စုံလင်ကမ္ဘာ၏ သမိုင်းကြောင်းသည် စကြဝဠာ၏ စံနှုန်းနှင့်တိုင်းတာလျှင်ပင် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ထိုရှည်လျားလှသော သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက် စုံလင်ကမ္ဘာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ပုံပြင်မျိုးစုံမှာလည်း အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။
ကျော်ကြားမှုခန်းမသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် မြင့်မြတ်သောဓားနှင့်ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများ ရှိသလို၊ အောက်ခြေကမ္ဘာမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆင့်တက်လှမ်းကာ ကြယ်တစ်စင်း၏ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည့် သတ္တဝါတစ်ဦး၏ ပုံပြင်များလည်း ရှိသည်။
ထိုပုံပြင်များထဲတွင် ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေခဲ့သော ပုံပြင်ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ နဂါးမင်း၏ အစောင့်အရှောက်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
နဂါးမင်း၏ အစောင့်အရှောက်ဆိုသည်မှာ စုံလင်ကမ္ဘာ၌ ရှေးကျလှသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းကို ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသဖွယ် သဘောထားကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။
ဒရာဂိုနီကာ၏ စစ်သည်တော်ကြီးများ။
နဂါးဝိညာဉ်များ စုဝေးရာ။
စုံလင်ကမ္ဘာတွင် ရှိသမျှ နဂါးမျိုးနွယ်စု အားလုံးနီးပါးသည် ဤနေရာ၌ ပါဝင်ကြသည်။
စကြဝဠာကို လှည့်လည်ကျက်စားသည့် ကောင်းကင်နဂါးများ၊ ကမ္ဘာလောကကို ဖျက်ဆီးတတ်သည့် အနီရောင်နဂါးများ၊ အင်ပါယာက ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသည့် ဘုရားနဂါးများ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဝိညာဉ်များဖြစ်ကြသလို နဂါးများလည်း ဖြစ်ကြပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးထားသည့် အုပ်စိုးရှင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ စုဝေးရာနေရာမှာ ဒရာဂိုနီကာ ဖြစ်သည်။
ရွေးချယ်ခံမျိုးနွယ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် နဂါးမျိုးနွယ်စုများကြားတွင် သဘာဝကျစွာပင် အဆင့်အတန်းဟူ၍ ရှိသည်။
ထိုသူတို့ထဲတွင်မှ ထိပ်ဆုံး၌ ရှိနေသူ ခုနစ်ဦးသာ ရှိသည်။
စုံလင်ကမ္ဘာ၌ သူတို့ကို နဂါးမင်းများဟု ခေါ်ကြသည်။
လွန်ခဲ့သော ခဏက ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်တိုက်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်ပြီး ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည့် အိုဟမ်ပင်လျှင် သူတို့နေရာ၌ ဝင်ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သုံးဆယ့်ခြောက်ထပ်တွင် ပါဝင်ပြီး ဒရာဂိုနီကာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဒရာဂိုနီကာအတွင်း၌ ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
‘ဒရာဂိုနီကာဆိုတာ အဲလောက်အထိ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။’
နဂါးမင်းများသည် မွေးရာပါပင် သန်မာကြသည်။
သူတို့သည် မွေးစကတည်းက သန်မာကြပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသန်မာလာကြသည်။
သူတို့သည် နဂါးမျိုးနွယ်စုများကြားတွင် မင်းဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဆင်မြန်းရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်ကြသည်။
မင်းဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကပင် သူတို့ကို ရွေးချယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သို့သော် နဂါးမင်း ခုနစ်ပါးထဲတွင် အစပျိုးချိန်၌ အားနည်းခဲ့သူ တစ်ဦး ရှိသည်။
‘အဲဒါက နဂါးမင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်ထဲက အဖြူရောင်နဂါးမင်းပဲ။’
အဖြူရောင်နဂါးမင်း ရှာရူရီရယ်။
မွေးစကတည်းက မင်းဟု ခေါ်ဆိုခံခဲ့ရသည့် အခြားနဂါးမင်းအားလုံးနှင့် မတူဘဲ အဖြူရောင်နဂါးမင်းမှာ မွေးစကတည်းက အားနည်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတင်မက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ အားနည်းသည်။
သန်မာမှုကိုသာ အလေးထားသည့် နဂါးမျိုးနွယ်စုအတွက် အားနည်းခြင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ကပင် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သေချာသည်မှာ အဖြူရောင်နဂါးမင်းသည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အထင်သေးခြင်း၊ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုသို့သော သတ္တဝါတစ်ဦးသည် ကြာမြင့်လှသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအပြီးတွင် နဂါးမင်း၏ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်လာခြင်းမှာလည်း နဂါးမျိုးနွယ်စုတို့ အမုန်းဆုံးဖြစ်သည့် ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦး၏ အကူအညီကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘မယုံနိုင်စရာပဲ။’
ပုံပြင်ပြောသူနှင့် နဂါး။
ရေနှင့်ဆီကဲ့သို့ လုံးဝ ရောနှော၍မရသည့် စကားလုံးနှစ်လုံး ဖြစ်သည်။
နဂါးမျိုးနွယ်စုသည် ပုံပြင်ပြောသူများကို အထင်သေးကြသည်။
တိုက်ရိုက်မတိုက်ခိုက်ဘဲ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြွားဝါတတ်သည့် ပုံပြင်ပြောသူတို့၏ အပြုအမူကို သူတို့ မုန်းတီးကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ပုံပြင်ပြောသူများသည် နဂါးများနှင့် အဆင်မပြေနိုင်ကြပေ။
သို့သော် ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးက မယုံနိုင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပြခဲ့သည်။
ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးက နဂါးကို အဓိကဇာတ်ကောင်အဖြစ် ပါဝင်သည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြသခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ထိုပုံပြင်၏ ဇာတ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် နဂါးမင်း၏ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
မယုံနိုင်စရာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။
ထို့ကြောင့်ပင် လူတိုင်းက ရှာရူရီရယ်၏ စာချုပ်ဝင် ပုံပြင်ပြောသူကို နဂါးမင်း၏ အစောင့်အရှောက်ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအစောင့်အရှောက်၏ အမည်မှာ ဂါလီယာဇ် ဖြစ်သည်။
‘ခင်ဗျားက နဂါးမင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်ဆိုတာ ဒီအဘိုးကြီးကို ပြောတာလား။’
ကျွန်ုပ်၏ မဖုံးကွယ်နိုင်သော ခံစားချက်ကို ရိပ်မိသွားသလားမသိ၊ မစ္စတာ ဂါလီယာဇ်က အဆင်မပြေသည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ကြားဖူးတယ်ဆိုတာ သိသာနေပါလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ပါတယ်။ အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။”
“အရမ်းကြီး အံ့သြမနေပါနဲ့။ အဲဒါတွေက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို သဘောထားခံရတဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာဟောင်း တစ်ခုပါပဲ။”
“ဒဏ္ဍာရီဖြစ်နေလို့ ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတာပေါ့။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တခြားဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာမျိုးမို့လို့ပါ။”
“ကျွန်တော့်ကို အဲလောက်ကြီး ချီးကျူးစရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားအတွက်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား။”
“အဲဒါကတော့…”
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျွန်ုပ် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
တတိယလူတစ်ဦး၏ အမြင်အရဆိုလျှင် မစ္စတာ ဂါလီယာဇ်နှင့် ကျွန်ုပ်မှာ ဆင်တူနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“စနောက်တာပါ။ ကျွန်တော် အံ့သြမိရုံသက်သက်ပါ။ ခင်ဗျားလိုလူမျိုးက ဘာလို့ ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာလဲ။”
မစ္စတာ ဂါလီယာဇ် ပြသခဲ့သည့် ပုံပြင်သည် စုံလင်ကမ္ဘာ၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် အမှတ်တရတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန် လုံလောက်သည်။
သူသည် ကျော်ကြားမှုခန်းမသို့ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုထက်မကပင် သူ၏ ရာထူးနေရာမှာ အတော်လေး တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
သူသာ စိတ်ကူးရှိလျှင် ဌာနအသီးသီးမှ တစ်ကြိမ်စီသာ တက်လှမ်းနိုင်သည့် ညွှန်ကြားရေးမှူး သို့မဟုတ် မန်နေဂျာအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေမည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားသာ အနားမယူဘဲ အပြေးပဲ ပြေးနေမယ်ဆိုရင် ရူးသွားလိမ့်မယ်။”
သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်က ထိုအကြောင်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းရမည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်သည့်အတွက် ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြကာ သူနှင့် သဘောတူလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အငြိမ်းစားယူတဲ့အခါကျရင် ဒီမှာပဲ လာလုပ်မလားပဲ။”
“တကယ်ပြောတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ စနောက်တာပါ။ အငြိမ်းစားယူဖို့ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးပါဘူး။”
“ဟား ဟား ဟား! ကျွန်တော် မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်း မေးမိသွားတာပဲ။ ဟုတ်ပါပြီ။ ခင်ဗျားက အခုမှ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ အဆင်ပြေတဲ့အချိန်မှာ အပြေးလေး ပြေးထားရမှာပေါ့။”
“ခင်ဗျားလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဆရာ။”
“ဘာပြောလိုက်တယ်?”
မစ္စတာ ဂါလီယာဇ်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
သို့သော် ဤစကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“နောက်ကျတယ်ဆိုတာ မရှိသလို စောတယ်ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး၊ ဆရာ။ ခင်ဗျား တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုင်မာတဲ့စိတ်နဲ့ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မီးမွှေးလိုက်တဲ့အချိန်၊ အဲဒီအချိန်က အကောင်းဆုံးအချိန်ပါပဲ။”
“…”
ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သဘောပေါက်ခဲ့သည့် ကျွန်ုပ်၏ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။
သေချာသည်မှာ ဤအရာသည် လူတိုင်းနှင့် အကျုံးဝင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သိသည်။
ထို့ပြင် မည်သူ့ကိုမျှ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလိုခြင်းလည်း မရှိပေ။
ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ရှိနေသေးကြောင်း သူ သိစေချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
“…တကယ်ပြောတာလား။”
“ကျွန်တော် မဟုတ်တာကို ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ။”
“ဟား ဟား! ဟုတ်တာပေါ့! အဲဒါ အမှန်ပဲ! ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မီးမွှေးလိုက်တဲ့အချိန်က အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ…”
အဘိုးအိုသည် လွမ်းဆွတ်သော အကြည့်ဖြင့် အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ခဏတာအတွင်း၌ ၎င်းတို့ထဲတွင် မီးပွားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။
“ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူငယ်သခင်က ကျွန်တော့်လို အငြိမ်းစားအိုကြီးဆီမှာ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးလိုက်ရပြီ။”
“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော် အနေရခက်ပါတယ်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ နေပါ။”
“ဟဲ ဟဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ မစ္စတာ ဂါလီယာဇ်။ နောက်မှ လာလည်ပါဦးမယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”
ကျွန်ုပ် ပို၍ကြာကြာ နေချင်သေးသော်လည်း လုပ်စရာကိစ္စများစွာ ရှိနေသည်။
အထူးသဖြင့် ယခုအခါတွင် လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာပြီဖြစ်၍ ဒုတိယမြောက် ဇာတ်ကောင်အပေါ် အာရုံစိုက်ရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
“နောက်တစ်ခါ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်ကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”
“စိတ်ချပါ။ ခင်ဗျား မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားလောက်တဲ့အထိ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြသပေးပါ့မယ်။”
မစ္စတာ ဂါလီယာဇ်နှင့် ကျွန်ုပ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။
***
ပြန်လမ်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အဘိုးအိုနှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်ကို မျက်စိစုံမှိတ် ရှာဖွေနေကြသည့် ပုံပြင်ပြောသူများမှာ လက်လျှော့ကာ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။
အစကတည်းကပင် ကျွန်ုပ် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထိုသို့ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် အချိန်ဆွဲထားလျှင် သူတို့ လက်လျှော့သွားလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘူတာရုံကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။”
ဤမစ်ရှင်အတွက် ဂျီနီစစ်စနစ်၏ အထောက်အပံ့ မရရှိထားသဖြင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ချက်ချင်း ပြန်၍ တယ်လီပို့ လုပ်၍ မရပေ။
ပြန်သွားရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဘူတာရုံမှတစ်ဆင့် အာကာသရထားကို စီးသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း
ဒါဟာ လုပ်ငန်းခရီးစဉ်တစ်ခုကနေ ပြန်လာတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား။
စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထိုသို့ တွေးတောကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေစဉ်မှာပဲ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံမိသွားသည်။
“ဟင်? ဒါ ဘာလဲ?”
တစ်ဖက်လူက ကျွန်ုပ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုသို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သေပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ။
ပုံပြင်ပြောသူတွေ လာလေ့လာလေ့မရှိတဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကျွန်ုပ်ကို မှတ်မိမယ့်သူနှင့် တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
သူမက ကျွန်ုပ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူမက အလွန်တရာမှ လှပလွန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမမှာ ရှည်လျားပြီး မီးတောက်လို နီရဲနေတဲ့ ဆံပင်တွေ ရှိသည်။
သူမက ကမ္ဘာမြေက လူသားတစ်ယောက်လို မဟုတ်ပေမဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူမျိုးနွယ်စုထဲက ဖြစ်မှန်းတော့ သိသာသည်။
ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရင်တောင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှအပကို ဖော်ပြနေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာတော့ ရွှေရောင်ပုံစံခွက်ပါတဲ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးအုပ်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ ပုံပန်းသွန်ပြင်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားပြတ်သားလှသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပြီး တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းခန်းထဲကနေ အခုမှ ထွက်လာတာလား?”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမက မေးခွန်းထုတ်လိုက်တဲ့အတွက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟုတ်ကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူမလက်ထဲက စာအုပ်ကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်မိလိုက်သည်။
‘ရွှေရောင်… စာအုပ်။’
သူမကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်ရဲ့ အရောင်နဲ့ အလင်းရောင်တွေက အားလုံး ရွှေရောင်တွေချည်းပင် ဖြစ်သည်။
သေချာသည်မှာ ကန်းယူဟွန်း ရဲ့ စာအုပ်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အဆင့်နိမ့်နေသေးသည်။
သူ့စာအုပ်က အဆုံးမရှိ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တစ်စင်းနဲ့ တူတယ်ဆိုရင်၊ သူမရဲ့ စာအုပ်ကတော့ လမင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ တူသည်။
သူမနှင့် ယှဉ်ရမည့် ပစ်မှတ်က အလွန်တရာ ကြီးမားနေလို့သာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အဆင့်ကလည်း တကယ်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ဒါဆိုရင် ငါ့ရှေ့က ပုံပြင်ပြောသူက အနည်းဆုံး ညွှန်ကြားရေးမှူး အဆင့်လောက် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။’
ဒီနေရာမှာ ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
မှတ်တမ်းခန်းထဲကနေ ကျွန်ုပ် ထွက်လာတာကို အံ့သြနေပုံရတဲ့ သူမက တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဝါး။ အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ အဲဒီထဲက ဆရာကြီးကို သိလို့လား?”
“ဆရာကြီး?”
သူမက ဆရာကြီးလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခေါ်ဝေါ်ပုံကြောင့် ကျွန်ုပ် နည်းနည်း အံ့သြသွားရပေမဲ့ ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ကန်းယူဟွန်း ကို သိပါတယ်။”
“အို။ သူ့နာမည်ကိုတောင် သိထားတာပေါ့? ဒါက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး… အာ!”
သူမက အဲဒီအခါမှာမှ ကျွန်ုပ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။
“အခုမှပဲ သတိရတော့တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားဖူးသလိုပဲ။ ဒီနေ့ပဲ ပုံမှန်အဆင့်ကနေ လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုတာလေ။ သူ့နာမည်က ဘာလဲ? ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်လား? လူသားနဲ့ တူတဲ့ ပုံပြင်ပြောသူက သိပ်မရှိတာမို့လို့ မှတ်မိနေတာ။ သတင်းတွေထဲက ပုံပြင်ပြောသူ မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်ပါပဲ။”
ဖုံးကွယ်ထားစရာ မရှိတဲ့အတွက် ရိုးသားစွာပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဲဒီအတွက်ကြောင့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ပြည့်နှက်လာသည်။
မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မျက်လုံးအုပ် တပ်ဆင်ထားတာကြောင့် သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသလို ခံစားရသည်။
“ဝါး။ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က ဆယ်လက်စတီနာ ပါ။”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
မကြာသေးခင်အချိန်အထိတော့ ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကို ပုံမှန်အဆင့်လို့ပဲ မိတ်ဆက်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ပဲ လက်ထောက်မန်နေဂျာလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတော့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲ ဟဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရာထူးတိုးခါစ လက်ထောက်မန်နေဂျာတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုံမှန်အဆင့်လို့ပဲ ခေါ်နေကျ အကျင့်ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ လက်ထောက်မန်နေဂျာလို့ ခေါ်နေပြီပေါ့?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အင်းလေ။ ပုံမှန်အဆင့်နဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကာလက သိပ်တိုတောင်းလွန်းလို့ပါ။”
“ဟုတ်တာပေါ့! အဲဒါ အမှန်ပဲ။ တစ်လဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် တိုတောင်းတာပဲ။ ရှင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ကြည့်လေ ပိုပိုပြီး အံ့သြဖို့ ကောင်းလာလေပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲက ဆရာကြီးနဲ့လည်း သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေသေးတယ်ပေါ့။ အဲဒါကလည်း အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဌာနတစ်ခုခုမှာရော ဝင်ထားပြီးပြီလား?”
“မဝင်ရသေးပါဘူး။”
“အင်း။ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ဌာနမဝင်ရသေးဘူးပေါ့? ရှင်နဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေကရော ရှင်ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးမယ်လို့ ထင်သလား?”
“တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ကို ရှောင်နေရတာပါ။”
“ဒါတော့ ခက်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတင်းကရော?”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“ရှင်က အစောင့်အရှောက်တွေ ဘာတွေ ဂရုမစိုက်ဘဲ စုဆောင်းသူတွေနဲ့ အတွေးအခေါ်ကမ္ဘာမှာ တိုက်ခိုက်နေတယ် ဆိုတာလေ။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ။”
သူမက အဲဒီသတင်းက အမှန်ဖြစ်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဟန်တူပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတဲ့အခါ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့မှ သူမက ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ တစ်ဖန် ပြန်ရယ်လိုက်ပြန်သည်။
သူမက ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ကြည့်ရင် သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အလွန် ရိုးသားပွင့်လင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ စကားပြောဟန်နဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက သာမန်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ဟား ဟား ဟား! ဟုတ်တာပေါ့! ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက်ဆိုတာ ဒီလို စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရည်မှန်းချက်မျိုး ရှိသင့်တာပေါ့! ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ အားလုံးက အတူတူပဲ၊ တူညီတဲ့ နည်းလမ်း၊ တူညီတဲ့ အိုင်ဒီယာတွေနဲ့ပဲ လုပ်နေကြတော့ သေလောက်အောင် ပျင်းစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား? ဟုတ်ပြီ၊ ဒီလို တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ? ကျွန်မတို့ဌာနကို မဝင်ချင်ဘူးလား?”
“ဌာန? ကျွန်တော်က အိုင်ဒီယာခန်းမှာ ရှိတာပါ။”
“ကောင်လေးရယ်။ ကျွန်မလည်း အိုင်ဒီယာခန်းမှာပဲ ရှိတာပါ၊ အဲဒါကြောင့် ပြောနေတာပေါ့။”
“…ရှင်က ဘယ်ဌာနကလဲ?”
သူမကို အိုင်ဒီယာခန်းက ပုံပြင်ပြောသူလို့တော့ မထင်ခဲ့မိပေ။
မျက်နှာကို မရင်းနှီးတာကြောင့် တခြားနေရာက ဖြစ်မယ်လို့ တွေးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
“ကောင်းကင်ဘုံဌာနပါ။ ကြားဖူးလား?”
“အာ၊ အဲဒီဌာန…”
မကြားဖူးဘဲ မနေနိုင်ပါ။
အိုင်ဒီယာခန်းမှာ ဌာန (၈) ခု ရှိပြီး အားလုံးကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိထားသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဌာနဆိုတာ အမျိုးမျိုးသော ဌာနတွေထဲမှာ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ပြီးတော့ သူတို့က အထက်တန်းစား လူနည်းစုလေးနဲ့ပဲ လည်ပတ်နေတာ ဖြစ်သည်။
ဌာနတိုင်းမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးက တစ်ယောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် ရာထူးနိမ့်သွားလေလေ အရေအတွက် များသွားလေလေ ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံး လက်ထောက်မန်နေဂျာ ညွှန်ကြားရေးမှူး (၃) ယောက်နဲ့ မန်နေဂျာ (၁၀) ယောက်ကျော် လိုအပ်သည်။
လက်ထောက်မန်နေဂျာနဲ့ ပုံမှန်အဆင့်တွေဆိုရင်တော့ အရေအတွက်က မနည်းလှပေ။
ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဌာနမှာတော့ လူဦးရေ (၁၀) ယောက်တောင် မပြည့်ပေ။
သူတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆင်မခြင် ခေါ်မသွင်းကြသလို သူတို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ပုံပြင်ပြောသူတွေကလည်း အဆင့်မြင့်မြင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူတွေချင် ဖြစ်သည်။
အာဏာကို အရေအတွက်နဲ့ တိုင်းတာလေ့ရှိတဲ့ ဌာနတွေအတွက်တော့ အလွန်ကို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“အဲဒီနေရာက အလွန်တရာမှ ခက်ခဲတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ အလွယ်တကူ ခေါ်သွင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
“ကျွန်မလား? ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်မက အဲဒီဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးလေ၊ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ခေါ်သွင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းနေတာပေါ့။”
“ဘာ?”
“ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ကျွန်မပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။”
“…”
သူမက တကယ်ပဲ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ပြီးတော့ ဌာနတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့သူက ဒီလိုမျိုး လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်လို့လည်း မထင်မိခဲ့ပေ။
သူမမှာ ဟန်ဆောင်မှု မရှိတဲ့အတွက် တစ်ဖက်မှာ ကောင်းပေမဲ့ တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။
“ဘယ်လိုလဲ? ကျွန်မတို့ဌာနကို မဝင်ချင်ဘူးလား? ရှင့်ကို နောင်တရစရာ မဖြစ်စေရဘူးဆိုတာ အာမခံပါတယ်။”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွင်းဖို့ တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။