“ပံ့ပိုးသူများ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ပံ့ပိုးသူများဆိုသည်မှာ စာကြည့်တိုက်မှူးတစ်ဦး၏ စာကြည့်တိုက်ကို သဘောကျ၍ အမှတ်များဖြင့် ကူညီထောက်ပံ့ပေးသော ဝိညာဉ်များကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ပံ့ပိုးသူတိုင်းသည် တူညီကြသည်မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်များတွင် အဆင့်အတန်းအမျိုးမျိုးရှိပြီး ထိုအဆင့်အတန်းအလိုက် ပေးအပ်သည့် ထောက်ပံ့မှုအဆင့်လည်း ကွဲပြားခြားနားကြသည်။ သို့သော်လည်း ယခု ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့်လူမှာ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။
သူသည် ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ ခေါင်းဆောင်ခုနစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုစကားလုံးတစ်လုံးတည်း၏ တန်ဖိုးမည်မျှကြီးမားသည်ကို ကျွန်တော် လုံးဝမမှန်းဆနိုင်ခဲ့ပါ။ သူသာလျှင် စာတန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်တစ်ပါးဖြစ်ပါက သူရှိနေရုံမျှနှင့်ပင် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိပေလိမ့်မည်။
‘စာကြည့်တိုက်အသစ်ဖွင့်ထားတဲ့ စာကြည့်တိုက်မှူးတွေဆိုရင် ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ရဖို့ဆို ဘာမဆိုလုပ်ကြမှာ။ သူတို့တွေ အမျိုးမျိုးသော အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တတိယမျိုးဆက် ဝိညာဉ်အလယ်အလတ်တစ်ပါးကိုရဖို့တောင် ရူးမတတ်ပျော်ရွှင်ကြလိမ့်မယ်။’
သို့သော် ဤသူမှာ ပထမမျိုးဆက်မှဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူက အထွတ်အထိပ်ထဲမှ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဘဝမှာ တစ်ခါသာရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် စာတန်ဆိုသည့် သူ့နာမည်ကြောင့် ကျွန်တော် အနည်းငယ် သတိထားမိသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်းဆိုသည့် စံနှုန်းများဖြင့် သူ့ကို တိုင်းတာရန်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သိရှိထားကြသော ဒဏ္ဍာရီများသည် သူ့အကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကိုသာ ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်း အလုံးစုံကို ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ပါ။
‘ဘာလုပ်နေတာလဲ ကန်းယူဟွန်း၊ မြန်မြန် သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်လေ။’
သူ့လက်ကိုသာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပါက ရှေ့ဆက်ရမည့်ဘဝသည် အလွန်တောက်ပနေပေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် ကျွန်တော့်လက်သည် စာတန်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ရန် မရောက်ရှိသွားခဲ့ပါ။ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်သည် မှန်ကန်သောအချိန်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့်အသိဉာဏ်က အပြည့်အဝယုံကြည်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသား၏ တစ်နေရာရာက တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးနေသည်။
‘ဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်ပါ့မလား။’
ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လှိုင်းထလာသည်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော့်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
‘တကယ်ပဲလား။’
မဖြစ်နိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် အခက်အခဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီလိုလုပ်နိုင်မယ်မထင်ပါဘူး။”
ကျွန်တော့်၏ ငြင်းပယ်မှုကြောင့် စာတန်သည် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
“ငါ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းမှုကို ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။”
သူ စိတ်ဆိုးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ ငြင်းပယ်ခံရရုံနှင့် ဒေါသထွက်လောက်အောင် သူက သေးသိမ်သောသူမဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်ရသလဲဆိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ် သိချင်နေပုံရသည်။
“ခင်ဗျားဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပံ့ပိုးသူဖြစ်လာရင် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်အတွက် အကြီးမားဆုံး အထောက်အကူဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျွန်တော် ဆုံးရှုံးရပါလိမ့်မယ်။”
“မင်းရဲ့စာကြည့်တိုက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်လား။”
ကျွန်တော် ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းမိသွားပုံရသည်။ အားကောင်းသော ပံ့ပိုးသူတိုင်းသည် အပြုသဘောဆောင်သော သက်ရောက်မှုသာ ပေးသည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် စာတန်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိသည့် ဝိညာဉ်မျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ရှယ်ယာရှင်ကြီးတစ်ဦးက အသံဩဇာကြီးမားသကဲ့သို့ ပံ့ပိုးသူတစ်ဦးသည်လည်း စာကြည့်တိုက်တစ်ခုတွင် စကားပြောခွင့်ရှိသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ စာချုပ်ချုပ်လိုက်သည်နှင့် သူရှိနေခြင်းက ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်ကို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာစေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကြီးထွားမှုနောက်ကွယ်မှ တွန်းအားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ပန်ဒီမိုနီယမ် ၏ ဝိညာဉ်များဆိုသည်မှာ… အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် အနည်းငယ်သော ဝိညာဉ်များမှလွဲ၍ ကျန်သူအများစုမှာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးသာကြည့်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် စာတန်၏ဆန္ဒကို လေးစားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် မိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူမည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းကပင် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးသွားလိမ့်မည်။
‘ပြီးတော့ ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်က ပန်ဒီမိုနီယမ် ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ပြည့်နေရင် သူ့နောက်လိုက်တွေပဲ လာကြတော့မှာဖြစ်ပြီး တခြားအုပ်စုတွေကတော့ လှည့်တောင်ကြည့်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။’
အထူးသဖြင့် အီဒင် ၏ ဝိညာဉ်များဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပန်ဒီမိုနီယမ် နှင့် မတည့်ကြသောကြောင့် ကျွန်တော့်စာကြည့်တိုက်ကို ရန်သူအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်သွားနိုင်သည်။ ရမည့်အကျိုးအမြတ်ရှိသလောက် ဆုံးရှုံးရမည့်အရာလည်း ရှိနေသည်။
“အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ငြင်းပယ်တာပါ။ ကျွန်တော် ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်လောက်အောင် ခင်ဗျားက ဉာဏ်ပညာရှိမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ရင်ထဲတွင် အောင့်အီးထားသမျှကို ပြောပြီးလိုက်သည်နှင့် ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်တော်လုပ်လိုက်မိသည့်အပေါ် နောင်တရမိသည်။ သူ့ကမ်းလှမ်းမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပယ်ချလိုက်ခြင်းနှင့် ဘာမျှမထူးခြားပေ။ သို့သော်…
“ပုဟားဟား။ ဟားဟားဟား!!”
စာတန်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရယ်သံကြောင့် ကျွန်တော်ပင် လန့်သွားရသည်။
“မင်းက ပန်ဒီမိုနီယမ် ကို ကျောပေါ်တင်ထားတာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။ ဒါ ဘာရူးသွပ်မှုမျိုးလဲ!”
“မ-မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး။”
“အာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မင်းကို စိတ်ရင်းနဲ့ ချီးကျူးနေတာပါ။ ဟုတ်တယ်။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါက မင်းရဲ့ပံ့ပိုးသူဖြစ်လာရင် မင်းရဲ့စာကြည့်တိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်လည်း ငါရသွားမှာ။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် မင်းရဲ့ အလားအလာတွေကို မင်း လက်လွှတ်ရလိမ့်မယ်။ ခဏတာ အကျိုးအမြတ်အတွက်နဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။”
သူ ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းသည် သူလည်း ဒါကို သိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ထိုအရာကိုပင် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့အပြုအမူနှင့် လေသံတို့သည် လူကြီးလူကောင်းဆန်သော်လည်း သူသည် ကျမ်းစာထဲမှ ‘မြွေ’ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး။ လွယ်ကူတဲ့လမ်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခက်ခဲတဲ့လမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်။ လူမိုက်တစ်ယောက်မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ ဒီလိုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
သူပြောတာ မှန်သည်။ ကျွန်တော် လူမိုက်လုပ်ရပ်ကို လုပ်မိခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သာ အရင်ဘဝအတိုင်းဆိုလျှင် ဘယ်တော့မှ ဤသို့ လုပ်မိမည်မဟုတ်ပါ။ ‘ဒါပေမဲ့’ ဟု သူ ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းက ငါ့မျက်စိထဲ တိုးဝင်လာတာနေမှာ။”
“အဲဒါက…”
“ဒီစကားဝိုင်းကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ကြရအောင်။ မင်းရဲ့ငြင်းပယ်မှုကြောင့် ငါ နာကျင်ရပေမဲ့ မင်းမလုပ်ချင်တဲ့အရာကို အတင်းအကျပ်လုပ်ခိုင်းလောက်အောင် ငါက ရက်စက်သူမဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ခင်ဗျား လက်လျှော့လိုက်တာလား။”
“လက်လျှော့တယ်? အင်း၊ ကောင်းပြီ။ အမှန်တိုင်းပြောရရင် ငါ ပိုပြီး လောဘတက်လာတယ်။”
စာတန်သည် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ်ပဲ သိမ်းပိုက်ချင်လာတယ်။”
“ဗျာ?”
ကျွန်တော့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို မြင်တော့ စာတန်သည် စိတ်မပူရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ အဲဒီလိုလုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက လူကြီးလူကောင်းဆန်တဲ့လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ပဲ ပြောပါရစေ။ ပြီးတော့ မင်း ပြသပေးမယ့် ဇာတ်လမ်းတွေကို ငါ စောင့်မျှော်နေမယ်။ တစ်ခါလောက် ထပ်မေးပါရစေ၊ မင်း ငါ့ရဲ့ပံ့ပိုးမှုကို တကယ်ပဲ မလိုချင်တာလား။”
“…ဟုတ်ကဲ့။ သေချာပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုအနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ပံ့ပိုးမှုကို ကျွန်တော် မယူချင်ပါဘူး။”
“အရောင်းအဝယ်အနေနဲ့ မယူချင်ဘူးပေါ့?”
“ဝိညာဉ်တွေက သူတို့သဘောဆန္ဒနဲ့ သူတို့ ပံ့ပိုးပေးတာကိုပဲ ကျွန်တော် လိုချင်တာပါ။ တစ်စုံတစ်ခုကို လဲလှယ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူတို့စိတ်ဆန္ဒအလျောက်ပေါ့။”
“ဟဲဟဲဟဲ။ မင်းက သူတို့ကိုယ်တိုင် ပံ့ပိုးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာကိုး။ အတော်လေး ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ။ တခြားစာကြည့်တိုက်မှူးတစ်ယောက်သာ ဒီစကားကို ပြောခဲ့ရင် သူတို့ မာနကြီးလွန်းလို့ ငါ အပြစ်ပေးမိမှာ။”
ကျွန်တော်လည်း ဒါကို သိပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ပြောခဲ့သည့်စကားသည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် လိုချင်သည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လွှမ်းမိုးမှုမပါဘဲ ကျွန်တော့်အတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သည့်အရာဖြစ်သည်။ ထိုအရာအတွက်ဆိုလျှင် ခဏတာ မြူဆွယ်မှုများကို တွန်းလှန်နိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
‘ဒီဒုတိယဘဝမှာတော့ ဘယ်အရာကိုမှ နောင်တမရစေရဘူးလို့ ငါ ကတိပြုထားတယ်။’
အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုပါက ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရပေမည်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာမှမပါဘဲ ဒီအတိုင်းတော့ ငါ မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး။ လောင်းကစားဆိုတာ လောင်းကစားပဲ၊ မင်း နိုင်သွားတဲ့အတွက် မင်းဆုလာဘ်ရထိုက်တယ်။ အခုချက်ချင်းတော့ ငါ မပေးနိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့နာမည်နဲ့အတူ လက်ဆောင်တစ်ခု ငါ ပေးမယ်။”
“…ခင်ဗျား ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ပဲ လက်ခံပါ့မယ်။”
ဤအရာကိုလည်း ကျွန်တော် ငြင်းပယ်၍မရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြလိုက်သည်။ စာတန်သည် တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါသည်။
“ငါ ပိုပြီးတော့တောင် နေချင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုလူတွေကလည်း အရူးတွေမဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့လည်း တစ်ခုခုထူးဆန်းနေမှန်း သိနေလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ သွားတော့မယ်။ ဒီနေ့ မင်းနဲ့တွေ့ရတာ တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်တော့ လုံးဝ မပျော်ခဲ့ပါ။ လည်ချောင်းဝထိ ရောက်လာသော ထိုစကားကို ကျွန်တော် မြိုချလိုက်ရသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လောင်းကစားတစ်ခုထဲ အတင်းဆွဲသွင်းပြီးမှ လက်ဆောင်ပေးမယ် ပြောနေတာ ဘယ်သူကများ ဘာပြောရက်ပါ့မလဲ။
“ငါ မင်းရဲ့စာကြည့်တိုက်ကို မကြာခင် လာလည်မယ်။ သွားပြီ။”
စာတန်သည် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုပမာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော မီးခိုးငွေ့သည်ပင်လျှင် အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းနေသည့် မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေသေးသည်။ သူ လုံးဝထွက်ခွာသွားပြီဟု သေချာသွားသည့်အခါ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားချင်စိတ် ပေါက်မိသည်။
“ဟူး…”
ဒီနေရာမှာ ဒီလိုလုပ်နေလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ မပြန်သေးသည့်အတွက် လိုက်ရှာမည့် ပြောပြသူ (teller) များစွာ ရှိနေနိုင်သည်။
‘အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်။’
အခု ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်နေတာကတော့ စာဖတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
***
‘မဆိုးဘူး။’
ပြောပြသူများ လာရောက်ခြင်းမရှိသော ဤနေရာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ပါတီကျင်းပရာ ဧရာမအဆောက်အအုံနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဧရာမပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အမှန်တကယ်တွင်လည်း ပြတိုက်နှင့် ကိုက်ညီသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။
‘မှတ်တမ်းတိုက် (Record Archive)။’
ပြောပြသူများ ပြသပြီး စုဆောင်းထားသော ဇာတ်လမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤနေရာသည် ဇာတ်လမ်းများ၏ ဂိုဒေါင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ရောနှောကမ္ဘာ၏ သမိုင်းကြောင်းအားလုံးနီးပါး ပါဝင်နေသောကြောင့် ၎င်းကို ‘အာကာရှစ်မှတ်တမ်း (Akashic Record) အသေးစား’ ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းကို ခေတ်ဟောင်းမှ အကြွင်းအကျန်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြပြီး မည်သူမျှနီးပါး ဤနေရာသို့ မလာကြတော့ချေ။
‘နေရာကလည်း ကျယ်လိုက်တာ။’
မှတ်တမ်းတိုက်တွင် သိမ်းဆည်းသည့်သေတ္တာများမှာ မျက်နှာကြက်မှသည် ကြမ်းပြင်အထိ ပြည့်နှက်နေသည်။ သေတ္တာများကို အလွန်မြင့်မားစွာ စုပုံထားသဖြင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံးမှာ သေတ္တာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝင်္ကပါတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။ စနစ်တကျ အညွှန်းမရှိသည့်အပြင် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း စနစ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်နိုင်သော အီဒင် ကွန်ရက် (Genesis Network) ရှိနေသည့်အတွက် မိမိလိုချင်သော အချက်အလက်ကို ရှာဖွေရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ မလာသည့်အတွက် ကျွန်တော်ကတော့ ဤနေရာကို ပိုသဘောကျသည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ကျွန်တော် ငှားလာသော စာအုပ်များကို စိတ်ကြိုက်ဖတ်နိုင်ခဲ့သည်။ စာဖတ်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။ ကျွန်တော် ယူလာသော စာအုပ်များကို ဖတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
‘အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ… မိနစ် ၃၀ လောက်လား။’
ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း သို့ ရောက်လာစဉ်က အာကာသရထားကို စီးလာခဲ့သော်လည်း ပြန်ထွက်ရသည့်အခါတွင်မူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အတင်းအကျပ် ပုံစံပြောင်းလဲခြင်း (Dimensional transfer) ကို ခံခဲ့ရသည်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ပြည့်သွားသည့်အခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် လာခဲ့သည့်နေရာသို့ အလိုအလျောက် ပြန်ရောက်သွားကြလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်ရန် မိနစ် ၃၀ သာ လိုတော့သည်။
‘စာအုပ်တွေ အကုန်ဖတ်ပြီးပြီ။ ကျန်တဲ့အချိန်လေးကို ဒီအတိုင်း ထိုင်နေရတာ နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ရမလား။’
အီဒင် ကွန်ရက်၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေရသော်လည်း ဤနေရာသည် အတိတ်မှသည် ပစ္စုပ္ပန်အထိ ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ကျွန်တော် မသိသေးသော စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ဇာတ်လမ်းများ ရှိနေကောင်းရှိနိုင်သည်။
“အင်း?”
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။ ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဘာလဲ။’
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ နောက်ကျောမှ တောက်ပနေသော ဟေလို (halo) ကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။ အလင်းရောင်လား။ သူက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ ကိုင်ထားတာလား။
‘မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက…’
ထိုအလင်းရောင်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် သာမန်လက်နှိပ်ဓာတ်မီး သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည်… ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်မှ စီးဆင်းလာသော တောက်ပပြီး လင်းလက်နေသည့် အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်သည်။