“ဘယ်ကနေစပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူးဗျ။”
ကျွန်တော့်ရှေ့ကလူကို စိတ်မထိခိုက်စေဖို့အတွက် စကားလုံးတွေကို သတိထားရွေးချယ်ရင်း ဂရုတစိုက် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြောရရင်... ခင်ဗျားမေးတဲ့မေးခွန်းအတွက် အဖြေကတော့ ‘မဟုတ်ဘူး’ ဆိုတာပါပဲ။ ခင်ဗျားသား ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိပါဘူး။”
အမျိုးသမီးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်တော်ထင်ထားတာနဲ့မတူဘဲ တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ သူမမှာ မျှော်လင့်ချက်သိပ်မရှိတော့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည်ကို ရှင်သိတယ်ဆိုကတည်းက သူ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်လား။”
အဲဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်တာမို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်။”
“အို... အဲဒီလိုလား။”
ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သားလေး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အဖြေကိုကြားလိုက်ရတော့ သူမ ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ လျော့ကျသွားသလိုပါပဲ။ သူမက တစ်ရှူးနဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်။”
“...ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်ခံဖို့ လုပ်ပေးတာမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားမိတယ်။ ဒီကောင်မှာ မိသားစုရှိတယ်ဆိုတာကိုမှ မကြာခင်ကမှ သိခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး သူ့အမေကတော့ သူနဲ့ လုံးဝမတူပါဘူး။ သူမက သိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုမှာ ပါမောက္ခလုပ်နေရင်တောင် လိုက်ဖက်မယ့် အရည်အချင်းမျိုး သူမမှာ ရှိနေပါတယ်။
“ခင်ဗျား တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်နေခဲ့ရမှာပါပဲ။”
“ရပါတယ်ရှင်။ သားလေး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ သိရတာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ။”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။”
“ဒါနဲ့... ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား။”
“ကျွန်တော်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးရှင်တို့ ဘာတို့နဲ့ မခေါ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်က အရောင်းစာရေးတစ်ယောက်ပါ၊ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူရဲ့ မိသားစုက ဘယ်လိုလူတွေလဲဆိုတာ သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်တာပါ။”
“အော်... အဲဒီလိုလား။”
“ခင်ဗျား အံ့သြပုံမရပါလား။”
“လောကကြီးက ဒီလိုပါပဲရှင်။”
သူမက လက်တွေ့ဘဝကို အလွယ်တကူပဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျွန်တော် သိချင်စိတ်နဲ့ လာခဲ့တာဆိုတာကလည်း လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချွဲဒိုယွန်း မှာ အမေရှိတယ်ဆိုတာ ကြားပြီးကတည်းက သူမနဲ့ တစ်ခါလောက်တော့ တွေ့ကြည့်ချင်ခဲ့တာပါ။ တကယ်တော့ အစကတော့ ဒီလိုသားမျိုးကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်တဲ့သူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို မေးကြည့်ချင်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားက အတိတ်ဘဝက မကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာတွေအကြောင်း သိတဲ့သူတိုင်းတော့ နားလည်ပေးကြမှာပါ။ သူက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ စွန့်စားခန်းပေါင်းစုံကို အတွဲပေါင်း ၂၀ လောက်အထိ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူက နောက်ဆုံးအထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ဒီကမ္ဘာမြေကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးဆီကိုပေါ့။
‘တွေးကြည့်ရင် ချွဲဒိုယွန်း လည်း သနားဖို့ကောင်းတာပဲ။’
နည်းနည်းပါးပါးတော့ သနားမိပါတယ်။ အလွန်အမင်း နည်းနည်းလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားအလှည့်အပြောင်းတွေက သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရတဲ့ အချက်နဲ့ အများကြီး သက်ဆိုင်နေတာပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရှေ့က ဒီအမျိုးသမီးအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။
‘ကမ္ဘာပျက်ကပ် စဖြစ်တုန်းက သူမ သေသွားခဲ့မှာပဲ။’
ချွဲဒိုယွန်း တစ်ယောက် တခြားကမ္ဘာမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လှည့်လည်ကျက်စားခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတိုလေးတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စဖြစ်တာနဲ့ သူက သူ့စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒါတွေကို သူ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ ဒီကမ္ဘာကို ပြန်လာဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းပြပြ ဆန္ဒရှိခဲ့မလဲ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရမလဲ။
“ရှင်... သားနဲ့ အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား။”
နံရံပေါ်က ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဒါဆို... ခင်ဗျားခင်ပွန်းကရော...”
“သူက ဒိုယွန်းမွေးဖွားခင်ကတည်းက ဆုံးသွားခဲ့တာပါ။”
“စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
“ရပါတယ်ရှင်။ ကြာခဲ့ပါပြီ။”
ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ အချိန်ကာလအမျိုးမျိုးကို မြင်နေရတယ်။ မွေးကင်းစအရွယ်ကနေ သူငယ်တန်း၊ မူလတန်းအရွယ်အထိပေါ့။ နောက်ဆုံးပုံကတော့ သူ ပျောက်ကွယ်မသွားခင်က ရိုက်ထားတဲ့ပုံပါ။
“ကျွန်မရဲ့ ဒိုယွန်းက အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်ပါတယ်။ ဖခင်မရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာရပေမဲ့ စကားနားထောင်ပြီး တစ်ခါမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး။”
“...အဲဒီလိုလား။”
“သူက စာလည်း ကြိုးစားသလို အားကစားလည်း ထူးချွန်ပါတယ်။”
ဟုတ်မှာပေါ့။ ချွဲဒိုယွန်း ကတော့ အမေချစ်သားလေးပါပဲ။
“ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို အမြဲတမ်း တောင်းပန်ချင်စိတ် ဖြစ်မိတယ်။ သူ တစ်ခါမှ မညည်းညူပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့အတွက် မလုပ်ပေးနိုင်တာတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ သူက ရင့်ကျက်ပေမဲ့လည်း ကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူလည်း လိုချင်တာတွေ၊ လုပ်ချင်တာတွေ ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူကတော့ ဘယ်တော့မှ စိတ်မကျေနပ်တဲ့ပုံ မပြခဲ့ဘူး။”
ချွဲဒိုယွန်း က အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတယ်။ တစ်ခုခုကို မုန်းတီးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သည်းခံပြီး သူ့မာနနဲ့ သူပဲ ဖြေရှင်းမှာပါ။
“ဒိုယွန်း ပျောက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက ကမ္ဘာကြီး ပျက်သုဉ်းသွားပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့တာပါ။”
“...”
“သူက ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းချာပါ။ ပြီးတော့ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က အဆိုးရဆုံးပါပဲ။ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ သားအတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘဲနဲ့ သူ့ကို အဝေးကို စေလွှတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်၊ ယိုဟွန်းရေ... ရှင့်ကြောင့်သာ ကျွန်မ သတင်းအနည်းငယ် ကြားခွင့်ရခဲ့တာပါ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ရှင်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ကောင်းထင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေပါ။ တခြားကမ္ဘာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သားလေး အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတာ သိရတာနဲ့တင် ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ နေရတာထက်စာရင် အဲဒီမှာပဲ လူကောင်းတွေနဲ့ နေတာက ပိုကောင်းမလားလို့ပါ။”
“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် မသိစိတ်ကနေ အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အမြင်ကြောင့် သူမရော၊ ကျွန်တော်ပါ အံ့သြသွားကြတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေသင့်ပေမဲ့ ဘာကြောင့် ဒီလိုအသံထွက်လာမှန်း ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။
“ခင်ဗျားကို လန့်သွားစေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ရပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကိုတော့ ပြောကိုပြောရမယ်။ ခင်ဗျားသားအပေါ်မှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်။”
“ကျွန်မ...”
“ခင်ဗျား ခံစားချက်ကို နားမလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားသား ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။”
ချွဲဒိုယွန်း အပေါ်မှာ သူမ ဘာကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သိသာနေပါတယ်။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားထဲက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေး။ ဖောက်သည်ကလည်း နည်းမှာပဲ၊ ပိုက်ဆံရှာရတာလည်း ခက်ခဲမှာပဲ။ ကျွန်တော်သာ မိဘဆိုရင် ကိုယ့်သားသမီး ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာရတာကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက ဒါပါ။ ချွဲဒိုယွန်း က ဒီနေရာမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး တစ်ခါမှ မညည်းညူခဲ့ဘူး။ သူ ရင့်ကျက်လို့ ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။
“သူက ခင်ဗျားအတွက် သည်းခံပေးခဲ့တာပါ။”
“ကျွန်မအတွက်... ဟုတ်လား။”
“မိဘတွေက သားသမီးအတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြသလို၊ သားသမီးတွေကလည်း မိဘတွေကို ပျော်ရွှင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်လို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားကြရတာပါ။”
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီအခွင့်အရေးသစ်နဲ့အတူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ။ သူလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားနေရမှာပါ။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ...”
“သူ အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့ဘူးနော်။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ခင်ဗျား သိတယ်မလား။”
ဒါက အဖြူရောင်လိမ်ညာမှု (White Lie) တစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မှားတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။ ချွဲဒိုယွန်း က ဘာကြောင့် ဒီလောက်စွမ်းအားတွေနဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်လာခဲ့တာလဲ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆို အဲဒီကမ္ဘာမှာပဲ ကောင်းကောင်း နေသွားလို့ ရပါတယ်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ခံစားပြီး သမိုင်းတွင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ သူ အဲဒါကို တခြားသူတွေထက် ပိုလိုချင်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာကြောင့် လိုချင်ခဲ့တာလဲ။ ဒီလို ဆင်းရဲပြီး အကြွေးတွေနဲ့ ပတ်ပင်းလည်နေတဲ့ အိမ်အပေါ် သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် တွယ်တာနေရတာလဲ။ သူ လုပ်ချင်တာတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေများ ကောင်းနေလို့လဲ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမှာ မိသားစုရှိလို့ပါ။”
သူ့ခံစားချက်တွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် အမှန်တကယ်ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူ့မှာကျန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုနဲ့ ပြန်တွေ့ဖို့ သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေမှာပါ။”
ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါပါပဲ။ မိသားစုဆိုတာ လုံလောက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိသားစုကြောင့် သူ ပြန်လာဖို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာပါ။ သူ့အတွက် ပိုက်ဆံ၊ ကျော်ကြားမှု ဒါမှမဟုတ် အာဏာတွေ မလိုပါဘူး။ သူ့လက်ထဲက တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေထက်၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်က၊ ဟောင်းနွမ်းပြီး သံချေးတက်နေပါစေဦး၊ ပိုပြီးတော့ ပိုနွေးထွေးပါတယ်။
“...”
အမျိုးသမီးက မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာပါတယ်။ သူမက လက်ကိုင်ပုဝါလေးနဲ့ မျက်ရည်တွေကို အမြန်သုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မပဲ အရူးလို တွေးမိနေတာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူလည်း ကျွန်မလိုပဲ သူ့မိသားစုနဲ့ ပြန်ဆုံချင်နေမှာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ရှင့်ကြောင့်သာ ကျွန်မရဲ့ မလိုအပ်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သိလိုက်ရပါပြီ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့စကားတွေကို စိတ်ထဲမှာ ပြန်တွေးရင်း ပြောလိုက်မိတယ်။
‘မိသားစု... ဟုတ်လား။’
ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ခံစားချက်တွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာမိတာလေ။ သူ့အကြောင်း အကုန်လုံးကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ၁၀ နှစ်လောက်တော့ အတူတူ ရှိခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အကျိုးအမြတ်ပေါ် အခြေခံပြီး တစ်ဖက်သတ် မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့လည်းပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့က တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။
‘ဟာ... တော်ပါပြီလေ။’
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ အရိပ်တချို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သလိုမျိုး ခံစားရတယ်။
“ဒါနဲ့... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ချွဲဒိုယွန်း အကြောင်းကို တော်တော် သိနေပါလား။”
“...ဒီလိုမျိုး ကြားဖူးတာပါပဲ။”
ကျွန်တော် မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းရင်း ဖြေလိုက်တယ်။
“ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒါပါပဲ။ အဲဒီလောက်ပါပဲ။”
“ရှင်က သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်မလားလို့ ထင်မိတာပါ။”
“အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကလေးရှိတဲ့ မိခင်တွေဆိုတာ အကဲခတ် အရမ်းတော်ကြတာကိုး။ ကျွန်တော့်အမေ ကန်းယူဟွန်း လိုမျိုးပေါ့။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် လာတဲ့ကိစ္စ ပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။”
“အော်... မပြန်ခင် ထမင်းလေးဘာလေး စားသွားပါဦးလား။”
“ရပါတယ်ခင်ဗျ။ ကျွန်တော် မလာခင်ကတည်းက စားပြီးသွားပါပြီ။”
“နှမြောစရာပဲ။”
“အချိန်ရရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာခဲ့ပါဦးမယ်။ အဲဒီကျမှ မစားလိုက်ရတဲ့ ထမင်းကို အတူစားကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ သေချာပေါက်ပါ။”
ကျွန်တော် ထလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လာတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တံခါး ပွင့်လာပြီး မျက်နှာထား တင်းမာနေတဲ့ လူသုံးယောက် အတင်းဝင်လာကြတယ်။ ဒါ ဘာကိစ္စလဲ။ အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားတယ်။ အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လို့ ထင်ရတဲ့လူက ပတ်ဝန်းကျင်က ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ရင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာတယ်။
“ဟေ့... အမျိုးသမီးကြီး။ မင်းကို အရင်ကတည်းက ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ဒီကထွက်သွားပြီး ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်စမ်းပါ။”
“...ရှင်တို့က ဘာမို့လို့ ဒီစကားကို ခဏခဏ လာပြောနေရတာလဲ။”
“အော်... ငါတို့လား။ ငါတို့က အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ အဲဒီလောက် မရိုင်းစိုင်းပါနဲ့။ မင်းကို ငါတို့ စိတ်ပျက်တယ်ဗျာ။”
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲလို့ တွေးမိပေမဲ့ အဖြေက ဒါပဲလား။ လူမိုက်တွေရဲ့ အကြည့်တွေက ဆိုင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
“ဟေ့ကောင်... မင်း အမြင်မတော်တာတွေ မတွေ့ချင်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။”
“ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ပြောရဲတာလဲ!”
“အမျိုးသမီးကြီး၊ ဒီကိစ္စမှာ မပါပါနဲ့။ ဒါက ငါတို့နဲ့ ဒီကောင်ကြားက ကိစ္စ။ ဟုတ်တယ်မလား။”
ကျွန်တော့်ကို ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြနေတဲ့လူရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ရွှေသွားတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်က စိုးရိမ်နေတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို စိတ်မပူဖို့ လက်ယမ်းပြလိုက်တယ်။ အခြေအနေက ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိပြီးသားပါ။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက ငါတို့ကြားက ကိစ္စပဲ။”
“ဟမ်? ဟားဟားဟား။ ဒီကောင်ကတော့ တော်တော်လေးကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ!”
ကျွန်တော် လန့်မသွားတဲ့အပြင် ပြန်ပြုံးပြလိုက်တာကို သူက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံရတယ်။ ဒီအချိန်ထိ ဘာလို့ ဖောက်သည်မရှိတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီ၊ ဒီကိစ္စတွေကြောင့်ပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ အကြွေးတောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ပဲ အလုပ်များနေခဲ့တာကြောင့် လက်ရှိ အပြင်လောကရဲ့ အခြေအနေကို မေ့နေခဲ့မိတယ်။
“ဟူး... မင်းလိုကောင်မျိုးကို သဘောကောင်းပြချင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့။”
“ဘာတွေ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတာလဲ။”
“...ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီးတော့ မင်းကို နည်းနည်းတော့ ကူညီပေးရဦးမယ်။”
အဆင့်မြှင့်တင်သူ (Collector) မဟုတ်တဲ့ သာမန်လူသုံးယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
ဖတ်ခနဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီလူရဲ့ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ အားနဲ့ ပစ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်လည်း ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော် နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆိုင်အပြင်ဘက်ကိုပဲ ပစ်ထုတ်လိုက်တယ်။
“ကန်းယူဟွန်း ရေ။”
“ရပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပုံအပ်ထားလိုက်ပါ။”
စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်ပြီး ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ ပြန်ထလာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူမိုက်တွေဆီ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ! ဒီမှာ ဘာလို့ အဆင့်မြှင့်တင်သူ ရှိနေရတာလဲ!”
“အဆင့်မြှင့်တင်သူတစ်ယောက်က သာမန်လူတွေကို ထိလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိတယ်မလား!”
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အော်ဟစ်လိုက်တာကို ကြည့်ရင် အသိဉာဏ်လေးတော့ ရှိပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။
“ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ပြစမ်းပါဦး။”
“ဘာပြောတယ်။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဆင့်မြှင့်တင်သူ မဟုတ်လို့လေ။”
အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိထားပါတယ်။ ဒီကောင်တွေကို သေချာနင်းမချေမချင်း သူတို့က ဘယ်တော့မှ သတိဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မထနိုင်အောင် သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရမယ်။ ဒါမျိုးကတော့ ကပ်ဘေးခေတ်တုန်းက အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ရဖူးလို့ ငြီးငွေ့တောင် နေပါပြီ။
“ဒါဆို စလိုက်ကြရအောင်လား။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လူမိုက်သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားကြတယ်။