တယ်လာ တို့အကြားတွင် သတင်းစကားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် မည်သူ့ထက်မဆို သတင်းအချက်အလက်ကို ပိုမိုအာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် လူမျိုးဖြစ်ရာ နားစွင့်ကာ သတင်းများကို အခြားသူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ကြခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသည့် အလယ်အလတ်အဆင့် တယ်လာ များကြားတွင် ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
[ပထမဆုံးတာဝန်စတင်ချိန်မှာတင် သူ့ရဲ့အစစ်အမှန်ပုံစံကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တဲ့ တယ်လာ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။]
ဒီသတင်းကို စတင်ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မည်သူမျှ အလွယ်တကူ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။
တယ်လာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏အစစ်အမှန်ပုံစံကို အပြည့်အဝထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်ပတ်ခန့် အချိန်ယူရသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမဟုတ်ဘဲ တစ်နေရာချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းကသာ ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ စတင်လိုက်တာနဲ့တင် ပုံစံထုတ်ဖော်ပြသတာကို အဆုံးသတ်သွားတယ် ဟုတ်လား။
အချိန်အားဖြင့် ငါးမိနစ်ပင် မရှိသေးသည့်အတွက် ၎င်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ကြံဖန်တီးထားသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဟုသာ သူတို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့မတွေးကြပေ။
‘တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင်ရော။’
ကောလာဟလများဆိုသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စစ်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။
‘ကောလာဟလက ရာနှုန်းပြည့် အမှန်မဟုတ်ရင်တောင် ဒီသတင်းထွက်လာဖို့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ သူက ကောလာဟလရဲ့ တစ်ဝက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဝက်လောက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့လူဆိုရင်ရော။’
သဘာဝအတိုင်းပင် လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှုမှာ ကန်းယူဟွန်း ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
‘ငါ သူ့ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာရမယ်။ တခြားကောင်တွေ မတွေ့ခင်ပေါ့။’ ‘ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းဆီးရမယ်။ တခြားသူတွေလက်ထဲ ပါသွားခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။’
ပါတီခန်းမထဲတွင် နူးညံ့သည့်တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း ထိုနေရာမှာ မမြင်နိုင်သောဓားများစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဌာနအသီးသီးမှလူများနှင့် ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများမှာမူ ပြုံးရွှင်နေခြင်းမရှိဘဲ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ရှာဖွေနေကြသည်။
‘သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူက ဘယ်နေရာရောက်နေတာလဲ။’ ‘ဘာလို့ ငါ့မျက်စိထဲ မမြင်ရတာလဲ။ သူ ဒီကို မလာဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။’ ‘မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သူ မလာမဖြစ်လာရမယ့်နေရာပဲ။ သူ ဘယ်နေရာမှာတော့ ရှိနေရမယ်။’
သူတို့သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်များဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ကို ရှာဖွေနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကန်းယူဟွန်း ၏ တည်နေရာမှာ ဒုတိယထပ် လသာဆောင်ထောင့်တွင် သူလျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်း၍ စာအုပ်ဖတ်နေသည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ မလွဲမသွေပင်ဖြစ်သည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း။’
Yu-hyun အတွက်မူ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ မည်သူ့အနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ စာအုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖတ်ရှုနေရသည်ကို သူနှစ်ခြိုက်နေခဲ့သော်လည်း သူစိုးရိမ်နေသည့်အရာ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ငါရသင့်သလောက်တော့ ရလိုက်ပါတယ်။’
ခဏတာ ပုန်းအောင်းနေရင်း စာအုပ်အချို့ကို ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကြောင့် သူလိုအပ်သည့် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။
‘ကျန်တာကတော့ ဒီအခြေအနေကနေ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။’
ထိုသို့ တွေးတောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတို့သည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ သူ၏ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။
“အော်၊ မင်းကိုး။ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် အစစ်အမှန်ပုံစံကို ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့ လူသစ်ဆိုတာ။” “ဟား။ တကယ်ပဲ။ ငါ မယုံခဲ့ပေမဲ့ ကောလာဟလက အမှန်ပဲကိုး။” “ဆရာ။ ကျွန်တော်တို့ ဘဏ္ဍာရေးဌာနရဲ့ စပိုင်ကာဌာနခွဲ မှာ ပါဝင်ချင်လား။”
ခဏတာအတွင်းမှာပင် ကန်းယူဟွန်း မှာ သူ့ကိုသိမ်းသွင်းလိုသည့် တယ်လာ များဖြင့် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်။ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရောက်လာသည့် စကားသံများကြောင့် Yu-hyun တစ်ယောက် နားများပင် ပူထူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေရန် အချိန်မရှိပေ။
‘ဒီလိုတွေးကြည့်ရင် ချွဲဒိုယွန်း လည်း အရင်က ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။’
အဆုံးသတ်ရောက်လာပြီး လူများကို သင်ခန်းစာယူသည့်အနေဖြင့် စမ်းသပ်မှုများ ခံယူစေခဲ့သည့်အချိန်က ဖြစ်သည်။ Yu-hyun သည် ချွဲဒိုယွန်း ၏ဘေးတွင် အခြားသူများထက် ပိုမိုကပ်တွယ်နေခဲ့ပြီး ချွဲဒိုယွန်း မှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်းကို မဖွဲ့စည်းရသေးသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သားကောင်ကိုလိုက်လံရှာဖွေသည့် အပြုအမူမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အဖွဲ့အစည်းများ ဖွဲ့စည်းပြီးသားလူများက သူ့ကို မကြာခဏ ဆက်သွယ်လေ့ရှိကြသည်။ ခေါ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် စည်းရုံးခြင်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်အရာပင်။
သူတို့အတွက်မူ ကြီးမားသည့်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ချွဲဒိုယွန်း မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသူများအပေါ် ချွဲဒိုယွန်း ၏ အပြုအမူမှာ အမြဲတမ်း တစ်သမတ်တည်းပင်ဖြစ်သည်။
‘ငြင်းပယ်ခြင်း။ ငြင်းပယ်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့စိတ်ကို ထိခိုက်စေမယ့် စကားလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် အပြုအမူတွေနဲ့ ငြင်းပယ်ခြင်း။’
ဟုတ်ပေသည်၊ ချွဲဒိုယွန်း ၏ မောက်မာသော အပြုအမူကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြသည့် အဖွဲ့အစည်းများက သူ့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ရလဒ်မှာ အမြဲတမ်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
‘အပြီးသတ်ရှင်းလင်းခြင်း။’
ချွဲဒိုယွန်း ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှေ့တွင် အဖွဲ့အစည်းများမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူတို့မှာ ပြိုလဲသွားကြပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွကာ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ Yu-hyun ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
-ထွက်သွားစမ်း။ ငါတစ်ယောက်တည်းနေရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်။
ချွဲဒိုယွန်း က အမြဲတမ်း ထိုသို့ ပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း အနေဖြင့် သူလုပ်သလို လိုက်လုပ်၍ မရနိုင်ပေ။
‘ရူးမနေရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပြောနိုင်မှာလဲ။’
ချွဲဒိုယွန်း မှာ စွမ်းအားရှိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ Yu-hyun မှာမူ မဟုတ်ပေ။ ယခုလက်ရှိတွင် Yu-hyun မှာ ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ခါစ ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသူများမှာ သူ့ထက် ရာထူးကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လုပ်ငန်းခွင်အရဆိုလျှင် သူတို့မှာ အကြီးအကဲများပင် ဖြစ်သည်။
‘သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းမယ် ဟုတ်လား။ တကယ်ရူးမနေရင်တော့ ဒီလိုပြောလို့မရဘူး။’
စွမ်းရည်ရှိနေရင်တောင်မှ လူမှုဆက်ဆံရေးမကောင်းလျှင် အဆင်မပြေပေ။ နောင်အခါတွင် သူတို့နှင့် ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပြန်ဆုံရဦးမည်မှန်း မသိနိုင်ဘဲ အစကတည်းက ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းမှာ မိုက်မဲလွန်းသည်။
‘သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အရာအားလုံးကို ချောမွေ့အောင် ဖြေရှင်းရမယ်။’
ဟုတ်ပေသည်၊ သူ ငြင်းပယ်တော့မည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း ပြတ်သားစွာပြောဆို၍ ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် ချွဲဒိုယွန်း ကို နမူနာယူခြင်းအားဖြင့် ယဉ်ကျေးမှုမှာ မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ‘လူမှုဆက်ဆံရေးကျွမ်းကျင်မှု’ ကို သင်ယူခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ရန်လိုမှုကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ဆက်ဆံရေးကို ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုပင်ဖြစ်သည်။
“အာဟား။ ဒါကတော့ အံ့သြစရာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားပေးတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။” “အဲဒါမဟုတ်ဘူး၊ အခုချက်ချင်း လိုက်ခဲ့လိုက်…” “အာ။ ဒါပေမဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲဗျာ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ရောင်းချသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးပြကာ စကားများကို ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဆင်းအောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏စွမ်းဆောင်ရည် အားနည်းနေကြောင်း ခံစားမိစေမည့် လေသံမျိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ‘သူက ငါ့ကို ငြင်းလိုက်ပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတော့ ရှိသားပဲ’ ဟူသည့် ပုံရိပ်ကို ပေးရန် လုံလောက်သွားသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ ဤကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသောငြင်းပယ်မှုကို လက်မခံဘဲ အတင်းအကျပ် ဆက်လုပ်လာသည့် တယ်လာ များလည်း ရှိတတ်သည်။ သူတို့မှာ နည်းနည်းခေါင်းမာပြီး အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်တတ်ကြရာ စိတ်ညစ်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ကန်းယူဟွန်း မှာ ထိတ်လန့်မသွားပေ။
“ဟင်? သင်က စစ်ဆေးရေးဌာနက တဲလ်ရန် မဟုတ်လား။” “အင်း? ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။”
တကယ်တမ်းတွင် သူသည် စာအုပ်ထဲမှ သတင်းအချက်အလက်များကို လေ့လာထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း Yu-hyun က လိမ္မာပါးနပ်ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီကိုလာရင်း ကြားလိုက်ရတာပါ။ စစ်ဆေးရေးဌာနမှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး စွမ်းရည်ရှိတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ သူက နောင်မှာ ဌာနရဲ့မျက်နှာစာတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။” “ကူကူ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ဒီစကားကို ဘယ်ကကြားမှန်းတော့ မသိပေမဲ့ မင်းရဲ့ အကြည့်တော့ ကောင်းသားပဲ။”
ချီးမွမ်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုဝန်ထမ်း၏ အမူအရာမှာ ခဏတာအတွင်းမှာပင် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ Yu-hyun သည် ဤအချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ အဓိကအချက်ကို စတင်ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း သင်နဲ့အတူ လိုက်သွားချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက မလွယ်ဘူး။ နောက်ပြီး ဒီမှာ တခြားဌာနတွေက အကြီးအကဲတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ကျွန်တော်သာ အسرအဆောတရ ရွေးချယ်လိုက်ရင် သင်က သူတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်ကြောင့် သင် အရှက်ရတာမျိုးကို မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ သင်နားလည်တယ် မဟုတ်လား။”
လုပ်ချင်ပေမဲ့ မင်းအတွက်ကြောင့် ငြင်းပယ်ရတာကို မတတ်နိုင်ဘူး။ တဲလ်ရန် ၏မျက်လုံးများတွင် သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘာလို့ ချက်ချင်းအဖြေမပေးနိုင်တာလဲဆိုတာကို သင် နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။” “အင်း။ ကောင်းပါပြီလေ၊ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။ ဝန်ထမ်းသစ်ဆိုတော့လည်း သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့။” “နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ထိုသို့ဖြင့် ကန်းယူဟွန်း သည် သူ့ထံသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသော ဧည့်သည်များကို အဆင်ပြေအောင် လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါက အချိန်ဆွဲထားတာသက်သက်ပဲ။’
သူတို့က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုစည်းရုံးလိုက်သည့်အတွက် ခေတ္တထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ကုန်လွန်သွားလျှင် ပြန်ရောက်လာကြဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။
‘အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြောဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာထားရမယ်။’
ကန်းယူဟွန်း သည် လက်ရှိတွင် အစားအသောက်မြည်းစမ်းခြင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို ရယူနေသည်။ သူသည် ပန်းကန်ထဲသို့ အစားအစာများကို အချိန်ယူထည့်ရင်း အချိန်ဆွဲနေလိုက်သည်။ ဤပန်းကန်ကို စားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူသစ်စုဆောင်းရေး စစ်ပွဲကြီး ပြန်လည်စတင်တော့မည်မှာ ထင်ရှားသည်။
‘ဒါနဲ့ တယ်လာ တွေကရော အစားအစာ စားကြလို့လား။ ငါသိသလောက်တော့ သူတို့က ပွိုင့် (Points) တွေနဲ့ပဲ အသက်ဆက်နေကြတာ မဟုတ်လား။’
တယ်လာ ဆိုသည်မှာ မွေးဖွားလာကတည်းက ထူးခြားသည့် မျိုးနွယ်စုဖြစ်သောကြောင့် အခြားသက်ရှိများကဲ့သို့ အစားအစာ စားသုံးရန် မလိုပေ။ အစားတွင် သူတို့သည် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် ပွိုင့်များကိုသာ သုံးစွဲကြသည်။ ထိုအချက်ကို သိထားသဖြင့် သူသည် ဤပွဲတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို ငြင်းပယ်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။’
ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်အရသာရှိပုံရသဖြင့် တစ်ချက်လောက်တော့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်မိသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အသင့်အတင့်ပါသည့် အသားတစ်ကိုက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏မျက်စိရှေ့၌ အသိပေးချက် ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[သင်သည် 1TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။] [သင်သည် 1TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။] [သင်သည် 1TP ကို ရရှိလိုက်ပါပြီ။]
အသားကို ဝါးနေသည့် ကန်းယူဟွန်း သည် ဤပွဲတော်ခန်းမထဲမှ အစားအစာများမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
‘ဒါကြောင့် တယ်လာ တွေက ဒါကို စားနေကြတာကိုး။ အစားအစာတွေက ပွိုင့်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာပေါ့လေ။’
ဤကဲ့သို့သော အရာကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ အနည်းငယ်တော့ အံ့ဩမိသည်။ သို့သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စိုက်ကြည့်နေကြသည့် ပြင်းထန်သော အကြည့်များကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာရသည်။ ကန်းယူဟွန်း ကို ဝိုင်းကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ အမျိုးမျိုးပင်။ မနာလိုမှု၊ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှု၊ နှင့် လိုချင်တပ်မက်မှု။ ယခင်ဘဝက တစ်ခါမျှ မရခဲ့ဖူးသည့် စိတ်ဝင်စားမှုမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။
‘မကြာခင်မှာ ဟိုင်ယီးအုပ်စုတွေလိုမျိုး အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြတော့မှာပဲ။’
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း အတွင်းရှိ အဖွဲ့အစည်းအချင်းချင်း တိုက်ပွဲဝင်မှုမှာ ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ ယခုလက်ရှိတွင် အနည်းငယ်မျှမျှတတ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ကန်းယူဟွန်း ၏ တည်ရှိမှုမှာ ထိုမျှခြေကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ကဒ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
‘သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါအပြစ်မတင်ပေမဲ့ အသုံးချခံရတာကိုတော့ ငါမုန်းတယ်။’
ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်လုံးများက ပွဲတော်ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် တယ်လာ တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်မိသည်။
‘အဲဒါက?’
ကန်းယူဟွန်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ပတ်ပတ်လည်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော တယ်လာ များက ထပ်မံချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ငြင်းပယ်မခံရစေရန် ကန်းယူဟွန်း ကို စုဆောင်းရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်လုံးများကတော့ တယ်လာ တစ်ယောက်ထံမှ အကြည့်မခွာနိုင်တော့ပေ။
“အဟမ်း။ ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ။” “ဒီဌာနကို လာခဲ့လိုက်စမ်းပါ။ မဟုတ်ဘူး၊ ခဏနေဦး။ မင်းတို့ စစ်ဆေးရေးဌာနကလူတွေမှာ စည်းကမ်းဆိုတာ မရှိဘူးလား။ ငါက အရင်စပြောထားတာလေ။” “ထောက်ပံ့ရေးဌာနကလူတွေကတော့ အမြဲဒီလိုပဲ၊ ဖယ်ပေးကြစမ်းပါ။” “ဘဏ္ဍာရေးဌာနကလူတွေကတော့ အမြဲတမ်း မျက်လုံးတွေ လှည့်ပတ်ပြီး ပွိုင့်တွေကိုပဲ လိုက်ကိုင်နေကြတာ၊ မင်းတို့ဦးနှောက်တွေက အလုပ်မလုပ်ဘူးလား။”
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိန်းချုပ်ရင်း ကန်းယူဟွန်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကန်းယူဟွန်း က ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားတာ ရှိနှင့်နေလို့ပါ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုစကားကိုသာ ပြောခဲ့ပြီး သူသတိထားမိလိုက်သည့် တယ်လာ ထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားကာ ရင်းနှီးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“ဟားဟား။ လာမယ်ဆိုတာ ကြိုမပြောဘဲ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲဗျ။” “အင်း?” “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် သင့်ကို မသိပါဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း က ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်သဘာဝကျလွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ တားဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ တစ်ဖက်လူသည် ကန်းယူဟွန်း ကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အို၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တခြားအရာတစ်ခုကြောင့် အာရုံလွင့်နေလို့ပါ။”
သူ့ထံမှ အဖြေရလိုက်သည့်အတွက် ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး အခြား တယ်လာ များထံမှ နားလည်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း အစားအသောက် စိတ်ကုန်သွားကြသော တယ်လာ များမှာ သူပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
“ခဏနေဦး။ ဝန်ထမ်းသစ်နဲ့အတူ ပါသွားတဲ့ တယ်လာ က ဘယ်ဌာနကလဲ။” “အဲဒါထက်… အဲဒီ တယ်လာ က ဒီဝင်ခွင့်အခမ်းအနားကို ရောက်လာတာလား။ သူ့မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။”
သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရကာ ကန်းယူဟွန်း ကို ပြန်ရှာရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင်မူ သူတို့မှာ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
***
စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လက်များမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ပွဲတော်ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘နောက်ဆုံးတော့ ဒီမစ်ရှင်မှာ လိုအပ်တာက ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့ပဲလေ။ တက်ရောက်ပြီးပြီဆိုတော့ ကြားထဲကနေ ထွက်သွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။’
ဤပွဲတော်မှာလည်း တစ်နေကုန် ကြာမြင့်နေမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုချိန်ကျလျှင် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ပွဲတော်ပြီးဆုံးသွားလျှင် သူတို့သည် ဝန်ထမ်းသစ်များနှင့်အတူ ကျွန်တော့်ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော်ကတော့ အချိန်ဖြုန်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည့်အချိန်အတွင်း သင့်တော်သည့်နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း စာအုပ်ဖတ်နေရုံပင်။ ကျွန်တော်က သင့်တော်သည့်နေရာကို ရှာတွေ့ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သွားရုံသာ လိုတော့သည်။
“ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” “…”
ပွဲတော်ခန်းမထဲမှ ထွက်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သူကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် သူကတော့ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြောင့် ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကွာအဝေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အင်း။ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေပြီ၊ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေပုံရလို့ ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါတော့မယ်။” “ခဏနေဦး။”
ကျွန်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူက နောက်မှနေ၍ တားလိုက်သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် ကျွန်တော် ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း မသိစိတ်အရ ရပ်တန့်လိုက်မိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပွဲတော်ခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့တာလဲ။” “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။”
ကျွန်တော် မသိယောင်ဆောင်ကာ စမတ်ကျကျ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထွက်ပြေး၍လည်း အလကားသာ ဖြစ်မည်မို့တည်း။
“သိသာနေတဲ့အချိန်မှာ လိမ်မပြောတာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
သူ့မျက်လုံးများနှင့် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ ဆုံမိသည့်အချိန်တွင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ ကြီးမားသော မမြင်နိုင်သည့် မြွေတစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ညှစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွန်ကဲနေသည်။
‘ငါ လူမှားရွေးမိပြီ ထင်တယ်။’
ဟိုင်ယီးအုပ်စုတွေကို ရှောင်ဖို့ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျားတစ်ကောင်နဲ့ တိုးမိသွားပြီ။