မနက်စောစော နေရောင်ခြည်ဖြာကျနေသည့် လေ့လာသူ၏အခန်း ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်အဝတ်အစားကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ညက အောင်ပွဲခံရင်း သောက်စားခဲ့သည့် ပါတီပွဲမှာ ညဉ့်နက်မှ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ထိုပွဲမှ ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရသည်မှာ ကျွန်တော်သည် အရက်သောက်နိုင်စွမ်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်ဆိုသည့်အချက်ပင်။
‘ကျန်တဲ့သုံးယောက်က ငါ့ထက်အရင် မူးလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။’
အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ ကန်းယိုဟွန်း ၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းပင်။ သူမသည် လူမှုရေးနယ်ပယ်တွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး ထိုသို့သောပွဲလမ်းသဘင်များတွင် မကြာခဏ ပါဝင်လေ့ရှိသူနှင့်တူသော်လည်း အရင်ဆုံး အရှုံးပေးသွားသူ ဖြစ်သည်။ အားအကောင်းဆုံးပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးကို ပြသသွားခဲ့သည်။
‘အနည်းဆုံးတော့ ကန်းဟယ်ရင် က အကြံ့ခိုင်ဆုံးပဲ။’
သူမသည် စုဆောင်းသူ (Collector) ဖြစ်နေ၍လား သို့မဟုတ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့်လားတော့ မသိ၊ အလွယ်တကူ မူးသွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်တော်နှင့်အတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ညဉ့်နက်သော်လည်း ကန်းယိုဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကန်းယိုဟွန်း ၏ စတူဒီယိုသို့ ပြန်သွားခဲ့သူဖြစ်သည်။
‘ရုံးခန်းကိုတော့ အကြမ်းဖျင်း ရှင်းထားခဲ့ပြီးပြီ၊ ကျန်တာကိုတော့ ကန်းယိုဟွန်း ကိုပဲ အပ်ခဲ့ရမှာပေါ့။’
သူမ အမူးပြေဆေးမဝယ်နိုင်ဘဲ ဒုက္ခရောက်နေမှာတော့ အသေအချာပင်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သီးခြားကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကန်းယိုဟွန်း ကို ခေါ်ပြီး အခန်းရှင်းခိုင်းလို့မှ မရတာ။ အဓိကကတော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် အလုပ်များနေသည်။
လက်ထောက်မန်နေဂျာဖြစ်လာသည်မှာ တစ်ရက်ရှိပြီ။ ယခုတွင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကန်းယူဟွန်း အနေဖြင့် ကျွန်တော်သည် Teller အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ရတော့မည်။
“သွားကြရအောင်။”
[ဟေ့၊ မနေ့က အဲ့လောက်သောက်ထားတာတောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် လန်းဆန်းနေရတာလဲ။]
“မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။”
ကျွန်တော်သည် ကန်းယိုဟွန်း ကို ကျောပိုးထားရင်း ရုံးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည် တက်လာသည့် မြို့တော်သည် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ လူများသည် လမ်းမများပေါ်တွင် သွားလာနေကြပြီး ကားများမှာလည်း အလုပ်သွားရန်အတွက် လမ်းမများကို ပြည့်ကျပ်နေစေသည်။ ထိုလူအုပ်ကြားထဲမှ ကျွန်တော်သည် အတွေးလောကတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
[ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။ ကန်းဟယ်ရင် ကို မခေါ်တော့ဘူးလား။]
‘မခေါ်ဘူး။ ဒါက ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ့်ကိစ္စ။’
[ဪ၊ အဲ့ဒီအချိန်က မိန်းကလေးကို သွားတွေ့မလို့လား။]
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခု ကျွန်တော်သည် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်ပြီဖြစ်သည့်အတွက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသည့် စုဆောင်းသူအရေအတွက်ကို တရားဝင် တိုးမြှင့်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်တွင် ကန်းဟယ်ရင် ကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် စုဆောင်းသူ ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် စုဆောင်းသူများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရွေးချယ်မည်ဟု မဆိုလိုပါ။
‘သူမကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို စည်းရုံးကို စည်းရုံးရမယ်။’
[တောက်၊ အဲ့ဒီ ရိုင်းစိုင်းတဲ့မိန်းမဆီမှာ ဘာတွေများ ကောင်းနေလို့လဲ။]
ကန်းယိုဟွန်း က တတွတ်တွတ်ပြောနေသော်လည်း ၎င်းမှာ ကွမ်ဂျီအာ ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းရည်ကို သူမ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတွေ့မှ သိလိမ့်မည်ဟုသာ တွေးကာ ကျွန်တော် သူ့ကို ရှင်းပြမနေတော့ပါ။
ကျွန်တော်သည် အတွေးလောကတစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မနက်စောစောဖြစ်သောကြောင့်လား မသိ၊ စုဆောင်းသူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို မတွေ့ရပေ။ ကျွန်တော်သည် လွတ်နေသည့် ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
***
လူများဝင်ရောက်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားသည့် အတွေးလောကတစ်ခု၏ အဝင်ဝအနီး။
မနက်စောစော ထွက်လာခဲ့သည့် ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမထက် အရင်ရောက်နှင့်နေသည့် မလိုလားအပ်သော ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်္ဂလာပါ။”
“...”
မိမိရှေ့က လူကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ သူက ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ။
သူမ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် ထိုလူက အနည်းငယ် ပြုံးပြရင်း သူမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ရာသီဥတု သာယာလိုက်တာ။ မဟုတ်ဘူးလား ကွမ်ဂျီအာ။”
“ကန်းယူဟွန်း… အဲ့ဒါက မင်းပဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ဪ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို မှတ်မိနေတာပဲ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေစမ်း။”
ကွမ်ဂျီအာ ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မကောင်းပေ။ သူမတွင် လုပ်စရာကိစ္စရှိသည်။ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် သူမသည် TP ကို တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်စုဆောင်းပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာရန် လိုအပ်သည်။ အစကတည်းက ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စများဖြင့် အနှောင့်အယှက် မပေးစေချင်ပေ။ သူကသာ နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက်ပေးနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူမ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တော့မည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ပြင်းထန်သော အတွေးများကို တွေးနေသော်လည်း ကန်းယူဟွန်း ကတော့ ထိုအချက်ကို မသိသည့်ပုံပင်။ သူသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် မပြောခဲ့ဘူးလား။ ခင်ဗျားက ဘယ်မန်နေဂျာ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ဂိုဏ်းအောက်မှာမှ မရှိသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း နဲ့ စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပါလား။”
“မလိုဘူး။ ထွက်သွားစမ်း။”
ကွမ်ဂျီအာ သည် သူ့ကို အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်ပြီး ကန်းယူဟွန်း ကို ကျော်ဖြတ်သွားလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ဟုတ်လား။ သူမသည် ထိုနာမည်ကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ အရေးမပါသည့် နေရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ‘ဒီအကြိမ်’ မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပုံရသော်လည်း သူမအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုအဖွဲ့အကြောင်း သိပ်အလေးမထားပေ။
ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပျက်နေသည့် လောကများတွင် အရာအားလုံးသည် အမြဲတမ်း တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်မလာတတ်ပေ။ သူမသည် အစကတည်းက ဘယ်နေရာမှာမှ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ချင်သူ မဟုတ်ပေ။ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်မှာ လက်တွေ့အားဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမလုပ်ချင်တာကို လုပ်ပြီး သူမရည်မှန်းထားသည်ကို အောင်မြင်ရန်အတွက် တစ်ယောက်တည်း နေခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူသည်။
“ခင်ဗျား လုပ်ချင်တာကို မလုပ်နိုင်လို့လား။”
“...”
ထိုစကားကြောင့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း ၏ အသံမှာ နောက်မှ ဆက်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား။ TP ကို ရှာရဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဝင်နေရင်တော့ နေရာတကာ လည်ပတ်နေရရုံနဲ့ အချိန်ကုန်သွားမှာကို ကြောက်နေတာလေ။ ပြီးတော့ စာချုပ်ချုပ်လိုက်ရင်လည်း Teller တွေကို မကြိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း လက်လျှော့လို့ မရပြန်ဘူး။”
“မင်း…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် မီးတောက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘာတွေသိနေလို့ ဒီလို လာပြောနေတာလဲ။”
“ကျွန်တော် သိနေရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ။”
“ဘာ…”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုရဲတင်းသည့် အဖြေကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကန်းယူဟွန်း ကို မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအခြေအနေတွင် လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် တောင်းပန်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေဘူးလား။
သူမ အချက်တစ်ခုကို လွဲချော်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် သူမ ထင်ထားသလို သာမန်လူမဟုတ်သလို၊ ဤအခြေအနေကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်သူလည်း မဟုတ်ပေ။
“ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တယ်။”
ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ ကန်းယူဟွန်း သည် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။ ကွမ်ဂျီအာ သည် အလားတူဘဝပေါင်း ရာချီပြီး ထပ်တလဲလဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း သူသည် သူမအတွက် ပထမဆုံးလူ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လိုနည်းနဲ့လဲ။”
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ၎င်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားဟု သတ်မှတ်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမ မတတ်နိုင်ပေ၊ သူမရှေ့က လူသည် ထူးဆန်းစွာပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။ ယခုအချိန်အထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသူများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူမ၏ ထူးချွန်သည့် စွမ်းရည်နှင့် ရလဒ်များကို မြင်ပြီးမှသာ ချဉ်းကပ်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ယခုအချိန်တွင် မဟုတ်ဘဲ နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကန်းယူဟွန်း ကတော့ ကွဲပြားသည်။ သူသည် ကျောင်းဆင်းသည့်နေ့တွင် သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လမ်းကို ပိတ်ရပ်ခဲ့သည်။ ထိုမျှနှင့် မရပ်ဘဲ သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ပြသချင်သည့်အတိုင်း ထောက်ပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ထပ်တလဲလဲ ဘဝတွင် ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
သံသယနှင့် သတိထားမှုကြားတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည့် စူးစမ်းလိုစိတ်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အားကိုးလိုမှုနှင့် သတိထားမှုတို့ ရောထွေးနေစဉ် ကန်းယူဟွန်း က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ အကုန်ပြောပြရင် ပျင်းစရာကောင်းတာပေါ့။ ဒါကြောင့် စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာ။”
“ဟွန်း။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။”
“အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိဆိုတာကို သိရဖို့အတွက် ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“...”
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုရဲတင်းသည့် အဖြေကြောင့် ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းငယ်လောက်တော့ ဒါဟာ အမှန်တရား ဖြစ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့ဟု သူမ ထင်မိသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်သည် အခြားအရာတစ်ခုကြောင့် အတင်းအကျပ် အေးစက်သွားရသည်။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ မျက်နှာထားသည် တစ်ခဏအတွင်း အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို လဲလှယ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ရှူး။
နောက်ထပ် ဘာမှ မကြားချင်တော့သည့်အလား ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကန်းယိုဟွန်း သည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည့် အပြုအမူကြောင့် အံ့သြသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာမူ ပို၍ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ လုပ်ရပ်များကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။
‘သူမရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတယ်။ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချက်ပြမှုလား။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက တခြားတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ။ ဒါက Regressor (အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်လာသူ) ရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား။’
သူမ၏ လက်ရှိဘဝဇာတ်ကြောင်းပါ စာအုပ်ကိုသာ သူ ဖတ်ဖူးသော်လည်း သူမအကြောင်း ဘာမှမသိဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် ဤလောက၏ ထူးခြားချက်များကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် သူကိုယ်တိုင် မမြင်ရသော်လည်း ခန့်မှန်းနိုင်သည့် အရာအချို့ ရှိနေသည်။
‘ဒါဟာ Regressor (အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်လာသူ) ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။’
စုဆောင်းသူ (Collector) အားလုံးသည် စုဆောင်းသူများအဖြစ် နိုးထလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်လက္ခဏာများကို ရရှိကြသည်။
အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့် အပိုဆောင်း (Extra) အဆင့် စရိုက်လက္ခဏာများမှသည် အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ဇာတ်လိုက် (Protagonist) အဆင့် စရိုက်လက္ခဏာများအထိ ရှိကြသည်။
ကွမ်ဂျီအာ လည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။
သူမတွင် စုဆောင်းသူတိုင်း တပ်မက်ကြသည့် ဇာတ်လိုက်အဆင့် စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သော Regressor စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သို့သော် ထိုမျှအားကောင်းသော စရိုက်လက္ခဏာသည် ဓားနှစ်ဖက်သွားနှင့် တူသည်။
စရိုက်လက္ခဏာ၏ စွမ်းအားသည် အသုံးပြုသူအတွက် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းပါက အသုံးပြုသူသည် ထိုစရိုက်လက္ခဏာတွင် ပါဝင်သည့် [ဇာတ်လမ်း၏ စွမ်းအား] ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရလိမ့်မည်။
မကြာသေးခင်က ကန်းဟယ်ရင် ၏ လက်ချက်ဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည့် Ju Kyung Soo တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ထိုအတိုင်းပင်။
သူ့၏ မူလပင်ကိုယ်စရိုက် ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ မသိသော်လည်း သူသည် [Casanova] ဟုခေါ်သော သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခု၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် မိန်းကလေးများစွာကို ပွေလီပြီး သူတို့ထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။
‘သေချာပေါက်၊ Regressor စရိုက်လက္ခဏာက အဲ့ဒီ့ထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းမှာပဲ။’
ပြီးတော့ ကန်းယူဟွန်း ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ Regressor စရိုက်လက္ခဏာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများထဲမှ တစ်ခုမှာ မြင့်တက်လာသော စိတ်ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်သွားစေခြင်းဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ၎င်းသည် ကွမ်ဂျီအာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စရိုက်လက္ခဏာကိုယ်တိုင်က တစ်ပိုင်းတစ်စ အတင်းအကျပ် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည့် အပြုအမူမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည့် သူ့၏ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် ကန်းယိုဟွန်း ထံမှ ရရှိထားသော ဓားကို သူ့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
“ထွက်သွားစမ်း!”
သူမသည် ကြာရှည်စွာ နာကျင်ခဲ့ရပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်နိုင်တော့သည့် ဒဏ်ရာရသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆူးအတောင်များ ထောင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ ကန်းယူဟွန်း က သူမကို ထိုသို့ မြင်သည်။
“ပြီးတော့ ငါ့ရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မပေါ်လာနဲ့တော့။”
ကန်းယိုဟွန်း ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုမိန်းကလေးသည် သာမန် Regressor တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
သူမသည် လူတို့၏ နာကျင်စေခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့ကို ခံရရင်း တစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေရသည့် ထာဝရသားကောင်ဖြစ်သည်။
ကန်းယိုဟွန်း သည် သူ့ကို သတ်ချင်နေပုံရသည့် ကွမ်ဂျီအာ ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲမသွားပေ။
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးဆိုတော့၊ ကျွန်တော် ပြသပေးပါ့မယ်။”
ကန်းယိုဟွန်း သည် သူ့ကို သတိကြီးစွာထားနေဆဲဖြစ်သော ကွမ်ဂျီအာ ဆီသို့ ခြေလှမ်းကြီးကြီးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထွက်လာပြီး ကန်းယူဟွန်း ၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။
သူမဆီသို့ ဆက်လျှောက်လာပါက သူ့ကို ထိုးစိုက်လိုက်မည်ဟဲ့ ဆိုသည့် တိတ်ဆိတ်သော ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။
မတုန်မလှုပ်သော ဓားသွားသည် သူ့ကို ထိခါနီးအချိန်တွင် ကန်းယူဟွန်း သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကွမ်ဂျီအာ ၏ ဓားပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
ရှူး။
ကွမ်ဂျီအာ ၏ အရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါလာသော ထက်ရှသည့်ဓားသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လက်ညှိုးကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။
ဒဏ်ရာမှ သွေးစက်များ ကျလာပြီး လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
သို့သော် မကြာမီပင် ၎င်းတို့သည် လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ အဖြူရောင် စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကွမ်ဂျီအာ သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဘာ… ဘာတွေလဲ…”
“ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်က လူသားမဟုတ်ဘူး။”
“ဘာပြောတယ်?”
“ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် ပြန်မိတ်ဆက်ပါရစေ။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ဦးညွှတ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဌာနခွဲက Teller တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်းယူဟွန်း၊ လက်ထောက်မန်နေဂျာပါ။”
သူမ လူသားဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို သိလိုက်ရသောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။
သူက Teller တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။
“အခုတော့ ကျွန်တော့်ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား။”
သူမကို အလေးအနက် မေးလိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ သည် သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် ဤထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။
***
ကွမ်ဂျီအာ အတော်လေး တွေဝေနေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း အပြုသဘောဆောင်သည့် အဖြေပေးလိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။
သို့သော် ကျွန်တော်က Teller တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက် သူမ ဓားကိုကိုင်ကာ စဉ်းစားနေခြင်းမှာ အပြုသဘောဆောင်သည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
‘လူသားတွေအပေါ် အလွန်အမင်း မယုံကြည်မှု။ အဲ့ဒါအပြင် သူမရဲ့ Regressor စရိုက်လက္ခဏာကြောင့် ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို ပုံမှန် စကားပြောလို့ မရဘူး။’
သူမသည် စုဆောင်းရန်အတွက် အဆိုးရွားဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမကဲ့သို့သူနှင့် အတူတွဲလုပ်ချင်လျှင် ဤမျှလောက်သော အခက်အခဲသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
Regressor များဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ကျွန်တော် အရာရာကို ရင်းနှီးပြီးတော့တောင် ကျွန်တော့်အနားသို့ ခေါ်ဆောင်လာရမည့် အဆုံးစွန်သော ဇာတ်လိုက်များ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် ဖြစ်ရပ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် သူများမသိသော ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကြသည်။
သူတို့သည် လူသစ်များကဲ့သို့လည်း မပြုမူကြပေ။
ပြီးတော့ သူတို့မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသဖြင့် ကြီးထွားနိုင်စွမ်းရှိသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ဇာတ်ကောင်များနှင့် တူသည်။
[သူမက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အချိန်အတော်ကြာနေပြီ။]
‘သူမက ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မယုံကြည်သေးဘူး။’
[ဘာလို့လဲ? မင်းက Teller တစ်ယောက်လို့ ပြောလိုက်တာပဲ၊ အဲ့ဒါဆို သူမက ပိုပြီး တုံ့ပြန်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။]
အဲဒါက Baek-ryeon မျှော်လင့်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်။
Teller တစ်ယောက်၏ နာမည်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် တန်ဖိုးအလွန်ကြီးမားသည်။
Teller တစ်ယောက်က စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် စုဆောင်းသူတိုင်းသည် ချက်ချင်း လက်ခံဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ အဲဒါက သဘာဝကျသည်။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာ ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ Baek-ryeon ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အတော်လေး ကွဲပြားနေသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့်၊ ကျွန်တော် Teller တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမဆီမှ မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ပြီးတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်သည်။
‘Regressor တွေဆိုတာ အနာဂတ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူတွေ။ ပြီးတော့ အဲဒါက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အနာဂတ်ဆိုရင်…’
အဆုံးသတ်။
၎င်းကို မမြင်ဖူး၊ မကြုံဖူးသောသူများသည် Teller များက ထိုနေရာတွင် လူများကို မည်မျှအထိ အမြတ်ထုတ်ပြီး အသုံးချခဲ့ကြသလဲဆိုတာကို မသိကြပေ။
ကွမ်ဂျီအာ သည် Regressor တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါက သူမကိုယ်တိုင် ထိုအနာဂတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖို့ အခွင့်အလမ်း အလွန်များသည်။
သူမက Teller များကို မုန်းတီးခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။
သို့သော် ကွမ်ဂျီအာ က ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မလာခြင်းမှာ ကျွန်တော်က သူတို့နှင့် မတူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို အဲဒါကို ပြသခဲ့သည်။
“ဟူး။ ခင်ဗျားအတွက် ရိုးသားဖို့ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း အဖြေပေးစရာ မလိုပါဘူး။ စဉ်းစားဖို့ အချိန်လိုဦးမှာပါ။”
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို အဖြေပေးဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပါ့မယ်။”
ဒီလောက်အထိ ရောက်လာပြီးမှ အလွယ်တကူ လက်လျှော့ဖို့ လုပ်လိုက်သောအခါ ကွမ်ဂျီအာ က အနည်းငယ် ဟိုဟိုသည်သည် ဖြစ်သွားသည်။
“ဟေ့၊ ခဏနေဦး!”
“ဒါဆို နောက်တစ်ခါမှ တွေ့ကြတာပေါ့။”
သူမ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် Teller တစ်ယောက်၏ အခွင့်ထူးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လေ့လာသူ၏အခန်း သို့ တယ်လီပို့ဖြင့် ရောက်သွားလိုက်သည်။
[ဘာလဲ? မင်း နောက်ထပ် မမေးတော့ဘူးလား။]
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူမကို ပိုပြီး ဖိအားပေးရင် အကျိုးယုတ်သွားလိမ့်မယ်။”
[ဒါ မင်းပုံစံ မဟုတ်ဘူးနော်။]
ကျွန်တော့်ပုံစံ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား။
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ဖို့လည်း မကြိုးစားတော့ပါ။
‘ဒါပေမဲ့ Baek-ryeon။ မင်း မသိသေးတာတစ်ခုက၊ ငါ ဘာအစီအစဉ်မှမရှိဘဲနဲ့ ဒီအတိုင်း နောက်ဆုတ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။’
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကြားနိုင်အောင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော် ယူလာခဲ့သည့် စာအုပ်ဆယ်ဂဏန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်ပြီး တခြားဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စာအုပ်များ။
ဟုတ်တယ်။
သူတို့အားလုံးသည် ကွမ်ဂျီအာ ၏ စာအုပ်စင်မှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
‘ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်လာခဲ့ရင် ငါ့ပုံစံမှ မဟုတ်တာ။’
ဒီလောက်များများစားစား ချေးယူထားတာကို သူမက နောက်ကျကြေး ကောက်မလားပဲ။