ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာက ကျွန်တော့်မျှော်လင့်ချက်ထက် ပိုမိုကြီးမားနေခဲ့သည်။
ဒီအရာကို ‘ကုမ္ပဏီ’ လို့ ခေါ်ဖို့တောင် သင့်တော်ပါ့မလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
‘အရမ်းကြီးမားတာပဲ။’
အာကာသထဲမှာ ပေါလောပေါ်နေတဲ့ ဧရာမကျွန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီကျွန်းရဲ့ အပေါ်ယံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိနေသည်။ အဲဒီမြို့ထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခုခုများ ရှိနေမလား။
‘မဟုတ်ဘူး။’
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ဆိုတာ မြို့တစ်ခုလုံးကိုပါ အကျုံးဝင်တဲ့ ကျွန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆိုလိုတာဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုဆိုတာ အဆောက်အဦးကြီးတစ်ခုလို့သာ သင်တွေးနေမယ်ဆိုရင် ဒီအရာက သင့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုကိုတောင် ရယ်မောနေလိမ့်မည်။ သူက ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအဆမျိုး ဖြစ်သည်။
“ရောက်ပါပြီ။”
အရိုးသမင်။ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးဖို့ သဘောတူထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ဆာရမ်ဒေါက ရောက်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။
အာကာသရထားပေါ်ကနေ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ဆီ လာတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်ကို အလကားသက်သက် ငေးကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်ဟာ အခြေအနေနဲ့ အတွေးတွေကို စနစ်တကျ ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အချိန်ယူခဲ့ပြီး အဲဒါပြီးဆုံးချိန်မှာတော့ ဆာရမ်ဒေါရဲ့ စာအုပ်ထဲကနေ သူ့အကြောင်းအချက်အလက်တွေကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ အဲဒီအချက်အလက်တွေကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အချက်အလက်အချို့ကိုလည်း ရလိုက်သည်။
‘သူတို့က ဒီအလုပ်သင် အခမ်းအနားအတွက် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တော်တွေကို ဖိတ်ကြားထားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။’
“မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်းတို့က မကြာခင်မှာ အလုပ်သင် အခမ်းအနားကို ပါဝင်ဆင်နွှဲရတော့မယ်။ ဒါနဲ့ သတိထားရမယ့်အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီအလုပ်သင် အခမ်းအနားကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တော်တွေကို ဖိတ်ကြားပြီး ကျင်းပတာဖြစ်တယ်။”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ဆာရမ်ဒေါက စကားစပြောလာသည်။ ကျန်တဲ့ ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေက သူ့စကားကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားပေမယ့် ဆာရမ်ဒေါက လက်ခုပ်တီးပြီး သူတို့ကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။
“သူတို့က မင်းတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့က ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆုံမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။”
‘အင်း၊ အချိန်က နီးစပ်ပေမယ့် တူညီတဲ့နေရာမှာ ကျင်းပတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါကလည်း ထင်ရှားနေတာပါပဲ။’
ဒီတစ်ခါ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တော်တွေကို ဖိတ်ကြားတာက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း နဲ့ အနာဂတ်မှာ မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ နေရာတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အလုပ်သင် အခမ်းအနားနဲ့ အချိန်ကိုက် တိုက်ဆိုင်သွားတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မပါဝင်ပါ။
‘ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လွယ်ကူမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။’
သူတို့က အစကတည်းက စာချုပ်ချုပ်ဖို့ တစ်နာရီပဲ အချိန်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကွင်းပြင်ထဲ ပစ်ချထားခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ အောင်မြင်သွားလို့ အလုပ်သင် အခမ်းအနားမှာ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါ။ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ဒီအလုပ်သင် အခမ်းအနားဆိုတာ စမ်းသပ်မှုအသစ်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
‘မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သေချာပေါက် ဖြစ်မှာ။’
ကျွန်တော်တို့ အာကာသရထားကနေ ဆင်းလိုက်တဲ့နေရာက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း နဲ့ အနည်းငယ် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိတဲ့ ဘူတာရုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အာကာသရထားက ရုံးချုပ်ထဲကို တိုက်ရိုက်မဝင်ဘဲ ပတ်ပတ်လည်ကို ပတ်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ကို ချပေးခဲ့သည်။ ဘူတာရုံအနီးမှာတော့ ဧရာမ အရှိန်အဝါကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါအချို့ ရှိနေသည်။
‘သူတို့က ကျူးကျော်သူတွေကို တားဆီးဖို့ စောင့်နေတဲ့ အစောင့်တွေလား။’
သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြတဲ့အတွက် ဘယ်မျိုးနွယ်စုလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်ခဲသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကတော့ အလွန်တရာ ခြိမ်းခြောက်မှု ပြင်းထန်သည်။ အစောင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဘူတာရုံ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မြင်ကွင်းက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘူတာရုံနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ အတိုင်းအတာတံခါး (Dimensional Gate) ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။
“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
ဆာရမ်ဒေါက ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်သွားပြီး ကျွန်တော်လည်း တခြား ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေနဲ့အတူ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ အပြင်ကနေ မြင်ရတာနဲ့ မတူဘဲ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို အတွင်းပိုင်းကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးနဲ့ အံ့အားသင့်မိရသည်။
“ဝါး။”
“ဝါး။”
တချို့ ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံတွေ ထွက်လာကြသည်။ သာမန်မျက်စိနဲ့သာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မိမှာပါ။
‘ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေက ဗိသုကာပုံစံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။’
အလွန်အမင်း ရှေးရိုးဆန်လွန်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခေတ်သစ် ဗိသုကာဒီဇိုင်းတွေနဲ့ ဟန်ချက်ညီနေသည်။ လမ်းတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခင်းကျင်းထားပြီး နေရာအနှံ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ယာဉ်တွေက ကမ္ဘာမြေပေါ်က ယာဉ်တွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသည်။ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်နေသလို ခံစားရသည်။
“ဒီနေရာ။”
ဆာရမ်ဒေါ လမ်းပြပေးတဲ့နေရာက ဧရာမ ပွဲတော်ခန်းမကြီးတစ်ခုလို ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ပုံစံက တိတ်တိတ်လေး စကားပြောနေတဲ့ ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေကိုတောင် ပါးစပ်ပိတ်သွားစေသည်။ သူတို့ကတော့ တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေပုံရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မခံစားရပါ။
‘သူတို့သာ အတိုင်းအတာတံခါးတွေကို သုံးပြီး ချက်ချင်း ရောက်အောင် လုပ်နိုင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို တမင် လမ်းလျှောက်ခိုင်းတာလဲ? ကျွန်တော်တို့ကို တဲလာ (Tellers) တွေလို ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ သူတို့က တကယ့်ကို ဆိုးသွမ်းတာပဲ။’
ဒါက ဖြတ်သန်းရမယ့် အခမ်းအနားတစ်ခုနဲ့ ဆင်တူသည်။ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ကျယ်ပြောမှုကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ စွဲထင်သွားအောင် တမင်သက်သက် ပြသခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အစည်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနဲ့ သစ္စာရှိမှုကို သွတ်သွင်းပေးဖို့ ရည်ရွယ်ပုံရသည်။ ဒါက ဆာရမ်ဒေါရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်မထားခဲ့ရင် ကျွန်တော် လုံးဝ သိနိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ။’
စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးကို လျှောက်လာပြီးနောက် တံခါးပေါက်တစ်ခုရှေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်သည်။ အဲဒီကြီးမားတဲ့ တံခါးပေါက်ရှေ့မှာ ကျွန်တော် လက်သီးကို တစ်ချက် ဆုပ်လိုက်ဖြည်လိုက် လုပ်လိုက်သည်။ အထဲမှာတော့ အလုပ်သင် တဲလာ (Tellers) အသစ်တွေ အောင်မြင်သွားတာကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ပွဲတော်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေကတော့ ပွဲကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေပုံရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မဟုတ်ပါ။
‘ဒါပေမဲ့ ငါသွားမှ ဖြစ်မယ်။’
ကျွန်တော် လက်မလျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အတွက် ရပ်တန့်သွားမှာ ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ပါ။
‘သွားကြစို့။’
ပွဲတော်ခန်းမရဲ့ တံခါးပွင့်သွားသည်။
***
ပွဲတော်ခန်းမရဲ့ အတွင်းပိုင်းကတော့ လှပတဲ့ မီးဆိုင်းတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ နှစ်ထပ်ပါရှိတဲ့ ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ခန်းမကြီးဖြစ်သည်။ စားပွဲကြီးပေါ်မှာတော့ အရသာရှိလှတဲ့ အစားအစာအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းထားသည်။ ခန်းမရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်မှာတော့ ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ တူရိယာတွေက သူ့အလိုလို ရွေ့လျားပြီး တိုးညင်းတဲ့ တေးသွားတွေကို တီးခတ်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက ဝန်ထမ်းကတ်ပြားတွေ ရရှိထားတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေက ပွဲရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ နံရံကိုမှီပြီး သူတို့ကို အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေသည်။
‘အရင်ဆုံး ပြောရရင် ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှိတာလား။’
တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေကလွဲရင် ခန်းမထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ ဆာရမ်ဒေါကလည်း သူ့တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ခွင့် အနည်းငယ် ရရှိသွားတဲ့ ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနေကြတာ ဒါမှမဟုတ် ခန်းမထဲမှာ ခင်းကျင်းထားတဲ့ အစားအစာတွေကို စားသောက်နေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ လက်ပိုက်ပြီး နံရံကို မှီထားလိုက်သည်။
“ဟေ့။ မင်း အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ဘယ်နေရာကမှန်းမသိတဲ့ အသံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်သလို ခံစားရလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရှိပါ။
“ဒီအောက်မှာ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ဆန်မုန့်လုံးလေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ နည်းနည်းလေး ကွဲပြားနေသည်။
‘ဦးချိုတွေလား။’
သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ အနီရောင် ဦးချိုနှစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ သူက ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ မတူဘဲ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ပုံစံအချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြသထားတဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း အနည်းငယ် ထက်မြက်ပုံရသည်။
“ဒါနဲ့၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်တာလဲ?”
“ဘာလို့ မင်းက သူတို့လို ပွဲကို မပျော်ရွှင်နေတာလဲ?”
“မလိုပါဘူး။”
ကျွန်တော်က သူနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိတဲ့အတွက် အတိုချုံးသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူကို မနှစ်သက်တဲ့ပုံနဲ့ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဝါး။ မင်းက ပုံစံတစ်ခု ရထားလို့ စော်ကားနေတာလား?”
“ဘာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါထင်တာတော့ ဟုတ်မှာပဲ။ မင်းက ပေါ်လာတာနဲ့ မင်းရဲ့ ပုံစံကို အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက တကယ် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကိုတော့ အထင်မသေးသင့်ဘူး။ ငါ မကြာခင် မင်းနောက်ကို မှီလာလိမ့်မယ်!”
ဦးချိုနဲ့ ကောင်လေးက သူ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ ဘာအတွက် ဒီကို ရောက်လာတာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသည်။ စစ်ကြေညာဖို့ လာတာလား။
‘စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။’
တခြား ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေနဲ့ မတူဘဲ သူက ပြောင်းလဲထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခု ရှိနေတာကို ကြည့်ရင် တဲလာ (Tellers) တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလားအလာ အလွန်ကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဝေးလံတဲ့ အနာဂတ်မှာ သူဟာ ထူးချွန်တဲ့ တဲလာ (Teller) တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
‘သူ့နာမည်ကို မေးထားခဲ့သင့်သလား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက နာမည်တောင် ရထားမှာ မဟုတ်သေးပါဘူး။’
ကျွန်တော်ကသာ ပေါ်လာပြီးချင်းမှာတင် ပုံစံတစ်ခုနဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ရထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့သူပါ။
‘ကောင်းပါပြီ၊ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။’
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးတာက ဒီပွဲတော်ခန်းမရဲ့ တန်ဖိုးပါပဲ။ လောလောဆယ်မှာတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနေကြတဲ့ အလုပ်သင် အသစ်တွေကလွဲရင် တခြားသူ မရှိသေးပေမယ့် မကြာခင်မှာတော့ တကယ့် ပွဲတော်ကြီး စတင်တော့မှာပါ။
‘နောက်ဆုံးတော့လည်း ရောက်လာတာပဲ။’
ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေတဲ့ အခြေအနေကလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။ ပွဲတော်ခန်းမရဲ့ တံခါးတွေ ပွင့်လာပြီး တဲလာ (Tellers) တွေ အလံဖြူသလို စီးဆင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ဟင်။”
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ဝင်လာတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ‘ငါတို့ကတော့ အမိုက်စားတွေပဲ’ လို့ ရေးထားသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ဝင်ရောက်လာပုံနဲ့ မတူဘဲ သူတို့ကတော့ တိုးတိုးလေးပဲ စကားပြောနေကြသည်။
“အရမ်း စိတ်ပူမနေကြပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က ဒီပွဲကို အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေပါ။”
“လာကြပါ။ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ အရင်လိုပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပါ။”
ဆန်မုန့်လုံးလေးတွေက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပွဲကို ပြန်ပြီး ပျော်ပါးနေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ လူသူကင်းဝေးတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကနေ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း အချိန်တန်ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီနေရာကို ဝင်ခွင့်ပြုပွဲလို့ ကြော်ငြာထားပေမယ့် ဒီနေရာရဲ့ တကယ့် အဓိပ္ပာယ်က အဲဒါ မဟုတ်ပါ။
‘ဒါက လုပ်သက်ရင့်သူတွေရဲ့ အကဲဖြတ်ပွဲနဲ့ ပိုတူတယ်။’
ပွဲတော်ခန်းမထဲကို ဝင်လာတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေက ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ အလယ်အလတ် အဆင့် စီမံခန့်ခွဲသူတွေနဲ့ ညီမျှပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့က အခုမှ ရောက်လာတဲ့ တဲလာ (Tellers) အသစ်တွေကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီး သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်မှာ ဘယ်လို ရလဒ်တွေ ထွက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြပါတယ်။ ပြီးတော့မှ သူတို့ ရွေးချယ်ကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ အခန်းတွေနဲ့ ဌာနတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကိုပေါ့။
‘ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကို ထောက်ပံ့ထားတဲ့ တိုင်ကြီး ရှစ်တိုင် ရှိတယ်။’
အထင်ရှားဆုံး နေရာကတော့ သရုပ်ပြခန်း (Demonstration Room) ပါပဲ။ သရုပ်ပြခန်းရဲ့ အဓိက တာဝန်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စာကြည့်တိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဝိညာဉ်တွေကို ပုံပြင်တွေ ပြသပေးဖို့ပါ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်တွေဆီကနေ အမှတ်တွေ ရယူကြပါတယ်။ အောက်ကမ္ဘာက လူတွေ သိထားတဲ့ တဲလာ (Teller) ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က သရုပ်ပြခန်းကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ သရုပ်ပြခန်းက ဩဇာအာဏာ အလွန်ကြီးမားပြီး အခုမှ မွေးဖွားလာတဲ့ တဲလာ (Tellers) အသစ်တွေကလည်း အဲဒီနေရာအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားကြသည်။
‘ဒါပေမဲ့ တခြား အခန်းတွေကလည်း ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။’
တခြား အခန်းတွေကလည်း အရည်အချင်းရှိသူတွေကို အသည်းအသန် လိုချင်နေကြတာပါ။ သရုပ်ပြခန်းက တဲလာ (Tellers) တွေကို သတင်းအချက်အလက်နဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ထောက်ပံ့ပေးပြီး နောက်ကွယ်ကနေ ကူညီပေးတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးခန်း (Support Room)။ ကုမ္ပဏီအတွင်းမှာ အလုပ်သင် လေ့ကျင့်ရေး၊ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ တခြား လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးခန်း (Management Room)။ ကုမ္ပဏီပြင်ပက ကျူးကျော်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အစောင့်တပ်ခန်း (Guardian Room)။ အတွင်းပိုင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာတွေကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ဖြေရှင်းပေးတဲ့ စစ်ဆေးရေးခန်း (Inspection Room)။ ပုံပြင်တွေကနေ ရရှိတဲ့ အမှတ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ ဘဏ္ဍာရေးခန်း (Finance Room)။ ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင် သိမ်းဆည်းတဲ့ စာရင်းကိုင်ခန်း (Accounting Room)။ ပြီးတော့ ဒီအခန်းအားလုံးကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ဗဟိုခန်း (Central Room)။
ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ဒီလို ဗဟိုတစ်ခုနဲ့ အခန်းခုနစ်ခန်းဆိုတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ လည်ပတ်နေတာပါ။ အဲဒီထဲမှာ ဗဟိုခန်းက အဆင့်အမြင့်ဆုံး အရာရှိတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် သာမန် တဲလာ (Tellers) တွေ မသွားနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါကို ထည့်တွက်ရင် ရွေးချယ်စရာ ခုနစ်ခု ကျန်ပါသေးတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခန်းတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ ဌာနခွဲတွေ ရှိတာကို ထည့်တွက်ရင် ရွေးချယ်စရာတွေက အများကြီး ပိုရှိပါသေးတယ်။
‘သူတို့က ဒီအသုတ်ထဲက အသုံးဝင်မယ့်သူတွေကို ရွေးထုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဌာနကို ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။’
ဒီနေရာက သူတို့ရဲ့ အခန်းနဲ့ ဌာနအတွက် အရည်အချင်းရှိသူတွေကို စုဆောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စစ်မြေပြင်တစ်ခုပါ။
‘ဒါပေမဲ့ တခြားဌာနကို ချက်ချင်း သွားချင်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။’
ဒါပေမဲ့ သရုပ်ပြခန်းမှာပဲ ဆက်နေချင်တဲ့ ကျွန်တော့်လိုသူအတွက်တော့ ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ ရှိပါတယ်။
“ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ ကြားလိုက်လား? ပေါ်လာပြီးချင်းမှာတင် သူ့ရဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တဲ့ တဲလာ (Teller) အသစ်တစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။”
“ဘာ။ တကယ်လား။”
“သတင်းက ပျံ့နေတာ ကြာပြီ။”
ကျွန်တော် နောက်ကနေ ခိုးနားထောင်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော်ကပဲ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ လွတ်အောင် ရှောင်နေခဲ့တာပါ။ သူတို့သာ ကျွန်တော့်အကြောင်း သိသွားရင် ကျွန်တော့်ဆီကို အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ရောက်လာကြမှာ သေချာပါတယ်။ တခြားအခန်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သရုပ်ပြခန်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို သူတို့ရဲ့ ဌာနဆီ ခေါ်သွားဖို့အတွက်ပဲ အလုအယက် လုပ်ကြမှာပါ။ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ယောင်နေမိသည်။
‘ကျွန်တော်က ဒီလိုနေရာမျိုးကို မကြိုက်ပေမယ့် မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။’
ဘာထက်မဆို ဒီနေရာကနေ ကျွန်တော် ရယူစရာ တစ်ခုခု ရှိနေပါတယ်။
‘ဒီနေရာကတော့… ရွှေတွင်းပဲ။’
ကျွန်တော် အလုပ်သင်တွေကို လာစုဆောင်းတဲ့ တဲလာ (Tellers) တွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သူတို့ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေကို ကြည့်လိုက်တာပါ။ အဲဒါတွေက သာမန် စာအုပ်တွေ မဟုတ်ပါ။ သူတို့က ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တဲ့ စာအုပ်တွေဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေ မသိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဝေးရာ ရတနာသိုက်တွေပါ။
‘သတင်းအချက်အလက်က အကောင်းဆုံး လက်နက်ပဲ။’
ကျွန်တော် တိတ်တိတ်ကလေး ပုန်းနေပြီး သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေကို စုဆောင်းလိုက်သည်။ စာအုပ်အဖုံးတွေက ငွေရောင်တွေချည်း ဖြစ်ပြီး တချို့စာအုပ်တွေမှာတော့ ငွေရောင်နဲ့ ရောယှက်နေတဲ့ ရွှေရောင် အဖျားလေးတွေ ပါရှိသည်။ တဲလာ (Teller) တစ်ယောက်သာ အဲဒီလို စာအုပ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားရင် သူတို့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက် အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်။
‘ကောင်းပြီ၊ ဒီနေရာမှာ အချိန်အကြာကြီး နေရင်တော့ ကျွန်တော် အမိခံရလိမ့်မယ်။’
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် အများကြီး ရအောင် ယူထားတာက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။
ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ တွေးပြီး စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။