နောက်တစ်နေ့မနက်။
ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာဆီသို့ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာစဉ် ကွမ်ဂျီအာ နှင့် ထပ်မံဆုံမိပြန်သည်။
သူမက သူမသွားမည့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်ပြီးသားဖြစ်သည့်အပြင် အဝင်ဝတွင် စောင့်နေရုံသာဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ဆုံမိခြင်းမှာ မလွဲမသွေပင်။
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ၏ အဝင်ဝသည် ကျွန်တော် ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်လာစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည့် တံခါးနှင့် ဆင်တူသည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာသော မှန်ကဲ့သို့ အေးခဲနေသည့် အာကာသအထက်တွင် နံရံတစ်ခုကဲ့သို့သော အဝင်ဝက မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။ အဝင်ဝသည် ဝဲကတော့တစ်ခုကဲ့သို့ စုပ်ယူခံနေရသည့် အဖြူရောင်စာလုံးပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။
၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝင်ရောက်မှုကို အဝေးမှ စစ်ဆေးနေသော အသင်းအဖွဲ့မှ ဝန်ထမ်းများနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော စုဆောင်းသူများသာ ရှိကြသည်။ ဤသို့သော နံရက်စောစောအချိန်တွင် စုဆောင်းသူများမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး အဝင်ဝပတ်လည်တွင်လည်း အသင်းအဖွဲ့မှ လူများမရှိသဖြင့် ၎င်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တွေ့ဆုံရန် နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။
“ဟယ်လို။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ယနေ့လည်း ထူးခြားမှုမရှိပေ။ လှုပ်ရှားရလွယ်ကူသော လေ့ကျင့်ခန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း အမြဲအတိုင်းပင် စည်းစနစ်မကျဘဲ ရှုပ်ပွနေသည်။ ထိုသို့သော အဝတ်အစားဖြင့်ပင် သူမ စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါများကို အမဲလိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်မှုရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့တာလား။
‘ဒါပေမဲ့… ဟယ်ရင်လည်း အစပိုင်းမှာ ဒီလိုပါပဲ။’
တစ်လတောင် မပြည့်သေးသည့် ကိစ္စအတွက် အရင်က ကျွန်တော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“…”
ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာကို ဖတ်ရခက်သော်လည်း ရှည်လျားသော ဆံပင်အုပ်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းပြနေသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်ကနှင့် ကွာခြားချက်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။
‘မနေ့ကထက်စာရင် သူမရဲ့ ရန်လိုမှုတွေ နည်းနည်း လျော့ကျသွားပုံပဲ။’
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော် ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ တစ်ခုခုကို တွေးတောနေခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။
“ဂျီအာ၊ မနေ့ကတည်းက ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ အလုပ်မရှုပ်ဘူးဆိုရင် အချိန်ရမလား။”
သူမကို မေးမြန်းစဉ်မှာပင် အပြုသဘောဆောင်သည့် အဖြေကို ရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားပါ။ ကျွန်တော် သူမကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပါက ရလာမည့် အဖြေမှာ ‘ထွက်သွားစမ်း’ သို့မဟုတ် ‘မင်းကို ငါသတ်ပစ်မယ်’ ဟူသော စကားများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာဖြစ်နေသည်။
“…”
သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။ သူမ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားပေ။ တိတ်ဆိတ်မှု။ ၎င်းက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိသေးပါ။ သို့သော် သူမက အဖြေကို ဆိုင်းငံ့ထားခြင်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ထင်ထားသလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား မမြင်တော့ကြောင်း ပြသနေသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ကျွန်တော့်ကို ခပ်စောင်းစောင်းတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ဘေးမှ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ ကျွန်တော် သူမကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မနေ့ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
‘ဒါမှမဟုတ် သူမ ငါ သိမ်မွေ့စွာ ချထားတဲ့ မြှားစာကို စားလိုက်တာလား။’
ကျွန်တော်က သာမန်ပြောပြသူ (တယ်လာ) မဟုတ်ကြောင်းကို သူမကို အချက်ပြပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမလည်း ဒါကို သိထားမှာပါ။ သူမ သိထားသည့်အတွက်ကြောင့် အခြားပြောပြသူများကဲ့သို့ သူမ၏ အမုန်းတရားကို ကျွန်တော့်ဆီသို့ မပုံချခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအပြင်မှာ အခြားတစ်ခုခု ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
[ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့မလို့လား။]
‘မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူမနောက်ကို လိုက်ရမယ်။’
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ကွမ်ဂျီအာ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူမအပြီးတွင် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
‘ဒီနေရာက Ghost Land လို့ ခေါ်တာလား။’
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ၏ Ghost Land။ ၎င်းသည် ဆာမတ်ဒို၏ ကမ္ဘာသုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော သရဲတစ္ဆေများ အမြဲတမ်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ပြီး အပြစ်ပေးခံနေရသည့် နေရာဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မည်းနက်နေသော မြေပြင်မှာ မြေဆီလွှာမရှိသလောက် ပျက်စီးနေသည်။ အနည်းငယ်သာ ပေါက်ရောက်နေသည့် သစ်ပင်များမှာလည်း လိမ်ကောက်ပြီး အမည်းရောင်ဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းနေကြသည်။ ပြာမှုန်များပါသော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ပင် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။ မီးခိုးရောင် ကုလားကာတစ်ခုက ပတ်ပတ်လည်ကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရ ကြပ်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
[အတော်လေးကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။]
‘ဒါက ဒီလိုပဲလေ။’
ကျွန်တော် အခုထိ ရောက်ဖူးသမျှ အခြားသော စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ [ဒဏ္ဍာရီ] အပေါ် အခြေခံထားသည့် ဇာတ်လမ်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည့် Labyrinthos နှင့် တူသည်။ ဒဏ္ဍာရီဆိုသည်မှာ ဇာတ်လမ်းအားလုံး၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ္ဍာရီကို အခြေခံထားသည့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများမှာ ခေတ်သစ်တွင် အလွန်ရှားပါးသည်။ ရှိခဲ့လျှင်ပင် အများစုမှာ စစ်မှန်သော ဒဏ္ဍာရီများ မဟုတ်ကြသဖြင့် စုဆောင်းသူများ၏ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြပေ။
‘သူမ ဒီနေရာကို အမဲလိုက်ဖို့ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ Ghost Land မှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာများသည် စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါများကို ဖမ်းမိရုံဖြင့် ဆုလာဘ်များနှင့် ဘေးထွက်ပစ္စည်းအချို့ကို ပေးလေ့ရှိသော်လည်း Ghost Land မှာမူ အလွန်ခြောက်ကပ်သော နေရာဖြစ်သည်။ သရဲတစ္ဆေများ ကိုယ်တိုင်ကလည်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါများနှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာလည်း အဆင်မပြေလှသည့်အပြင် ဖမ်းမိလျှင်လည်း ဘာမျှ အကျိုးအမြတ် မရရှိကြပေ။ စုဆောင်းသူများ ရှောင်ရှားရန်အတွက် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်။
[ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီကို လာတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ် မဟုတ်လား။]
‘မှန်တယ်။’
Labyrinthos တွင် [အီကာရပ်စ်၏ တောင်ပံများ] ဟုခေါ်သော လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိသကဲ့သို့ Ghost Land တွင်လည်း ၎င်းနှင့် ကိုက်ညီသော လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိသည်။ အကယ်၍ ကွမ်ဂျီအာ သည် အတိတ်သို့ ပြန်လာသူ (Regressor) တစ်ဦး ဖြစ်ပါက သူမသည် အနာဂတ်အကြောင်း သိရှိထားမှုဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်အပိုင်းအစကို ရည်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။
‘ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတယ်။ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်အပိုင်းအစကို ရှာတွေ့တဲ့ စုဆောင်းသူက သူမ မဟုတ်ဘူး။’
ထို့ပြင် Ghost Land ၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ယခုအချိန်ထက် အများကြီး နောက်ကျမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဤနေရာကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲက အချက်အလက်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
‘ဒါမှမဟုတ် သူမ မအောင်မြင်တာလား။’
အတိတ်သို့ ပြန်လာသူတဲ့လား? မဖြစ်နိုင်တာ။ ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ကျွန်တော့်အသိတရားက ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော စာအုပ်ရာပေါင်းများစွာ နှင့် သူမ ယခုထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာများ။
‘ငါ မေ့နေတာပဲ။ သူမက ငါထင်နေတဲ့ အတိတ်သို့ ပြန်လာသူတွေနဲ့ မတူဘူး။’
ပုံမှန်အားဖြင့် အတိတ်သို့ ပြန်လာသူဆိုသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ်ဘဝတွင် အရာအားလုံးကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် စူပါလူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒါက အတိတ်သို့ ပြန်လာသူများအပေါ် လူအများ၏ အမြင်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကွမ်ဂျီအာ ကမူ မကြာခဏ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်အထိ သူမ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးမရှိသော အတိတ်သို့ ပြန်ခြင်းသံသရာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျဆင်းနေခဲ့ရသည်။ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာဆိုသည်မှာ တစ်ခဏတာ အမှား သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် အသက်သေဆုံးနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
‘ငါ သူမကို အရင်ရှာရမယ်။’
ကံကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ကံမကောင်းသည်ဖြစ်စေ ကွမ်ဂျီအာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် စိတ်ကူးယဉ်သတ္တဝါများကို ကြွားဝါပြသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူမကို မမြင်ရသေးသော်လည်း တိုက်ခိုက်သံများကိုတော့ ကြားနေရသည်။ တစ်ခုခုကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်အသံနှင့် သရဲတစ္ဆေ၏ အော်ဟစ်သံများ။ ကျွန်တော် ထိုအသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကွမ်ဂျီအာ သည် သရဲတစ္ဆေသုံးကောင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။
[သူမတော်တယ်။]
ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့် သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် ဘက်ရီယွန် (Baekryeon) ၏ အကဲဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သူမ၏ အမြင်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် တော်သည်။ သူမသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းရာတွင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိသလို သရဲတစ္ဆေများကိုလည်း မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူမသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ ကန်းဟယ်ရင် တွင် မွေးရာပါ အရည်အချင်းရှိပြီး ကွမ်ဂျီအာ တွင်မူ စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
[ဘာထက်မဆို သူမ တိုက်ခိုက်တဲ့ပုံစံက… တကယ့်ကို အသည်းအသန်ပဲ။]
ကျွန်တော်လည်း ဒါကို ထောက်ခံသည်။ သရဲတစ္ဆေသုံးကောင်ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တိုက်ပွဲမှာ အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းနေသည်။
‘ဒါ တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။’
တိုက်ပွဲတစ်ခုဆိုသည်မှာ ဤမျှလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်မနေသင့်ပေ။ ကွမ်ဂျီအာ ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စနစ်တကျ ရှိသည်ထက် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ ဟုတ်တယ်။ ဒါက ရုန်းကန်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ မေ့သွားခဲ့သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည့် ပုံစံမျိုး။ သို့သော် သူမ ဘာကို မေ့သွားခဲ့မှန်း မသိဘဲနှင့် သိရှိရန်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ဆောင်နေရသည့်… အချည်းနှီးသော တောင့်တမှု။ ကျွန်တော် သူမ၏ တိုက်ပွဲကို ဆွဲဆောင်ခံထားရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ကျွန်တော် စာကြည့်တိုက်ကို မဖွင့်ခဲ့ပါ။ ဤနေရာတွင် ဘက်ရီယွန်နှင့် ကျွန်တော်သာလျှင် တစ်ဦးတည်းသော ပရိသတ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ တိုက်ပွဲမှာ ကြာရှည်မခံပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သရဲတစ္ဆေသုံးကောင်ကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။ ပျက်စီးသွားသော သရဲတစ္ဆေ၏ ရုပ်အလောင်းမှ စာသားများမှာ လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုနေရာ၌ပင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လဲကျသွားပြီး ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
‘သူမ တိုက်ပွဲကို အသည်းအသန်လွန်ပြီး ပင်ပန်းသွားတာလား။’
သူမ တိုက်ခိုက်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အရှိန်လွန်နေမှန်း သိသာသည်။ သရဲတစ္ဆေ သုံးကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူမသည် စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး တွက်ချက်တတ်သည့် အတိတ်သို့ ပြန်လာသူ (Regressor) တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ဟု မဆိုသာပေ။
ကီးယား!
သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ပြာမှုန်များပါသော လေတိုက်ခတ်မှုကို ထိုးဖောက်၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်မှာမူ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖောင်းကားနေသည်။ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မျက်နှာမှာ ပုံပျက်နေပြီး ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ရှည်လျားပါးလွှာသော သွားများ ထွက်နေသည်။ အသားအရေမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော သစ်ပင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကွမ်ဂျီအာ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သွားများကို ဖြဲကာ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် ရှုံးနိမ့်သွားတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ထိုသရဲတစ္ဆေကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအခါ ကျွန်တော် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
ဖျတ်!
ကျွန်တော် ဘက်ရီယွန် (Baekryeon) ကို သန့်ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သရဲတစ္ဆေမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်းဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ တယ်လာ ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား။”
“ရှင်က…”
သူမ ဘာမျှ မပြောခင်မှာပင် ကျွန်တော် စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။
“တော်လိုက်တော့။ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အနားယူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ရှင် အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုတာ ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း သိတယ်မလား။ ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာမျိုးကို ထပ်ဖြစ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့အကူအညီကို မျှော်လင့်မနေနဲ့။”
ကျွန်တော် အနည်းငယ် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်ရာ သူမသည် မကျေနပ်သော်လည်း လက်ခံလိုက်သည်။ ကျွန်တော် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သူမဆီသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ထမင်းစားရအောင်။”
“…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ‘ဒီ တယ်လာ က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ’ ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
***
ကံကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ ကွမ်ဂျီအာ သည် မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော အေးချမ်းသည့် ဝက်သားကင်ဆိုင်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ညအချိန်မဟုတ်သည့်အတွက် ဖောက်သည်များ မရှိသလောက် နည်းပါးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။
“ဘာလို့ ဒီနေရာကို…”
“ဒီမှာ စားချင်လို့လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ရှင်းပေးမှာပါ။”
ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သုံးစွဲစရာကလည်း များများစားစား မရှိသလို၊ အရင်က Twilight Curtain ၏ လျှို့ဝှက်ခန်းများကို ဖောက်ထွင်းခဲ့ရသည့်အတွက် ငွေသားအမြောက်အမြား ရှိနေသည်။ ရွှေချောင်းများကိုသာ ရောင်းလိုက်လျှင်ပင် ဝမ်ဘီလီယံ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရနိုင်သည်။ သာရီယွန် (Seoryeon) သာ ကြားလိုက်ရလျှင် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ပြီး သတိလစ်သွားလိမ့်မည်။
ဆီဆူသံ။
ကျွန်တော် ဝက်သားသုံးထပ်သားကို ကြိုးစားပမ်းစား ကင်ရင်း ကွမ်ဂျီအာ ကို မေးလိုက်သည်။
“ကျက်ပြီ၊ မစားချင်ဘူးလား။”
“…”
“မစားရင် ကျွန်တော် အရင်စားလိုက်တော့မယ်။”
ကျွန်တော် အသားကို တူဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားမည့်အလား။ ဝက်သားသုံးထပ်သားမှာ သူ့ချည်းသက်သက်ဆိုလျှင် အရသာ ပျင်းစရာကောင်းသဖြင့် ဆလတ်ရွက်၊ ပင်စိမ်းရွက်တို့နှင့် ရောကာ ဆမ်ဂျန်းအနှစ်တို့ဖြင့် တွဲဖက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် တစ်ကိုက်တည်းဖြင့် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည့် အသားအရသာကို ခံစားနေမိသည်။ ဝက်သားသုံးထပ်သား စားခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ မသိတော့ပါ။
ဘာမှမပြောဘဲ စားသောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှင်က… တကယ်ပဲ တယ်လာ ဟုတ်လို့လား။”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“လက်နက်ကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်တဲ့ တယ်လာ ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ပြီးတော့ အဓိကကတော့ အဲဒီဓားကို ကိုင်တယ်ဆိုတာက ရှင်က အကာအကွယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ရှင်ကပဲ သက်သေပဲ မဟုတ်လား။”
ဒီလို တုံ့ပြန်မှုမျိုးကိုတော့ အခုဆိုရင် ရိုးနေပြီ။ ကျွန်တော် ထူးဆန်းနေမှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက်နဲ့ လက်တွေ့ကို ငြင်းပယ်လို့ မရနိုင်ပါ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် မေးသည်။
“ရှင်ကတော့ ရပ်မနေဘဲ စားနေတာပဲ။”
“စားဖို့ လာတာကိုး။”
“စာချုပ်အကြောင်း မမေးချင်ဘူးလား။”
“ကျွန်တော့်ကို မေးစေချင်လို့လား။”
“ဒီတွေ့ဆုံမှုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒါပဲလို့ ထင်ထားတာ။”
“စားရင်းသောက်ရင်း အလုပ်အကြောင်း ပြောတာက အစာကြေဖို့ မကောင်းဘူးလေ။”
“အဲဒီလိုလား။”
“ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပါ။ ဘာဖြစ်စေချင်တာလဲ။ ကောင်းပါပြီ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ မေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ချင်လား။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးမှာပါ။”
“…”
“မြင်လား။”
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် မကျေနပ်သေးပေ။ ထိုအခိုက် ကျွန်တော့်တွင် လက်ထဲရှိ တူကို ချထားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။
“ဟူး။ ကောင်းပြီ။ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ အလေးအနက် ပြောကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော် လက်ချောင်းထိပ်မှ စာသားတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ကျွန်တော်တို့ ပတ်လည်တွင် ရေးထွင်းလိုက်သည်။ ထိုရေးထွင်းမှုမှာ ထူးခြားသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပြောဆိုသံများ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားစေရန် အသံကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အလေးအနက် ဖြစ်လာသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ လည်း ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
“ကဲ။ ဘယ်ကနေ စရမလဲ။ ဘယ်လိုစာချုပ်မျိုး လိုချင်သလဲ၊ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးက ကောင်းမလဲ၊ ဘာတွေ မလုပ်သင့်ဘူး၊ ဘာတွေ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ်။ ရလာတဲ့ အမှတ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ၊ ကော်မရှင်ကို ဘယ်လို သတ်မှတ်မလဲ။ စသဖြင့်ပေါ့။”
ကျွန်တော် စုဆောင်းသူ၏ စာချုပ်တစ်ခုကို သူမရှေ့တွင် မြှောက်ပြပြီး စာရင်းများအားလုံးကို ရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒါတွေ ဘာမှ မလိုဘူး။”
ကျွန်တော် စာချုပ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်လုံးများသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် စာချုပ်နောက်သို့ လိုက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ မယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ မယုံကြည်မှု။ သူမသည် လက်ရှိအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ပါ။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လုပ်ရမည့်အရာ တစ်ခုရှိလျှင် ၎င်းမှာ သူမကို ယုံကြည်မှု ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို ကျွန်တော် သိသည်။
“ကွမ်ဂျီအာ မစ္စ။”
ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က အတိတ်သို့ ပြန်လာသူ (Regressor) တစ်ယောက်ပါ။”
ဘက်ရီယွန် (Baekryeon) မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့သော ကျွန်တော်သာ သိသည့် လျှို့ဝှက်ချက်။