ဟူး။
“…ဟုတ်ပြီ၊ Baekhyo။ မင်း တကယ်တော်တယ်။”
[Engraving] ရဲ့ အာနိသင်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ပုံစံငယ်လေးအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့ Baekhyo ကို ကျွန်တော် အသာအယာ ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြီးထွားလာအောင် လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလိုပျံသန်းရတာက သူ့အတွက် အတော်လေး ပင်ပန်းစေမှာမို့ သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ နားနေပါတယ်။
ကျွန်တော် Baekhyo ရဲ့ခေါင်းကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေတဲ့ စင်မြင့်ထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အပေါ်ယံမှာရှိတဲ့ တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်တွေကြားထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ထိတွေ့တိုက်ခိုက်မှုတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပါတယ်။
မြေပြင်တွေ ပြိုကျနေတဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် ကျွန်တော့်နားထဲကို စူးစူးဝါးဝါး ကြားနေရတဲ့ ဓားသံ။
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ အဲဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ပြီး အသက်လုတိုက်ခိုက်နေရတာပါ။
“အခု ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့တိုက်ပွဲကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေချိန်မှာ သတိပြန်ဝင်လာစပြုတဲ့ စုဆောင်းသူတချို့က ကျွန်တော့်ဆီ တိုးကပ်လာပြီး မေးကြပါတယ်။
“သူတို့ တိုက်နေကြတာလေ။”
“တိုက်နေတာ? ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့က…”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ခုနက အဖြူရောင်အလင်းတန်းက…”
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော် သူတို့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“တစ်ယောက်ကတော့ ဒီကမ္ဘာကြီး ပြိုကျပျက်စီးမှုကို တားဆီးဖို့ တိုက်ခိုက်နေတာ။”
“…”
“…”
စုဆောင်းသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့အသက်တွေဟာ အပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး လေထုကတော့ လေးနက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူတို့တွေဟာ ကျွန်တော်ကြည့်နေတဲ့ နေရာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ဆုတောင်းနေကြပါတယ်။
ကျေးဇူးပြုပြီး အနိုင်ရပါစေ။
***
ခလောက်!
[ဟားဟားဟားဟားဟား!]
ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြန်ပြင်လိုက်တဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
သူက အရင်က ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးကိုမှ မပြသခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ဓားက သူ့သံချပ်ကာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ဝင်သွားတဲ့အချိန်ကစပြီး သူ အကြာကြီး မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ပြန်သတိရသွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါကတော့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပါပဲ။
[ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ! ဒီခံစားချက်! ဒီအရသာ!]
သူက ဒီနေရာကို တာဝန်ကျတာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာကိုတောင် မရေတွက်တော့တဲ့အထိပါပဲ။
သူ ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေရသလဲဆိုတာကိုတောင် သူ မမှတ်မိတော့ပါ။
သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုသာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေခဲ့တာပါ။
သူ စောင့်ကြပ်ခဲ့တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ စောင့်ကြပ်ရမယ်။
-ငါ အတိအကျ ဘာကို စောင့်ကြပ်နေရတာလဲ။
သူ မသိပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်ရမယ်။
အဲဒါက သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ။
သူ့ရဲ့ဆန္ဒတွေ ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ခံစားချက်တွေ ခန်းခြောက်သွားချိန်မှာ သူက ရည်ရွယ်ချက်မရှိတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်ပြီး သူ့နေရာမှာ သူ ရှိနေခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခု၊ ဒီအချိန်မှာတော့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟာ သူ မေ့လျော့သွားခဲ့တဲ့ အရင်ကခံစားချက်တွေကို ပြန်လည်ရရှိနေပါပြီ။
[အစပိုင်းမှာတော့ မင်းအပေါ်မှာ ဒေါသထွက်တာလောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။]
သူ့ရဲ့နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက အပြာရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ကျူးကျော်လာသူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သက်သက်အတွက်ပဲ တည်ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့လေထုက ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။
[ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အကုန်ရှင်းထုတ်ပြီး ငါ မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပေးခဲ့တဲ့ ရန်သူကို ငါ အရင်ကတည်းက သုတ်သင်ခဲ့သင့်တာ။]
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီဒဏ်ရာက သူ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို နိုးထလာစေခဲ့ပါတယ်။
[ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ ဘာလုပ်ချင်သလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်ရပြီ။ စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့တာဝန်ကိုလေ!]
သူ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်။
သူက စစ်သည်တစ်ယောက်၊ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ပါ။
သူက ဓားသမားတစ်ယောက်ပါ။
ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူတွေဟာ တိုက်ခိုက်ရပါမယ်။
သူတို့က တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက်ပဲ တည်ရှိနေကြတာပါ။
သူတို့က ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာနိုင်တဲ့ ရန်သူတွေကို စောင့်ရင်း ထိုင်နေကြတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
[ကျေးဇူးတင်တယ်! နာမည်မသိတဲ့ ရန်သူရေ! ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာမှာပဲ ငါ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်!]
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်း ကျေးဇူးတင်နေရင် ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါလား။”
[ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ နောက်တစ်ပိုင်းပေါ့။ မင်း တကယ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ အနိုင်ယူပြီး ငါ့အလောင်းကို နင်းပြီးသွားလိုက်!]
“မင်းက အလောင်းဖြစ်နေပြီးတော့မှ ဆူညံနေလိုက်တာ!”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးဆီကို တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ဒလစပ် ပစ်သွင်းလိုက်ပါတယ်။
အရင်တိုက်ပွဲတုန်းက လက်နက်ကြောင့် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရတာလို့ ငြင်းခုံချင်သလိုမျိုး သူမရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူမရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ဓားနဲ့ကာကွယ်ရင်း ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အရှိန်အဝါကို ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။
[အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ! လက်နက်ပြောင်းလိုက်ရုံနဲ့တင် ဖြစ်လာတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားတာလား။]
“မင်းကြောင့် ငါ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားလို့။”
[အဲဒီလိုလား? ငါ့အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြရအောင်!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အရင်ကနဲ့မတူဘဲ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ အသံနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့အသံနဲ့မတူဘဲ သူ့ရဲ့အနေအထားကတော့ အလွန်ကို သတိထားနေပါတယ်။
အရင်ကလိုမျိုး မဆင်မခြင် ဝင်တိုက်ခဲ့တဲ့ အနေအထားနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားနေပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံတွေ များပြားခဲ့သူဖြစ်လို့ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။
‘ငါ့ဘက်မှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ အချိန်ဆွဲနေရင် ငါပဲ အသာစီးမရဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!’
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ဟိုဘက်မှာရှိတဲ့ နာမည်စာရင်းတိုင်ကို စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့အကြည့်ကို မလွတ်တမ်းဖမ်းမိတဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အသံထွက်ပြီး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
[ဟားဟား။ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်နေရင်းနဲ့ တခြားနေရာကို ကြည့်နေတာလား? အဲဒါက ငါ့ရဲ့မာနကို စော်ကားရာရောက်တယ်။ ကောင်းပြီ! မင်းဆန္ဒအတိုင်း ငါ လုပ်ပေးမယ်!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ခုခံတဲ့အနေအထားနဲ့ မနေတော့ပါ။
သူ လိုချင်တာက သူတို့မှာရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲပါ။
အရင်က ပေးထားတဲ့ အမိန့်တွေက ဘာဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပါ။
အရေးကြီးတာက သူ ဒီလောက်ကြာရှည်ခဲ့တဲ့ ပျင်းရိမှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မယ့် ရန်သူကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားတာပါ။
ဒီတိုက်ပွဲက နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
မဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်ဆုံးဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ။
သူ တောက်ပစွာနဲ့ပဲ မီးခိုးလို လောင်ကျွမ်းသွားချင်ပါတယ်။
[မင်း လိုချင်တဲ့ တိုက်ပွဲကို ယူလိုက်! လာခဲ့! မင်းမှာရှိသမျှနဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်!]
“မင်း ပြောစရာ မလိုပါဘူး!”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးဆီကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။
သူမရဲ့စွမ်းအားအကုန်လုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သလိုမျိုး အရှိန်အဝါတွေက အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ဝါးမြိုသွားပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဓားကို စောင်းကိုင်ထားပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခွပ်! ခွပ်! ဝုန်း!
ဓားတွေ ထိခိုက်မိသွားပါတယ်။
ကြည်လင်တဲ့ ဓားသံတွေက ဟိန်းသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်ခါမှုလှိုင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားစေပါတယ်။
ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲက ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါတယ်။
ခုတ်လိုက်၊ ကာလိုက်၊ ထိုးလိုက်၊ လွှဲလိုက်နဲ့။
အဲဒီလို ဆက်တိုက်လုပ်နေရင်းနဲ့ အရိုးစုစစ်သည်ဟာ သူ့ရဲ့အနှစ်သာရမရှိတဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တစ်ခုခု ပြည့်စုံလာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဟုတ်တယ်။
ဒါပါပဲ။
ဒါကိုပဲ သူ တောင့်တခဲ့တာ!
[ဒါကိုပဲ ငါ လိုချင်ခဲ့တာ!]
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ မင်း ဆူညံလိုက်တာ!”
[ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ဒီတိုက်ပွဲကို မင်း မနှစ်သက်ဘူးလား?]
“မနှစ်သက်ဘူး!”
လူတွေရဲ့အသက်အိုးအိမ်တွေက အန္တရာယ်ရှိနေတာလေ။
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အခုချက်ချင်းပဲ စကားများနေတဲ့ ဒီအရိုးစုရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကတော့ နားမလည်နိုင်ပါ။
[ထူးဆန်းလိုက်တာ။ မင်းက ငါနဲ့ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူးလား?]
“ငါက… မင်းနဲ့ တစ်မျိုးတည်း?”
[ဟုတ်တယ်။ ငါ သိတယ်။ မင်းနဲ့ငါက တစ်မျိုးတည်းပဲ။ အကြာကြီး ရည်ရွယ်ချက်ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူမှသာ ဒီလိုမျိုး အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနိုင်တာ။ ငါ မှားလို့လား။]
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အချက်ကျသွားတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သွားပါတယ်။
ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဖန်တီးမှုတစ်ခုက သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိတဲ့ သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ကို မြင်သွားတယ်ဆိုတာက ရှက်စရာကောင်းတာထက် ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းနေပါတယ်။
[ထူးဆန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသံလေး ထွက်လာပါတယ်။
[အော်။ ငါ သိလိုက်ပြီ။ မင်းက… မတွေ့သေးဘူးပေါ့?]
တွေ့လိုက်တာ။
အဲဒါက ကွမ်ဂျီအာ တစ်ယောက် အကြာကြီး အသက်ရှင်လာခဲ့ရင်း မေ့လျော့သွားခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ပါ။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ တစ်ခုခုကို ရိုင်းစိုင်းမိသလိုမျိုး စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။
[ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အသက်ရှင်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက် ပြန်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းအတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။]
“…ငါ မသိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။”
[ဟင်?]
“ငါ သိတယ်။ ငါ တစ်ခုခုကို တောင့်တနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သေချာပေါက် သိတယ်။”
ကွမ်ဂျီအာ လည်း မသိပါဘူး။
သူမက ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တုန်းက ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။
“အဲဒါကို အခုချက်ချင်း သိနိုင်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ပါဘူး။”
သူမ မေ့လျော့သွားခဲ့တဲ့အရာကို ပြန်ရှာဖို့ဆိုတာ ခရီးလမ်းက အရမ်းကို ဝေးကွာလွန်းပါတယ်။
သူမကိုယ်တိုင်က မေ့လျော့ထားခဲ့တာဖြစ်လို့ ဘာလဲဆိုတာကိုတောင် ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပါဘူး။
ကောင်းမွန်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ပြီး နိုးလာတဲ့အခါ ဘာအိပ်မက်မက်မှန်း မေ့သွားသလိုမျိုးပါပဲ။
ပျော်ရွှင်စရာ၊ ကျေနပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာကို သူမ ပြန်မတွေးနိုင်ပါဘူး။
အဲဒါက ဓားချင်း ခဏလောက် ထိခိုက်ရုံနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
“ဒါကြောင့်လည်း အခုချက်ချင်း အဲဒါကို ငါ တောင်းဆိုမနေတော့တာပေါ့။”
ဟုတ်တယ်။
သူမမှာ အခု လုပ်စရာ တခြားအလုပ်တစ်ခု ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။
“ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း ဖြိုချပြီး အဲဒီတိုင်ကို ပြန်နှုတ်ယူလိုက်မယ်။ အဲဒါက အခု ငါလုပ်ရမယ့်အလုပ်ပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ပြတ်သားတဲ့ အဆုံးအဖြတ်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပြတ်သားမှုကို ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
[အဲဒီလိုလား?]
သူက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကို အထင်သေးလွန်းခဲ့ပုံရပါတယ်။
သူမက ရိုးရိုးဝင်ရောက်လာတဲ့ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက သူ့ကို အသက်ရှင်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက် ပြန်ပေးခဲ့ပြီး သူ အစွမ်းကုန် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမယ့် တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ကြုံရမယ့် ပြိုင်ဘက်ပါ။
ဒီလိုလူမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ စကားပဲ ပြောနေပြီး တိုက်ခိုက်မှု မပြသတာက ဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးလိုက်သလဲ။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်သုံးသပ်လိုက်ပါတယ်။
[ငါ နားလည်ပြီ။]
ဒီတော့ သူ တိုက်ပွဲကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဓားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
[စကားတွေ ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက တစ်ခုတည်းပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာပဲ။]
သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် မျက်ဆံအိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးတွေက လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲက မုန်တိုင်းလို လှည့်ပတ်နေပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ လည်း Baekryeon ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ သူမ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရပေမဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အစွမ်းအကုန်လုံးကို ဒီနေရာမှာ ထုတ်သုံးရပါမယ်။
မဟုတ်ရင် သူမ ရှုံးနိမ့်သွားပါလိမ့်မယ်။
[ဒီတိုက်ပွဲက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။ မင်းနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဓားချင်းယှဉ်ရတော့မှာကို ဝမ်းနည်းမိတယ်။]
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။
ပြိုလဲနေတဲ့ အတွေးကမ္ဘာ ထဲမှာ သူမရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားပါတယ်။
Baekryeon ထဲကို သူမ ထည့်သွင်းလိုက်တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပုံပြင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အရှိန်အဝါပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အရင်ကလိုမျိုး သားရဲရဲ့ လက်သည်းပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်တော့ပါ။
‘အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမယ့် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထိုးစစ်။’
ဓားဖျားကနေ ပွင့်ထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါက ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းပုံစံကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
ဒါက သူမအတွက် အခုချိန်မှာ ခွင့်မပြုထားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အနာဂတ်အပေါ် ထားရှိတဲ့ သူမရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒက သူမကို ခဏတာ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားစေပါတယ်။
[ဟုတ်ပြီ။ ဒါပဲ။]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်ရီသွားပါတယ်။
သူလည်း သူ့ရဲ့စွမ်းအားအကုန်လုံးကို သူ့ဓားထဲကို ပုံထည့်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ကြားက တင်းမာတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပါတယ်။
ပြီးတော့။
ဖား!
သူတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပါတယ်။
ဧရာမသားရဲကြီးက အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကိုက်ဖြတ်ဖို့ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကတော့ အလွန်အမင်း ဖိသိပ်ထားတဲ့ အဖြူရောင် လျှပ်တစ်ပြက်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
သူက သားရဲရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်ပြီး နောက်ကွယ်က သူ့ပြိုင်ဘက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်တာပါ။
သူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ကို တိုးဝင်သွားပါတယ်။
ခွပ်!
ဒီတိုက်ခိုက်မှုမှာ ထိခိုက်မိတဲ့ အသံမျိုး မရှိခဲ့ပါ။
ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့ နေရာချင်း လဲသွားကြပါတယ်။
သူတို့ ကျောပေးထားလျက်နဲ့ နောက်ကို ပြန်မလှည့်ကြည့်ကြတော့ပါ။
အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလိုမျိုး ဓားကို လွှဲထားတဲ့ အနေအထားအတိုင်း သူတို့ ငြိမ်သက်နေကြပါတယ်။
[…ကောင်းလိုက်တာ။]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ညာလက်ထဲက ဓားကလွဲရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်း တစ်ဝက်ကျော်လောက်က သားရဲရဲ့ အစွယ်တွေနဲ့ ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာနဲ့ သူ့အသားအရေကို ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ အရိုးတွေကလည်း အတူတူပါပဲ။
တစ်ဖက်မှာတော့ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ဒဏ်ရာက နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပါးပြင်ပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခြစ်ရာလေးတစ်ခုသာ ရှိပါတယ်။
သူ အစွမ်းကုန် လွှဲယမ်းခဲ့တဲ့ သူ့ဓားက သားရဲရဲ့ အစွယ်တွေအောက်မှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ကွမ်ဂျီအာ ကို အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်သွားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်အသားပါ။
ဒါက သူ့အတွက် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုပါပဲ။
[ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ရှုံးသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုမှာ သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။]
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သူမ အနိုင်ရမယ်လို့ အမြဲတမ်း ယုံကြည်နေခဲ့သလိုမျိုး တည်ငြိမ်နေပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အဲဒါကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နှစ်သက်ကျေနပ်မိပါတယ်။
[ဒါကို ယူလိုက်ပါ။]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ့ဓားကို ပစ်ပေးလိုက်သလိုမျိုး ကွမ်ဂျီအာ ဆီကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
[ဒါက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်အတွက် ငါပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးသော အရိုအသေပဲ။]
“…”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ အဲဒီဓားကို လက်ခံယူလိုက်ပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူမရဲ့ လက်ဆောင်ကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိတာကို မြင်တော့ အသံတိုးတိုးနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
[မင်း… ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးသော ပြိုင်ဘက်။ မင်းရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ငါ အနည်းဆုံး မီးပွားလေးတစ်ခုတောင် မဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့လိုမျိုး ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။]
“မင်းက…”
[ဒါကြောင့် မရပ်တန့်လိုက်ပါနဲ့! ရှေ့ဆက်သွားပါ! မင်းရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းက မှေးမှိန်မသွားသရွေ့ မင်း အခွင့်အရေးတစ်ခုကို သေချာပေါက် တွေ့လိမ့်မယ်!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ရယ်မောရင်းနဲ့ပဲ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ သံချပ်ကာက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ အရည်ပျော်သွားပြီး သူ့အရိုးတွေကလည်း ဓားကြောင့် အဆိပ်သင့်ကာ ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်သွားပါတယ်။
သူ ခေါင်းကို မော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
[ငါ့ရဲ့ အငြိုးအတေးတွေအားလုံးကို ဒီနေရာမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်! ငါ စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာပဲ ထွက်ခွာတော့မယ်!]
အဲဒီစကားတွေနဲ့အတူ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ လက်ထဲမှာ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
[သင်သည် လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစ ‘Myeongdo’ ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူမက အနိုင်ရသူဖြစ်ကြောင်းကို သတင်းစကားတစ်ခုတည်းက ပြောပြနေပါတယ်။
မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါတင် မဟုတ်ပါဘူး။
[ဝိညာဉ်များက သင့်ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ချီးကျူးနေကြသည်။]
ကွမ်ဂျီအာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ ကြယ်ပေါင်း ထောင်သောင်းများစွာ၊ သူတို့အားလုံးက ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်ရှုနေကြတာပါ။
[ဝိညာဉ်များက သင့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။]
ဒါက ရိုးရိုးတစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။
အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်မှာ သူမ အနိုင်ရခဲ့တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်လိုစိတ်ပါပဲ။
“ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ ဓားကို သူမရဲ့ ခါးမှာ ချိတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့ Myeongbu ရဲ့ တိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ တိုင်က အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ ခုခံမှုမရှိဘဲ အလွယ်တကူ ထွက်လာပါတယ်။
ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲနေတာတွေ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
[သင်သည် အတွေးကမ္ဘာ ‘တစ္ဆေကမ္ဘာ (ဆာလောင်နေသော တစ္ဆေနယ်မြေ)’ ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။]
ဒီလို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို အကျဉ်းချုပ်ထားတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း။
အဲဒီထဲမှာ သူမရဲ့ ဒုက္ခတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေ ဒါမှမဟုတ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ တစ်စက်ကလေးမှ မပါဝင်ပါဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်ပါပြီ။’
သူမ ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။