“အူး... ဖူး...”
ကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။
‘ကပ်သီလေးပဲ။’
မစ်ရှင်မအောင်မြင်ခင် အချိန်အထိ ၃ စက္ကန့်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နာရီကမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ရတဲ့ ငါ၊ အခုတစ်ခါမှာတော့ သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။
မဟုတ်သေးဘူး၊ မစ်ရှင်ရှုံးနိမ့်ရင် ရှိသမျှအရာအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားမယ်လို့ ဆိုထားတာဆိုတော့ သေတာထက်တောင် ပိုဆိုးဦးမလား။
‘ဒါပေမဲ့လည်းလေ။’
ရလဒ်ကတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းပါတယ်။
ငါ့ရှေ့မှာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရပ်နေတဲ့ ကောက်ခံသူကို ကြည့်ရင်း အဲဒီလို တွေးမိလိုက်တယ်။
မစ်ရှင်မပြီးဆုံးခင် ၅ မိနစ်အလိုက အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိတယ်။
***
“မိနစ် ၂၅ ကျော်အောင် ရှာနေတာတောင် စိတ်ချရတဲ့လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးဘူး။”
စာအုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ပထမဆုံး နိုးထလိုက်တုန်းက ငါ့မှာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလိုမျိုး ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆို ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အချက်ကြီးတစ်ချက်ကိုတော့ ငါ လျစ်လျူရှုမိခဲ့တယ်။
‘စွမ်းရည်ရှိရုံနဲ့တင် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက အလိုလို ပေါ်လာမှာမှ မဟုတ်တာ။’
ဆိုးလ် ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွေကို အမြန်နှုန်း အပြည့်နဲ့ ပြေးလွှားပြီး စာချုပ်မချုပ်ရသေးတဲ့ ကောက်ခံသူတွေကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးရဲ့ စာအုပ်တွေက မှေးမှိန်နေကြပြီး အကောင်းဆုံးဆိုတာကလည်း ငွေရောင်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတယ်။
‘ငွေရောင်က အမြင့်ဆုံးပဲလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်စာအုပ်ပိုင်ရှင်ကတော့ စာချုပ်ချုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။’
ရွှေရောင်ရှိတယ်ဆိုတာ သိနေတော့ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။ နောက်တစ်ခါ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခါမှာ ရွှေရောင်ကို တကယ်တွေ့နိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးနေတာကို မြင်နေရပေမဲ့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးဖို့ စိတ်မကူးနိုင်ခဲ့ဘူး။
‘ဘာထက်မဆို အဓိကကတော့ ဒီ ပံ့ပိုးပေးသူတွေဆီကနေတစ်ဆင့် သွားလာရတဲ့ cooldown (အအေးခံချိန်) ရှိနေတာပဲ။’
တစ်ခါသွားပြီးရင် နောက်တစ်ခါ သွားဖို့ တစ်မိနစ်လောက် စောင့်ရတယ်။ ဒါသာမရှိရင် အားလုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စစ်ဆေးပြီးပြီ။
‘ဒီအတိုင်းပဲ... အလျှော့ပေးလိုက်ရမလား။’
ငွေရောင်စာအုပ်တိုင်းက တူညီတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တချို့စာအုပ်တွေက အလင်းရောင်မှိန်မှိန်ပဲ ထွက်ပေမဲ့ တချို့ကတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင် ထွက်တယ်။ သေချာတာကတော့ ငွေရောင်စာအုပ်တွေထဲမှာမှ ပြင်းထန်တဲ့အလင်းရောင်ရှိတဲ့ သူတွေလည်း ရှိနေတာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အတော်လေး များတယ်။
ငါ မှတ်သားထားတဲ့ လူတချို့ကို သတိရလိုက်တယ်။
‘ကျန်နေတဲ့အချိန်တွေကို ရွှေရောင်စာအုပ်ရှာဖို့ပဲ သုံးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေရောင်စာအုပ်ပိုင်ရှင်တွေထဲကပဲ ရွေးလိုက်မလား။’
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် အလျှော့ပေးလိုက်တာက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေမဲ့ ငါကတော့ အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူးလို့ တွေးမိတယ်။ ငွေရောင်က ထိပ်ဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းထဲမှာ ပါကောင်းပါနိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ မလုံလောက်သလို ခံစားရတယ်။ ပြောပြသူ (teller) တစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံး စာချုပ်ချုပ်ရမယ့်သူက ဘာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် ပြောပြသူ မဖြစ်ခင်ကတည်းက သိထားတဲ့အချက် မဟုတ်လား။
‘စဉ်းစား။ မင်းရဲ့ အတိတ်က အသိပညာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် အသုံးချရမယ်။’
ငါ့မှာ အရင်ဘဝက အမှတ်တရတွေ ရှိတယ်။ ကောက်ခံသူတွေထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကောက်ခံသူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ အကုန်သိတယ်။
‘မှတ်မိအောင်လုပ်။ အခုအချိန်ထိ နာမည်မကြီးသေးတဲ့ ကောက်ခံသူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။’
ကောက်ခံသူတွေရဲ့ နာမည်ပြောင်တွေက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ရေပွက်တွေလို ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီအချိန်ကာလက ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင် ၅ နှစ်အလို ဖြစ်တယ်။ နာမည်ကြီး ကောက်ခံသူ အများစုကတော့ လှုပ်ရှားမှုတွေ စတင်နေကြပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ပြောပြသူတွေ ရှိနေကြပြီ။
‘ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတာတော့ ရှိပေမဲ့ အချိန်က မကိုက်ဘူး။’
အသစ်စက်စက် လူသစ်တွေအကြောင်း စဉ်းစားမိပေမဲ့ သူတို့က အချိန်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ သူတို့က ကောက်ခံသူတွေအဖြစ်တောင် မနိုးထသေးဘူး။ အခု ဒီမစ်ရှင်ကို အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် ကောက်ခံသူအဖြစ် နိုးထပြီးသားသူကိုပဲ ရှာရမယ်။ ဒါက အတော်လေး ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ။
‘အခု ၅ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။’
၅ မိနစ်ဆိုတာ တကယ်ကို နည်းတဲ့အချိန်ပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် ပြေးလွှားနိုင်ပါစေ၊ ကျန်တဲ့အချိန်အတွင်းမှာ သင့်တော်တဲ့ စာချုပ်ချုပ်မယ့်သူကို ရှာတွေ့မယ်လို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မလဲ။ ရွှံ့နွံထဲမှာ မြုပ်နေတဲ့ ပုလဲလုံးတစ်လုံး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ အဲဒါကို ရှာတွေ့ဖို့က တစ်ခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
ငါ အခြေအနေတွေကို စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဒီအချိန်ကာလက ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင် ၅ နှစ်အလို။ ပြီးတော့ ငါ့အတွက် လိုအပ်တာက ကောက်ခံသူအဖြစ် နိုးထပြီးသားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ မသိသေးတဲ့သူ။ ဒါဆို အချိန်ကာလနဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျဉ်းလိုက်ရင်ရော။
‘ခြောက်လအတွင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုတွေ စတင်မယ့် ကောက်ခံသူတွေကို ရွေးရမယ်။’
ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ဖျက်ထုတ်လိုက်ပြီး ရွေးချယ်နိုင်မယ့် နယ်ပယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေတယ်။ စစ်ထုတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျန်နေတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းက သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။
‘ဘန်ဆန်းရှိ။ မီးလျှံသူရဲကောင်း ကွမ်အင်ဘွမ်။ ဓားဘုရင်မ ကန်ဟယ်ရင်။’
အရင်တုန်းကတော့ လူတွေက ဒီသုံးယောက်ကို အံ့ဖွယ်တြိဂံလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ဟျွန်းဆောင်ဂယဲ နဲ့ ပေါင်းစည်းဖို့ ၉၉ ရက်အကြာမှာ ကပ်ဘေးပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကောက်ခံသူ အမျိုးမျိုး ပေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ထူးချွန်သူတွေ ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူး။ နှစ်အတော်ကြာအောင် ကောက်ခံသူ သာမန်တွေထဲကမှ တစ်နှစ်ကို ပုလဲတစ်လုံးလောက်ပဲ ထွက်လာတယ်။ အံ့ဖွယ်တြိဂံဆိုတာကတော့ အရည်အချင်းရှိသူ ရှားပါးနေတဲ့အချိန်မှာ မိုးခေါင်ရေရှားတုန်း မိုးရေစက်ကျလာသလိုမျိုး ပေါ်လာတဲ့ သူသုံးယောက်ပဲ။ သူတို့ကို တြိဂံလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ သူတို့အချင်းချင်းက နီးစပ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကာလနဲ့ နိုးထတဲ့ကာလတွေက ဆင်တူနေလို့သာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း သတ်မှတ်ခံထားရတာ။
အခု ငါ အမှတ်သားထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက ဒီသုံးယောက်ပဲ။
‘ဘန်ဆန်းရှိ ကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ပညာတွေကို သုံးတဲ့ ထူးဆန်းသူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဘန်ဆန်းရှိ ဆိုတဲ့ နာမည်ကတောင် အတုအယောင်ပဲ။’
သူက မျက်နှာမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး ကျား/မ ခွဲခြားလို့မရအောင် ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ အဲဒီတော့ ဘန်ဆန်းရှိ ကိုတော့ ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်နဲ့ အတုအယောင် နာမည်နဲ့တောင် သူ့ကို ငါ မရှာနိုင်ဘူး။ အချိန်သာ လုံလောက်ရင်တော့ ဘန်ဆန်းရှိ ကို လိုက်ရှာမိမှာပေမဲ့ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာကြောင့် ဘာမှ လုပ်မရဘူး။
‘နောက်တစ်ယောက်က မီးလျှံသူရဲကောင်း ကွမ်အင်ဘွမ်။ သူက အမေရိကန်နိုင်ငံသားဆိုတော့ ဒီအချိန်မှာ ကိုရီးယားမှာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။’
သူက နောက်ခြောက်လလောက်မှ အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားမှု စတင်တာ။ အဲဒီအချိန်ကမှ သူက အမေရိကန်ကနေ ကိုရီးယားကို ပြောင်းလာတာ။ သူ အမေရိကန်က လာတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ငါသိတာ၊ ဘယ်မြို့မှာ နေလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့တော့ သူ့ကို ရွေးလို့မရဘူး။
‘ဒါဆိုရင် မလွှဲမရှောင်သာ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။’
ဓားဘုရင်မ ကန်ဟယ်ရင်။
တကယ်တော့ အပေါ်က နှစ်ယောက်ရဲ့ နေရာကို သိနေရင်တောင် ငါက ဓားဘုရင်မကိုပဲ ရွေးမှာပါ။ သူတို့ကို အံ့ဖွယ်တြိဂံလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာလည်း အဆင့်အတန်းဆိုတာ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ထဲက အကောင်းဆုံးကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် ဓားဘုရင်မက အားလုံးထက် သာလွန်တယ်။ အချိန်ကာလကလည်း မဆိုးဘူး။ ဓားဘုရင်မက နောက်ခြောက်လလောက်မှ အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားမှု စတင်တာ။ ပိုပြီးတော့တောင် ဓားဘုရင်မက အစောပိုင်းကာလတွေမှာ လူမသိသူမသိနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ လှုပ်ရှားခဲ့တယ်လို့ အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ပြောတာကို ငါ ကြားဖူးတယ်။ ဒါက သူက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ မသိသေးဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
ငါ ချက်ချင်းပဲ ကန်းဟယ်ရင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရှာဖွေမှုထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
‘တွေ့ပြီ။’
တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တော့ ရှာရတာ လွယ်သွားတယ်။ နေရာကတော့ ဆိုးလ် ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံး ဂိုရှီဝမ် တစ်ခုပဲ။ သူမလိုလူမျိုးက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ အဲဒီနေရာကို ချက်ချင်းပဲ သွားလိုက်တယ်။
ဖလက်!
မြင်ကွင်းတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရာလည်း ပြောင်းသွားတယ်။ လူတွေ အသွားအလာ များတဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ဂိုရှီဝမ် ထဲကို ရောက်သွားတယ်။ ကားသံတွေ၊ လူတွေ စကားပြောသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုပဲ ကျန်ရစ်တယ်။ ငါ့အရေပြားနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ လေက တစ်မျိုးလေး ပူအိုက်နေပြီး အခန်းထဲမှာတော့ မှိုနံ့လိုမျိုး အနံ့တစ်ခု ရနေတယ်။ အဲဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ နေရာမှာပဲ တစ်ယောက်ကို အခက်အခဲမရှိ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့။
သူမရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ငါ့လက်သီးကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်လိုက်မိတယ်။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းရောင်တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက အရမ်းကို တောက်ပလွန်းတာကြောင့် မှေးမှိန်နေတဲ့ စာအုပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေရောင်စာအုပ်တွေနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူး။
‘အောင်မြင်ပြီ။’
ငါ့ရင်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်တယ်။
“အဟမ်း။”
“ဘ-ဘယ်သူလဲ!”
ဂိုရှီဝမ် ရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ငါ့ကိုတွေ့တော့ လန့်သွားတယ်။ သူမကိုကြည့်ရင်း ငါ ခဏလောက် တွေးမိလိုက်တယ်။ ဒါက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
‘မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ပြောပြသူ (teller) တွေအတွက် အဲဒီဥပဒေက အကျုံးဝင်လို့လား။’
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်သိပ်မကျန်တော့တာကြောင့် ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကန်းဟယ်ရင် လို့ခေါ်တဲ့ ကောက်ခံသူ (collector) ဟုတ်ပါသလား။”
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့?”
“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ကနေ ကမ္ဘာမြေကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ပြောပြသူ ကန်းယူဟွန်း ဖြစ်ပါတယ်။”
ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ငါ့အခြေအနေကို ငါကိုယ်တိုင်တောင် သေချာမသိဘူး။ ဒီနယ်မြေထဲကို ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး မစ်ရှင်အောင်မြင်ဖို့ အမြန်လှုပ်ရှားနေရတာ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဒါတွေကို စစ်ဆေးဖို့ အချိန်ရှိတော့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမ သံသယမဝင်အောင် ဒီစကားတွေကိုတော့ မဖြစ်မနေ ပြောရမယ်။
“ခင်ဗျားမှာ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ပြောပြသူ မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိရတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ရောက်လာတာပါ။”
“တ-တကယ်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အသေအချာပါပဲ။”
ငါ့ရှေ့က အမျိုးသမီးကို သေချာကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက ပန်းရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်။ အဲဒီဝတ်စုံကတောင် လည်ပင်းနဲ့ လက်မောင်းနေရာတွေမှာ လျော့တွဲနေတဲ့အထိ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ။ သူမက မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ဆံပင်တွေကလည်း စနစ်တကျ မရှိဘူး။ သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သလိုမျိုး ဆံပင်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ စုစည်းထားတယ်။ သူမက အခုဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေကိုတောင် မယုံနိုင်သေးသလိုမျိုး ထိုင်းမှိုင်းတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“ရှင်က တကယ်ပဲ ကျွန်မနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ပြောပြသူလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ပြောပြသူပါ။ ဝိညာဉ်တွေကို ဇာတ်လမ်းတွေ ပြသပေးတဲ့သူပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးကို မယုံဘူးလား။”
“အဲ-အဲဒါကတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့…”
“ရပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ပဲ လိုပါတယ်။”
အချိန်က စက္ကန့် ၃၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါ စာချုပ်ကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ စာချုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
“ကျွန်မက… ကောက်ခံသူတဲ့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်။”
၁၅ စက္ကန့် ကျန်တော့တယ်။
“ခဏလေး။ ကျွန်မ ဘောပင် ဘယ်နားထားမိပါလိမ့်။”
“ဒီမှာ။”
ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ် လိမ့်နေတဲ့ ဘောပင်ကို အမြန်ကောက်ယူပြီး သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
၅ စက္ကန့်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါ့သွေးတွေ အေးစက်သွားသလို ခံစားရပြီး သူမ လက်မှတ်ထိုးနေတာကို ချွေးစေးတွေပြန်ရင်း စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။
“ပြီးပါပြီ။”
သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အသံနဲ့အတူ စာချုပ်ထဲကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။
[00:00:03]
‘ဟူး။ တကယ်ကို ကပ်သီလေးပဲ။’
ငါ့သွေးတွေ အေးခဲသွားပြီး ချွေးစေးတွေ ထွက်လာတဲ့ အချိန်အခိုက်အတန့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မှန်ကန်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါဟာ အနာဂတ်ရဲ့ ဓားဘုရင်မနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ပြီ။
[သင်သည် မစ်ရှင် - ပထမဆုံးခြေလှမ်း ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပါသည်။]
[ဆုလာဘ်အဖြစ် သင်သည် ဝန်ထမ်းအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပါသည်။]
မစ်ရှင်အတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ငါဟာ အလုပ်သင်ဘဝကနေ ဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒီနယ်မြေထဲကို ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး စကတည်းက အမြန်လှုပ်ရှားခဲ့ရပေမဲ့ ဝန်ထမ်းအဆင့်ကို အနိုင်နိုင် ရောက်ခဲ့တာပါ။ လက်တွေ့ကျတဲ့ ပြောပြသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ငါ့ရှေ့မှာ ခြေလှမ်းတွေ အများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်။
‘စိတ်မလောပါနဲ့ဦး။ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားရမယ်။’
ငါ့မှာ အနာဂတ်အကြောင်း ဗဟုသုတတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ငါ မသေခင်ကတည်းက ကတိပြုခဲ့တယ်။ ဒီလိုမျိုး ဘဝနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မနေတော့ဘူး။
‘ပြောပြသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုမှတော့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမှာပေါ့။’
ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ပန်းတိုင်က ပြောပြသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောင်မြင်ဖို့ပဲ။ အဲဒီအတွက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကောက်ခံသူတွေကို စုဆောင်းဖို့က မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။
ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။