ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လူကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
ဒါက ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ စာအုပ်နဲ့ အနည်းငယ်ကွာခြားနေတယ်။ သူမရဲ့ စာအုပ်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေပေမဲ့ အဖုံးကတော့ ကြေးညိုရောင်လောက်ပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ကတော့ လုံးဝမတူပါဘူး။ အဖုံးနဲ့ သူထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အလင်းတန်းတွေက နေမင်းကြီးရဲ့ ရောင်ခြည်လိုမျိုး တောက်ပလွန်းနေတယ်။
ကျွန်တော်နဲ့ စာအုပ်ပိုင်ရှင်ကြားက အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတယ်။ စာအုပ်ရဲ့ အလင်းဝန်းကြောင့် သေချာမမြင်ရတဲ့ သူ့ပုံစံက တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းလာတယ်။ သူ့ကို သေချာမြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားမိတယ်။
‘နဂါးမျိုးနွယ်စုပဲ။’
ရွှေရောင်စာအုပ်ပိုင်ရှင်က ချိုရို က နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ သူလည်း ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားပြီး မျက်လုံးတွေကို တစ်ချက်တွန့်ပြလိုက်တယ်။
“အင်း? ဒါကတော့ ထူးဆန်းသားပဲ။ ဒီနေရာကို ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
သူက တခြားပုံပြင်ပြောသူတွေနဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံချင်း မတူဘူး။ သူက ဖောင်းကားနေတဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ဦးချိုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားတယ်။ ဦးထုပ်ကြားထဲကနေ ခြင်္သေ့ရဲ့ လည်ဆံမွေးလိုမျိုး အဖြူရောင်ဆံပင်တွေက ကျောပြင်အထိ စီးကျနေပြီး မေးစေ့အောက်မှာလည်း ရှည်လျားတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ ရှိနေတယ်။
နဂါးမျိုးနွယ်စုဆိုတာ ရောနှောနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပါ။ သူတို့က နဂါးသွေးကို ဆက်ခံထားကြလို့ အလွန်သန်မာပြီး မြင့်မြတ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ လူဦးရေလည်း နည်းပါးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့က ပုံပြင်ပြောသူကတော့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပုံစံကို ယူထားတယ်။ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက် ယူထားတဲ့ ပုံစံက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအားလုံးကိုတော့ မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့လေ။
‘ဒီလောက်တောက်ပတဲ့ စာအုပ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။’
စာအုပ်က ထုတ်လွှတ်တဲ့ အလင်းတန်းဆိုတာ စာအုပ်ပိုင်ရှင် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပုံပြင်ရဲ့ တန်ဖိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်က ရိုးရိုးရွှေရောင်တင်မကဘဲ တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင်မျိုး ဖြစ်နေတယ်။ ရွှေရောင်ချင်းတူရင်တောင် အလင်းရဲ့ ပြင်းအားအပေါ် မူတည်ပြီး အဆင့်တွေရှိသေးတာကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် ဒါက အကောင်းဆုံးထဲက တစ်ခုဖြစ်ဖို့ များတယ်။
‘ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ကြီးတယ်။’
နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်ရဲ့ စာအုပ်က အရမ်းကြီးမားတယ်။ ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်နေခဲ့တယ်လို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ စာအုပ်တွေဆိုရင်တောင် စွယ်စုံကျမ်းတစ်အုပ်စာလောက်ပဲ ထူကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန်တော် အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ အရေးပါတဲ့ စာအုပ်တွေဆိုတာ ပိုထူလာတာမဟုတ်ဘဲ ပိုကြီးလာတာပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာဆိုရင် အဲဒီအရာကို စာအုပ်လို့တောင် ခေါ်လို့ရပါ့မလား။ ရှေးခေတ်ပညာရှိတွေ သုံးခဲ့တဲ့ ဧရာမ ကျမ်းစာတွေထက်တောင် ပိုသေးနေဦးမလား။
အဲဒီစာအုပ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် အလိုလို ခံစားမိလိုက်တယ်။
‘ဒီစာအုပ်ကိုတော့ ငါ ဖတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
ဆာတန်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်နဲ့ တွေ့တုန်းက ခံစားခဲ့ရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု။ အဲဒီစာအုပ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ နာကျင်ရလောက်အောင်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာက လူတွေ ပုံမှန်လာလေ့ရှိတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလေ။”
နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်ရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က အခုမှ အလုပ်ဝင်တဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်ပါ။”
“ဟမ်။ ဝန်ထမ်းသစ် ဟုတ်လား။”
နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်က ကျွန်တော့်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးတွေကို လှိမ့်ကာ ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ စူးစမ်းကြည့်တယ်။ ဒါက ရင်းနှီးပြီးသား တုံ့ပြန်မှုမို့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိပါဘူး။
“ဟားဟား၊ ဒါကတော့ ရယ်စရာပဲ။ ငါက မယဉ်မကျေး ဖြစ်သွားပြီ။ ကောလာဟလတွေရဲ့ ဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
သူလည်း ကျွန်တော့်အကြောင်း သိနေတာလား။
“မဖြစ်ပါဘူး၊ ရပါတယ်။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ဒါကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။”
“မင်းက ယုံကြည်မှုရှိပုံပဲ။ ကြည့်ရတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါသာ ဘာမှမသိဘဲ မင်းနဲ့တွေ့ခဲ့ရင် အလယ်အလတ်တန်းစား ပုံပြင်ပြောသူလို့ မှားယွင်းထင်မှတ်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဒီနေရာက အခုနောက်ပိုင်း လူသိပ်မလာတော့တဲ့ နေရာမဟုတ်လား။”
“အဝင်အခမ်းအနား ကျင်းပတဲ့ ပွဲခင်းက လူတွေ အရမ်းကြိတ်ကြိတ်တိုးများနေလို့ ငြိမ်သက်တဲ့နေရာလေး ရှာရင်း ဒီရောက်လာတာပါ။”
ပြောပြီးပြီးချင်းပဲ ဒါက ရိုင်းရာရောက်မလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပုံပါပဲ။
“ဟားဟားဟား!! ဒါပေါ့။ ဒီနေရာက တကယ်ကို ငြိမ်သက်ပါတယ်။ ပြဿနာဖြစ်ရလောက်တဲ့အထိကို ငြိမ်သက်နေတာပေါ့။”
“အဲလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာကို မှတ်တမ်းရုံလို့ ခေါ်တာကြောင့် သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်တာပါ။ တစ်ခုခုများ မြင်တွေ့ရမလားလို့လေ။”
“အင်းလေ။ ကြည့်စရာတွေတော့ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်ပုံပြင်ပြောသူတွေက Genesis Network ကိုပဲ သုံးကြတာကိုး။”
ဒါက အမှန်ပါပဲ။ ဗီရိုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်ရင် အဲဒါက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအားလုံးကလည်း Genesis Network မှာ ရှိနေတာပဲမို့ ဒီကို လာစရာ အကြောင်းမရှိသလောက်ပါပဲ။
“ကျွန်တော်က အခုမှ အသစ်ဆိုတော့ Genesis Net ကို သေချာ မသုံးတတ်သေးပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ အချက်အလက် အကုန်လုံးကိုလည်း စစ်ဆေးလို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ။”
Genesis Net က အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ အများကြီးရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လိုမျိုး အခုမှ အလုပ်ဝင်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သင့်လျော်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရယူခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒီဘက်မှာလည်း အဆင့်တွေ သတ်မှတ်ထားပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အချက်အလက်တွေ ရဖို့ဆိုရင် အဆင့်မြင့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်တာပါ။”
“မင်းက တော်တော် ရိုးသားတာပဲ။”
“လိမ်ဖို့လည်း လိုမယ်မထင်ပါဘူး။”
ကျွန်တော့်အဖြေကြောင့် နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားမှုရှိလာပုံရတယ်။ အစကတည်းက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်လေးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားရင် ဒီတစ်ခါတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ပိုသေချာ စေ့စေ့ကြည့်နေပုံပဲ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး အကဲခတ်နေတာလား။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း မေးခွန်းပြန်မဖြေတော့ဘဲ သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်တယ်။
“ဆရာကရော ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်က ‘ဆရာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကြောင့် အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ငါ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား။ ဒါက ငါ့အလုပ်ခွင်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ရှိနေတာပေါ့။”
“ဆရာက ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာလား။”
စာရင်းကိုင်ရုံးက မှတ်တမ်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲတာလို့ ထင်ထားလို့ သူက စာရင်းကိုင်ရုံးကများလားလို့ တွေးမိတယ်။ ကျွန်တော့် အကြည့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသလို သူ ခေါင်းခါပြတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေရာက တခြားဌာနတွေအားလုံးက စီမံခန့်ခွဲဖို့ လက်လျှော့ထားတဲ့ နေရာလေ။ ဒါနဲ့ ငါကပဲ ဒီနေရာကို တာဝန်ယူပေးဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်လိုက်တာပါ။ အင်း၊ အရင်တုန်းကတော့ ငါက အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီလေ။ ဒါပေမဲ့လည်း အလုပ်လုပ်ရဦးမှာဆိုတော့ ဒီနေရာကိုပဲ စီမံခန့်ခွဲနေတာပေါ့။”
‘အငြိမ်းစား ဟုတ်လား။’
ဒီလောက် စာအုပ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူက အငြိမ်းစားယူလိုက်တာတဲ့လား။ ကြည့်ရတာ သူက အခုချက်ချင်းပဲ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ပြန်ဝင်လို့ ရမယ့်ပုံပဲ။ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ ပြင်းအားကို ကြည့်ရင် ဒီနဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်က သာမန်မဟုတ်တဲ့ အတိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရမယ်။
‘ဒါရိုက်တာအဆင့်လောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်နဲ့မှ မတွေ့ဖူးသေးလို့ အတည်မပြုနိုင်ပေမဲ့၊ ကြည့်ရသလောက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူလိုပဲ။’
ပြီးတော့ သူက ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့နေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်နေတာတဲ့လား။ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ကုမ္ပဏီအတွင်းက နိုင်ငံရေးတွေကြောင့် ဒီနေရာကို အပို့ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က တခြားအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုနဲ့ မတူဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အားပေးတဲ့ နေရာမျိုးပါ။
“ဟုတ်ပြီ။ ဒီလိုမျိုး တွေ့ဆုံရတာလည်း ကံကြမ္မာတစ်ခုပဲ။ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြမလား။”
သူ့အကြံပြုချက်ကြောင့် ကျွန်တော် ကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ၁၅ မိနစ်ကျော်လောက် ကျန်သေးတာမို့ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုပုံစံတူ နေရာတွေမှာ လျှောက်သွားနေတာထက်စာရင် လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
“ဒါနဲ့ မင်းကရော။ အဝင်အခမ်းအနား တက်ရောက်တဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ မရှိဘဲ ဒီလို ထွက်လာလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။”
“တက်ရောက်ဖို့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပေမဲ့ အဲဒီမှာပဲ ဆက်နေမလား ဒါမှမဟုတ် ကြားထဲကပဲ ထွက်လာမလားဆိုတာကတော့ ကျွန်တော့်သဘောပါပဲ။”
“…မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ထွက်ပြေးလေ့ရှိတာလား။”
“ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလို့ပါ။ ဒါနဲ့ပဲ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ။”
“ဟားဟားဟား!! စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ် ဟုတ်လား! အဲဒါကတော့ ငြင်းလို့မရတဲ့ စကားလုံးပဲ!”
စကားပြောရင်းနဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက တော်တော်လေး စိတ်သဘောထား ပေါ့ပါးတဲ့သူဆိုတာ ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြောပုံဆိုပုံတွေက အဲဒီလိုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူက ဘာအခမ်းအနားမှ မလိုဘဲ ဆက်ဆံတာကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ သူ့မှာသာ ဒီလောက် စာအုပ်မျိုး ရှိနေရင် သူက သူ့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ အနေအထားအပေါ် ဂုဏ်ယူနေမှာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ ဝန်ထမ်းသစ် ကျွန်တော့်ကိုတော့ တော်တော်လေး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံပေးတယ်။ အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး စိတ်အေးသွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
“ဒါဆို မင်းက ကမ်းလှမ်းချက်အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်တာပေါ့လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်က အရည်အချင်း မမီသေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးဆိုပြီး အကြောင်းပြချက် ပေးထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဆက်နေနေရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေမှာလေ။”
“ငါ နားလည်ပါတယ်။ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လိုက်ရတာ မင်းအတွက်တော့ အနေရခက်မှာပဲ။”
“ဆရာလည်း သိသားပဲ။”
“ငါလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းလိုပါပဲ။ ဒါကတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တူညီတဲ့အချက်ပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းက ကမ်းလှမ်းချက်အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ အခုထိ ပုံပြင်ပြောသူရုံးခန်းမှာပဲ ရှိနေတုန်းလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိနေပါတယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီးတော့လည်း ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။”
ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ပုံပြင်ပြောသူရုံးခန်းရဲ့ တခြားဌာနတွေကို ပြောင်းသွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေကနေ ကျွန်တော် သိရသလောက်ဆိုရင် ဌာနတစ်ခုချင်းစီက ပုံစံချင်း မတူကြပေမဲ့ အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဌာနတိုင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ ပုံစံငယ်လေးတွေ ဖြစ်နေကြတာပါ။ အဲဒီထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်က အငယ်ဆုံးဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီဌာနက အကြီးအကဲတွေရဲ့ အမိန့်ကို မလွဲမသွေ နာခံရမှာပါ။
‘အင်း၊ အဲဒီမှာလည်း အားသာချက်တချို့တော့ ရှိမှာပါ။’
ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်တွေက အားသာချက်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားနေပါတယ်။
“အင်း။ မင်းက ဘယ်နေရာမှာမှ မနေချင်ဘဲ ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရွေးလိုက်တာပဲ။ မကြောက်ဘူးလား။”
“မကြောက်ဘူးလို့ ပြောရင်တော့ လိမ်ရာရောက်မှာပေါ့။”
အဘိုးကြီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်တာကို မရပ်တန့်ဘဲ စကားဆက်ပြောနေကြတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိပါတယ်။”
ကျွန်တော့်မှာ ပန်းတိုင်တစ်ခုနဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ဖို့ပါ။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေ မော့ကြည့်ရလောက်တဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ပါ။ အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် ဘယ်အရာနဲ့မှ မချုပ်နှောင်ခံရဘဲ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ မကပ်ငြိနေဘဲ ရှေ့ကိုပဲ တောက်လျှောက် ပြေးသွားရမှာပါ။ ကျွန်တော့်အဖြေကို ကြားတော့ အဘိုးကြီးက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်လား။ မင်းမှာလည်း ‘ဆန္ဒ’ ရှိတာပဲ။”
“ဆန္ဒ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ပုံပြင်ပြောသူတွေက ဇီဝဗေဒအရ မွေးဖွားလာတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖန်တီးခံထားရတဲ့ သတ္တဝါတွေလေ။ မွေးကတည်းက ပါလာတဲ့ စွမ်းရည်တချို့ ရှိကြပေမဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ကိုယ်ဘာလိုချင်မှန်း မသိတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုမျိုးလည်း ရှိတတ်ကြတယ်။”
အရင်ဘဝတုန်းက တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့တဲ့ သူ့စကားတွေကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိတယ်။
“ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့က စနစ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်တဲ့ အကြီးအကဲ ပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ရှိနေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အခြေခံအားဖြင့် မှားယွင်းနေတယ်။ အဲဒါက ကိုယ်တိုင် လိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်က လုပ်ခိုင်းလို့ လုပ်ရတာလေ။”
“မှန်ပါတယ်။”
“ပုံပြင်ပြောသူ အများစုက အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ၊ တော်တော်လေး ရှားရှားပါးပါးအနေနဲ့ မင်းလို ပုံပြင်ပြောသူမျိုး ပေါ်လာတတ်တယ်။ ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းရှိပြီး ဘယ်သူ့စကားကိုမှ အယိမ်းယိုင်မခံတဲ့ တယ်လာ မျိုးတွေပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီ ပုံပြင်ပြောသူတွေအားလုံးမှာ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ ရှိကြတယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ ကျွန်တော် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာမို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကွာခြားကောင်း ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးက အဲဒီ ပုံပြင်ပြောသူတွေအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ဆိုလိုနေတာမှန်း သိသာပါတယ်။ အဘိုးကြီးက အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လျှာသပ်လိုက်တယ်။
“ဧည့်ခန်းမမှာ ကျင်းပတဲ့ အဝင်အခမ်းအနား ပြီးတော့မှာပဲ။ မင်းမှာလည်း အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ၁၀ မိနစ်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“အင်း။ ဒီမှတ်တမ်းရုံကို အချိန်အကြာကြီး လာလည်တဲ့ ဧည့်သည်က ဆန္ဒရော၊ အရည်အချင်းပါ ပြည့်စုံတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါလည်း ကံကြမ္မာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ တစ်ခုခု ပြမယ်။”
အဘိုးကြီးက ပြောပြီး သူ့ရဲ့ လမ်းလျှောက်နှုန်းကို မြှင့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မှတ်တမ်းရုံရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ရောက်သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် ထူးခြားတဲ့ ဗီရိုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“အဲဒါ ဘာလဲ…။”
ဗီရိုအားလုံးက တူညီတဲ့ စံနှုန်းအတိုင်း ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီတစ်ခုကတော့ တခြားဟာတွေနဲ့ မတူဘူး။ သတ္တုဗီရို မဟုတ်ဘဲ သစ်သားဗီရို ဖြစ်နေပြီး အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီဗီရိုပေါ်မှာ [ဂုဏ်ပြုခန်း] ဆိုတဲ့ စာတန်းကို ရေးသားထားတယ်။
“အဲဒါ ဘာလဲ။”
“မေ့လျော့ခံထားရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုပါ။ လာခဲ့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
အဘိုးကြီးက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဖွင့်လိုက်တဲ့ ဗီရိုက ချက်ချင်းဆိုသလို ဘယ်ညာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အတွင်းထဲမှာ နေရာကျယ်လာသလိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာလပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ လူနှစ်ယောက် ဝင်နိုင်လောက်တဲ့ နေရာလပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတာပါ။ နေရာတစ်ခုထဲမှာ နောက်ထပ် နေရာသစ်တစ်ခုပေါ့။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။ ကြမ်းပြင်မှာ ကော်ဇောနီ ခင်းထားပြီး နံရံနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ မှန်ပြခန်းတွေ ရှိနေတယ်။
ဝါး!!
ပြခန်းအတွင်းပိုင်းကနေ လူတွေရဲ့ အားပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ မှန်နံရံအတွင်းထဲမှာ တောက်ပတဲ့ သန့်ရှင်းသောဓားကို ကိုင်ထားပြီး လူတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ခံယူနေတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ တကယ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး တက်ကြွလန်းဆန်းနေတာကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဆွဲဆောင်သွားတယ်။
“အဲဒါ ဘာလဲ…။”
“သန့်ရှင်းသောဓား၏ ဒဏ္ဍာရီ။ အကြာကြီးကတည်းက ဒီဂုဏ်ပြုခန်းထဲကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ သန့်ရှင်းသောဓား၏ ဒဏ္ဍာရီထက် ပိုတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
ရှည်လျားတဲ့ 복 lang တစ်လျှောက်မှာ အဆုံးမရှိ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒီဂုဏ်ပြုခန်းဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားတယ်။
“ဒီနေရာက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ရောနှောကမ္ဘာမှာ အကြီးမားဆုံး သက်ရောက်မှုနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ ရရှိခဲ့တဲ့ ပုံပြင်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နေရာပဲ။”
ဒီနေရာက ပုံပြင်ပြောသူရုံးခန်းထဲမှာ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက်အတွက် အခမ်းနားဆုံးသော နေရာဖြစ်ပါတယ်။