စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ဆုံးပြီး မစ်ရှင်အောင်မြင်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာပြန်ကြည့်နိုင်ခဲ့တယ်။
‘ဓားသခင်လို့ အခေါ်မခံရခင်တုန်းက သူမ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပေမဲ့ ဒါကတော့ နည်းနည်းလွန်နေပြီ။’
အစကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲလို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်သိတဲ့ ဓားသခင်ဆိုတာ လူတိုင်းလေးစားရတဲ့၊ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ သူမက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာမို့လို့ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေတောင် ရှိခဲ့သေးတယ်။
‘သူမက ဒီလိုအိုဟောင်းပြီး ကျဉ်းကျပ်တဲ့ ဂိုရှီဝမ် မှာနေ၊ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေကို မှုတ်စားနေရတာလား။’
ဒီအခြေအနေကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းပြီး သနားစရာကောင်းလွန်းနေပြီ။ သူမခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ စုဆောင်းသူဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိအပိုင်းကိုပဲ စစ်ဆေးလိုက်တယ်။
နာမည်- ကန်းဟယ်ရင် ဂုဏ်သတ္တိများ- [ဂိုယောခေတ်၏ ဓားသခင်]၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း ပြာလဲ့ကောင်းကင်ဓားလမ်းစဉ်
‘ဝါး… ဒါတော့ ရူးခါသွားပြီ။’
သူမရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို စစ်ဆေးလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားရတော့တယ်။ သူမရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူမဟာ ဓားသခင်အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီလောက်ထိ ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
‘သူမမှာ ဇာတ်လိုက်အဆင့် ဂုဏ်သတ္တိ သုံးခုရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲက တစ်ခုက ချောဂျွန်ဂယောင်း ရဲ့ [ဇာတ်လမ်း] တောင် ဖြစ်နေသေးတယ်။’
စုဆောင်းသူတွေဟာ မျိုးဆက်စနစ် (Genesis System) ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို နိုးထစေတဲ့အခါ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ရရှိကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီဂုဏ်သတ္တိ အမျိုးမျိုးကို အဆင့်အလိုက် ခွဲခြားထားပြီး ရောယှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာတော့ သူတို့ကို အမျိုးအစားကြီး လေးမျိုးနဲ့ ခွဲခြားထားတယ်။ ဇာတ်လိုက်အဆင့်၊ အဓိကဇာတ်ကောင်အဆင့်၊ ဇာတ်ပို့အဆင့်နဲ့ ဇာတ်ရံအဆင့်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ဝိညာဉ်တွေအတွက်၊ အောက်ကမ္ဘာက လူသားတွေအတွက်ပေါ့။ တစ်နည်းအားဖြင့် စုဆောင်းသူတွေအတွက်ဆိုရင် ဒါဟာ ပြောပြသူတွေ (တယ်လာs) ပြသတဲ့ [ဇာတ်လမ်း] တွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းတိုင်းမှာလိုပဲ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေ၊ ဇာတ်ပို့တွေနဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေ ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ အကောင်းဆုံးကတော့ ဇာတ်လိုက်အဆင့် ဂုဏ်သတ္တိတွေပါပဲ။
‘သူမမှာ ဇာတ်လိုက်အဆင့် ဂုဏ်သတ္တိ သုံးခုရှိတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲက နှစ်ခုက မနိုးထသေးဘူး။ သူမ အရင်ဆုံး နိုးထခဲ့တာက ဒါပဲ။’
ပိုပြီးထူးခြားတာကတော့ မနိုးထသေးတဲ့ တခြားဂုဏ်သတ္တိတွေကလည်း နာမည်တွေကိုကြည့်ရင် ဓားနဲ့ပဲ ပတ်သက်နေတာပါ။ အကယ်၍သာ အဲဒီသုံးခုလုံးသာ ပွင့်လာခဲ့ရင် သူတို့ဟာ ပေါင်းစပ်အာနိသင်ကို ဖန်တီးပေးပြီး အံ့မခန်းတဲ့ ရလဒ်တွေကို ထွက်ပေါ်လာစေမှာပါ။ သူမမှာ ဒီလိုဂုဏ်သတ္တိတွေ ရှိနေလို့သာ သူမ ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပိုသန်မာလာပြီး အောင်မြင်ခဲ့တာပေါ့။
‘အဲဒါက အနာဂတ် ဓားသခင်လား။ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။’
သူမမှာ ဒီလိုဂုဏ်သတ္တိတွေရှိနေတာကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ နေထိုင်နေတာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါ။ သူမသာ ချောဂျွန်ဂယောင်း ရဲ့ [ဇာတ်လမ်း] ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ကြီးမားတဲ့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုခုမှာ လျှောက်ထားလိုက်ရင် သူတို့အားလုံး သူမကို ခေါ်ဖို့ တန်းစီနေကြမှာပါ။
‘တွေးကြည့်တော့လည်း တကယ်ထူးဆန်းတယ်။ ဘာလို့ သူမမှာ ဒီလောက်စွမ်းရည်တွေရှိနေပါလျက်နဲ့ ဒီလိုမျိုး နေထိုင်နေရတာလဲ။’
ကျွန်တော် ကန်းဟယ်ရင် ကို မျက်နှာသေနဲ့ ကြည့်နေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲ ဝင်လာတယ်။
‘ဖြစ်နိုင်တာကတော့…’
မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးလို့ တွေးမိပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိထားပြီး သူမကို ခေါ်လိုက်တယ်။
“ဟယ်ရင်။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့! တယ်လာ!”
သူမက မင်းသားတစ်ပါး ရွေးချယ်ခံရတဲ့ မင်းသမီးလေးလိုမျိုး လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ထားပြီး ကျွန်တော့်စကားကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေတယ်။ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ကျွန်တော် မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းမရတော့ဘဲ လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော့်ကို ကန်းယူဟွန်း လို့ပဲ သက်သောင့်သက်သာ ခေါ်ပါ။ ပြီးတော့ စာချုပ်ချုပ်တဲ့အချိန်မှာပဲ သိလိုက်ရတာပါ၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား။”
“ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိလားဟင်?”
သူမ မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တယ်။
“ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိက အရမ်းဆိုးနေလို့လားဟင်?”
“ဘာလဲ?”
သူမ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ သူမကို မျက်လုံးနဲ့ပဲ အဖြေတောင်းလိုက်တဲ့အခါ သူမက တိုးတိုးလေးနဲ့ ရေရွတ်တယ်။
“အော်၊ အခြေခံပညာရေးမှာတုန်းက ဒီဂုဏ်သတ္တိအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောရဘူးလို့ သင်ထားရလို့ပါ။”
“ကျွန်တော်တို့မှာ စာချုပ်ရှိနေတာမို့ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမ အားရှိသွားပုံရပြီး ကန်းဟယ်ရင် က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလာတယ်။
“ဂုဏ်သတ္တိနာမည်က ဂိုယောခေတ်၏ ဓားသခင် တဲ့။ ဘယ်သူကြည့်ကြည့် အရမ်းရယ်ရတဲ့ နာမည်ကြီးလေ။”
“…”
ကျွန်တော် ခဏလောက် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ သူမ ဒါကို တကယ်ပဲ ပြောနေတာလား။ တခြားသူတွေဆိုရင် ရူးမတတ် လိုချင်ကြတဲ့ ဇာတ်လိုက်အဆင့် ဂုဏ်သတ္တိကို သူမကတော့ နောက်ပြောင်သလိုမျိုး သဘောထားနေတာလား။ ကျွန်တော့်မျက်နှာက အံ့ဩနေပုံရလို့ သူမက အမြန်ပဲ ရှင်းပြချက် ထပ်ဖြည့်တယ်။
“တ၊ တကယ်ပါ! ကြည့်လေ။ ဂိုယောဆိုတဲ့ ရှေးခေတ်နိုင်ငံရဲ့ နာမည်နဲ့ ဓားသခင်ဆိုတဲ့ ဖန်တီးမှုလောကရဲ့ နာမည်က တွဲနေတာလေ။ ဘယ်သူက ဒါကို ထူးဆန်းတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိလို့ မထင်ဘဲနေမလဲ။ နောက်ပြောင်သလိုပဲလေ။ ဟာသတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက…”
ကျွန်တော် တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စကားကို ရပ်လိုက်တယ်။ သေချာတဲ့ တစ်ချက်ကတော့ ကန်းဟယ်ရင် ဟာ သူမရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိက ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်တယ်ဆိုတာကို တကယ်ကို မသိတာပါ။
“ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရသေးဘူးလား။”
“မပြောရသေးပါဘူး။ တကယ်တော့ ဘယ်သူမှလည်း မမေးကြပါဘူး။ စုဆောင်းသူတွေအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိအချက်အလက်တွေကို မပြောပြချင်ရင် ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့ ဥပဒေရှိတယ်လေ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။
“တကယ်တော့ ပြောပြချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှက်စရာကြီးလေ။ ဂိုယောခေတ်၏ ဓားသခင် တဲ့။ ဘယ်သူကများ ဒီလိုဟာမျိုးကို ယုံမှာလဲ။”
“…”
အာ… အခြေအနေကို ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဒီလို ဂုဏ်သတ္တိမျိုးနဲ့ ဘာလို့ ဒီအခန်းထဲမှာ နေနေရတာလဲဆိုတာကို။ ဘာလို့ သူမက ကျွန်တော်သိခဲ့တဲ့ အတိတ်ကသူမနဲ့ ကွဲပြားနေရတာလဲဆိုတာကို။
‘မသိခြင်းဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။’
ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ တောက်ပနေတဲ့ စိန်ဟာ လှပတဲ့ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးသာ ဖြစ်နေမှာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ပြောမပြပေးမချင်း အဲဒီအရာရဲ့ တန်ဖိုးကို သိဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ကန်းဟယ်ရင် ပြသနေတာကလည်း အဲဒီသဘောတရားပါပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဓားသခင်က ဒီလိုမျိုး နေထိုင်နေခဲ့ရတာပေါ့။
သေချာတာကတော့ ဒီအခြေအနေအတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိကို မသိဘူးလား? မသိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် ဒါကို ရယူနိုင်ခဲ့တာလေ။
သူမက ကျွန်တော်နဲ့ မတူတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်နေပုံရလို့ ကန်းဟယ်ရင် က သတိကြီးကြီးနဲ့ မေးလာတယ်။
“ဟိုလေ။ စိတ်ပျက်သွားတာလားဟင်? ကျွန်မ ဂုဏ်သတ္တိက ထူးဆန်းနေလို့လား? မ၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ စာချုပ်ကို ဖျက်မပစ်ပါနဲ့နော်! တကယ်လို့ စာချုပ်သာ ပျက်သွားရင် ဒီ ဂိုရှီဝမ် ကနေပါ အနှင်ခံရလိမ့်မယ်…”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တခြားတစ်ခုကို တွေးနေမိလို့ပါ။ စိတ်မပျက်ပါဘူး။ ကောင်းရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။”
“တ၊ တကယ်နော်?”
“ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပါ။”
စိုးရိမ်နေတဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူမက သူမရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သိပ်မသိသေးတဲ့အတွက် သူမရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုက အရမ်းနည်းနေတယ်။ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေနေရတဲ့သူတိုင်းကတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကြမှာပါ။
‘ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမစ်ရှင်ကိုတော့ ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ စာချုပ်ချုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လောက်မြန်မြန်၊ ဘယ်လောက်နှေးနှေး အရေးမကြီးပါဘူး။’
ကျွန်တော် ဝန်ထမ်းအဆင့်ကို တိုးမြှင့်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လည်း ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့တင် ပြီးသွားလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။ ပြောရရင် ဒါဟာ အစပျိုးခြင်းပဲ ရှိသေးတယ်လို့ တွေးမိတယ်။ အဲဒါကို သက်သေပြသလိုမျိုးပဲ။
တင်း!
စနစ်ဝင်းဒိုးကနေတစ်ဆင့် နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။
[မစ်ရှင် - ဝင်ခွင့်အခမ်းအနား] သင်ဟာ ပြောပြသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကောင်းတစ်ခုကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေနဲ့ သင်ဟာ ပြောပြသူတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို အခုအချိန်ကစပြီး ထမ်းဆောင်ရတော့မှာပါ။ သင့်အတွက် ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားကို မကြာခင်မှာ ကျင်းပပြုလုပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းအရာ - ဝင်ခွင့်အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ပေးပါ။ (ဤမစ်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ခွင့်မရှိပါ။) အောင်မြင်မှု - သင့်လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် မူတည်၍ ဆုလာဘ်များ ကွဲပြားပါမည်။ [အခုပဲ ထွက်ခွာသွားမှာလား?] [ဟုတ်/မဟုတ်] [မှတ်ချက် - သင် ဘာမှမလုပ်ဆောင်ပါက ၅ မိနစ်အတွင်း အလိုအလျောက် ရွှေ့ပြောင်းသွားပါလိမ့်မည်။]
‘လာပြီပေါ့။’
မစ်ရှင်စတာနဲ့ ချက်ချင်း အကွက်ထဲကို ပစ်ချလိုက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ရုံးချုပ်ကို ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာပါ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီအချိန်က အဲဒီအချိန်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။
‘အချိန်ကလည်း ကိုက်လိုက်တာ။’
ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။
“ဟယ်ရင်။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့! တယ်လာ ကန်းယူဟွန်း။”
“ကျွန်တော် ခဏလောက် အပြင်သွားရလိမ့်မယ်။”
“ဗျာ! အခုချက်ချင်းလား? ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း သွားမှဖြစ်မှာမို့ပါ။”
ကျွန်တော် ခဏလောက် တွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါနဲ့ မသွားခင် မင်းအတွက် အကြံပေးစရာလေး နည်းနည်းရှိတယ်။ ဟယ်ရင်၊ မင်း ဘာလက်နက်ကို သုံးနေတာလဲ။”
“ကျွန်မလား၊ ကျွန်မက ဒိုင်းကို သုံးနေတာပါ။”
သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အခန်းထောင့်မှာ ထောင်ထားတဲ့ ဒိုင်းတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြတယ်။ အခန်းက ရှုပ်ပွပြီး စနစ်တကျမရှိတာကြောင့် ဒါကို အမှိုက်ပုံတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာ။ အဲဒါက ပေးထားတဲ့ လက်နက်ကိရိယာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
“ဒါကို လက်နက်နဲ့ လဲလိုက်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမှာ တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ မရှိပေမဲ့ တစ်မျိုးထူးဆန်းတာက ကျွန်မက အရမ်းသန်မာနေတာလေ။ ဒါကြောင့် ဒိုင်းကိုကိုင်ပြီး ရှေ့တန်းမှာ ရပ်နေတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတာပါ။”
“မင်း ပထမဆုံး စုဆောင်းသူ (Collector) အဖြစ် နိုးထလာတုန်းက အခြေခံပညာရေးနဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ရခဲ့မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား? တိုက်ခိုက်ရေး အတန်းတွေ တက်တုန်းက ဒိုင်းကို ကိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“အော်၊ အဲဒီတုန်းကတော့ လှံကို ကိုင်ခဲ့တာပါ။ အကွာအဝေးလည်း ရပြီး တည်ငြိမ်တာကြောင့် နည်းပြတွေက လှံကိုပဲ အကြံပေးကြတာလေ။”
သူမက ဓားတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်နေခဲ့တာပဲ။ တကယ်တော့ လူတွေက ဓားကိုပဲ အရာရာအတွက် အကောင်းဆုံးလို့ ပြောနေကြပေမဲ့ အဲဒါက မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆပါ။ ဓားကသာ အကောင်းဆုံးဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဓားကလွဲလို့ တခြားလက်နက်တွေ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးပေါ့။ ဘာလို့များ ပုဆိန်၊ လှံ၊ လေးတွေ ရှိနေဦးမှာလဲ။ အဲဒီလို ပြောနေတာတွေကတော့ ဗဟုသုတနည်းတဲ့သူတွေရဲ့ စကားတွေပါပဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်။ သူမ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီမို့ ဘာအကြံပေးရမလဲဆိုတာလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားတယ်။
“ဟယ်ရင်၊ သေချာနားထောင်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီဒိုင်းကို အခြေခံလက်နက်အဖြစ် ပေးထားတဲ့ ဓားနဲ့ ချက်ချင်း လဲလိုက်ပါ။ လဲဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်မလား။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
“ဓားနဲ့ပဲ သေချာပေါက် လဲလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဂိတ်တံခါးထဲ မဝင်ရရင်တောင်မှ နေရာကျယ်ကျယ်မှာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို လုပ်ထားပါ။”
“ဗျာ? အဲလောက်နဲ့ လုံလောက်ပြီလားဟင်။”
“လုံလောက်ပါတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သိလာပါလိမ့်မယ်။ မင်းမှာရှိတဲ့ [ဂိုယောခေတ်၏ ဓားသခင်] ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိက ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
ကျွန်တော် ပိုပြီး ရှင်းပြချင်ပေမဲ့ အချိန်က မရှိတော့ဘူး။
“ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လေ့ကျင့်ထားလိုက်ပါ။”
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူမကို အလေးအနက် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး [ဟုတ်] ခလုတ်ကို ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး တခြားနေရာတစ်ခုမှာ ရောက်နေတော့တယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အာကာသရဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တာရာတွေ၊ နက်ဗျူလာတွေနဲ့ စီးဆင်းနေတဲ့ နဂါးငွေ့တန်းတွေ။ ကျွန်တော် ရောက်ရှိသွားတဲ့နေရာက အာကာသထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ရထားဘူတာရုံတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အရင်ရောက်နှင့်နေတဲ့ ပြောပြသူ (တယ်လာ) တွေ စုဝေးနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့တွေက ယုန်ကလေးတွေလိုမျိုး အုပ်စုလိုက် စုနေကြတယ်။
“အားလုံး ရောက်ကြပြီလား။”
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ သမင်ဦးခေါင်းနဲ့ ပြောပြသူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ သူက ပရိသတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေသလိုပဲ။
‘ဒါက သဘာဝပဲလား။’
ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က တခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က ပုံစံမကျသေးတဲ့ မွေးကင်းစကလေးတွေလိုပဲ ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ လူပုံစံအတိုင်း ဖြစ်နေတာကြောင့် အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော် သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ဆီမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေပြီး အဲဒါက ငွေရောင် ဖြစ်နေတယ်။
“အင်း။ အားလုံး ရောက်နေကြပြီပဲ။”
ဘန်း!
သူ ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ ရထားဟွန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေက အဲဒီဘက်ကို ရောက်သွားကြတယ်။ ဝေးလံတဲ့ အာကာသထဲကနေ အလင်းတန်းတစ်ခုက မြန်ဆန်စွာနဲ့ နီးကပ်လာတယ်။ အဲဒါက ရထားမှန်း သိဖို့ အချိန်သိပ်မလိုလိုက်ဘူး။
‘အာကာသရထား။’
ဒါက ဒီရောယှက်ကမ္ဘာထဲက နေရာအသီးသီးကို ခရီးသွားဖို့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ရထား ဖြစ်တယ်။ စက်မှုတော်လှန်ရေးခေတ်က ရထားနဲ့ တူနေပေမဲ့ ဒါကို သာမန်ရထားလို့တော့ လုံးဝ သဘောထားလို့ မရဘူး။
ကျွန်တော်အပါအဝင် ပြောပြသူတွေအားလုံး ရထားရပ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း တက်လိုက်ပြီး လွတ်နေတဲ့ ခုံတစ်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတုန်း ရထားက ဟွန်းသံအကျယ်ကြီးနဲ့အတူ ပြန်လည် စတင်ထွက်ခွာသွားတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဘူတာရုံက ဝေးကွာသွားပြီး အာကာသရဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ပြတင်းပေါက်မှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတယ်။
‘SKY ကော်ပိုရေးရှင်း။’
အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ကတော့ ဒီရထားရဲ့ ဦးတည်ရာဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။ ရောယှက်ကမ္ဘာထဲက ပြောပြသူ အဖွဲ့အစည်းကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ SKY ကော်ပိုရေးရှင်း။ ဒါက လူကြိုက်အများဆုံး အဖွဲ့အစည်းလို့ နာမည်ကြီးတာကြောင့် ယခင်ဘဝတုန်းက အကြောင်းစုံ ကြားဖူးခဲ့တယ်။ စာရင်းကိုင်ဌာနမှာတောင် သိကျွမ်းတဲ့သူ အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ထိတောင်မှ ရုံးချုပ်ကိုတော့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးခဲ့ဘူး။ အဲဒါက စာရင်းကိုင်ဌာန ဝန်ထမ်းတွေပဲ သွားခွင့်ရှိတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လို့ပါ။
‘ဘယ်လိုနေရာမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။’
ဒီနေ့မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက အလွန်များပြားလှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေကတော့ ရှိနေဆဲပဲ။
ဝိုး!
ကျွန်တော့်ရှေ့က လူတွေဆီကနေ အံ့ဩတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်နေတာကြောင့် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။
‘ရောက်ပြီ။’
SKY ကော်ပိုရေးရှင်း
အာကာသရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ဆီကနေ ဧရာမအဖွဲ့အစည်းကြီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလာတော့တယ်။