"ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏စကားကြောင့် သိသိသာသာပင် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်ကမူ ငြိမ်သက်စွာပင် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားလည်း ပြန်လည်ဝင်စားသူ (Returnee) တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။"
"ရှင်... ရှင်က..."
သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်ပင် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားဝိုင်းကို အပြင်ဘက်က ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်က သူမကို စိတ်အေးစေရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကာအကွယ် (Engraving) ပြုလုပ်ပြီးသားပါ။ ဒီမှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် အပြင်ကို အသံထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့၊ အဲ့ဒါကပဲ ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို လူသတိထားမိစေလိမ့်မယ်။"
"ရှင်... အကာအကွယ်ပြုလုပ်နည်းကို သင်ယူထားတာလား။ အဲ့ဒီလို ရှားပါးတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကိုပေါ့။"
"ကံကောင်းလို့ပါ။"
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးသည်မှာ ထိုအချက် မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ထူးခြားချက် (Trait) ကို သိသွားလို့ အံ့သြနေတာလား။ တကယ်တော့ ခင်ဗျားလည်း တစ်စုံတစ်ရာကို သံသယဝင်နေခဲ့မှာပါ။ ဒီအကြိမ်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ခင်ဗျားအတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။"
သူမသည် ငြင်းလည်းမငြင်း၊ ဝန်လည်းမခံပေ။ သို့သော် သူမ ပါးစပ်ပိတ်ထားရုံမျှဖြင့် အဖြေမပေးဟု မဆိုနိုင်ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည်ပင် အရှင်းလင်းဆုံး အဖြေဖြစ်နေတတ်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို ဖွင့်ပြောလိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ စကားပြောတဲ့အခါ ဟန်ဆောင်မှုတွေ မရှိသင့်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ။"
"ဟန်ဆောင်မှု...?"
"ခင်ဗျား သိထားတဲ့ တယ်လာ တွေနဲ့ မတူတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြသချင်လို့ပါ။"
သူမ သိထားသော တယ်လာ များသည် မည်သို့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ် သိသည်။ သူတို့သည် အပြင်ပန်းတွင် ပြုံးပြနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အကြံအစည်များ ရှိနေတတ်သည့် လှည့်ဖြားတတ်သူ၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလောကကြီး၏ အဆုံးသတ် ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးများ ပေါ်လာလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သိသည်။ သူမ မြင်ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ်လည်း မြင်ခဲ့ရပြီး၊ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
"ရှင်က... လူသားလား။"
"အရင်ကတော့ ဟုတ်ခဲ့ပါတယ်။"
ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ရိုးသားစွာပင် ဖြေလိုက်သည်။ အခြားသူဆိုလျှင် ဤအချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားမိမည်မှာ သေချာသော်လည်း သူမသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်သေးပါ၊ သူမသည် ကျွန်ုပ်ထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ၊ ပိုမိုများပြားသော အကြိမ်အရေအတွက်ဖြင့် အသက်ရှင်သန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့တွင် နှိမ့်ချနေမည်ဆိုလျှင် အကျိုးထူးမည် မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွေးချယ်မခံရတဲ့ လူသားအများစုလိုပဲ ကျွန်တော်လည်း သေဆုံးခဲ့ရတယ်။"
"ပြီးတော့ ရှင် ပြန်အသက်ဝင်လာခဲ့တာပေါ့။"
"ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ပြန်နောက်ပြန်လှည့်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ အရင်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီလို တယ်လာ တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ပြန်မွေးဖွားလာခဲ့တာ။ အရာရာက ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။"
"ဒါဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ အရင်က ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ။"
"သူက ကောင်းကောင်းပါပဲ။ အို၊ တကယ်တော့ သူက ကွဲပြားပါတယ်။ ဒီခေတ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်က ယောကျ်ားမဟုတ်ဘဲ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက လက်တွေ့အားဖြင့်တော့ သွေးသားတော်စပ်သူတွေလို ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကွမ်ဂျီအာ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ပြောရမှာက အဲ့ဒီအကြောင်း မဟုတ်ဘူး။"
သူမသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီ။ ရှင်ပြောသလိုပဲ၊ ရှင် သိထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မက ပြန်လည်ဝင်စားသူပါ။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင်လည်း ပြန်လည်ဝင်စားသူပဲ၊ ကျွန်မကို နားလည်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား။"
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်မတတ် စူးရဲစွာ မေးမြန်းသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသည်။
*မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။*
*တစ်ခါပဲ သေဖူးတဲ့သူက ငါ့ကို နားလည်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။*
ကျွန်ုပ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းပါ။ ခင်ဗျားလိုမျိုး အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဖြစ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ သေလိုက်ရင်တောင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ဝင်စားဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ပြန်ဝင်စားလာရတာလဲဆိုတာကိုတောင် အကြောင်းရင်း မသိဘူး။"
"ကျွန်မကရော ဘာလို့ ဖြစ်လာရတာလဲ သိလို့လား။"
"ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ နားလည်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်တောင် ဖိအားပေးနေတာပေါ့။"
ကျွန်ုပ်၏ စကားသည် သူမ၏ အချက်အချာကို ထိမှန်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပိုမိုစူးရှလာသည်။ သို့သော် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရုံမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမလည်း လက်ခံလိုက်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ၊ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ သိအောင် ကြိုးစားရင်တောင် မသိနိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားလိုမျိုး အသက်သေခြင်းနဲ့ ရှင်သန်ခြင်းကို ရာပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ မဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့ပါ။ မဟုတ်ဘူး၊ ဖြတ်သန်းခဲ့ရင်တောင် နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျား မဟုတ်လို့ပါ။"
မှန်ပါသည်။ လူအချင်းချင်း နားလည်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အတူတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တူညီသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့လျှင်ပင် ဘဝဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးချင်းစီသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက အခြားသူတစ်ဦးကို စိတ်ကြိုက် တိုင်းတာပြီး အကဲဖြတ်စရာ မလိုပေ။ သူတို့သည် အခြားသူများကို လွယ်လွယ်ကူကူ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသာ ပြောပြမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် အနည်းဆုံးတော့ စာနာသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။"
"ရှင်...!"
ကျွန်ုပ်၏ စကားသည် သူမ၏ အနာကို ထိသွားပြီး သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လာသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာနာသူတစ်ယောက်လို့ ပြောရဲရတာလဲ။ ရှင် ဘာမှ မသိဘူး။"
သူမ၏ အတွင်းစိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
"ဘယ်တော့မှ မသိဘူး။ ရှင် ဘာမှ မသိဘူး။"
ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်ဝန်းများ ဆုံမိချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ခြောက်သွေ့သော လေပြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ စုပုံနေခဲ့သော ဒဏ်ရာများသည် ကျွန်ုပ်ကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ပုပ်သိုးနေခဲ့သော အမုန်းတရားများသည် အကြောင်းပြချက် ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလာသည်။ ၎င်းကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်ုပ်၏ အတွင်းစိတ်များလည်း ပူလောင်လာသလို ခံစားရသည်။
"ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ..."
"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပြောမပြထားတာပဲ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိရမှာလဲ။"
"..."
"ကျွန်တော်လည်း နားလည်ဟန်ဆောင်တာမျိုး မကြိုက်ဘူး။ ကိုယ်မသိတာကို သိသလို ဟန်ဆောင်တာထက် ပိုရွံစရာကောင်းတာ မရှိဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အဲ့လို လုပ်ခိုင်းရင်တောင် ကျွန်တော် ငြင်းမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘာမှ မလုပ်တာထက် ပိုဆိုးလို့ပါ။"
အမှန်တကယ် နားလည်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သို့သော် နားလည်ဟန်ဆောင်ပေးခြင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ် မနှစ်သက်ပါ။ ၎င်းသည် အလွန်ခက်ခဲသော တောင်းဆိုမှု ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ် သူမကို တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ဤစကားများသည် သူမအတွက်တော့ အနှစ်သာရမရှိသော၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ စကားလုံးမျှသာ ဖြစ်နေပေမည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူမကို ဤမျှပေါ့ပါးသော စာနာမှုဖြင့် ယုံကြည်ပြီး လက်ခံလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ပါ။ ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးများဖြင့် ယုံကြည်မှုကို တောင်းဆိုခြင်းသည်ပင် ရွံစရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ဘဝကို ကျွန်ုပ် ဖတ်ရှုခဲ့ရလျှင်ပင် သူမကို အပြည့်အဝ နားလည်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျွန်ုပ်သည် ကွမ်ဂျီအာ မဟုတ်ဘဲ ကန်းယိုဟွန်း သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်။
ကျွန်ုပ် ဤစကားကို သေချာပေါက် ပြောနိုင်ပါသည်။
"ခင်ဗျား ပြောင်းလဲချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"...!"
ကျွန်ုပ် သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်လိုက်သကဲ့သို့ ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် သူမ၏ မျက်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံစများကြားမှ 'ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ' ဟု မေးမြန်းနေသည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား အသည်းအသန် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ သင့်တော်အောင် မလေ့ကျင့်ရသေးတဲ့ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို သုံးနေခဲ့တာ။ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိလောက်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ အဲ့ဒီလိုပဲ မြင်ရတယ်။ ခင်ဗျား ပြောင်းလဲချင်နေတာပဲ။"
မိကျောင်းများနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်က သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ချွေးများပြန်ကာ အသက်ရှူသံများပင် လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်နေသည့်တိုင် သူမ၏ ဓားကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှေ့က ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပြီး အောင်ပွဲခံရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရန်သူကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရန်သူ၏ ကျော်လွန်သော တစ်စုံတစ်ရာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအရာက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် မသိပါ။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မလိုက်ဖက်သော တစ်စုံတစ်ရာကို လက်လှမ်းမီရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ သူမ၏ တိုက်ပွဲသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ကတော့ မသိလိုက်ဘူး ထင်တယ်။"
"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ..."
"ဒီအချက်တစ်ခုကို မှတ်ထားပါ။ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် ပထမဆုံး အဲ့ဒီပြဿနာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။"
စားပွဲအောက်တွင် ကွမ်ဂျီအာ ၏ လက်များ ဆုပ်ထားသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို အတည်ပြုလိုက်သော်လည်း ကျွန်ုပ် စကားဆက်ပြောခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
"ခင်ဗျား ပြောင်းလဲချင်တာလား။ ရွေးချယ်မှုက ခင်ဗျားလက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်၊ ကွမ်ဂျီအာ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီဆိုးရွားတဲ့ ကွင်းဆက်တွေထဲကနေ လွတ်မြောက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုရင်..."
မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းက ဘာလဲ။ သူမ ယခု လုပ်ဆောင်နေသည့် လမ်းကြောင်းက ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းနေသလဲ။
"ခင်ဗျား ထပ်ပြီး စဉ်းစားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"
ကျွန်ုပ် လေထဲသို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အစောပိုင်းက ကျွန်ုပ် ဖျက်ပစ်ခဲ့သော စာချုပ်ကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာချုပ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီပေးပါ့မယ်။"
သူမ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းကြောင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အတိတ်တစ်ခုလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရာနှင့်ချီသော သေခြင်းတရားများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း မပြောင်းလဲခဲ့၊ ကျွန်ုပ်ကမူ သူမကို လက်တွေ့အဖြစ်ကို ပြသလိုက်သည်။ သေချာပေါက်ပင်၊ ၎င်းသည် အမုန်းခံရထိုက်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲချင်နေမည်ဆိုလျှင်။
သူမ တကယ်ပဲ ဤဖြစ်စဉ်ကို ဖြေရှင်းချင်နေမည်ဆိုလျှင်။
"ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းကို ဘယ်အချိန်မဆို နားထောင်ဖို့ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါတယ်။"
ရွေးချယ်ရမည့် အချိန်အခါ ရောက်လာလိမ့်မည်။
"..."
ကွမ်ဂျီအာ သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ စာချုပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အချိန်ယူပါ။ ချက်ချင်းကြီး အဖြေပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလောက်ထိ ပြောပြီးမှ ငြင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် ရွံ့စရာကောင်းအောင် ဂျစ်တိုက်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားသာ ငြင်းတယ်ဆိုရင် ပြီးသွားတာပဲ။ ခင်ဗျားကို အေးအေးလူလူ လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ မှတ်ထားပါ။ ခင်ဗျား အတိတ်ကို ပြန်ပြေးခဲ့တာကို ကျွန်တော် သိတယ်၊ ပြီးတော့ သေခြင်းတရားကနေတစ်ဆင့် ဒီနေရာကို ခင်ဗျား ထပ်ပြီး ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။"
သူမသာ ဆန္ဒရှိမည်ဆိုလျှင် အတိတ်သို့ ပြန်ပြေးတတ်သူ တစ်ဦးသည် သူမလိုချင်သလောက် အကြိမ်ရေများစွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကာ အတိတ်သို့ အတင်းအကျပ် ပြန်သွားနိုင်ပေသည်။
သူမ ယခု ငြင်းဆိုကောင်း ငြင်းဆိုလိမ့်မည်၊ သို့သော် နောင်လာမည့် တစ်ကျော့တွင် လက်ခံလာနိုင်ခြေလည်း ရှိသည်။
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကြိုပြောထားတာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံး ကမ်းလှမ်းချက်ပဲ။"
နောင်လာမည့် အခွင့်အရေး နောက်တစ်ကြိမ် မရှိတော့ပါ။
နောင်လာမည့် တစ်ကျော့တွင်မူ သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးချင်းချင်းမှာပင် ကျွန်တော် သူမကို ရွေးချယ်ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါသည်။ ကန်းယိုဟွန်း ဆိုတာ ထိုကဲ့သို့ လူမျိုး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးအတွက်။
အတိတ်သို့ ပြန်ပြေးခြင်းဖြင့်ပင် လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်၍ မရနိုင်တော့မည့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ။
"ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေချာချပါ။"
ကျွန်ုပ် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
ဘာမှ မပြောဘဲ သူမကို ထားခဲ့ကာ ဘီလ်ရှင်းပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ထွက်သွားစဉ် ကွမ်ဂျီအာ သည် ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုခဲ့ပါ။
***
နေရောင်ခြည် တလက်လက် ထွန်းလင်းနေသော နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ရုံးခန်းထဲ၌ ထိုင်ရင်း ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆက်တင်များကို ပြင်ဆင်နေမိသည်။
စနစ်ဝင်းဒိုးကို ဖွင့်ထားလျက် လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားနေစဉ် ထိုအရာကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော တယ်လာ က မေးလာသည်။
"ယိုဟွန်း၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
"စာကြည့်တိုက် ဆက်တင်တွေကို ခဏ လှည့်ပတ်ပြင်နေတာပါ။"
"စာကြည့်တိုက် ဆက်တင် ဟုတ်စ..."
"ကိုယ်က အခု ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ပရိသတ် ၄,၀၀၀ ကျော်တောင် ရှိနေပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်ထားရင် စာကြည့်တိုက်ကို လည်ပတ်ရတာ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်လာလိမ့်မယ်။ ပရိသတ်တွေအတွက်လည်း ပစ္စည်းအချို့ လုပ်ပေးရမယ်လေ။"
"ပစ္စည်းတွေလည်း ရှိတာလား။"
"စီးပွားရေး ပစ္စည်းလိုမျိုးပေါ့။ ပရိသတ်တွေ အခမဲ့ ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေက သွယ်ဝိုက်ပြီး ပို့တာဖြစ်ပြီး ပွိုင့်တွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေက တိုက်ရိုက် ပို့တာဆိုတာ ခင်ဗျား သိတယ်မလား။"
"အင်း၊ ကြားဖူးပါတယ်။"
"တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ချ် ပို့ချင်တိုင်း ပွိုင့်တွေ သုံးရတာ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်တယ်။ ဒါကြောင့် စာရင်းသွင်းသူတွေအတွက်ပဲ သီးသန့် တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ချ် ပို့လို့ရမယ့် ပုံသေနှုန်းထား စနစ်တစ်ခုကို လုပ်နေတာပါ။ ကာလက တစ်ပတ်၊ တစ်လနဲ့ သုံးလပေါ့။ ပွိုင့်တွေ ပေးချေလိုက်ရင် ကိုယ်လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ချ်တွေကို သုံးလို့ရပြီပေါ့။"
"ဝ้าว။ အဲ့ဒါဆိုရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။"
"သေချာတာပေါ့လေ၊ အရူးအမူး စပမ်းပို့မယ့်သူတွေလည်း ရှိနိုင်တာမို့ အအေးခံချိန် (cooldown time) တစ်ခုတော့ သတ်မှတ်ပေးရဦးမယ်။ ပြီးတော့လေ၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ကြော်ငြာချင်ပါတယ်ဆိုပြီး မေးမြန်းလာတဲ့သူတွေဆီကနေလည်း ဆက်သွယ်မှုတွေ ရနေတယ်။"
အဓိက ကြော်ငြာရှင်များမှာ [ ממ dimensional shop ] နှင့် သက်ဆိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါင်းစုံမှ ကုန်စည်နှင့် ဇာတ်လမ်းအမျိုးမျိုးကို ရောင်းချကြသည့် သဘာဝ အာကာသ ကုန်သည်များဖြစ်ကြပြီး ကြီးမားသော စာကြည့်တိုက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သော ပုံပြင်ပြောသူများထံသို့ ကြော်ငြာ အပြင်အထွက် လုပ်ငန်းများကို သဘာဝကျကျ ကမ်းလှမ်းလာကြသည်။
ပုံပြင်ပြောသူများ၏ စာကြည့်တိုက်များ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ပွိုင့်များ ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ကြခြင်းမှာလည်း ဤပြင်ပမှ ဝင်ငွေများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုမူ အချိန်အနည်းငယ် ရတုန်း ဤကိစ္စများကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့လေ၊ ခင်ဗျားက ခွင့်ရက်ထဲမှာ ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ရုံးခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာလဲ။"
ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကန်းဟယ်ရိမ်ကို ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်နှင့် ကပ်လျက်နီးပါး ထိုင်နေပြီး သိသာထင်ရှားလှသည့် ပုံစံဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။
"လာလို့ မရဘူးလား။"
"ခွင့်ရက်ဆိုရင် အနားယူသင့်တာပေါ့။"
"ဒီမှာလည်း ကျွန်မက သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်ရှင်။"
"ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒါကို သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"
"ကျွန်မနဲ့ဆိုတော့ မသက်မသာ ဖြစ်နေလို့လား။"
"အဲ့ဒီလို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ဒါဆိုရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား။"
မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးကလေ။
ကျွန်ုပ် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်ပြီးမှ သည်းခံစိတ်ဖြင့် ထိန်းလိုက်ရသည်။
ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော် အလုပ်များနေတာမို့ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့မည်။
စာကြည့်တိုက်နှင့် ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးနီးပါး ပြီးစီးခါနီး အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
တောက်... တောက်။
တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်း တံခါးကို လူတစ်ယောက် လာခေါက်သည်။
"ဟင်။ ဘယ်သူလဲ။ ဆယ်မာ၊ နောက်ထပ် သတင်းထောက်များလား။"
"မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။"
စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
ရောက်ရှိလာမည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် ကြိုတင် ခံစားမိနေသည်။
ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စာအုပ်၏ အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်လွင့်ပျံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်နေသော ကွမ်ဂျီအာ ကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"စောင့်နေခဲ့တာပါ။"