတ်လိုက်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇာတ်လိုက်မလေးရဲ့ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်လုံး ဖမ်းဆီးခံရပြီး သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရသည်။
အစကနေ အဆုံးအထိ ဒီဝတ္ထုက ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဇာတ်လိုက်မလေးတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ “စင်ကြယ်တဲ့” အချစ်ကို ပေါ်လွင်စေဖို့ တခြားသူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အသုံးချသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အမေ၊ ဟင်းချက်ပြီးပြီလား? သမီးဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်!”
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းအကြောင်းတွေနဲ့ နစ်မွန်းနေစဉ်မှာပဲ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် အခန်းထဲကို အတင်းဝင်လာခဲ့သည်။
သူ့ကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ဦးနှောက်က သူက ကျိုးတာဝါ (ကျိုးခိုင်) ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့အင်္ကျီစကို ဆွဲထားတဲ့ကလေး—ကျိုးအာဝါ—က သူမကို တွက်ချက်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့သားသုံးယောက်ရဲ့နာမည်တွေကအစ သူမဟာ တကယ့်ကို ဝံပုလွေတွင်းထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတာကို သတိပေးနေသလိုပင်။
“အမေ၊ အစ်ကိုကြီးက သူဗိုက်ဆာတယ်တဲ့” လို့ ကျိုးအာဝါ က ပြောသည်။ သူက သုံးနှစ်သားအရွယ်နဲ့တင် “ခွေးဦးခေါင်းဗျူဟာမှူး” တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်စားချင်တာကို အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ခေါင်းပေါ်တင်ကာ စိတ်ကစားနေသည်။
“အာ… အာ…” အသက်တစ်နှစ်ပဲရှိသေးတဲ့ အငယ်ဆုံးသားက ပုခက်ထဲကနေ နိုးလာပြီး ငိုယိုတော့သည်။
သူတို့အားလုံး ဒီမှာရောက်နေကြပြီ—တစ်နေ့ကျရင် နေရာတိုင်းမှာ ဒုက္ခပေးမယ့် ဗီလိန်ကြီးသုံးယောက်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကိုကြည့်ပြီး တွေးလိုက်မိသည်– သူတို့ကို ချိတ်ဆွဲပြီး ရိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ရိုက်ပြီးမှ ချိတ်ဆွဲရမလား။