“ဟူး! ဟူး!
စောက်ကျိုးနည်း!
ဒီအရိုးစုတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ!”
“သတိလက်လွတ် မနေကြနဲ့! ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သူတို့က သာမန်အရိုးစုတွေ မဟုတ်ဘူး!”
“ဒီကောင်တွေတော့ တကယ် ယားကျိကျိ တတ်လွန်းတယ်!”
ဆာလဖာမြစ် (Sulfur River) အပြင်ဘက်မှာ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ ကော်လက်တာ (collector) တွေဟာ သူတို့မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ မတူဘဲ ကြာမြင့်လာတဲ့ တိုက်ပွဲကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်လာကြပါတော့တယ်။
သူတို့က ငရဲပြည် (Underworld) ရဲ့ ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေကို အလွယ်တကူ ရှင်းထုတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ကြတာပါ။
သူတို့ရဲ့ လူအင်အားက သုံးဆကျော် ပိုများနေတာကိုး။
ကော်လက်တာတွေဆိုတာလည်း သာမန်လူတွေ မဟုတ်ကြဘဲ ဒီလို စုစည်းမိကြတဲ့အခါ Fantastical creature ဘယ်အမျိုးအစားကိုမဆို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ကြပါတယ်။
‘တကယ်တော့ အဲဒီကောင်တွေက Boss အဆင့် Fantastical creature တောင် ဟုတ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ!’
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေရဲ့ စစ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံက အလွန်တရာ တောင့်တင်းခိုင်မာပါတယ်။
သူတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖြည့်ဆည်းပေးကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကာကွယ်ကြပါတယ်။
အဟ အစအန ပေါ်လာတိုင်း သူတို့ရဲ့ လှံတွေက တစ္ဆေတွေလို ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်ဝင်လာတတ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခုခံကာကွယ်မှုက ပေါ့ဆတဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ဘယ်လိုမှ အခွင့်အရေးမပေးလောက်အောင် တင်းကျပ်လွန်းပါတယ်။
ဂီယာသွားတွေလို အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ အလွန်တိကျစွာ အတူတကွ လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ အရိုးစုစစ်သည်တွေကို ရန်သူချင်းဖြစ်ပေမဲ့လည်း ချီးကျူးမိရမလောက်ပါပဲ။
သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားပုံတွေဟာ သာမန် Fantastical creature တွေမှာ မြင်တွေ့ရမယ့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။
“အားလုံးပဲ သတိကပ်ကြစမ်းပါ! ဒီကောင်တွေက သာမန်အရိုးစုတွေ ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ဘူး! Elite အဆင့်လို့ သဘောထားပြီး တိုက်ကြ!”
ကော်လက်တာတွေထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးလူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ကော်လက်တာတွေကလည်း မျက်နှာတင်းမာစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပါတယ်။
အသာစီးရနေပြီဆိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ လှည့်စားခံထားရတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ဟာ လက်တွေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလာကြပါတော့တယ်။
“စောက်ကျိုးနည်း! ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင်တော့ ငါလည်း လက်မနှေးတော့ဘူး!”
“အားလုံးပဲ ကိုယ့်ရဲ့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကြတော့!”
ကော်လက်တာတွေဟာ သူတို့အတွက် ချန်ထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး စွမ်းအင်တွေကို မြင့်တင်လိုက်ကြပါတယ်။
ကော်လက်တာ အချို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေပြီး သူတို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို မြှင့်တင်ပေးနေပါတယ်။
အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အနီရောင်မျက်လုံးတွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ရန်သူတွေ နီးကပ်လာတာကို စောင့်ရင်း သူတို့ရဲ့ ဒိုင်းများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြပါတယ်။
ကော်လက်တာတွေ အနေနဲ့ အလေးအနက်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မထားသည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက် အဓိက မကျလှပါဘူး။
သူတို့ဆီကို ပေးအပ်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမိန့်ကတော့ ရန်သူတွေကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ။
အဲဒီအမိန့်က သူတို့ရဲ့ ဆွေးမြေ့နေတဲ့ သံချပ်ကာတွေနဲ့ အသားအရေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
***
ကျွင်! ကျွင်!
ဓားတွေ တိုက်မိကြရာကနေ အမှောင်ထုကို လင်းထိန်သွားစေမယ့် မီးပွားတွေ ဖြာထွက်လာပါတယ်။
မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့ သတ္တဝါနှစ်ကောင်ဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ အသက်ကို ယူဖို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က သူ့ရဲ့ဓားကို နှစ်ဖက်ကိုင်ပြီး အလျားလိုက် ရမ်းခါလိုက်ပါတယ်။
ဓားသွားပေါ်က ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်က လေထုကို ကြမ်းတမ်းစွာ စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ က အနည်းငယ် စောင်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွင်!
“အဟင့်!”
သူမဟာ စွမ်းအင်ရဲ့ အများစုကို လွှဲဖယ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တုန်ခါသွားစေတဲ့ အရှိန်ကြောင့် ညည်းတွားလိုက်မိပါတယ်။
နာကျင်မှုက သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ပိုမိုထက်မြက်လာစေပါတယ်။
သူမဟာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ပေါ်နေတဲ့ အဟအစကို ရည်ရွယ်ပြီး မြေပြင်ကို ခြေနဲ့ဆောင့်ကန်လိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ မြေပြင်ကို ပွတ်တိုက်ပြီးသားစဉ် တောခွေးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ကောင်ကို အမဲလိုက်သလိုမျိုး သူ့ဆီကို ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ ဟာ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ အောက်ခြေကနေ စပริงတစ်ကောင်လို ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ထက်ရှတဲ့ သွားတွေနဲ့ ဝင်ရောက်ထိုးဆွလိုက်ပါတယ်။
[မင်းက...!]
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ အနီရောင်မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
သူဟာ ထုတ်လွှတ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခုခံကာကွယ်ရေးဘက်ကို ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွင်!
ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ထက်ရှတဲ့ သွားတွေက စွမ်းအင်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်မိသွားပါတယ်။
သူမ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တားဆီးခံလိုက်ရတာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ တစ်လှမ်းချင်း ဆက်တက်သွားပါတယ်။
လေထဲမှာတင် သူမဟာ ကိုယ်ကိုလိမ်ခေါက်လိုက်ပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ခေါင်းကို ဝိုက်ကန်ချက်နဲ့ ကန်ချလိုက်ပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က အဲဒီကန်ချက်ကို ကာကွယ်ဖို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဒေါင်လိုက် မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကွမ်ဂျီအာ ရဲ့ ခြေချင်းဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ဖို့ လက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး နံရံဆီကို ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်ပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ က လေထဲမှာပဲ ကိုယ်ကိုချိန်ခွင်လျှာ ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပါတယ်။
[မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားပုံတွေက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လိုပဲ။]
သူမဟာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ် ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့ စကားတွေကို ဘာမှ တုံ့ပြန်မနေခဲ့ပါဘူး။
ပစ်ချခံလိုက်ရတဲ့အတွက် လက်စားချေချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သူ့ဆီကို ထပ်ပြီး ပြေးဝင်သွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်က တစ်ခါကိုက်မိပြီးရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလွှတ်တတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ရဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က စွမ်းအင်ဓားကို နှစ်ဖက်ကိုင်ပြီး သူမကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အနေအထားပြင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွင်!
သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေ ထိမိတဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ မရေတွက်နိုင်တဲ့ ဓားချက်တွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ဓားတွေ ဆုံတွေ့မိတိုင်း မီးရှူးမီးပန်းငယ်လေးတွေလို မီးပွားတွေ ဖြာထွက်လာပြီး လေထုထဲမှာ ပူဖောင်းတွေလို ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ကွမ်ဂျီအာ က အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စူးရဲကြည့်လိုက်ပါတယ်။
စွမ်းအင်ဓားကို ဝမ်းဆက်ရမ်းခါနေတဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အားနည်းချက်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ၊ သူမရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထိုးဖောက်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုလည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အရှိန်အဝါတို့က အခန်းတွဲကို လွှမ်းခြုံလိုက်တိုင်း သူမရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားတဲ့ ခံစားချက်ကို ရရှိစေပါတယ်။
သူမက သူ့ကို သူ့ရဲ့ တန်းတူပြိုင်ဘက်လို့ အသိအမှတ်ပြုသလိုပဲ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကလည်း သူမဟာ သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိရှိထားပါတယ်။
[အသက်ရှင်နေတဲ့ သေကောင်၊ မင်း ဘယ်တော့မှ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။]
“ပိတ်စမ်းပါကွာ။”
ကွမ်ဂျီအာ က သူမရဲ့ ကိုယ်တွင်းမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းလိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို စီးဆင်းနေတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ညာလက်ထဲမှာ စုစည်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
ဘုန်း!
ကြီးမားတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပါတယ်။
မှုန်ဝါးနေတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ပုံစံကို ဖုံးကွယ်သွားစေပါတယ်။
သူ့ကို သတ်လိုက်နိုင်ပြီလားလို့ သူမ တွေးလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးဘက်ကို လွှင့်ထွက်လိုက်ပါတယ်။
ဘုန်း!
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က လေထုထဲကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး သူမ ရပ်နေခဲ့တဲ့နေရာကို စွမ်းအင်ဓားနဲ့ အပြင်းအထန် စိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ လုံးဝ မလိုက်ဖက်တဲ့ လျင်မြန်မှုပါပဲ။
သူမသာ နည်းနည်းလေး ပိုနှေးသွားခဲ့ရင် သူမရဲ့ ဦးခေါင်း ထိုးဖောက်ခံရမှာ သေချာပါတယ်။
[မင်းက ပဉ္စလက်အတတ်ကို သုံးနေတာပဲ...]
“သေသွားတဲ့ အရိုးစုတစ်ကောင်အတွက်တော့ စကားများလွန်းတယ်။”
[ဒါက သေခြင်းတရားရဲ့ နယ်မြေပဲ။ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ဘယ်တော့မှ မလာသင့်ဘူး...]
ကွမ်ဂျီအာ က သူ့ရဲ့စကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှာရှိတဲ့ တံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကြောင့် စက္ကူတံခါး စုတ်ပြဲသွားပြီး အထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အရာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
အရိုးစုဗိုလ်ချုပ် ကာကွယ်နေတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့အခန်းရဲ့ အလယ်ဗဟို မြေကြီးထဲမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စိုက်ဝင်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းရောင် တောက်ပနေတဲ့ တိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
‘အဲဒါက... ဒီငရဲကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေ... စာရင်းမှတ်တမ်းရဲ့ တိုင်ပဲ...’
ဒီဧရိယာတစ်ဝိုက်မှာ လှည့်လည်ရင်း ငရဲပြည်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေ ဒီအိမ်ကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး အသည်းအသန် ကာကွယ်နေကြတဲ့ အရာလေ။
ဒီငရဲကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေကတော့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စိုက်ဝင်နေတဲ့ အဲဒီစာရင်းမှတ်တမ်းတိုင်ကို အပြီးတိုင် နှုတ်ထုတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ။
‘အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုရင်တော့...’
ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ကို အရင်ဆုံး လဲကျအောင် လုပ်ရပါမယ်။
လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစဖြစ်တဲ့ စွမ်းအင်ဓားကို ရဖို့အတွက် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသူ့ကို တိုက်ခိုက်ရမှာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုပြီး တိုင်ကိုဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင်မှ သူ့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့်ကိစ္စက လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
‘ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းလိုက်တာ။’
သူမဟာ သူ့ဘာသာသူ ညည်းတွားရင်း [[NAMELOCK_001|ယူဟွန်း]] ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ငါ ဒီကောင်နဲ့ ကိစ္စရှင်းနေတုန်းမှာ သူ မခံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်မိပေမဲ့ အဲဒါက မလိုအပ်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုပါပဲ။
[[NAMELOCK_001|ယူဟွန်း]] က သူမ ထင်ထားတာထက်ကို ပိုလုပ်ပြနေပါတယ်။
မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူက ခံနိုင်ရည်ရှိတာထက်ကို ပိုပြသနေတာပါ။ သူမ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်ပြီး စွမ်းဆောင်ပြနေပါတယ်။
‘အဲဒီလက်နက်ကတော့လေ။’
ပုံစံအမျိုးမျိုးကို လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဗက်ရွန်း (Baek-Ryeon) ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
အဲဒါက သာမန်ဓားတစ်လက် မဟုတ်မှန်း သူမ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ပုံစံပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီထက် ပိုတာကတော့ အဲဒါကို လွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်အသုံးပြုနေတဲ့ [[NAMELOCK_001|ယူဟွန်း]] ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှပါတယ်။
‘ဇာတ်ကြောင်းပြောပြတဲ့သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ရတာလဲ။’
သူဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ရှင်သန်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာကိုတော့ ငါသိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီကမ္ဘာမှာ သူ ဘယ်လိုများ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိခဲ့ပါဘူး။
‘သူ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရတာလဲ…’
ငါလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီလောက်အကြာကြီး မဟုတ်ပါဘူး။
[[NAMELOCK_001|ယူဟွန်း]] လိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ မခံရပ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါက အချိန်ခရီးပြန်သွားခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ရတာပါ။
‘မဟုတ်သေးပါဘူး။ အဲဒါက အခုချိန်မှာ အရေးမကြီးပါဘူး…’
ငါ အာရုံနောက်စရာတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ငါ့ရှေ့က ရန်သူဆီကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။
အနေအထားပြင်ထားတဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်က ဘယ်လိုပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ပါစေ လုံးဝပြိုလဲသွားမယ့်ပုံ မပေါ်တဲ့ နံရံကြီးတစ်ခုနဲ့ တူနေပါတယ်။
ငါ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ယူရပါမယ်။
“လာခဲ့စမ်း။”
ငါ ဓားကိုကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို အားစိုက်လိုက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ သူ့ဆီကို ပြေးသွားလိုက်ပါတယ်။
***
ကွမ်ဂျီအာ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ရင်း ငါ သူမအတွက် အဲဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။
သူမ တိုက်ခိုက်နေတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။
ပြဿနာက ရန်သူတွေကလည်း လွယ်ကူတဲ့သူတွေ မဟုတ်တာပါပဲ။
‘သူ့လို ကြီးမားတဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်ဆိုတာ သူဌေးအဆင့် ဖန်တီးရှင်စွမ်းအင်သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။ ပုံမှန်ဖန်တီးရှင်စွမ်းအင်သတ္တဝါ ဂိုဘူလ်နဲ့ဆိုရင် သူနဲ့ကြားမှာ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။’
ပုံမှန်အားဖြင့် ဖန်တီးရှင်ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ သူဌေးအဆင့် ဖန်တီးရှင်စွမ်းအင်သတ္တဝါက သန်မာနေရင်တောင်မှ ပုံမှန်ဖန်တီးရှင်စွမ်းအင်သတ္တဝါနဲ့ အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကွာဟချက်မျိုးကို မပြသပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကတော့ ကွာခြားပါတယ်။ ဂိုဘူလ်တွေနဲ့ အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်တွေလေ။
ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်ကြောင့် အရိုးစုဗိုလ်ချုပ်တွေအတွက်တောင် သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရမှာပါ။
‘လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေရင်တောင်မှ အခက်အခဲက အရမ်းကို မြင့်မားလွန်းတယ်။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေလို့လား။’
ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကိုချိန်ရွယ်လာတဲ့ လှံတစ်လက်ကို ရှောင်တိမ်းနေရင်းနဲ့ အဲဒီလို တွေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟား!”
ငါ အမြန်ခေါင်းငုံ့ပြီး လှံကိုရှောင်လိုက်ကာ ဘက်ရွန်းကို လှံပုံစံပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ထိုးစိုက်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက တခြားကောင်တစ်ကောင် ထောင်ထားတဲ့ ဒိုင်းကာကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရပါတယ်။
ငါ့လှံကို ပြန်သိမ်းနေတုန်းမှာပဲ ဒိုင်းကာက ဘေးကိုဖယ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းစစ်သည်ရဲ့ နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုက ဆက်လက်ရောက်ရှိလာပါတယ်။
ငါ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လျှာကို ကိုက်လိုက်ပါတယ်။
“စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်တွေ။”
[ဟေ့၊ [[NAMELOCK_001|ယူဟွန်း]]! အာရုံစိုက်စမ်း! သူတို့က တကယ် မဟာကစားပွဲနော်!]
“ငါ သိပါတယ်။”
ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေက တစ်ဦးချင်းအနေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီလောက်ကြီး အန္တရာယ်မရှိလှပါဘူး။
ပြဿနာက သူတို့ အတူတကွ စုမိကြတဲ့အခါမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့က တစ်စုတစ်စည်းတည်း စုဝေးပြီး ဘာနှောင့်နှေးမှုမှ၊ ဘာကြောက်ရွံ့မှုမှ မရှိဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အနေအထားတွေကို ဖန်တီးလုပ်ဆောင်ကြပါတယ်။
ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သားရဲတွေတောင်မှ သန်မာတဲ့သူတွေကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရပေမဲ့ သူတို့မှာတော့ အဲဒါမျိုး မရှိပါဘူး။
ပိုဆိုးတာက သူတို့က ပိုအန္တရာယ်များတဲ့ ရန်သူတွေကို ပိုပြီး သေချာစေ့စပ်သေချာစွာနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့က နီးနီးကပ်ကပ် မလာဘဲ အဝေးကနေ မြားတွေနဲ့ ပစ်ခတ်ကြပြီး လုံလောက်အောင် နီးကပ်လာတဲ့အခါမှသာ လှံတွေနဲ့ ဝှေ့ရမ်းတိုက်ခိုက်ကြပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဒိုင်းကာတွေကို ကိုင်ထားပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေကို ကူညီပေးကြပါတယ်။
“သူတို့ရဲ့ အုပ်စုဖွဲ့အားသာချက်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချနေကြတာပဲ။”
ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်ဖက်က တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်က လူအများကြီးဖြစ်နေရင် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတတ်ပေမဲ့ အရင်ကတည်းက သေပြီးသားဖြစ်နေတဲ့ ဒီကောင်တွေမှာတော့ အဲဒါမျိုး မရှိပါဘူး။
သာမန်စုဆောင်းသူတစ်ယောက်သာ သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမယ်ဆိုရင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ အင်အားကုန်ခမ်းပြီး သေဆုံးသွားမှာ သေချာပါတယ်။
ငါတို့ကတော့ မောပန်းလာကြပေမဲ့ သူတို့ကတော့ မမောပန်းပါဘူး။
“အဲဒါက ငါ့မှာ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ သူတို့သာ လေ့ကျင့်ထားကြတယ်ဆိုရင် ငါလည်း သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ပိုပြီး ထိုးဖောက်ရမှာပဲ။
“ဘက်ရွန်း။”
[ငါ ရပြီ။]
ငါချက်ချင်းပဲ ဘက်ရွန်းကို ကြိမ်လုံးပုံစံ ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
ထုထည်နဲ့ အလေးချိန်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုထက် ပိုပြီး မတိုးလာနိုင်ပေမဲ့ ကြိမ်လုံးကို ၁၀ မီတာအထိ ရှည်ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။
ငါ ကြိမ်လုံးကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး နောက်ဘက်က မြားသမားကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပါတယ်။
ငါ အဲဒီလို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားကြတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒိုင်းကာကိုင်ထားတဲ့ ကောင်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နှေးကွေးနေပါတယ်။
မြားသမားက ဘေးဘက်ကို ရှောင်တိမ်းသွားပေမဲ့ ငါ လက်ကောက်ဝတ်ကို လိမ်လိုက်တဲ့အခါ ကြိမ်လုံးရဲ့ အဆုံးက ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး မြားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးမှာ ရစ်ပတ်သွားပါတယ်။
တပ်ခနဲ!
…!
ငါ ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြားသမားကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူ ရှိနေတဲ့ နောက်တန်းရဲ့ အနေအထားက သဘာဝအတိုင်း ပြိုလဲသွားပါတယ်။
ဓားကိုင်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းစစ်သည်က ကြိမ်လုံးကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ ဝှေ့ယမ်းခဲ့ပေမဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို တွန့်လိမ်နေတဲ့ ကြိမ်လုံးကို သူ အလွယ်တကူ မဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အနေအထားက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုပျက်လာပါတော့တယ်။
ငါ အဲဒီမှာတင် ရပ်မနေခဲ့ပါဘူး။
ငါ ကြိမ်လုံးကို အဆောက်အအုံရဲ့ မျက်နှာကျက်နဲ့ အမိုးကို ထောက်ပံ့ထားတဲ့ တိုင်မှာ ရစ်ပတ်လိုက်ပါတယ်။
“အဆောက်အအုံကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး မခိုင်မာပါဘူး။”
ငါ ကြိမ်လုံးကို အပြင်းအထန် ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ တိုင်က ကျွီစိမ့်စိမ့်မြည်သံနဲ့ ကျိုးကျသွားပါတယ်။
ကျိုးကျသွားတဲ့ တိုင်က ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေရဲ့ အပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။
ဘုန်း!
ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ ဒိုင်းကာတွေကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး အချို့က လက်နက်တွေကို ပစ်ချကာ ပြုတ်ကျလာတဲ့ အပျက်အစီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြပါတယ်။
ငါ နောက်ထပ် တိုင်တစ်ခုကို ထပ်ကျိုးပစ်လိုက်ပြီး အမိုးအပျက်အစီးတွေ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ပိုပြီး ပြုတ်ကျလာအောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။
မျက်နှာကျက်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျသွားပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ အတွင်းခန်းထဲကို အလင်းရောင်တွေ ဝင်ရောက်လာပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဆာလဖားအနံ့တွေက ဝင်ရောက်လာပါတယ်။
‘အခုကတော့ အချိန်ကျပြီ…’
ငါ ချက်ချင်းပဲ ဘက်ရွန်းကို ဓားပုံစံ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစစ်သည်တွေရဲ့ အုပ်စုအလယ်ဗဟိုထဲကို ခုန်ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
သူတို့က ငါ့ကိုတားဆီးဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပါပြီ။
သူတို့ရဲ့ အမှားကတော့ ဒီလို အားနည်းတဲ့ အခန်းတွင်းနေရာမှာ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါပဲ။
ငါတို့သာ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြမယ်ဆိုရင် ငါ အသာစီးမရနိုင်ပါဘူး။
တပ်ခနဲ!
အခုအထိ ဖိနှိပ်ထားရတဲ့ ဒေါသတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သလိုမျိုး ငါ သူတို့အားလုံးကို အမြန်ရှင်းပစ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူတို့လည်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရူးသွပ်နေသလိုမျိုး ငါ့ဆီကို ပြေးဝင်လာကြပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်တာကို ငါ ကြိုဆိုပါတယ်။
***
“ဖူး။ တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားပါပြီလား။”
“ဒီငရဲကောင် အရိုးစုတွေ! သူတို့ ငါတို့ကို အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ!”
“အားလုံးပဲ၊ အဲဒီမှာ ရပ်ကြပါဦး! ထိခိုက်ပျက်စီးမှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။”
“သေဆုံးသူတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခုနစ်ယောက် ဒဏ်ရာရထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်းထန်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် နည်းနည်းတော့ ဟန့်တားသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။”
“ဟွန်း။ အဲဒီလိုလား။”
လွယ်ကူရမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ကြာမြင့်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး လူ ခုနစ်ယောက် ဒဏ်ရာရခဲ့တာကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းမှာ ထိခိုက်နစ်နာသွားပေမဲ့ ငါတို့ ရရှိခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်။
“ဟို အထဲက အဆောက်အအုံမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ရှိကို ရှိရမယ်။ အဲဒီ အရိုးစုတွေလည်း ဟိုကနေ ထွက်လာကြတာလေ။”
“ဒီမှာ ဆာလဖားမြစ်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ ဒီမှာ စိုက်ပျိုးစရာ ဘာမှမရှိလို့ ဒီငရဲကမ္ဘာကြီးကို ငါ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထက်က ပေးတဲ့ အမိန့်အတိုင်း လှုပ်ရှားရတာကတော့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုပါပဲ။”
လူတိုင်း အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ လာချင်စရာမရှိတဲ့ ဒီငရဲကမ္ဘာကြီးမှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လောဘတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
“အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ သွားစစ်ကြည့်ရအောင်။”
အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ဆာလဖားမြစ်အလယ်မှာ ရှိတဲ့ အိမ်ကြီးဆီကို ဦးတည်သွားကြပါတော့တယ်။