“တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ တဲလာတွေ သတိမထားမိအောင် ငါ့လက်ကို သုံးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ။”
ငါ့ရှေ့က သတ္တဝါ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ ငါ ဘယ်သူမှန်း မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ စာရေးဆရာ။
လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို ‘လူမည်း’ လို့ပဲ ခေါ်ထားလိုက်တော့မယ်။
ငါက သူ့ကို စကားပြောလိုက်တော့ လူမည်းက အံ့ဩသွားပုံရတယ်။
ဒီနေရာမှာ ပိုကြာကြာနေဖို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့ ခုနက ခံစားချက်ကို ရလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်။
‘ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေဖို့ဆိုတာ အန္တရာယ်များတယ်။’
သူက ငါ့မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်လိုက်မိတာလား။
လူမည်းရဲ့ အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
သူ့မျက်လုံးအိမ်တွေကို ငါ မမြင်ရပေမဲ့ သူ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ခံစားမိတယ်။
“ဟို။ မင်းက ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။”
“……ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“ငါက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးကြည့်တာပါ။ မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
အခုလောလောဆယ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်လား။
အဲဒါက ငါ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို ပြုမူသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး သူ့သဘောထား ပြောင်းသွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
‘ဒါတော့ ဆိုးပြီ။’
ငါက ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးလာတာ၊ အခုတော့ ကျားတွင်းထဲ ရောက်သွားသလို ဖြစ်နေပြီ။
“ဒါဆို မင်း ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေဘူးပေါ့? မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲလို့။”
လူမည်းရဲ့ စကားတွေက တခြားသူတွေအတွက်တော့ ထူးဆန်းနေမှာ။
သူက ငါ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာကို ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုသိသွားတာလဲဆိုပြီး မေးနေတာဆိုရင် သူက ရူးနေတဲ့သူလို့ပဲ ထင်ကြမှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်။
‘မျက်နှာချင်းဆိုင်နေကြပေမဲ့ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါ မမှတ်မိနိုင်ဘူး။’
သူ့မှာ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်နဲ့ နားတွေပါတဲ့ ‘ပုံမှန်’ မျက်နှာ ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရုပ်ရည်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြဖို့က ထူးထူးဆန်းဆန်းကို မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူက ဘယ်လူမျိုးလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး။
ငါတို့ချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြပေမဲ့ သူ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် သတိထားမိဖို့ ခက်ခဲတယ်။
တဲလာတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ ပွဲတော်ခန်းမထဲမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို သတိမထားမိကြဘူး။
ငါ့ကလွဲရင်ပေါ့။
ဒါကြောင့်ပဲ လူမည်းက ငါ့ကို မေးတာ။
ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။
‘တိုက်ဆိုင်လို့ပါလို့ ပြောရင် သူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။’
ငါ တွေ့ခဲ့တာက လူမည်းကို မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာအုပ်ကိုပဲ။
စစချင်းတုန်းကတော့ လေထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဘာလို့ ပေါ်နေတာလဲလို့ ငါ တွေးမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့အခါ လူမည်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် မြင်လိုက်ရပြီး သူက ဒီပွဲကို ဖိတ်ကြားခံထားရသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
‘ဒါနဲ့ပဲ အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လာတာ အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်။’
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေပြီ။
သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ထွက်ပြေးဖို့ လွယ်ပေမဲ့ သူက ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ဆိုတာ သေချာတယ်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့။
‘အနက်ရောင် စာအုပ်မျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။’
လူရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ အနက်ရောင် စာအုပ်။
ငါက စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်မြင်နေကျ စာအုပ်တွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။
ကြေးရောင်၊ ငွေရောင်နဲ့ ရွှေရောင် စာအုပ်တွေကလွဲရင် တခြားအရောင်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဆိုတာကတော့။’
ငါ့ရှေ့က လူက သာမန် သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူး။
သူက လူသား၊ တဲလာ ဒါမှမဟုတ် တခြား လူမျိုးစုတွေထဲက မဟုတ်ဘူး။
သူက အဲဒီထက် မြင့်မြတ်တဲ့အရာ၊ အသက်ရှိတဲ့ အရာတွေရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့အရာ။
‘ကြယ်ဝိညာဉ်။’
ရုတ်တရက်၊ အာကာသရထားပေါ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ပြောခဲ့တာကို ငါ သတိရလိုက်တယ်။
‘စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ ဒီ induction အခမ်းအနားကို ကြယ်ဝိညာဉ်တွေကို ဖိတ်ကြားတဲ့ အခမ်းအနားနဲ့ အချိန်တူလောက်မှာ လုပ်တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာ။’
အဲဒါက ဒီ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲမှာ ဖိတ်ကြားခံထားရတဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ်တွေ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
ငါ့ရှေ့က လူမည်းက အဲဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးပြီး ဒီဘက်ကို ခိုးဝင်လာတဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပဲ။
‘အရင်ဆုံး သူ့အထောက်အထားကို အတည်ပြုကြည့်ရမယ်။’
အခြေအနေက အရေးပေါ်မို့ မလုပ်လိုက်ရတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ဖို့ပေါ့။
အနက်ရောင် စာအုပ်ကပဲ အခုလောလောဆယ်မှာ ဦးစားပေး ဖြစ်နေပုံရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။
‘ငါ စာအုပ်ကို မဖွင့်နိုင်ဘူး?’
ငါ စာအုပ်ကို ရလိုက်တာ အောင်မြင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ စာအုပ်အဖုံးကို လှန်လို့ မရဘူး။
စာအုပ်ကိုယ်တိုင်က သံကြိုးတွေနဲ့ ခတ်ထားသလိုမျိုး လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတယ်။
ဘယ်နှစ်ကြိမ် ကြိုးစား ကြိုးစား အတူတူပါပဲ။
ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲဆိုတာကို ငါ အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းမိတယ်။
‘အဆင့် ကွာခြားချက်… ကြောင့်လား။’
အဆင့် ကွာခြားချက်။
ဒီ ရောထွေးနေတဲ့ ကမ္ဘာမှာ အဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းထက် ကျော်လွန်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်လို့ မရဘူး။
ဇာတ်လမ်းကိုယ်တိုင်က အဲဒီလို လုပ်ခွင့်မပေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတယ်။
‘စာအုပ်ကိုတောင် သာမန်အတိုင်း မဖတ်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက်ထိ ကန့်သတ်ချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
ပိုအရေးကြီးတာက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည် ကန့်သတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရတာက တော်တော်လေး တုန်လှုပ်စရာကောင်းတယ်။
ငါ သိချင်ရင်တောင် သူ့အထောက်အထားကို သိခွင့်တောင် မရဘူး။
ဒီအခြေအနေမှာ ငါ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြရမလဲ။
အရင်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်ရမလား။
“ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေတော့ဘူးလား။”
လူမည်းဆီက ဖိအားတွေက ပိုပြင်းထန်လာတယ်။
ငါ နောက်ဆုံးထိ မဖြေရင် တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ့်ပုံပဲ။
ဒါက အသက်နဲ့ ရင်းရမယ့် ကိစ္စပဲ။
“ကျွန်တော့်ရဲ့… အထူးစွမ်းရည်ပါ။”
“အထူးစွမ်းရည်?”
သူက ငါ့အဖြေကို အံ့ဩသွားပုံရတယ်။
သူ့ဆီက ဖိအားတွေက မြူတွေ လွင့်စင်သွားသလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ရန်လိုမှုကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
သူက နည်းနည်းလေး နောက်ဆုတ်သွားရုံပဲ။
သူ့ဆန္ဒကို နည်းနည်းလေးပဲ ဆန့်ကျင်လိုက်ရင်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အနက်ရောင် မြူတွေက ငါ့အသက်ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေတဲ့ ချွေးအေးတွေကို ခံစားရင်းနဲ့ပဲ ငါ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အမြင်အာရုံ ကောင်းတဲ့အတွက် တခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တဲ့အရာတွေကို မြင်နိုင်တယ်။ ရှင်နဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။ စစချင်းတုန်းကတော့ မသေချာပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ ရှင့်ကို သတိမထားမိကြဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ အဲဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ ရှင့်ဆီ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာပါ။”
“ဟွန်း။ မင်း မြင်လိုက်ရတာပေါ့လေ။”
သူက ငါ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံသွားပုံ မရပေမဲ့ ဒါက လိမ်ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ငါက သူ့ကို စာအုပ်ကနေတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရတာပဲလေ။
သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် တုံ့ပြန်မှုကို ငါ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါ ရိုးသားခဲ့တဲ့အတွက် ခုနကလောက်တော့ အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးကို မခံစားလိုက်ရဘူး။
သူက ဖော်ရွေတာလား ဒါမှမဟုတ် ရန်လိုတာလားဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ သူကတော့ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ သေချာတယ်။
“အဲဒါကိုတော့ ယုံရခက်သားပဲ။”
“ယုံရခက်နိုင်ပေမဲ့ အမှန်တရားပါ။ ကျွန်တော်က သာမန်တဲလာတွေနဲ့ မတူလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
“အာ။ အဲဒါတော့ ပွဲတော်ခန်းမထဲက တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် ငါ သိပါတယ်။ မင်းက ဝန်ထမ်းဖြစ်ခါစ တဲလာတစ်ယောက် ဟုတ်တယ်မလား? အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ ပုံစံတစ်ခု ရသွားတဲ့သူကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”
သူက တဲလာတွေအကြောင်း အခြေခံထက်ပိုပြီး သိထားပုံရတယ်။
“……암튼၊ ခုနက အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ရှင်နဲ့ စကားပြောခဲ့မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဟွန်း။ အဲဒီလိုလား။”
လူမည်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တွေးမိသလိုမျိုး လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ တွေ့ကြပြီဆိုတော့လည်း ကံကြမ္မာပဲပေါ့။ လောင်းကစားတစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား။”
“လောင်းကစား?”
ဘယ်လို လောင်းကစားမျိုးလဲ။
ငါ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်နေတာ။
ပွဲတော်ခန်းမထဲမှာတုန်းကတော့ သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ ဒီလို တိတ်ဆိတ်တဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် စာအုပ်ကို ကြည့်နေရတာ ငါ့ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူသွားမယ့်အတိုင်းပဲ။
အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ငါ တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေမိတယ်။
“မင်း မလုပ်ချင်ရင်တော့ ငါ မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငြင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အပျော်လေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် မင်း အဖိုးအခ ပေးရလိမ့်မယ်။”
“……လောင်းကစား လုပ်ကြတာပေါ့။”
သူ ဒီလောက်အထိ ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
သူက ကြယ်ဝိညာဉ်။
သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိပေမဲ့ သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ပဲ သူက သာမန် ကြယ်ဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။
သူက သူ့ရဲ့ မူလကိုယ် မဟုတ်ဘဲ အာဗာတာ (Avatar) သာ ဖြစ်တယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ပရိုဂျက်ရှင်း (Projection) ပေါ့။
အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းဖို့ ခက်ခဲနေတာ။
“ကောင်းပြီ။ မင်း သဘောတူလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ လောင်းကစားက ရိုးရှင်းပါတယ်။”
လူမည်းက သူ့လက်ညှိုးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိုးပြလိုက်ရင်း မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ရုံပဲ။”
“……”
သူက ရုတ်တရက်ကြီး သူ့အကြောင်း ခန့်မှန်းခိုင်းနေသည်။
သူ့မှာ အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ ဝါသနာတစ်ခု ရှိနေပုံပဲ။
“ဒီလောင်းကစားအတွက် ဆုလက်ဆောင် ရှိရမှာပေါ့။ မင်း ဒီလောင်းကစားမှာ နိုင်ရင်၊ ငါ မင်းကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်။”
“ကျွန်တော် မှားသွားရင်ကော?”
“မင်း မှားသွားရင်တော့…… ငါ့ရဲ့ အပျော်လေးကို လာနှောင့်ယှက်တဲ့အတွက် မင်း အဖိုးအခ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။”
‘သေစမ်း။’
သူက ငါ့ကို သူ့အကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေတာပဲ။
ငါက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ထဲကိုမှ အခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့ ဝန်ထမ်းအသစ်လေး။ ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ်တွေထဲက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။
‘အင်း။ ငါသာ သာမန် တဲလာတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။’
ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်ပေါက်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်တယ်။
အရင်ဆုံး သူ့အထောက်အထားက ကြယ်ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်လို ကြယ်ဝိညာဉ်မျိုးလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ အတိအကျ မသိဘူး။
ဘာအရိပ်အယောင်မှလည်း မရှိဘူး။
‘မဟုတ်ဘူး။ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိတယ်။’
ပွဲတော်ခန်းမထဲမှာ ငါ ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေရဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်တွေးလိုက်တယ်။
‘ကြယ်ဝိညာဉ် ဖိတ်ကြားရေး အခမ်းအနား။ ဒီကို လာရောက်ကြတဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ် အများစုက နာမည်ကြီး ကြယ်စုတွေကနေ လာကြတာ။’
ကြယ်စုဆိုတာ ကြယ်ဝိညာဉ်တွေ စုဖွဲ့ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေပဲ။
ပြီးတော့ ဒီကြယ်စုတွေထဲမှာ ကြယ်စုကြီးတွေလို့ ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေ ရှိသေးတယ်။
ဒီ ကြယ်ဝိညာဉ် ဖိတ်ကြားရေး အခမ်းအနားကို တရားဝင် ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ ကြယ်စုကြီး ငါးခု ရှိတယ်။
‘အီဒင် ရဲ့ အီဒင်၊ အက်စ်ဂတ် ရဲ့ အိုင်စင်ဆိုးလ်ဒနာ၊ ဟာမိုပိုလစ် ရဲ့ ဟာမိုပိုလစ်၊ ပန်သီယွန်ရဲ့ ပန်သီယွန် နဲ့ ပန်ဒီမိုနီယမ်။
တခြားနေရာတွေက လာတဲ့သူတွေလည်း ရှိပေမဲ့ ဒါတွေက အကြီးဆုံးတွေပဲ။’
ဇာတ်လမ်းတိုင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးက ‘ဒဏ္ဍာရီ’တွေရဲ့ ပင်မဇာတ်ကောင်တွေ တည်ရှိရာ နေရာတွေပေါ့။
ငါ့ရှေ့က ဒီသတ္တဝါက သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ဆီကလဲဆိုတာ ငါ ရွေးရမယ်။
‘သူက သူ့ရဲ့ မူလကိုယ် မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်တောင် မဖွင့်နိုင်တဲ့ အာဗာတာ တစ်ခုပဲ။ ဆိုလိုတာက သူက ငါပြောခဲ့တဲ့ ကြယ်စုကြီး တစ်ခုခုက ကြယ်ဝိညာဉ် ဖြစ်ရမယ်။’
နမူနာတွေကို ချုံ့လိုက်တဲ့အခါ သူ့အထောက်အထားကို သိဖို့ ပိုလွယ်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုပြီး တင်းမာလာသလို ခံစားရတယ်။
ငါ့ရှေ့က လူမည်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလေ၊ မှောင်မိုက်မှုထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်ယောင်လာလေပဲ။
ငါသာ မသိခဲ့ရင် ပိုကောင်းမလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။
‘သူ့အနားမှာ ရှိနေရုံနဲ့တင် အသက်ရှူရ ကြပ်လောက်တဲ့ ဒီ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတဲ့ စွမ်းအင်။ အနက်ရောင် ဆိုတာကလွဲရင် တခြားဘာမှ မဟုတ်တဲ့ စာအုပ်။ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင်တောင် သူက ဒီနမူနာ ငါးခုထဲက ဘယ်တစ်ခုကလဲဆိုတာ သိမှာပဲ။’
ပန်ဒီမိုနီယမ်။
သူက ပန်ဒီမိုနီယမ် (Hall of Ten Thousand Demons) က ကြယ်ဝိညာဉ်ပဲ။
ဆိုလိုတာက သူက ကြယ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ကောင်ထဲက ဒီနေရာနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ် တစ်ကောင်ပေါ့။
သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူက ပထမမျိုးဆက် ကြယ်ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်တာ သေချာတယ်။
ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ပထမမျိုးဆက် ကြယ်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားဖူးပေမဲ့ အခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
‘ပန်ဒီမိုနီယမ် မှာ ပထမမျိုးဆက် ကြယ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ကောင် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် တတ်နိုင်သလောက် ချုံ့လိုက်ရင်တောင် ရွေးစရာ ခုနစ်ခု ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါက ငါ့ကို ရူးခါသွားစေတော့မှာပဲ။’
ဒီနေရာက ကြယ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ကောင်ထဲက ဘယ်သူ ဒီကို လာခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို စာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေထဲမှာ ငါ မတွေ့ခဲ့ဘူး။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဒါက အခုလောလောဆယ် ငါ ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးပဲ။
ကြယ်ဝိညာဉ် ထောင်ပေါင်း၊ သောင်းပေါင်းများစွာထဲကနေ ခုနစ်ခုအထိ ချုံ့နိုင်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မလုံလောက်ဘူး။ ခုနစ်ခုပဲ ရှိသေးတာလေ။
နောက်ထပ် အရိပ်အယောင်တွေ များရှိသေးမလားလို့ ငါ တွေးလိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ့အကြည့်တွေက ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေတဲ့ အနက်ရောင် စာအုပ်ဆီ ရောက်သွားတယ်။
‘ခဏလေး၊ ဒါက…’
ဒီ အနက်ရောင် စာအုပ်။
အဖုံးက အရမ်းမည်းနေလို့ စစချင်းတုန်းက သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီပေါ်မှာ ပုံတစ်ခု ထွင်းထားတယ်။
အဖုံးပေါ်က ပုံက မြွေတစ်ကောင်။
ခေါင်းသုံးလုံးပါတဲ့ မြွေတစ်ကောင်။
‘ခေါင်းသုံးလုံးပါတဲ့ မြွေ? ဒါက ဖြစ်နိုင်တာက…’
ငါ့စိတ်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ငါ တွေးမိလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ရှင့်အထောက်အထားကို သိပြီ။”
“ဟင်? အဲဒါ တကယ်လား?”
သူ့အဖြေကြောင့် သူ အံ့ဩသွားပုံရတယ်။
လောင်းကစားလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်သလိုမျိုး သူ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
ငါ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ဒါက ငါ့အသက်နဲ့ ရင်းရမယ့် လောင်းကစားပဲ။
ဒီကိစ္စမှာ လိမ်ပြောဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ် မရှိဘူး။
ငါ အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်ပြီး သူ့အထောက်အထားကို ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။
“ရှင်က… ပန်ဒီမိုနီယမ် က ဆာတန် (Satan) မဟုတ်လား?”
ဆာတန်။
တကယ်တော့ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် နာမည် မဟုတ်ဘူး။
ဆာတန်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဟီဘရူးဘာသာစကားမှာ ‘ရန်သူ’ လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ သူက ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ မြွေတစ်ကောင်။
တစ်ခါတလေ သူက မီးလောင်ကျွမ်းစေတဲ့ နဂါးနီ။
သူက အတောက်ပဆုံး အလင်းတန်းနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှောင်ဆုံး နေရာကို ကျရောက်ခဲ့သူ။
သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် နာမည်ကတော့…
လက်ခုပ်သံ တဖြောင်းဖြောင်း။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်ခုပ်သံတစ်ခုက ငါ့နားထဲကို ရောက်လာပြီး ငါ့ကို သတိဝင်လာစေတယ်။
လူမည်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဆာတန်ရဲ့ အာဗာတာက သူ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့သလိုမျိုး လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။
“မှန်တယ်! မှန်တယ်! မင်း ငါ့အထောက်အထားကို တကယ် ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒီလောင်းကစားမှာ မင်း နိုင်သွားပြီ။”
ငါ လောင်းကစားမှာ နိုင်သွားတဲ့အတွက် ပျော်ရွှင်တာထက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာက ပိုများတယ်။
သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသံမြင့်မြင့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ငါ အံ့ဩသွားတယ်။ မင်း တကယ် ခန့်မှန်းနိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက တစ်ဝက်လောက်တော့ နောက်တာပါကွာ။”
“နောက်တာ?”
“မင်းကို ဒီလိုမျိုးအတွက် တာဝန်ယူခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း လေ။ မင်းတို့ တဲလာတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း။ ပြီးတော့ ငါက ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် ဒီကို လာတာ။ တကယ်ဆိုရင် မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ပျော်ဖို့အတွက် ခိုးဝင်လာတာကို တာဝန်ယူခိုင်းရင်ပဲ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့။”
“……”
သူက အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့စကားကို အပြည့်အဝ မယုံဘူး။
ဒီလောကမှာ သူ့ကို ဘယ်သူက တာဝန်ယူခိုင်းရဲမှာလဲ။
မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ သူတို့ကလည်း အနီးအနားမှာပဲ ရှိတယ်။
“ငါ့စွမ်းအားကို ပြလိုက်တာနဲ့ အဲဒီ အလင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာကြလိမ့်မယ်။ ငါးကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိပြီလို့ သူတို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ ပျော်နေတာကို ငါ မကြည့်ချင်ဘူး။”
အီဒင်၊ ပန်ဒီမိုနီယမ် ကြယ်စုကြီးရဲ့ ရန်သူဟောင်း။
ပြီးတော့ သူတို့ထဲက အကောင်းဆုံးတွေပဲ စုဝေးနေတဲ့ အီဒင်။
သူတို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ငါ သိတယ်။
သူက နောက်သလို ပြောနေပေမဲ့ ငါသာ ဒီလောင်းကစားမှာ တကယ် ရှုံးသွားခဲ့ရင် သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ လောင်းကစားနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးမှာ သေချာတယ်။
ဒါကြောင့်ပဲ ဒီကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ယုံကြည်နေတာထက်စာရင် လောင်းကစားအတွက် ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာ။
‘သူက သူ့စကားကို တည်တဲ့ ကြယ်ဝိညာဉ် တစ်ကောင် ဖြစ်မှန်း ငါ သိခဲ့လို့ပဲ။’
ကမ္ဘာပျက်ခါနီးမှာ အဲဒါကို ငါ သေချာပေါက် ခံစားခဲ့ရတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လောင်းကစားက ငါ့အနိုင်နဲ့ပဲ ပြီးဆုံးသွားတယ်။
ဒါကပဲ စိတ်သက်သာရာ ရစရာပဲ။
“အင်း။ နောက်ရင်းနဲ့ စခဲ့တာပေမဲ့ ငါ ရှုံးသွားတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကတိကို တည်ရမှာပေါ့။ အနိုင်ရတဲ့သူက ဆုလက်ဆောင် ရထိုက်တယ်။”
ဆာတန်ရဲ့ အာဗာတာက အဲဒီလို ပြောရင်း သူ့လက်ကို ငါ့ဆီ ဆန့်တန်းပေးလိုက်တယ်။
“မင်း မကြာခင်မှာ မင်းရဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို ဖွင့်ပြီး မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြတော့မှာ မဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးပါ။ မင်းရဲ့ စာကြည့်တိုက်အတွက် ငါ မင်းရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ပံ့ပိုးသူ ဖြစ်ပေးမယ်။”
ပြီးတော့ အဲဒါက ငါ့အတွက်တော့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် တွေးကြည့်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။