ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက်အတွက် အမည်ကောင်းတစ်ခုကို စဉ်းစားရန် ဦးနှောက်ကို အတော်လေး အလုပ်ပေးလိုက်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ ခေါင်းထဲပေါ်မလာခဲ့ပေ။
‘တခြား ပုံပြင်ပြောသူတွေလိုမျိုး လူတွေစိတ်ဝင်စားအောင် ဆွဲဆောင်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ရမလား။ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဘယ်လိုနာမည်ပဲ ပေးပေး ဒီစာကြည့်တိုက်တွေရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ ရောက်သွားမှာပါ။’
နာမည်တွေ အားလုံးက သာမန်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ထူးခြားတဲ့နာမည်တစ်ခုက လူတွေကို အာရုံစိုက်မိစေဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့၊ အခုတော့ လူတိုင်းက ထူးခြားပြီး တောက်ပတဲ့နာမည်တွေနဲ့ လူတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီလေ။
ဒါဟာ ရှုံးနိမ့်ဖို့သေချာနေတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုပါပဲ။
မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိတဲ့ လူတွေနေတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ လူသာမန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရသလိုမျိုးပေါ့။
ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ကူးရမလားဆိုပြီး တခြားစာကြည့်တိုက်တွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
မိတ်ဆက်ပွဲ အခမ်းအနားပြီးခါစ ကျွန်ုပ်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည်လည်း ၎င်းတို့၏ စာကြည့်တိုက်များကို တည်ဆောက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ပုံပြင်များကို ပြသနေကြပြီဖြစ်သည်။
သူတို့ဆီမှာ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်က အလွန်နည်းပါးလှသည်။ အများဆုံးမှ သုံးယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး တစ်ယောက်လောက်သာ ရှိကြသည်။
သူတို့သည် သေးငယ်လှသော စာကြည့်တိုက်လေးတွေသာ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အဲဒီအထဲမှ တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ ကြည့်ရှုသူများမှာလည်း သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။
[Shadkar’s First Survivor က 100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဒါက ဘာလဲ။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အထူးအဆန်းဆုံးအရာပဲ။]
[Proud Dragon က 100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[အရည်အသွေးကလည်း အလွန်ညံ့တာပဲ။ စာကြည့်တိုက်အသစ်ဆိုလို့ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ဝင်ကြည့်တာ၊ အခုတော့ ထွက်သွားတော့မယ်။]
[Drunkard of the Tavern က 100TP လှူဒါန်းလိုက်သည်!]
[ဟဟဟ၊ မင်းရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကိုသာ ပိတ်လိုက်ပါတော့။]
စာတိုပေးပို့တဲ့ ဝင်းဒိုးတစ်ခုလုံးမှာ မုန်းတီးရေး စာသားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောနေတာမဟုတ်ဘဲ TP ပေးပြီး တိုက်ရိုက်ကို ဝေဖန်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်တွေက ပုံပြင်ပြောသူနဲ့ စုဆောင်းသူကို လှောင်ပြောင်နေကြပြီး၊ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်နေရတဲ့ စုဆောင်းသူရဲ့ မျက်နှာကတော့ အလွန်ကို ပျက်ယွင်းနေသည်။
အလွန်အကျွံ ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ တစ်ဦးချင်းကို တိုက်ခိုက်မှုတွေပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကြည့်ရှုသူတွေဖြစ်နေတာကြောင့် သူတို့ကို မောင်းထုတ်လို့လည်း မရပေ။
ဒီစာကြည့်တိုက်က ပုံပြင်ပြောသူဟာ မျက်ရည်တွေကို အတင်းထိန်းထားရင်း သူတို့ရဲ့ စိတ်အလိုအတိုင်း လိုက်လျောနေရမှာ အသေအချာပါပဲ။
ပထမဆုံးမြင်တွေ့ရတဲ့ အမြင်ဆိုတာ အရာအားလုံး၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဝက်လောက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်တာမျိုးပါ။
စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ဒီစာကြည့်တိုက်ကို ရောက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း ဒီလိုတုံ့ပြန်မှုတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရမှာပဲ။
သူတို့ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းသည်။
‘အရည်အချင်းမရှိတဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်မိရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမှာပေါ့။’
စုဆောင်းသူရဲ့ အဆင့်က တကယ်ကို နိမ့်ကျနေတာကိုး။
စုဆောင်းသူ မရှိတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အားနည်းနေတာဟာ သဘာဝကျပါတယ်။
အဲဒီအချက်နဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်က ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။
ကျွန်ုပ်သည် ကန်းဟယ်ရင် ဆိုတဲ့ ရတနာတစ်ပါးကို ရှာတွေ့ထားခဲ့ပြီလေ။
‘အစမှာတင် မှားယွင်းစွာ စတင်လိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
အခု သူတို့ကို TP ပေးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာလည်း မကြာခင်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားပြီး စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်သွားကြလိမ့်မည်။
ပြီးရင်တော့ အဲဒီစာကြည့်တိုက်ဟာ ကြည့်ရှုသူမရှိတော့ဘဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။
‘ဒါဆိုရင် ပုံပြင်ပြောသူအတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်။’
ပထမတစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး စာကြည့်တိုက်ကြီးကြီးမားမား ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တခြား ပုံပြင်ပြောသူဆီမှာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့ပါပဲ။
နောက်တစ်ခုကတော့ TP မရဘဲ ငတ်မွတ်ပြီး သူ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ပါပဲ။
ဒီကမ္ဘာကြီးထဲကနေပေါ့။
ပုံပြင်ပြောသူ အများစုကတော့ ပထမလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ကြသည်။
သူတို့က တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်အမျိုးမျိုး လုပ်ပေးရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျကြတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ငတ်သေဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ။
ဒါဟာ ပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ သာမန်အသိတရားပါပဲ။
အဲဒီမြင်ကွင်းကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်သာ မှားယွင်းတဲ့ခြေလှမ်းကို လှမ်းမိခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ တွေးမိသည်။
‘ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါ ကံကောင်းတာပဲ။’
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက်ကို နာမည်မပေးသေးဘဲ [Create Library] ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
[မစ်ရှင် အောင်မြင်သည်!]
[သင်သည် ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်တိုက်ကို ရရှိပြီ]
[သင်သည် မန်နေဂျာ၏အခန်းကို ရရှိပြီ]
[သင်သည် မန်နေဂျာ၏အခန်းသို့ အချိန်မရွေး သွားရောက်နိုင်ပြီ]
ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်တဲ့ တီးလုံးသံလေးနဲ့အတူ စာကြည့်တိုက် တည်ဆောက်ပြီးကြောင်း မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်လာသည်။
မန်နေဂျာ၏အခန်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ်သိပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒါက အရေးမကြီးသေးပေ။
“ကန်းဟယ်ရင်။”
“ရှင်။”
“အရင်ဆုံးအနေနဲ့ ပြောရရင်၊ မင်းရဲ့လက်နက်ကို ဓားအဖြစ်ပြောင်းပြီး ငါပြောတဲ့အတိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်။”
“ဟီးဟီး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အရေးကြီးတာက မင်းရလဒ်တွေကို ထုတ်ပြနိုင်မလားဆိုတာပဲ။ ကန်းဟယ်ရင်၊ မင်း ဓားကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“ဟင်။”
သူမက မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျွန်ုပ်ဆိုလိုတာကို သေချာပေါက် နားလည်သွားမှာပါ။
ဓားကို ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ။
လေထဲမှာ ဓားခုတ်လေ့ကျင့်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူးလေ။
ကန်းဟယ်ရင် အနေနဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တကယ်တမ်း စတင်လုပ်ကိုင်ရတော့မှာဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်က သူမကို လက်နက်ပြောင်းခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အခုချက်ချင်းလား။”
သူမက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
“ကန်းဟယ်ရင်၊ ကျွန်တော်တို့ ပုံပြင်ပြောသူတွေက စုဆောင်းသူတွေနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ပုံပြင်တွေကို ပြသကြတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ပုံပြင်တွေကို ပြသတယ်ဆိုတာ ပုံပြင်တွေကိုပဲ ပြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပုံပြင်ပြောသူတွေက သင့်တော်တဲ့ စာချုပ်ဝင်တွေကို ရှာပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေကို ဝိညာဉ်တွေကို ပြသကြတာပါ။ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ ပြသဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုံပြင်တွေက အတိအကျဆိုရင် ဘာတွေလဲ။”
“အဲ… ဟို…”
သူမက ဖြေဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
သူမအနေနဲ့ ဒီအကြောင်းကို အရင်က သိပ်ပြီး တွေးတောဖူးပုံမရပေ။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝလား။”
“အင်း၊ နီးစပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်းကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်။ တကယ်တော့ ပုံပြင်ဆိုတာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။ ဝိညာဉ်တချို့က စုဆောင်းသူတွေ နေထိုင်တဲ့ကမ္ဘာကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေ၊ သမိုင်းကြောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ ဝိညာဉ်တချို့ကတော့ တွေးတောစရာ ပုံပြင်တွေကို ကြိုက်ကြတယ်။ တချို့ဝိညာဉ်တွေကတော့ စုဆောင်းသူတွေ ပြသတဲ့ ပျော်ရွှင်စရာတွေကို နှစ်သက်ကြတယ်။”
တစ်နည်းအားဖြင့် ပုံပြင်တွေမှာ အမျိုးအစား (Genre) အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။
တချို့ စုဆောင်းသူတွေက မသိသေးတဲ့နေရာတွေကို စူးစမ်းတဲ့ စွန့်စားခန်းတွေကို ပြကြတယ်၊ တချို့ကျတော့ ဟင်းလျာအမျိုးမျိုး ချက်ပြုတ်စားသောက်တာကို ပြကြသည်။
သမိုင်း၊ ဒဿန၊ ဖျော်ဖြေရေး စသဖြင့်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးအစားတွေထဲမှာ လူကြိုက်အများဆုံး အမျိုးအစားတစ်ခု ရှိသည်။
“အဲဒါကတော့ သူရဲကောင်းပုံပြင်ပဲ။”
“သူရဲကောင်း… ပုံပြင်။”
သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပြင်ပေါ့။ သူတို့ရဲ့ မွေးဖွားခြင်းနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ။
ဝိညာဉ်တွေ အကြိုက်ဆုံး အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
“ကန်းဟယ်ရင်၊ မင်းက သူရဲကောင်းပုံပြင်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မ၊ ကျွန်မလား။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။”
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်း ဖြစ်လာအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်။”
သူရဲကောင်းပုံပြင်လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။
ဂိတ်ပေါက်ထဲကို ဝင်၊ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဘီလူးတွေကို နှိမ်နင်း၊ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာအောင် လုပ်ရုံပါပဲ။
ဒါဟာ သူရဲကောင်းပုံပြင်ရဲ့ အခြေခံမူဘောင်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့အရာတွေကပဲ ခက်ခဲတတ်ပြီး ဒီအမျိုးအစားကို ကြိုးစားတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူ အတော်များများက အောင်မြင်မှု မရကြပါဘူး။ သူတို့ရှေ့မှာရှိတဲ့ အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး။
“ကျွန်မက စုဆောင်းသူအဆင့်လည်း အရမ်းနိမ့်သေးတယ်။ ကိုးဆင့်မြောက် လက်အောက်ခံပဲ ရှိသေးတာကို…”
ကိုးဆင့်မြောက် လက်အောက်ခံဆိုတာ ကိုရီးယား စုဆောင်းသူတွေရဲ့ အဆင့် ၁၈ ဆင့်ထဲမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ပထမဆင့် ပုံမှန်စုဆောင်းသူကနေ စတင်တာဖြစ်သည်။
အက္ခရာစဉ်အရဆိုရင် F အဆင့်နဲ့ ညီမျှပါတယ်။
“အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး။”
သူမအဆင့် နိမ့်နေတာက သူမရဲ့ ပါရမီကို အပြည့်အဝ မနိုးထသေးလို့သာ ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ ထူးခြားချက် (Trait) ကို နိုးထလာတဲ့အခါ သူမက ကိုးဆင့်မြောက် လက်အောက်ခံထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားလာမှာပါ။
“ဒါပေမဲ့လည်း…”
“အရေးမကြီးပါဘူး။”
ကျွန်ုပ်သည် သူမစကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ယုံကြည်ရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် သိပါတယ်။
သူမကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးဖို့ အစီအစဉ် ကျွန်ုပ်မှာ ရှိထားပြီးသားပါ။
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မင်း ယုံကြည်ရမယ်၊ ကန်းဟယ်ရင်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်း အခုထိ မသိသေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်ဆိုရင် မင်း မကြာခင်မှာ သိလာလိမ့်မယ်။ မင်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထူးခြားချက်က ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
“အဲ၊ အင်း။ ဟုတ်ကဲ့။”
နောက်ဆုံးတော့ ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်ုပ်ရဲ့ စည်းရုံးမှုကို လက်ခံလိုက်ရသည်။
ကန်းဟယ်ရင် သည် ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
အခမဲ့ပေးတဲ့ သာမန်လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမအဆင့်အတွက်တော့ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါ။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝက ဝေးဝေးမှာ မရှိတဲ့အတွက် သွားရတာ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပါ။
“ဒီမှာ လူသိပ်မရှိပါလား။”
“အဝင်ဝက လူသူမရောက်တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေလို့ပါ။”
ကျွန်ုပ်သည် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ စကားကို ပြန်ဖြေလိုက်ပေမဲ့ ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်တို့ကတော့ တခြားနေရာတစ်ခုဆီမှာ စူးစိုက်နေမိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်တို့အဆုံးတွင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် လည်ပတ်နေသော အဖြူရောင်စက်ဝန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
‘အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝပဲ။’
ရုပ်ဝတ္ထုကမ္ဘာဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးကို စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရင်တုန်းက စာပေတွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ၊ ပုံပြင်တွေဟာ ရိုးရိုးစိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဒီစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေ ပေါ်ပေါက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
‘တကယ့်သမိုင်းကြောင်းထဲမှာ ရှိခဲ့တဲ့ကမ္ဘာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် စာပေတွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီ၊ ပုံပြင်တွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့နေရာတွေပေါ့။’
အခုဆိုရင်တော့ အရင်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့၊ မဖြစ်ခဲ့ကို စိစစ်လို့မရတော့တဲ့ ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေဟာ လက်တွေ့ဖြစ်လာပြီး နေရာလွတ် (subspace) တစ်ခုအနေနဲ့ ပေါ်ထွက်လာကြပါတယ်။
ဒီစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတွေဟာ စုဆောင်းသူတွေအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး လုပ်ကွက်တွေပါပဲ။
“သွားကြရအောင်။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကန်းဟယ်ရင် က ပခုံးတွေကို တွန့်ချိုးရင်း စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။
မြင်ကွင်းတွေက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိသွားတဲ့နေရာက မိုင်းတွင်းတစ်ခုပါ။
အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အရေပြားကို ထိတွေ့နေတဲ့ လေထုက စိုစွတ်ပြီး မှောင်မည်းနေသည်။
အန်ဘာတောင်တန်းရှိ ကိုဘိုးလ်မိုင်းတွင်း။
ဒီစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ နာမည်ပါ။
တကယ်တော့ ဒါကို အခုထိ မထုတ်ပြန်ရသေးပေမဲ့ အနာဂတ်မှာတော့ ထွက်ပေါ်လာမှာပါ။
‘ပြီးတော့ ဒါက စုဆောင်းသူအသစ်တွေ ပွိုင့်ရှာဖို့ အမြဲလာလေ့ရှိတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်။’
ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲအတွက် အခက်အခဲအဆင့်က သင့်တော်တာကြောင့် ဒီနေရာက မဆိုးပါဘူး။
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ…”
“ဒါက ကိုဘော့မိုင်းတွင်း လေ။ ကိုဘော့ (Kobold) ဆိုတာကို ကြားဖူးလား။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ဒါပေမဲ့ စာထဲမှာ သိထားတာနဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာ ကြုံတွေ့ရတာက မတူညီပါဘူး။
ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ဓားကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေတယ်။
မှောင်မည်းနေတဲ့ မိုင်းတွင်းထဲမှာ သူမနဲ့ ကျွန်ုပ်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။
လူသူအရောက်အပေါက် နည်းတဲ့နေရာမျိုးပေါ့။
သူမရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သနားစရာကောင်းပေမဲ့ ဒါကလည်း မဖြစ်မနေ လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။
ကျွန်ုပ်သည် ကန်းဟယ်ရင် ဆီကနေ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက် အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
<ခေါင်းစဉ်- ခေါင်းစဉ်မရှိသေး> (ကန်းယူဟွန်း)
[စာကြည့်တိုက်အတွက် မိတ်ဆက်စကား မရှိသေးပါ။]
လက်ရှိ ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် - 0
#သူရဲကောင်းပုံပြင်များ
ကျွန်ုပ် စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ အလေးအနက် ရေးသားခြင်း မပြုရသေးတာကြောင့် ဖောက်သည်တွေ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါတွေ အဆုံးသတ်သွားပါပြီ။
ကျွန်ုပ်သည် [Open Library] ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
[စာကြည့်တိုက်ကို စတင်ဖွင့်လှစ်ပါမည်။]
စနစ်ဝင်းဒိုးကနေ ပေးပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျနဲ့အတူ ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက်ဟာ Genesis Network ရဲ့ စာရင်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
မကြာခင်မှာပဲ ကြည့်ရှုသူတွေ ဝင်ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့က စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပါ။
[‘ရှယ်ဒရယ်လား၏ ခေါင်းဆောင်’ က စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[‘သေရည်ဆိုင်မှ အရက်သမား’ က စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
[‘နာကျင်မှုအား လေ့လာသူ’ က စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။]
ချက်ချင်းဆိုသလို ဝင်လာသူအရေအတွက်က သုံးယောက်ပါ။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က ရင်းနှီးနေတယ်။
‘ဘယ်သူများလဲလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တခြားအခန်းတွေမှာ မှတ်ချက်ဆိုးတွေ ရေးလေ့ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ပါလား။’
အခန်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလို့ သိချင်စိတ်နဲ့ ဝင်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျွန်ုပ်ဆီမှာ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုတွေ့တာနဲ့ သူက ကိုက်ဖြတ်ဖို့ စောင့်နေမှာပဲ။
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို အပြုံးတစ်ခုနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ဒီစာကြည့်တိုက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်နဲ့ ဝန်ထမ်း ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်ပါတယ်။”
[‘ရှယ်ဒရယ်လား၏ ခေါင်းဆောင်’ က အမြန်ဆုံး သူရဲကောင်းပုံပြင်ကို ပြသရန် ပြောကြားသည်။]
[‘နာကျင်မှုအား လေ့လာသူ’ က စုဆောင်းသူ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော ပုံစံကို မနှစ်မြို့ပေ။]
သူတို့အားလုံး စိတ်မရှည်ကြပါဘူး။
သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို အကဲဖြတ်ဖို့နဲ့ ဝေဖန်ဖို့ပဲ စောင့်နေပုံရတယ်။
ကျွန်ုပ်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ကို ပြောလိုက်သည်။
“ကန်းဟယ်ရင်။ ကျွန်တော် စာကြည့်တိုက် မန်နေဂျာအခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဝိညာဉ်တွေကို မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံတွေကို ပြပေးမယ်။ အခုကစပြီး မင်းဘာသာ မင်း တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့…”
ကန်းဟယ်ရင် က တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။
သူမမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ရှိပုံရတာကြောင့် ငိုတော့မငိုပါဘူး။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အခါခါ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်ကိုလျှော့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ပါ။ ကွင်းပြင်မှာ ဓားခုတ်လေ့ကျင့်တုန်းက ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။”
ဒါက ကျွန်တော် သူမကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပါ။
တကယ်တမ်း ဓားကို လွှဲလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သူမ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် (subspace) ထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။
၆ ပေပတ်လည်ရှိတဲ့ ဒီအဖြူရောင်အခန်းကို လေ့လာသူ၏အခန်း လို့ ခေါ်သည်။
စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်လှစ်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူကို ပေးအပ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ပါ။
ဒီနေရာကနေတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်သည် စုဆောင်းသူရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို တတိယလူအမြင်နဲ့ ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။
ခရက် ခရက်!
မှောင်မည်းနေတဲ့ မိုင်းတွင်းဥမင်လိုဏ်ခေါင်းရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ကိုဘော့သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ဘီလူးအားလုံးဟာ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ ပုံပြင်စွမ်းအားတွေကြောင့် ဖြစ်တည်လာတာပါ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို စိတ်ကူးယဉ် အရာဝတ္ထုတွေ (Fantasy entities) လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။
ဒီကိုဘော့ဆိုတာလည်း ဒီမိုင်းတွင်းရဲ့ ပုံပြင်ကြောင့် ဖြစ်တည်လာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုပါပဲ။
ခရက်!
ထောင့်တစ်နေရာကနေ ထွက်လာတဲ့ ကိုဘော့က ကန်းဟယ်ရင် ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သွားတွေကို ဖြဲလိုက်သည်။
ဒီပထမဆုံး တိုက်ပွဲဟာ ကန်းဟယ်ရင် အတွက် အရေးကြီးသလို ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း အရေးကြီးပါတယ်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် စတင်ရေးသားနေတာ ဖြစ်လို့ပါ။
‘စတင်ပြီ။’
မျက်နှာပြင်ပေါ်က ကိုဘော့က ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို ပြေးဝင်လာသည်။