ဒီနေရာကို မရောက်ခင်က ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိလိုက်တယ်။
"Ghost Land ကို ရှင်းလင်းဖို့ အခြေအနေက ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူးလား"
"ကျွန်မလည်း သိပ်တော့ မသိဘူး။ အနာဂတ်အကြောင်း အနည်းငယ် သိထားပေမဲ့ အဲဒါက ကြာလှပြီ။ ပြီးတော့ Ghost Land လောကအကြောင်းကိုလည်း သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့မိဘူးလေ"
"အင်း... ဒါဆိုလည်း ရှင်းပြဖို့က ခက်ခဲတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ Ghost Land ရဲ့ တစ်နေရာမှာ ကန့်အိုင် (sulfur stream) တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ဝှက်ထားတဲ့ 'ဘဝစာအုပ်တိုင်' (stake of the Book of Life) ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံပဲ"
"ဘဝစာအုပ်တိုင်... ဟုတ်လား"
သူမက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ အဲဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာက ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တော်တွေ ရှိနေမှာပဲ။ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ အဲဒီတိုင်ကို ရောက်နိုင်မှာ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တော့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြားတော့ ကြားဖူးတယ်"
"သာမန်တိုင်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့နော်"
"ကျောက်စိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဧရာမတိုင်ကြီးလို့ ပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက တစ်ဝက်လောက် မြုပ်နေတယ်လို့ပဲ သိထားတယ်"
"တစ်ဝက်... ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်။ ဒီလောကကို ရှင်းလင်းဖို့ဆိုရင် အဲဒီတိုင်ကို ဆွဲထုတ်ရမှာ"
စိတ်ထဲ ပေါ်လာတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် မေးမြန်းမိတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ သိချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်"
"ဘာများလဲ"
"အဲဒီတစ်ဝက်မြုပ်နေတဲ့တိုင်က အပြင်ကို မထွက်လာဘဲ မြေကြီးထဲကို လုံးဝမြုပ်သွားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ"
"အဲဒါကတော့..."
ကွမ်ဂျီအာ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေတယ်။
"ဘဝစာအုပ်တိုင်ဆိုတာ Ghost Land နဲ့ ငတ်မွတ်နေသော ဝိညာဉ်များနယ်မြေ (Hungry Ghost Realm) ကို ချိတ်ဆက်ထားပေးတဲ့အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ Hungry Ghost Realm က အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ လောကကြီးလေ။ Ghost Land ကတော့ အဲဒီနဲ့ယှဉ်ရင် အရမ်းကို သေးငယ်တယ်။ သူတို့သာ ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုရင် Ghost Land က မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို သဘာဝအတိုင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ တိုင်က တစ်ဝက်မြုပ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း အဲဒါကြောင့်ပဲ"
"...ဒါဆို Ghost Land မပျောက်ကွယ်သွားအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ઢીལ་ထားတာပေါ့"
"မှန်တယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ Ghost Land က Hungry Ghost Realm နဲ့ တွဲလျက်အနေနဲ့ သီးခြားတည်ရှိနိုင်တာ။ အဲဒီတိုင်က Ghost Land ကို ထိန်းထားပေးတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။ တကယ်တော့ တိုင်က ပျောက်သွားလည်း သိပ်ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အရေးကြီးတာက တိုင်က မြေကြီးထဲ လုံးဝမြုပ်သွားတဲ့ အချိန်ပဲ"
အဲဒီတိုင်က Ghost Land ကို အဝေးကို မရောက်သွားအောင် ထိန်းထားတဲ့အရာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က Ghost Land ကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် တစ်ဝက်မြုပ်နေအောင် ထားထားတာ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုင်က လုံးဝမြုပ်သွားရင်ကော။
"ဒါဆိုရင် Ghost Land က Hungry Ghost Realm နဲ့ လုံးဝချိတ်ဆက်သွားပြီး အဲဒီလောကကြီးရဲ့ ဆွဲငင်အားကြောင့် အငင်ခံရလိမ့်မယ်"
အငင်ခံရရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ Ghost Land က အဲဒီ ကြီးမားတဲ့ အင်အားကို မခုခံနိုင်ဘဲ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြိုလဲပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာရင်တော့... လောကတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမှာပေါ့။
ဘုန်း!
ကောင်းကင်ကို ကွဲအက်သွားစေမယ့် မိုးချုန်းသံကြီးက ကျွန်တော့်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်လာတယ်။
ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ရမယ့် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအားထုတ်မှုအဖြစ် တိုင်ကို မြေကြီးထဲ လုံးဝမြုပ်ဝင်သွားအောင် လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ Ghost Land တစ်ခုလုံး ငလျင်လှုပ်သလို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဆိုးဝါးဆုံး အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ကရွတ်! ဘုန်း!
သစ်သားအဆောက်အအုံတွေက တုန်ခါမှုကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အပျက်အစီးတွေကို ကပ်သီလေး ရှောင်လိုက်ရတယ်။ မြေပြင်ပေါ်မှာ ပင့်ကူအိမ်လို အက်ကြောင်းတွေ ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတယ်။ စုဆောင်းသူတွေက ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သဘာဝဘေးဒုက္ခကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသလို ကွမ်ဂျီအာ နဲ့ ကျွန်တော်လည်း အလားတူပါပဲ။
[အားလုံး... ပျက်စီးကြလော့!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တိုင်ရှိနေတဲ့ မြေပြင်က အမြင့်ကြီးကို မြောက်တက်သွားပြီး ကျွန်တော် လက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးထက် အများကြီး ဝေးကွာသွားတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပုံစံပျက်ယွင်းနေပြီ။
"မစ်ဂျီအာ!"
သူမနဲ့ ကျွန်တော် ရပ်နေတဲ့ မြေပြင်က ဘယ်ညာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကွမ်ဂျီအာ ရပ်နေတဲ့ မြေပြင်က အောက်ကို ပြိုကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဆောက်အအုံအပိုင်းအစတွေနဲ့ မြေသားတွေက အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။
"ဒါတော့ ရူးမတတ်ပဲ..."
ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကနေ ဒီစကားလုံးက အလိုလို ထွက်လာတယ်။ ပြိုကျသွားတဲ့ မြေပြင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ မှောင်မိုက်မှုကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အလင်းရောင်စက်ကလေးမျှ မရှိတဲ့ အမှောင်ထု။ သာမန်လူသာ အဲဒီလိုနေရာမျိုးထဲ ပြုတ်ကျသွားရင် အရိုးတောင် ရှာလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ငရဲက အိပ်စက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီထဲသာ ပြုတ်ကျသွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေခြင်းတရားထက် ပိုဆိုးတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။
[အမှောင်ဆုံးနေရာမှာ ရယ်မောနေသူက အရှေ့တိုင်းရဲ့ ငရဲကို စိတ်ဝင်စားမှု အကြီးအကျယ် ပြသနေသည်။]
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် ပြနိုင်မယ် မထင်ဘူး"
သူကတော့ ငရဲရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး Cocytus ရေကန်မှာ နေထိုင်ပြီး ဒီနေရာကို စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး။
ဘုန်း!
ငလျင်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။
စူး!
မြေပြင်ပေါ်က ပင့်ကူအိမ်လို အက်ကြောင်းတွေထဲကနေ ကန့်ငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ မြေပြင်အပိုင်းအစတချို့က ပုံစံမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အောက်ကို ပြုတ်ကျကုန်တယ်။ အရင်က ပြန့်ပြူးနေတဲ့ Ghost Land က အရည်ပျော်လိုက်၊ နစ်မြုပ်လိုက်နဲ့ ပုံစံမကျတဲ့ ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေလိုမျိုး ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာခင်မှာပဲ Ghost Land တစ်ခုလုံး ပြိုလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်။
"မစ်ဂျီအာ။ ဒီကနေ ထွက်ကြရအောင်!"
"ဒါ... ဒါပေမဲ့..."
သူမက ဒီအခြေအနေမှာတောင် နှမြောတသဖြစ်နေပြီး တွေဝေနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပခုံးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခါလိုက်တယ်။
"ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်!"
ဒီလိုမျိုး လက်လျှော့ပြီး ထွက်သွားရတာကို ကျွန်တော်လည်း မလိုလားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီ။ ဒါက ကွန်စတင်တီနိုပယ်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တုန်းက ပြဿနာမျိုးနဲ့ မတူဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီတုန်းက လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အခု လုံးဝမပျက်စီးခင်မှာ မပြေးရင် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ အမှောင်ထုထဲ ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ဒီလောကရဲ့ ရှင်းလင်းရမယ့် အခြေအနေကို မအောင်မြင်သရွေ့ သူက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ ငရဲထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်။
"ဟူး။ ကောင်းပြီ"
"မြန်မြန် သွားကြမယ်"
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပြိုလဲမှုက လုံးဝ မပြီးဆုံးသေးဘူး။ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိန်ကို ကြည့်ရင် အချိန်နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်။ အမြန်ဆုံးသာ ရွေ့လျားနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာခဲ့တဲ့ တံခါးဝကို ကပ်သီလေး ရောက်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။
"အာ၊ မဟုတ်ဘူး!"
"ကူ၊ ကူကြပါဦး!"
"တစ်ယောက်ယောက်လောက် ကူညီပေးကြပါဦး!"
မလှမ်းမကမ်းမှာ။ မြေပြင်အက်ကြောင်းတွေ ခြားနေတဲ့ နေရာမှာ စုဆောင်းသူတွေက ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ထိတ်လန့်နေကြတယ်။ စုဆောင်းသူ ၂၀ ကျော်လောက် ကျန်နေသေးပြီး သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့တောင် စဉ်းစားမရလောက်အောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး လက်တွေကို အသည်းအသန် ဆန့်တန်းနေကြတယ်။ သူတို့ဆီမှာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။ ပြေးကြဖို့ အော်ပြောရင်တောင် သူတို့က ထိတ်လန့်ပြီး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်။
"..."
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ အကြည့်တွေက စုဆောင်းသူတွေဆီမှာ ရပ်တန့်နေတယ်။ သူမက အကူအညီတောင်းနေတဲ့ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို တွန်းလိုက်တယ်။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မပြန်ချင်တော့ဘူးလား"
"ကျွန်မ..."
သူမက ကျွန်တော် ဘာကို ကြည့်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး တွေဝေသွားတယ်။
"အဲဒီလူတွေလား။ သူတို့ကို ကယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"ဒါပေမဲ့..."
သူမရဲ့ မပြတ်သားတဲ့ အပြုအမူကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်တိုလာတယ်။
"မစ်ဂျီအာ။ အခြေအနေကို ကြည့်စမ်း။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် Ghost Land လောကကြီး ပြိုလဲသွားမှာ။ ဒီအတိုင်း ပြိုလဲသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ထာဝရ လှည့်လည်နေရလိမ့်မယ်။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုလဲ သိရဲ့လား"
"သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."
သူမက လက်သီးကို ဆုပ်ထားရင်း ပြောတယ်။
"ကျွန်မ မကြည့်ရက်ဘူး"
ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ ကွမ်ဂျီအာ။ သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အရမ်းကို နူးညံ့လွန်းနေတယ်။ သူမအနေနဲ့ ခံစားချက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်သင့်ပေမဲ့ တခြားသူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ သူမရဲ့ စိတ်နှလုံးသားကိုတော့ သူမ မဆုံးရှုံးခဲ့ဘူး။
‘သူမက ကျွန်တော်သိထားတဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။’
ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီလောက်ထိတောင် ကွဲပြားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်ထိ အရည်အချင်းရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အကြိမ်ကြိမ် အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင် အရင်သွားပါ။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ရှင် သေလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ သေသွားရင်တောင် နောက်တစ်ခါ ထပ်မွေးဖွားဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်”
“ဒါ တကယ်ပြောတာလား”
“ရှင်က ဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ။ သူတို့ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေက ရှေ့ဆက်မရတော့ဘူး။ သူတို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ရင်တောင် လူဆိုးတွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ သူတို့ သေဆုံးနေတာကို မြင်လျက်နဲ့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ရင် ကျွန်မရင်ဘတ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖိညှစ်ထားသလို ခံစားရတယ်”
“…”
“ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်ဘူး”
သူမက အဲဒီစကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်တယ်။
“ပြီးတော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အတူတူသွားဖို့ ကတိပြုခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မက အဲဒီကတိကို ဖျက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင် ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် ရှင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ကျွန်မမှာ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး”
သူမက ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရင်နာသွားစေနိုင်မယ့် အပြုံးမျိုးပါ။
“ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက်ကို တွေ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး စိတ်မပူဖို့ ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာလေ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမ ကိုယ်တိုင် စတေးသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင်ပေါ့။
“…”
ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတွေက များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်ကြတယ်။ သူတို့က တခြားသူတွေအတွက် မနေကြဘူး။ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ခါတလေတော့လည်း ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတွေရဲ့ ဒီလို ကွဲပြားတဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေကြားထဲမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ သနားကရုဏာ မပြကြဘူး။ တခြားသူတွေကို ကူညီပေးလို့ ပြန်ရမယ့်အကျိုးကျေးဇူးဆိုတာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ စဉ်းစားပြီး ယုတ္တိရှိရှိ ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတွေဟာ အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်တော့မှ ကောင်းမှုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကို ပြန်မကူညီနိုင်မယ့်သူကို ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ။ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိမယ့် လမ်းကြောင်းကို ရွေးတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူတို့အများစုက ဒီလိုပဲ တွေးကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ ကတော့ ချွင်းချက်ပဲ။
‘သူမက သူမရဲ့ အရည်အချင်း (Trait) ကြောင့် ဒီလိုဖြစ်တာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး’
သေချာတာကတော့ သူမဟာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုတာက သူမဟာ အရည်အချင်းတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ မပျက်စီးသွားတဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ထက် သူတစ်ပါးကို အလေးပေးတဲ့ အများအကျိုးပြုစိတ် (Altruism) ပဲ။
“မစ်ဂျီအာ…”
သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ခဏတာ တွေဝေသွားတယ်။ အများအကျိုးပြုစိတ်က လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်အထိ ပျက်စီးစေနိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ လောကကြီးရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးတဲ့အတွက် လူ့သဘာဝဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်။ တချို့လူတွေကျတော့ သင်က သူတို့ကို ကူညီဖို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က အဲဒီအချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သင့်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ထက် သာလွန်နေရင် သူတို့က ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ဆွဲချဖို့၊ ကိုယ်နဲ့အတူ ရွှံ့နွံထဲကို ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ ဆန္ဒတွေ။ သူတို့က သင့်ရှေ့မှာ ပြုံးပြနေပေမဲ့ သင့်ကျောခိုင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ မကောင်းကြံကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ယုတ်ညံ့မှုတွေ။ အဲဒါက ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။
“ရှင်က…”
ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ထက်ပိုပြီး အဲဒီလို အဖြစ်အပျက်တွေကို မြင်ဖူးခဲ့သလို အဆိုးရွားဆုံး ခံစားခဲ့ရသူလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း။ သူမက အဲဒီအရာတွေကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် အရှုံးနဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါတောင်မှ လူတွေကို ကာကွယ်ပေးချင်သေးတယ်တဲ့လား။ အဲဒီမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကနေ မထွက်လာခဲ့ဘူး။ ဒီလို အရေးတကြီး အခြေအနေမျိုးမှာ သူမကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်တွန်းပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားမိတယ်။
“…”
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။
“အာ”
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်မိပြီထင်တယ်။ သူမက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ထားကောင်းသလဲ။ ပြီးတော့ သူမက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သလဲ။
‘တကယ်ပဲ… ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး။’
ဒါက အဆုံးမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရလား။ သေခြင်းတရားနဲ့ အရှုံးပေါင်းရာနဲ့ချီ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အားနည်းချက်၊ ရက်စက်မရတဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ မဖျောက်ဖျက်နိုင်သေးဘူး။ ကြီးမားတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်လုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရင်ထဲကို ဘုန်းခနဲ ကျလာသလိုပဲ။
ရုတ်တရက်။ ရှေးဟောင်း အမှတ်တရတစ်ခု ခေါင်းထဲ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းပြီး ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားနေတဲ့ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ ကျောပြင်ကိုပါ။ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး သူ့ကျောပြင်ကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူက အမြဲတမ်း ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့နောက်ကို လိုက်မီဖို့ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။ ရုတ်တရက်၊ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲနဲ့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက ပြိုလဲကျဆုံးသွားပြီး အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ လူတွေကိုပါ။ လောကကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုအောက်မှာ ဖိနှိပ်ခံနေရတဲ့ လူတွေ။ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကြောင့် သားကောင်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ရယ်စရာဖြစ်သွားရတဲ့ လူတွေ။ ချွဲဒိုယွန်း က သူတို့ကို လက်ကမ်းမပေးခဲ့ဘူး။ သူက နောက်ကိုတောင် တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ သူက သူတို့ကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့အရာတွေလို့ သတ်မှတ်ပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။
‘တစ်ဖက်မှာကျတော့ကော၊ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။’
ကျွန်တော် နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လက်ကမ်းပေးခဲ့ရဲ့လား။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သနားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကရုဏာ တကယ်ပြခဲ့ရဲ့လား။ ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက အခုအချိန်နဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။
“ဟာ”
အသံမဲ့ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အခုလည်း ကျွန်တော်က အဲဒီ စုဆောင်းသူတွေကို စွန့်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲလေ။ ဒီအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာ သူတို့ရဲ့ အမှားပဲ၊ ဒါက သဘာဝပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဒီလိုပဲ သေသင့်တဲ့သူတွေလို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့တယ်။ ဒါက တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူတွေရဲ့ နောက်ဆုံး ကံကြမ္မာပဲပေါ့။
‘ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော် အလွန်ရွံရှာတဲ့ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားတော့ဘူးပေါ့။’
ဒါက ဘယ်အချိန်က စခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် သေခြင်းတရားကို ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက် သဘာဝကျကျ လက်ခံခဲ့တာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ဒါက ဖြစ်ရမယ့်အရာပဲလို့ တွေးခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ ဘာအကျိုးဆက်မှ မရှိဘဲ သေသွားမယ့်သူဆိုတာ မရှိဘူး။ တရားမျှတတဲ့ သေခြင်းတရားဆိုတာ မရှိပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။ ဘာမှမသိဘဲ၊ ဒီလိုမျိုးပဲ မျောပါသွားရင်း သေဆုံးရတာဟာ ကျွန်တော် သနားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လူတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားနားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချက်ကို သိနေလျက်နဲ့တောင် ကျွန်တော်က တခြားသူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုကို စိတ်နှလုံးနဲ့ မခံစားနိုင်တော့တဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေက ခြောက်သွေ့သွားလို့ပါပဲ။
ပြိုလဲပျက်စီးနေတဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီတာလည်း မဟုတ်သလို ကျိန်ဆဲတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံသံတွေ အရမ်းများနေတာမို့ ကျွန်တော်တို့ ပြောတဲ့စကားသံတွေ သူတို့ဆီ မရောက်နိုင်တာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သတိထားပြီး စကားစလိုက်တယ်။
“ဂျီအာ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက တူညီတဲ့ အဆုံးသတ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သားကောင်တွေပဲ”
ဒီလောကကြီး ဘယ်အချိန်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားမလဲ မသိတဲ့အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော့်အသံက ထူးဆန်းစွာပဲ တည်ငြိမ်နေတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ စကားကောင်းကောင်း ပြောရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောကိုပြောရမယ်။ အခု မပြောရင် ဘယ်တော့မှ ပြောရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော့်ဗီဇက ပြောနေတယ်။
“အဲဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ တခြားသူတွေထက် ကျွန်တော် ပိုသိတယ်။ ရှင် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သတ်ရမယ်၊ ကြယ်တွေအတွက် လူရွှင်တော် ဖြစ်ပေးရမယ်၊ မုန်းတီးနေရင်တောင် ရယ်ပြရမယ်၊ ခံစားနေရရင်တောင် သည်းခံရမယ်”
လူတွေက ပြောကြတယ်။ လူ့အသက်ဆိုတာ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မသတ်မှတ်သင့်ဘူးတဲ့။ လူသတ်တာက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဖြစ်သလို၊ သေခါနီးသူတွေကို လက်ကမ်းမပေးတာလည်း အတူတူပဲတဲ့။
“ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်နေရတာက တကယ်တော့ သေရတာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်”
သေခြင်းတရားက ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ပါးပြီး လွယ်ကူလိုက်သလဲ။ ကြောက်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ လုံးဝ မလေးလံဘူး။ မသေဘဲ အသက်ရှင်နေရတာက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။ လူတွေက အဲဒါကို မသိကြဘူး။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတယ်”
ကျွန်တော် သိသလို သူမလည်း သိတယ်။
“ဒါဆိုရင်တောင် ရှင်က လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ရွေးချယ်မှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီလိုလုပ်ရင် ဒီအဆုံးမရှိတဲ့ ဘဝစက်ဝန်းထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျရောက်ရမယ်ဆိုရင်တောင်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ဘာမှ တွေဝေခြင်းမရှိတဲ့ သူမရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဘယ်လိုမှ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပုစ္ဆာကို အဖြေရှာတွေ့သွားသလို ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ သူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဘာလို့ အသက်ရှူကျပ်ရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသလိုပဲ။
“ဂျီအာ။ ရှင်က ဒီလို အကျပ်အတည်းမျိုးမှာတောင် တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ”
“အဲဒါ မှားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်…”
“မဟုတ်ဘူး၊ မမှားဘူး။ ရှင်က ကိုယ်ကျိုးရှာတဲ့သူလည်း မဟုတ်သလို ရက်စက်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူး”
သူမက ကန်းဟယ်ရင် ကို သူမရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေအတွက် တောင်းပန်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာရော၊ ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာပါ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
“ရှင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ”
သူမက လူသားတစ်ယောက်ပါ။ သူများထက်ပိုပြီး ကရုဏာတရားကို ရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒီအဖြေကို ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ဂျီအာ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ရှင့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိချင်လား”
“အဲဒါ ကျွန်မက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူမို့လို့ မဟုတ်ဘူးလား…”
“မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို စတွေ့တုန်းကတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်နေလို့ စိတ်ဝင်စားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ စကားပြောပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေတာကို ခံစားမိပြီးနောက်မှာတော့။ သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က အခုအချိန်မှာ လုံးဝ အရေးမပါတော့ပါဘူး။
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက် ရှိနေလို့ပါ”
ဘတ်ဆောလျန်း နဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့အတွက်လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူတို့မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ချင်တဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့မှာ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ အဲဒီအတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ရှိတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ကျွန်တော် ယုံကြည်လို့ပါ။ ကွမ်ဂျီအာ အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။
သူမက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် အခုရှင်က ကျွန်မဘက်မှာ ရှိနေတာလား”
“ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ဘက်မှာမှ မရှိပါဘူး”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က အိပ်မက်မက်သူတွေရဲ့ ဘက်မှာပဲ ရှိတာပါ”
ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်တယ်။ ကျွန်တော် မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပေါ့။ သူမအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ သူမက သူမ ဘာအိပ်မက်မက်နေတယ်ဆိုတာ တိတိကျကျ မသိပေမဲ့ သူမကတော့ အိပ်မက်မက်နေတာ သေချာတယ်။ သူမက ကျွန်တော်လိုပဲ အိပ်မက်မက်သူတစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ အိပ်မက်မက်သူတွေဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ မဆုံးသရွေ့ ရပ်တန့်မသွားကြဘူး။
“သွားကြစို့”
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အထွက်လမ်းက ပြိုကျသွားပြီမို့ အခုတော့ ထွက်ပြေးပြီး အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် သွားစရာလမ်း တစ်လမ်းပဲ ကျန်တော့တယ်။
“အဲဒီလူတွေကို ကယ်တင်ပြီး ဒီလောကကြီးကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်”
အခု ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမယ့်အလုပ်က အဲဒါပါပဲ။