အခန်း ၁၁။
ချောဂျွန်ဂယောင်း သည် အေးစက်စက် အသက်ရှူသံကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ချွဲဒိုယွန်း ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။
"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ?"
ချွဲဒိုယွန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိနေပုံရပြီး သူ့အမူအရာမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို စောင့်နေတာပေါ့။ မင်း ဒီနေ့ အပြင်ထွက်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတာကိုး။"
ချောဂျွန်ဂယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ စကားကို မယုံကြည်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုကိစ္စအတွက် အချိန်ပေးပြီး ငြင်းခုံနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
"ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ ငါ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။"
ချောဂျွန်ဂယောင်း သည် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ချွဲဒိုယွန်း က သူ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။
"ခဏလေးပါ ချောဂျွန်ဂယောင်း ရာ။ ငါ မင်းကို တစ်ခုခု ပြောပြစရာ ရှိလို့ပါ။ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စလေ။"
ချောဂျွန်ဂယောင်း ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ချွဲဒိုယွန်း ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကန်းဟယ်ရင် က ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
ချွဲဒိုယွန်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။
"သူ အခု အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်။ မင်းသာ မကူညီရင် သူ တကယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"
***
ကျွန်တော် အဘိုးအိုနှင့်အတူ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမ (Hall of Fame) ၏ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပြသထားသော ပုံပြင်များသည် မြင်ကွင်းကျယ် ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုအလား ကျွန်တော့်ဘေးမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပုံပြင်တိုင်းတွင် မတူညီသော ဘဝအတွေ့အကြုံများ ရှိနေကြသည်။
မကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို အနိုင်ယူခဲ့သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံပြင်။ မတရားမှုများကို တိုက်ထုတ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော တော်လှန်ရေးသမားတစ်ဦး၏ ပုံပြင်။ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း မိမိအိပ်မက်ကို ဘယ်သောအခါမျှ လက်မလျှော့ခဲ့သော အိပ်မက်မက်သူတစ်ဦး၏ ပုံပြင်။
ဤနေရာရှိ ပုံပြင်အားလုံးတွင် ကြည့်ရှုသူတို့၏ ရင်ထဲ၌ မီးတောက်လောင်စေနိုင်လောက်သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ စုဝေးနေခဲ့သည်။
“ဒီနေရာမှာ အဆုံးသတ်ပြီ။”
အဆုံးမရှိဟု ထင်မှတ်ရသော စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်ဆုံး ဖန်နံရံအတွင်း၌မူ ဘာမျှမရှိပေ။ ယခင်ခန်းမများတွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤနေရာမှာ အလွန်ပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။
“ဒါ နောက်ဆုံးပဲလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမရဲ့ ပုံပြင်တွေက ဒီနေရာမှာ အဆုံးသတ်တာပဲ။”
ကျွန်တော်သည် ခန်းမအောက်ခြေတွင် ရေးထိုးထားသော ခုနှစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ က ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းနှစ်များတွင် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုခန့် ရှိခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရေအတွက်မှာ လျော့နည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ မှသည် ယခုအချိန်အထိပင်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီခေါ်လာတာလဲ။”
“ဒီနေရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်မိနေစေချင်လို့ပါ။”
တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော ပုံပြင်များသည် ယခုအခါ မည်သူမျှ မသိတော့ဘဲ သိုလှောင်ရုံတစ်ခုအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရသည်။ အဘိုးအိုက ထိုအချက်အတွက် သူစိတ်မကောင်းဖြစ်မိကြောင်း ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က ထာဝရ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီလောကကြီးကနေ ကျွန်တော် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မသိတော့မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဒီခေါ်လာတာ။ ဒီလို ဆွေးမြည့်နေတဲ့ နေရာဟောင်းဆီ လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဧည့်သည်က မင်းပဲလေ။”
“အော်... အဲလိုလား။”
“မြင်ရဲ့လား။ တစ်ချိန်က ပုံပြင်ပြောသူအားလုံးရဲ့ အားကျခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမဟာ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ရင်းမြစ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။”
ကျွန်တော်သည် ဗလာကျင်းနေသော ခန်းမကြီးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် ပုံပြင်ပြောသူတွေက ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမအကြောင်းကို သိပ်မတွေးကြတော့ဘူး။ သူတို့က အမှတ်တွေ ပိုရအောင်ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အမြဲတမ်း အတူတူပဲဖြစ်နေတဲ့ ပုံပြင်တွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကြတယ်။ ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့တဲ့ အရင်က ပုံပြင်ဟောင်းတွေက အခုတော့ ခေတ်နောက်ကျပြီး ကလေးဆန်တယ်လို့ အထင်ခံနေရပြီ။ ကျွန်တော် ဒီလုပ်ငန်းကနေ အနားယူလိုက်တာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ ဒါကိုတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး။”
‘သေချာတာပေါ့’ ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ခေတ်ပြောင်းလဲမှုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ အတိတ်က ဒီပုံပြင်တွေက ဒီနေရာမှာတင် ပြတ်တောက်သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီပုံပြင်တွေ ပြန်လိုအပ်လာမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော့်ကို ဒီခေါ်လာပြီး ဒီနေရာကို ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ဗလာကျင်းနေသော ဖန်နံရံကို ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလာသည်။ အကယ်၍ ချွဲဒိုယွန်း သည် ကျွန်တော် သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ ဒီဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမထဲမှာ ရှိနေမလား။
ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူက ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမယ့် အရည်အချင်းမျိုး သူမှာ ရှိနေခဲ့တာကိုး။ သူသာ အသက်ရှင်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဤဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော နေရာကို သူ အလှဆင်ပေးနိုင်ခဲ့မှာ အသေအချာပါပဲ။ ဤနေရာသည် ဇာတ်လိုက်များအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
ချွဲဒိုယွန်း အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော်သည် အတိတ်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သူ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်မိသည်။ ထိုသို့ နှိုင်းယှဉ်လေလေ၊ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်သည် ဘာမှ မဟုတ်သေးပါလားဟု ခံစားရလေလေပင်။
သို့သော်။ ‘အခုတော့ မတူတော့ဘူး။’
ဤနေရာသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော ပုံပြင်များသာ ပြသထားသည့် ဂုဏ်ပြုဖွယ်နေရာ ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်ခံရသော ဇာတ်လိုက်များသာလျှင် ဤနေရာသို့ လာရောက်နိုင်သည်။
‘ကျွန်တော် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလာပြီ။’
ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ချင်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်တည်ချင်သည်။ ထိုတောက်လောင်နေသော ဆန္ဒသည် မီးတောက်တစ်ခုအလား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသည့်အခါ၊ သူ့မျက်ဝန်းထဲက ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဖတ်မိသည့်အခါ ကျွန်တော် ပြုံးမိရတော့သည်။ ဒီနေ့မှ စတင်တွေ့ဆုံရတာချင်းအတူတူ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီကနေ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားနေပုံရတယ်။
“အဘိုး။”
“ဘာလဲကွယ့်။”
“ကောင်းမွန်တဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
တကယ်တော့ ဒါမျိုးမရှိရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းတိုင်က အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကြောင့် ကျွန်တော် ဘာကို လိုချင်သလဲ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ချင်သလဲဆိုတာကို တစ်ခါလောက် ထပ်ပြီး ပြန်သတိရလိုက်ရပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းခန်းမလို နေရာမျိုးမှာ ရှိနေချင်တယ်။
“အင်း။ အေးလေ၊ ငါလုပ်ပေးလိုက်တာက သိပ်ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလိုပြောတယ်ဆိုတော့လည်း ဒါက ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”
အဘိုးအိုက ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ပြုံးရွှင်နေသည်။ အချိန်က တစ်မိနစ်တောင် မကျန်တော့ပေ။ ကျွန်တော်တို့ ခန်းမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ခဏလောက်ပဲ ကြည့်လိုက်ရသေးပေမဲ့ ၁၀ မိနစ်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုက် လျော့နည်းသွားနေသော အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
“အဘိုးနာမည်က ဘယ်သူလဲ။”
“အခုမှ နာမည်ကို စိတ်ဝင်စားလာတာလား။”
အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို ကစားသလိုမျိုး ပြုံးပြသည်။ သူ့ရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ မလိုက်ဖက်အောင် ကလေးစိတ်ရှိနေသေးသူတစ်ယောက်လို အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။
“ချက်ချင်းပြောပြလိုက်ရင် ပျော်စရာမကောင်းဘူးလေ။ ဒီလိုလုပ်မလား? မင်း ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ရင် အဲဒီကျမှ ငါ ပြောပြမယ်။”
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်တော် ရယ်မိသွားသည်။
“မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမယ်။”
ထိုနှုတ်ဆက်စကားနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီး စနစ်က ကြေညာလိုက်သည်။ Genesis System ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူခံလိုက်ရသည့်အလား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
***
ကျွန်တော် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အရင်ဆုံး သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ဗလာကျင်းနေသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် သူမ၏ ဓားကို ကြိုးစားပမ်းစား ဝှေ့ယမ်းနေသည့် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ကျောပြင်ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရသမျှတော့ လူသူကင်းမဲ့သည့် မြို့ပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပုံရသည်။ ကန်းဟယ်ရင် သည် ကျွန်တော် ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ ဓားကို ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူမသည် ဓားကိုသာ အစွဲအလမ်းကြီးနေသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
‘ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။’
ကန်းဟယ်ရင် သည် ဓားကိုသာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူမကို ဘယ်သူကမှ စနစ်တကျ သင်ပေးထားသူမရှိသည့်အတွက် ဒါက သဘာဝကျသည်။ သို့သော် သူမ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သူမ၏ ဓားကစားဟန်သည် ပို၍ ထက်မြက်လာပြီး ပို၍ ပြည့်စုံလာသည်။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေပင် ချီးကျူးမိလောက်အောင်ကို သိသာထင်ရှားလှသည်။
‘သူမကို ဓားသခင်လို့ ခေါ်တာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။’
သူမမှာရှိတဲ့ အရည်အချင်းက ဓားကို ကိုင်တွယ်သူတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ [ဂိုရီယိုခေတ် ဓားသခင်] ဆိုတဲ့ နာမည်က တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ပြောင်ပြီး ပေးထားသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ အဲဒီ အရည်အချင်းထဲမှာ လိမ်ညာချက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်မြင့်မားမှုကို ပြသခဲ့တဲ့ ချောဂျွန်ဂယောင်း ရဲ့ [ပုံပြင်] ကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
‘အကယ်၍ [ဂိုရီယိုခေတ် ဓားသခင်] နဲ့ တန်းတူညီမျှတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် [ခြင်္သေ့နှလုံးသား] နဲ့ [ပြောင်းပြန်လှန် အောင်မြင်မှု] တို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။’
ထို့အပြင် ကန်းဟယ်ရင် မှာ ဓားနှင့် ပတ်သက်သည့် အရည်အချင်း နှစ်ခု ထပ်ရှိသေးသည်။ ဘယ်သူ့လမ်းညွှန်ချက်မှ မပါဘဲ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေရုံတင်ဖြင့် သူမသည် အတွေ့အကြုံ အများအပြားကို ရရှိသွားလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် ဒါကို သိသည့်အတွက်ကြောင့် သူမကို ဓားဝှေ့ယမ်းခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်နေတာပဲ။’
ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း သူမအပေါ် ထားရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို နည်းနည်းလေး မြှင့်တင်လိုက်သည်။
“ဟင်?”
ဓားကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းနေသော ကန်းဟယ်ရင် သည် နောက်ကျမှ ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိပြီး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လာသည်။
“အာ၊ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ?”
“ရောက်တာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်။”
“ပြောလိုက်ပါဦး။”
“မင်း အာရုံစိုက်နေတာကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်လို့ပါ။”
“ဟဲ၊ ဟဲဟဲ။ တကယ်လား?”
ကန်းဟယ်ရင် သည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စကားရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက သူမကို အဲဒီလို တုံ့ပြန်စေတာလဲဟု တွေးနေမိတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်တဲ့ စနစ်ဝင်းဒိုးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။
[မစ်ရှင် - ပုံပြင်အခန်း (Story Room) ၏ တရားဝင်ဝန်ထမ်း]
သင်သည် ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် တာဝန်အားလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး သင်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ သို့သော် ဤလုပ်ငန်းစဉ်များအားလုံးသည် အစပျိုးခြင်းအတွက် ခြေလှမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်၏ တကယ့်ဘဝသည် အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ပုံပြင်အခန်း၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းသည် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်။ ရှေ့ဆက်မည့် ခရီးအတွက် လိုအပ်သည်များကို စုဆောင်းပြီး သင်၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံပြင်ကို ဖန်တီးပါ။
ရည်မှန်းချက် - စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပါ။ အောင်မြင်မှု - ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်တိုက် ရရှိခြင်း။ ကျရှုံးမှု - မရှိပါ။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် - မရှိပါ။
မစ်ရှင်အသစ်မှာ စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် သို့မဟုတ် ကျရှုံးလျှင် ဖြစ်လာမည့် ပြစ်ဒဏ်မျိုး မရှိပေ။ စာကြည့်တိုက်သည် ဝိညာဉ်များကို စုစည်းရန်နှင့် သူတို့ကို ပုံပြင်များ ပြသရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အတွက် ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရသော အရာဖြစ်သည်။
သို့သော်။ ‘ငါ စာကြည့်တိုက်ကိုလည်း နာမည်ပေးရဦးမယ်။ ဒီလိုလား?’
လက်ရာတစ်ခုမှာ ခေါင်းစဉ်ရှိသလိုပဲ ပုံပြင်တွေကို ပြသတဲ့ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာလည်း နာမည်တစ်ခု လိုအပ်သည်။ ကျွန်တော် ဘယ်လို နာမည်ပေးရမလဲဟု တွေးနေမိသည်။
‘တခြား ပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ စာကြည့်တိုက်တွေကို ကိုးကားကြည့်ရမလား?’
ကျွန်တော် စာကြည့်တိုက်စာရင်း ခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
[SSS-အဆင့် ပုံပြင်စုဆောင်းသူ] [ငါတစ်ယောက်တည်းသာ အဆုံးမရှိသော ကံကြမ္မာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ] [တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ရှိသော စုဆောင်းသူ] [စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခု၏ သားဦးသည် စုဆောင်းသူဖြစ်သည်] [မိမိ၏ စွမ်းအားကို မဖုံးကွယ်သော စုဆောင်းသူသည် အလွန်အားကောင်းသည်] [မကြုံစဖူး ကံကြမ္မာများ အမြဲဖြစ်ပေါ်နေသည်!] [ကျွန်တော်သည် လိမ်လည်မှုအဆင့် စွမ်းရည်များဖြင့် စုဆောင်းသူဖြစ်လာသော်လည်း အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ရှိပြီး မိန်းကလေးတွေကြားမှာလည်း ရေပန်းစားနေကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါ]
‘ဒါတွေက ရူးနေတာပဲ။’
ထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းစဉ်အမျိုးမျိုးကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းမူးသွားသည်။ စာကြည့်တိုက် နာမည်တွေကို ဝိညာဉ်တွေသာ မြင်နိုင်တာဖြစ်လို့ အတိတ်က လူသားဘဝတုန်းက ကျွန်တော် ဒါကို မသိခဲ့ပါ။ ဒါကြောင့် အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါတွေက 대체 ဘာတွေလဲ။
‘အင်း၊ နည်းနည်းတော့ နားလည်သလိုပဲ။’
သူတို့က ထူးခြားတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်ချင်နေကြတာကို နားလည်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က တခြားဘာမှ မလုပ်ခင် ဝိညာဉ်တွေကို အရင်ဆုံး ဆွဲဆောင်ရမှာကိုး။ သာမန်နှင့် ပျင်းစရာကောင်းသော စာကြည့်တိုက် နာမည်များဖြင့် ဝိညာဉ်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ဒီလိုမျိုး လုပ်နေကြရင် ဒါဟာ ရူးမိုက်မှု ပြိုင်ပွဲတစ်ခုနဲ့ ဘာမှမထူးခြားတော့ပေ။
‘ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ?’
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက် နာမည်အတွက် စဉ်းစားလိုက်သည်။