ကန်းယူဟွန်း တို့၏ ပင်မဇာတ်ကောင်များ – အခန်း ၉၄
မြေပြင်အနေအထားကို အသုံးချလိုက်သည့်အခါ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့၏ စည်းလုံးမှု ပျက်ပြားသွားသည်။
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်များက ငါ့ထံသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်ကိုကြည့်လျှင် ၎င်းတို့သည် တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပုံရသည်။
ဤတိုက်ပွဲကို အချိန်ဆွဲထားပါက ၎င်းတို့အတွက် အကျိုးမရှိကြောင်း ၎င်းတို့ အလိုအလျောက် သဘောပေါက်သွားကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
အကြမ်းဖျင်းနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ ၎င်းတို့အတွက် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။
ငါသာဆိုလျှင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် လုပ်မိလိမ့်မည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို မပြရသေးလို့သာ ဖြစ်တယ်”
ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။ အဲဒါက ငါ အလိုချင်ဆုံးပဲ။
[ငါသည် ‘ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သည့် သူရဲကောင်း’ ဘွဲ့ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။]
ငါသည် ဘွဲ့၏စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် စာလုံးများသည် ငါ့ကို ပတ်ရစ်ကာ သံချပ်ကာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ညာလက်တွင် ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော White Lotus ကို ကိုင်စွဲထားသည်။
ဘယ်လက်တွင်မူ ဘွဲ့၏စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဒိုင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ငါသည် ဒိုင်းပေါ်တွင် အမှတ်နှစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ထွင်းထုလိုက်သည်။
လက်ရှိအခြေအနေတွင် ထွင်းထုနိုင်သော အမှတ်နှစ်ခုမှာ တုန်ခါမှုလျော့ချခြင်းနှင့် ခုခံအားတိုးမြှင့်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်သည်။
“လာခဲ့လေ”
ခလောက်!
ငါသည် ဓားနှင့်ဒိုင်းကို ရိုက်ခတ်လိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
၎င်းတို့သည် ငါ့၏ အချက်အချာနေရာများကို ရည်ရွယ်၍ လှံများဖြင့် ထိုးစိုက်လာကြသည်။
ငါသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ခလောက်! ခလောက်! ခလောက်!
ငါ့ကို ရည်ရွယ်ထားသော လှံအားလုံးမှာ လွင့်စင်သွားကြသည်။
တိုက်ခိုက်သူတို့မှာ အတိုက်အခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယိုင်နဲ့သွားကြသည်။
ငါသည် ၎င်းတို့၏ ဟာကွက်အတွင်းသို့ ဓားဖြင့် ချက်ချင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တစ်ဦး၏ နီရဲသောမျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး သံချပ်ကာနှင့် အရိုးများကို ဖောက်ထွက်ကာ ပြိုလဲသွားသည်။
ငါသည် ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ဘဲ ဘူဒိုဇာတစ်စီးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
တင်း! တင်း!
အနီးအနားမှ ပစ်ခတ်လိုက်သော မြားများမှာ ငါ့သံချပ်ကာပေါ်တွင် ခတ်ကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။
ငါသည် အရေးမပါသော တိုက်ခိုက်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းတို့ကို ရက်စက်စွာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။
ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ပစ်လိုက်သည့် မြားများသည်ပင် ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ငါ့သံချပ်ကာကို မဖောက်နိုင်ပေ။
ငါသည် အန္တရာယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုများကို အားအကောင်းဆုံး ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဟာကွက်ကို မြင်သည်နှင့် ဓားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ဓားနှင့်ဒိုင်းကို ကိုင်စွဲထားသည့် ဤအခြေအနေသည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် တစ်သားတည်းကျနေသော အခြေအနေပင်။
ဤတိုက်ပွဲတွင် အောင်နိုင်ခြင်းနတ်သမီးသည် ငါ့ဘက်မှနေ၍ ပြုံးပြနေသည်။
‘သူတို့မှာသာ အခွင့်အရေးရှိရင် ငါ့ကို အကွာအဝေးကနေပဲ ထိန်းချုပ်နေမှာ’
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တို့မှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ဤသို့ တိုက်ခိုက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သိထားကြသောကြောင့်ပင်။
ငါ အလိုရှိသည်မှာလည်း ထိုအရာပင်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် မည်သည့်အခြေအနေ၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို တိုက်ခိုက်နိုင်ရမည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထိုအရာပင်။
ထိုထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ပြိုင်ဘက်အတွက် မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် အဆင်ပြေစေမည့် တိုက်ခိုက်ရေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အသက်ရှင်ရန်အတွက် ငါ အသည်းအသန် သင်ယူခဲ့ရသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
အမိန့်ပေးချက်အတိုင်းသာ လိုက်နာပြီး သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင်သာ ရှိနေတတ်သည့် ဤတစ္ဆေများကို ရှုံးနိမ့်လောက်အောင် ငါ အားနည်းမနေပါ။
ခရား!
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဒိုင်းနှင့် တိုက်မိလိုက်သည်နှင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။
ခုခံမှုမှာ အလကားပင်။
ငါသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်မျှမကျန် ငရဲပြည်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ဒိုင်းဖြင့် ရိုက်ချ၊ ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်၊ သံချပ်ကာ၏ အလေးချိန်ဖြင့် ကြိတ်ချေလိုက်သည်။
လဲကျသွားသော ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တို့မှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အချို့မှာ ငါ့ကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
အမှတ်များမှာ ငါသုံးစွဲလိုက်သည်ထက် ပို၍ပင် ငါ့ထံသို့ စီးဝင်လာသည်။
‘ကွမ်ဂျီအာ အခု ဘာလုပ်နေမလဲ’
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ငါသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တိုက်ပွဲဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ငါ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ငါ ထင်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
“ဟင်?”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်ရဖွယ် ရှိနေသည်။
***
ခလောက်!
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလိုအလျောက် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
သူမသည် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး (Skeleton General) ၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်နေသည်။
သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်မှာ ကြာသေးသည်မဟုတ်၍ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ပြန်မရသေးပေ။
သူမသည် ကန်းယူဟွန်း ထံမှ အမှတ်များကို ချေးယူကာ ဇာတ်လမ်းများကို အများအပြား စုပ်ယူထားသော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူမမှာ မပွင့်သေးသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်၍ အနိုင်ရရန်မှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် တိုက်ပွဲအတွင်းမှာပင် ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အကယ်၍ စွမ်းအားဖြင့် မနိုင်ပါက အမြန်နှုန်းဖြင့် ကြိုးစားရမည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးထက် ပို၍ လျင်မြန်သည်။
သို့သော် သူသည် နှစ်ကာလများစွာ ရှင်သန်ခဲ့သည့် ဝါရင့်သူဖြစ်ပြီး ဟာကွက်ဟူ၍ အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်ပြီး ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမှာ လျင်မြန်လှသည်။
သူမ အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော တိုက်ခိုက်မှုအများအပြားကို သူ လွယ်ကူစွာပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။
‘သူက တကယ့်ကို သန်မာတာပဲ’
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ အလွန်သန်မာလှသဖြင့် အဆင့်လတ် စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ဦးပင် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်၍ အနိုင်ယူရန် မလွယ်ကူပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ရေရှည်တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံကြောင့်သာ အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သာမန်ဆိုလျှင် သူမမှာ သေဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ကျော့အတွက် ပြင်ဆင်နေရလောက်ပြီ။
‘ဘာထက်မဆို သူက မောပန်းခြင်း မရှိဘူး’
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ ထိုအချက်ပင်။
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တို့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အရိုးနှင့် သံချပ်ကာတို့ဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသဖြင့် သွေးသားမရှိဘဲ ခံနိုင်ရည်မှာ အကန့်အသတ် မရှိပေ။
၎င်းတို့မှာ စားစရာ၊ အိပ်စရာ မလိုသလို မည်မျှပင် တိုက်ခိုက်တိုက်ခိုက် မောပန်းခြင်း မရှိကြပေ။
ထိုအချက်က ကွမ်ဂျီအာ ကို ပို၍ အကျပ်ရိုက်စေသည်။
[မင်း ဘယ်လောက်အထိ ထွက်ပြေးနေဦးမှာလဲ။]
ဘုန်း!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သည်။
ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့်စွမ်းအားမှာ မြေပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ခဏတာ တုန်ခါသွားပြီး ကွမ်ဂျီအာ မှာ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းရန် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမထံသို့ ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခေါင်းကို အသာငုံ့ကာ ရှောင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဟန်ချက်မှာ ပျက်ပြားသွားသည်။
ဖုန်း!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမအား ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကာကွယ်ရန် ဓားကို အမြန်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ နံရံကို တိုက်မိသွားသည်။
သူမသည် ကျောဘက်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး သူမထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ဓားကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်မြှောက်လိုက်သည်။
ခလောက်!
လက်နက်ချင်း ထိခိုက်မိသွားပြီး ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြောင့် အက်ကွဲနေသော သူမ၏လက်နက်မှာ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားသည်။
သူမ မယုံနိုင်ပေ။
ဤမျှ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် သူမ၏ဓား ကျိုးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သာမန်လက်နက်တစ်ခုဖြင့် ဤမျှအထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။
[အခုတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့လေ...]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် လက်နက်မဲ့နေသော ရန်သူကို သနားညှာတာခြင်း မရှိပေ။
သူသည် ထိုသို့သော သတ္တဝါမျိုးဖြစ်သည်။
သူသည် ဤနေရာကို စောင့်ရှောက်ရန် အမိန့်ပေးခံထားရပြီး မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ကျူးကျော်လာသူများကို ရှင်းလင်းပစ်မည်ဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့မှ ရန်သူမှာ အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေမှာ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းပြီး လက်နက်မှာလည်း ကြွပ်ဆတ်လွန်းသည်။
ထိုအချက်ကပင် သူမ၏ ကျဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် နံရံကိုမှီကာ အောက်သို့ လျောကျသွားသည်။
[အကယ်၍ မင်း မဟာဘုရင်ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင် ငါက ပို့လိုက်တာလို့ ပြောလိုက်ပါ။]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် စကားကို အဆုံးသတ်ကာ ဓားကို ဒေါင်လိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
‘အာ’
ကွမ်ဂျီအာ သည် နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေသော အချိန်အတွင်း သူမ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
‘ဒါက နောက်ဆုံးပဲလား’
ဒီတစ်ခါတော့ ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။
သူမကိုယ်သူမ ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ရဲစိတ်ရဲမာန်တို့ကို မွေးမြူကာ ဤမျှအထိ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ အလွန်အမင်း ပေါ့ဆနေမိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ယခုတိုင်အောင် အရာရာတိုင်း ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အဆင်ပြေမည်ဟု သူမကိုယ်သူမ အထင်မှားနေခဲ့မိのかもしသည်။
သို့သော် သူမ အလွန်အလျင်စလို ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမ ပို၍ သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သင့်သည်။
ပိုမိုသန်မာသော လက်နက်ကို ယူဆောင်လာသင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို ပို၍ တည်ဆောက်ထားသင့်သည်။
ထိုအရာများကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်ကပင် သူမအား ဤအကျပ်အတည်းသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။
‘အခုတော့ ငါက…’
သူမ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့ပေ။
သူမသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို ရာနှင့်ချီ၍ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သေခြင်းတရားဆိုသည်မှာ သူမအတွက် ခွဲခွာ၍မရသော အဖော်တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေပြီဖြစ်သည်။
အဆုံးသတ်အချိန်အထိ သူမကို နောင်တရစေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော ဇာတ်လမ်းပြောပြသူ ကန်းယူဟွန်း ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် သူမကို နားလည်ပေးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။
သူသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။
‘ငါက ဒီငရဲကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းရတော့မှာလား…?’
သူမ အခုတော့ ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။
သူမ အနားယူချင်သည်။
သို့သော်လည်း အဆုံးမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားသူ (Infinite Regressor) ဆိုသည့် ဤကျိန်စာသင့်သော စွမ်းရည်က သူမအား ခဏတာမျှပင် အနားမပေးပေ။
ထပ်ခါတလဲလဲပင်။
၎င်းက သူမကို ဤငရဲခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပြီး အဆုံးမရှိသော ဘဝကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်နေထိုင်စေသည်။
“ငါက မင်းနဲ့ ဘာမှ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။”
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူမထံ ဓားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သေခြင်းတရား၏ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ဘဝ၏ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူဖြစ်သည်။
ဤနေရာမှ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မဟုတ်ပေ။
[သေလိုက်…!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ဓားက ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဦးခေါင်းကို မထိတွေ့မီလေးတွင်၊
ဝှစ်!
ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းသည် တစ်နေရာရာမှ ပျံသန်းလာပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းလွဲသွားသော ဓားချက်သည် ကွမ်ဂျီအာ ကို လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်ကိုသာ ထိမှန်သွားသည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ဤအချိန်တွင် အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသဖြင့် အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားသည်။
သူ၏ နီရဲသော မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။
[မင်းက ဘယ်သူလဲ!]
သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်တို့သည် အနှောင့်အယှက်ပေးသူထံသို့ သဘာဝကျစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိပြီး နှုတ်ခမ်းတို့ကို တုန်ယင်စေသည်။
ကန်းယူဟွန်း က ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ စွမ်းအားကို အံတုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မည်သည့်စကားမျှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်း၊ မင်းက…!”
“မင်း ဘာတွေကို စွန့်လွှတ်နေတာလဲ! သတိကပ်စမ်း!”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ ပုံမှန်ယဉ်ကျေးသော စကားအသုံးအနှုန်းကိုပင် မေ့လျော့ကာ သူမအား စိတ်မရှည်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပူနွေးသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ ဘာတွေ မှားယွင်းခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။
“ဒီမှာ ပြိုလဲသွားဖို့အတွက်ပဲ မင်းက ဒါတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့တာလား!”
“ငါ၊ ငါက…”
“မင်း လိုချင်တဲ့အရာ မရှိဘူးလား! အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်း ဒီလောက်အထိ လာခဲ့တာ မဟုတ်လား!”
ငါ လိုချင်တဲ့အရာ။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ အချိန်အတော်ကြာ မေ့လျော့နေခဲ့သည့်အရာကို ဝိုးတဝါး ပြန်လည်သတိရလာသည်။
သူမ ပြေးလွှားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်မလှမ်းမီခဲ့သည့် အလွန်ဝေးကွာသော အတိတ်တစ်ခု။
အကြိမ်ကြိမ်သော ဘဝများနှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းရင်း သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။
ကန်းယူဟွန်း ၏ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံက သူမ၏ ပန်းတိုင်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်သတိရစေသည်။
‘ဒါပေါ့။’
ငါက ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားဖို့အတွက် ဒီအရာအားလုံးကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
‘ငါ့မှာ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိတယ်။’
သူမက အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကိုတော့ အခုထိ မမှတ်မိသေးပေ။
သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေသည်။
ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရရုံမျှဖြင့် သူမ၏ လွတ်လပ်နေသော နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားသလိုပင်။
[ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို အရင်ဆုံး အဆုံးစီရင်ပေးမယ်!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ကန်းယူဟွန်း ထံသို့ ဓားကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဒိုင်းဖြင့် ဓားကို ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။
ရန်သူကို ခြစ်ရာပင် မထင်စေနိုင်သော သူ၏ ဒိုင်း၏ အစွန်းများမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ၏ ဒိုင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ကြာပန်းဖြူကို လှံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးထံသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူသည် အခြားသူများ မရောက်လာမီ သူ့ကို ထိန်းထားရန် ရည်ရွယ်သည်။
[မိုက်မဲတဲ့ကောင်…!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လှံကို ရှောင်တိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပုတ်ထုတ်ခြင်း ပြုလုပ်ကာ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူသည် ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာရှိသော်လည်း လျင်မြန်လှသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် လှံကို ပုဆိန်အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။
ခလောက်!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် လက်နက်ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် မည်သို့မျှ မဖြစ်သွားပေ။
သူသည် အစကတည်းက သိနေသည့်အလားပင်။
သူသည် သူ၏ ခိုင်ခံ့သော ခြေထောက်များကို ရွှေ့ကာ ကန်းယူဟွန်း ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းပတ်လိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
‘သူက သန်မာလိုက်တာ!’
ကွမ်ဂျီအာ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။
သူက သန်မာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်ထက် ပိုလွန်နေသည်။
သို့သော် သူသည် အစကတည်းက အချိန်ဆွဲရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် ရုန်းကန်နေရင်း ကန်းယူဟွန်း က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ထစမ်း!”
သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ သည် အားအင်တို့ကို စုစည်းကာ ထရပ်လိုက်သည်။
“မင်းလက်နက်ကို ကိုင်ထား!”
သူမသည် အပိုင်းပိုင်းကျိုးနေသော ဓားကို အသိစိတ်လွတ်နေသကဲ့သို့ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားသည်။
“အဆုံးထိ တိုက်ထုတ်စမ်း! မင်း လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ မရပ်တန့်လိုက်နဲ့!”
သူ၏ နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံသည် ကွမ်ဂျီအာ ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
“ဒါပေါ့။”
သူမသည် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။”
သူမ လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလျှင် အဆုံးထိ သွားရမည်။
သူမ သေကောင်းသေနိုင်သည်ဟု တွေးမိရုံမျှဖြင့် လုံးဝ မသေဆုံးသေးဘဲနဲ့တောင် စွန့်လွှတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
ထိုအရာက မှားယွင်းနေသည်။
သူမ တိုက်ခိုက်ရမည်။
သူမ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆုံးမှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာကို ငါ မြင်တွေ့ရမှာမို့လို့ပဲ။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးထံသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အရင်ကထက် ပို၍ လျင်မြန်သည်။
[ဟင်…?!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် သူမနောက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို လှည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊
“မင်း ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ? ငါက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်လေ!”
စာသားတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူ၏ သံချပ်ကာများ နေရာအနှံ့ ပျက်စီးနေသည့် ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားကာ လွှတ်မပေးပေ။
[ဒီကောင်…!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ အသိတရားမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ကွဲသွားသည်။
သူသည် ကန်းယူဟွန်း ကို ချက်ချင်း ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကွမ်ဂျီအာ က ပို၍ မြန်ဆန်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ကာ သူမလက်ထဲရှိ ကျိုးနေသော ဓားဖြင့် သူမ၏ အားအင်ရှိသမျှကို စုစည်းပြီး ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ခရက်!
[အား…!!]
တစ်ဝက်ကျိုးနေသော ဓားသည် သူ၏ သံချပ်ကာကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျောရိုးကို ထိမှန်သွားသည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် မခံစားရသင့်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့မှာ လွင့်စင်သွားကြသည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် သူ၏ကျောတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားကိုပင် ဆွဲထုတ်ရန် မကြိုးစားပေ။
သူသည် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကွမ်ဂျီအာ တို့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
[မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…!]
သူသည် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်ထပ် မဖိတ်ခေါ်သော ဧည့်သည်များ ရောက်ရှိလာသည်။
ဘုန်း!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ လာခဲ့သည့် အဝင်ဝမှ စုဆောင်းသူများ (Collectors) သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာနေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် မီးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီ! မြင်လိုက်ကြလား? သူက ဧရာမကောင် တစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတာပါ!”
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ မီးကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊
ဖလက်ရှ်!
မီးခိုးငွေ့များ အတွင်းမှနေ၍ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် စုဆောင်းသူများအား ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဝေးဝေး ရှောင်ကြ!”
“ဘာလဲ?”
“ဟင်?”
စုဆောင်းသူများသည် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီး မသေဆုံးသေးကြောင်း နောက်ကျမှ သတိပြုမိကြသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်သည်။
ဝူး!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် မီးခိုးငွေ့များထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
အဆောက်အအုံအတွင်း၌ မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။
ဓားသည် တိုင်များနှင့် နံရံများကို တို့ဟူးကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်သွားသလို စုဆောင်းသူများကိုလည်း ဖြတ်တောက်သွားသည်။
“အား!”
“ဒီ ရူးနေတဲ့ကောင်ကတော့!”
စုဆောင်းသူ သုံးဆယ်ကျော်ထဲမှ ခြောက်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားသည်။
သူတို့မှာလည်း အားနည်းသူများ မဟုတ်သော်လည်း ခုခံရန်ပင် မစွမ်းသာခဲ့ကြပေ။
သူတို့သည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးအား ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အတူ သူတို့၏ အပေါင်းအပါများအတွက် လက်စားချေလိုသည့် စိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
“ဒီကောင် သားသမီးမရှိတဲ့ကောင်!”
“သတ်လိုက်! သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်!”
အကွာအဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသော စုဆောင်းသူများသည် သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်များဖြင့် သူ့အား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာလည်း ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာပေးရတော့သည်။
ကန်းယူဟွန်း သည် သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောမိသည်။
သို့သော် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှသည်။
[ဒီ အမှိုက်စုတ်တွေ။ ငါ့ဓားနဲ့ မင်းတို့အားလုံးကို ပြာကျသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် အတော်အတန် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် တစ္ဆေမြေပြင် (Ghost Land) ၏ စိုက်ထူထားသော တိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး! သူ့ကို တားလိုက်!”
[နောက်ကျသွားပြီ!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် သူ၏ဓားရိုးဖြင့် တိုင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။
ခရက်!
မြေပြင်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြုပ်နေသော တိုင်မှာ အဆုံးထိ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ထို့နောက်။
ဗုန်း!
တစ္ဆေမြေပြင် (Ghost Land) တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။