“ဒီလောက်နဲ့ မဆတ်မထိနဲ့လေ။ ခဏလောက်ပဲ စကားပြောရအောင်…”
“ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။ မဟုတ်ရင် သတ်ပစ်မယ်။”
ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် သတ်ပစ်မယ်။
ဒါကတော့ အဲဒီစနစ်သစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသူ (regressor) အမြဲလိုလို ပြောလေ့ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းစကားစု ငါးခုထဲက တစ်ခုပဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ တရားဝင် ဝိညာဉ်တော် (Holy Spirits) တွေ အလွန်အမင်း နှစ်သက်ခဲ့ကြတဲ့ စကားလည်း ဖြစ်တယ်။
မသိလိုက်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မယ့် ရယ်သံကို ငါ အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ခက်ခဲနေပုံရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရှေ့က ပြန်လည်မွေးဖွားသူက နည်းနည်းလေး တွေဝေသွားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေလို့ပဲ။ အတိအကျပြောရရင်တော့ ‘သူ့ကို ငါက ဆဲဆိုနေတာကို သူက ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ’ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာ။
ငါလည်း အမူအရာကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်တယ်။
“အဟမ်း။ ခင်ဗျားက ဒီတစ်ခါ သင်တန်းဆင်းပွဲပြီးသွားတဲ့ စုဆောင်းသူ (collector) အသစ်လေး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က White Flower Management က ကန်းယူဟွန်း ပါ။ နာမည်လေး သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။”
“White Flower Management ဟုတ်လား။”
ငါ့စကားအဆုံးမှာ သူက စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ရဲ့ နာမည်ကို တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ သူက အရာအားလုံးနီးပါးကို သိထားသူ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားမှုမှာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတဲ့ နာမည်မို့လို့ တွေဝေသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။
‘ခဏလေး။ တွေးကြည့်တော့ ငါမရှိဘဲ White Flower Management ကရော ပုံမှန် လည်ပတ်နေရဲ့လား။’
ရုတ်တရက် ဒီမေးခွန်းက ငါ့ခေါင်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ ငါ့ရှေ့က ပြန်လည်မွေးဖွားသူက အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ရင်၊ ငါ ကန်းယူဟွန်း ဆိုတဲ့ ပြောပြသူ (teller) တစ်ယောက်က သူ့ဘဝထဲမှာ ရှိနေခဲ့ဖူးမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက ငါ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်လား။ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တော့ ဒါဟာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
“ဆိုတော့ White Flower Management က ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
ငါ့အတွေးတွေကို ပြန်လည်မွေးဖွားသူရဲ့ မောက်မာတဲ့ လေသံက ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ သူ့အသံက နားထောင်လို့ ကောင်းလောက်အောင်ကို သာယာနေတယ်။ သူသာ ပြင်ဆင်လိုက်ရင် ချောမောလှပမယ့်သူမျိုး ဖြစ်ပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒီလို မပြင်ဆင်ထားဘူး။ ငါ ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့တုန်းက အမှတ်တရတွေကို ဝိုးတဝါး ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။
“အာ၊ မဟုတ်ရပါဘူး။ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားကို ကမ်းလှမ်းမှုကောင်းကောင်းလေး လုပ်ပေးချင်လို့ပါ။”
“ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ ကျွန်မကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့၊ ဖယ်ပေး။”
“အာ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို မဟုတ်ရပါဘူး…”
“ဖယ်ပေးလို့ ပြောနေတယ်လေ။”
ပြန်လည်မွေးဖွားသူက အဲဒီလိုပြောပြီး ငါ့အပေါ်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် (killing intent) တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ သူ့ကို တားဆီးဖို့အတွက် ငါ ပိုပြီး ဇွတ်အတင်း လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒီထက်ပိုလုပ်ရင် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်။ ငါ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်တော့ သူက လျှာတစ်ချက်သပ်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့တယ်။ ငါ ထွက်ခွာသွားတဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလိုက်မိတယ်။
[ဟေ့၊ Yu-hyun! Yu-hyun!]
Baek Ryeon ရဲ့ အသံက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ဆူညံစွာနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။
[မင်း ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားပြီး အဲဒီမိန်းကလေးဆီ ဘာလို့သွားတာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။]
‘အာ။’
Baek Ryeon က ငါ သူ့ရဲ့ စာအုပ်ကို မြင်လိုက်တယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါထက်ပိုပြီး ငါက အလောတကြီး လုပ်ဆောင်လိုက်တာကို သူက ထူးဆန်းနေပုံရတယ်။ ငါ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ တကယ်ပဲ၊ ခုနက ငါ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ဘယ်သူမဆို စိတ်လှုပ်ရှားကြမှာပဲ။
‘တောင်းပန်ပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့ပါ။’
[ခုနက မိန်းကလေးလား။ တွေးကြည့်တော့ မင်းက သူ့ကို ခေါ်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းလောက်တဲ့အထိ သူက တော်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်အကြောင်း သိထားလို့ မင်းသိတဲ့သူလား။]
‘မဟုတ်ဘူး။ သူက အနာဂတ်အကြောင်း သိထားလို့ ငါသိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။’
ဒီအပိုင်းကတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်။ သူသာ အဲဒီလို စာအုပ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားရင် သူက သေချာပေါက် နာမည်ကြီးနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးတဲ့အထိ ငါ့မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး… တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။
[ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်းက အဲဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်လိုက်တာလဲ။]
‘အင်း။ သူက အနာဂတ်အကြောင်း သိထားလို့ ငါသိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းမိရုံပါပဲ။’
[ဒါပေမဲ့ သူက သူ့နာမည်တောင် မပြောဘဲ ထွက်သွားတာ မဟုတ်လား?]
‘အဲဒီကိစ္စ စိတ်မပူပါနဲ့။’
ငါ့လက်ထဲမှာ၊ ပြန်လည်မွေးဖွားသူ မထွက်ခွာခင် ငါ အသည်းအသန် လုယူလိုက်ရတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။
***
ငါ ရုံးခန်းကို ပြန်ရောက်ပြီးတာနဲ့ Baek Seo-ryeon ဆီကို ချက်ချင်းပဲ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။
“Seo-ryeon-ssi။ ဒီတစ်ခါ သင်တန်းဆင်းတဲ့သူတွေထဲက Kwon Ji-a ဆိုတဲ့သူကို စုံစမ်းပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။”
Kwon Ji-a။
ငါ အသည်းအသန် လုယူခဲ့တဲ့ စာအုပ်ထဲကနေ ငါသိလိုက်ရတဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူရဲ့ နာမည်။ တကယ်တော့ ဒီစာအုပ်တစ်အုပ်တည်းနဲ့တင် Baek Seo-ryeon ကို အကူအညီတောင်းစရာ မလိုဘဲ ငါကိုယ်တိုင် ရှာလို့ရပေမဲ့ ဒီကိစ္စက နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်။
‘စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းနဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို စစ်ဆေးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။’
အပိုင်းတစ်ခုကို အစပြုပြီး ဘဝရာပေါင်းများစွာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့သူ။ ငါ့လက်ထဲက စာအုပ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားမှု အစကတည်းက ရေးသားထားတယ်။ ပြီးတော့ သူက သင်တန်းမတက်ခင်လေးမှာပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားမှု စတင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ သုံးလပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီစာအုပ်နဲ့တော့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူအကြောင်း အချက်အလက် အပြည့်အစုံ ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
“ဘာအထောက်အထားမှ မပါဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းတာလား။ ဒီလူက မင်း စုဆောင်းသူအသစ်အဖြစ် ခေါ်ယူမယ့်သူလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပါပဲ။”
ငါတို့ စကားပြောနေတာကို နားထောင်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် က ကြားဖြတ်ဝင်ပြောတယ်။
“Kwon Ji-a ဆိုတာ မိန်းကလေးနာမည် မဟုတ်လား။”
“သူက မိန်းကလေးမို့လို့ပါ။”
“…”
ကန်းဟယ်ရင် က ချက်ချင်းပဲ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ငါ့အပေါ် မကျေနပ်တဲ့ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါ့အတွက်တော့ ဒါက မတရားဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို ရွေးလိုက်တာက မိန်းကလေးဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘဲ ငါရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားသူက မိန်းကလေး ဖြစ်နေလို့ပါ။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်လုပ်ပေးပါခင်ဗျာ။”
“…မင်း အဲဒီလိုပြောမှတော့ သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
“ကျွန်တော်လည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကိုလေ။”
“ကျွန်မကိုတော့ အဲဒီလို ချီးကျူးစကားမျိုး မပြောခဲ့ပါဘူး။”
ကန်းဟယ်ရင် က ဘေးနားကနေ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောတယ်။ ငါလည်း သူ့ကို ချော့မော့ဖို့အတွက် “Hye-rim-ssi ကလည်း အတူတူပါပဲ” လို့ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ Seo-ryeon-ssi က ငါ အဲဒီလောက်အထိ ပြောလိုက်တာကို အံ့သြနေပုံရပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတဲ့ အမူအရာပြပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ သူမက ငါ့တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မလည်း အလုပ်ရှုပ်နေပေမဲ့ သင်တန်းဆင်းပွဲက လူတစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးတာကတော့ လွယ်ပါတယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲခင်ဗျာ။”
“တစ်နာရီလောက်ဆို ရပါပြီ။”
သူမက အဲဒီလိုပြောပြီး တစ်နေရာကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ တွေးကြည့်တော့ Shin Ga-ryeong လည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ Baek Seo-ryeon က ဒီနယ်ပယ်မှာ အဆက်အသွယ် အများကြီး ရှိတယ်။ သူမက အရင်က Clan အကြီးကြီးတစ်ခုမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးလို့ တစ်ပိုင်း၊ သူမရဲ့ စရိုက်က အားလုံးနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းတတ်လို့ တစ်ပိုင်းပေါ့။
“မင်းဆီကို မေးလ် ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“ထင်ထားတာထက် ပိုရိုးရှင်းတာပဲ။”
“ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက လျှို့ဝှက်ထားရတာမို့လို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကိုင်တွယ်လို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သိတဲ့သူတွေက သိကြတာပဲ။ ပြီးတော့ သင်တန်းဆင်းပွဲ မတိုင်ခင်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မလည်း မသိနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သင်တန်းဆင်းပွဲပြီးသွားလို့ အားလုံးက စုဆောင်းမှုတွေ လုပ်ပြီးသွားပြီမို့ ရှာရတာ လွယ်ပါတယ်။”
သူမပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ငါတောင်းဆိုထားတဲ့ မေးလ်က မကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာတယ်။ Seo-ryeon-ssi က မေးလ်ကို ချက်ချင်း ပရင့်ထုတ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်နေရင်းနဲ့ပဲ သူမက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိချင်နေပုံရပြီး မျက်လုံးတွေကို လှည့်ပတ်ရင်း အကြောင်းအရာတွေကို အမြန်ဖတ်ရှုလိုက်တယ်။
“ကဲ၊ ဒီလူလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီသူပါ။”
စာရွက်ရဲ့ ပထမဆုံးစာမျက်နှာမှာ ပါတဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ငါ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ ငါ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် Baek Seo-ryeon က တစ်ခုခု ပြောချင်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။
“သူက သိပ်မတော်ဘူးလို့ ထင်လို့လား Seo-ryeon-ssi?”
“ဟင်? မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက…”
သူမက ဆင်ခြေပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်တယ်။
“တကယ်ပြောရရင်တော့… နည်းနည်းတော့။”
“နည်းနည်းလား?”
“မဟုတ်ဘူး။ အများကြီးပဲ။”
အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးနေတာလား။ ရုံးခန်းထဲက ဧည့်သည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း ကန်းယူဟွန်း ဂျီအာရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို လှန်လှောကြည့်လိုက်တယ်။ အချက်အလက်တွေက ထူထဲတာလည်း မဟုတ်သလို များပြားလှတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူမအကြောင်း သိထားတာလည်း နည်းသလို၊ သိစရာလည်း သိပ်မရှိဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကနေ Baek Seo-ryeon က စကားစလာတယ်။
“မင်းက ရုတ်တရက် ဒီလူကို စုံစမ်းခိုင်းလို့ တစ်ခုခုများ ထူးခြားမလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတယ်။ သင်တန်းဆင်းပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ စုဆောင်းသူ ၃၅၉ ယောက်ထဲမှာ အဆင့် ၃၄၀ တောင်။ သင်တန်းကာလအတွင်း အကဲဖြတ်ချက်တွေကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး။”
Baek Seo-ryeon ရှင်းပြတဲ့အတိုင်းပဲ ကန်းယူဟွန်း ဂျီအာရဲ့ အဆင့်က အလွန်ကို ဆိုးရွားတယ်။ သူမက ကဏ္ဍမျိုးစုံကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပြီး တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ဘီလူးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ အမှတ်မြင့်ပေမဲ့ သူမရဲ့ စရိုက်၊ အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ စွမ်းရည်အဆင့်တွေကတော့ အောက်ဆုံးနားမှာ ရှိနေတယ်။ သူမနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကို ငါ ပြန်တွေးမိတယ်။ သူမက သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရန်လိုပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူမမှာ အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ အသုံးချလို့မရတဲ့ စရိုက်မျိုး ရှိနေတာ သေချာတယ်။
“အင်း။ ပြီးတော့ မှတ်တမ်းအရဆိုရင် သူက သင်တန်းကျောင်းထဲမှာ ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား?”
ဒါက သေးငယ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ သင်တန်းဆင်းသွားတဲ့ စုဆောင်းသူ အများစုက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ထွက်လာကြတာကို ကြည့်ရင် ဒါက မသာမန်ပါပဲ။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက သူက သူ့ထက် အဆင့်အများကြီး သာတဲ့ စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီကိစ္စကြောင့် သူ ကျောင်းထုတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
“အဲဒီတော့မှပဲ သူက မနည်းအောင်မြင်ခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ စုဆောင်းသူကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကြည့်ရင် သူ့မှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်ဆိုးကလည်း ပျံ့နှံ့နေပြီးသား ဖြစ်လို့ တခြား Clan တွေ ဒါမှမဟုတ် စီမံခန့်ခွဲသူတွေကလည်း သူ့ကို စုဆောင်းဖို့ ရည်မှန်းချက်ထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ထားကြပုံပဲ။”
“အင်း။”
ကောင်းတဲ့အချက်ကတော့ ဒီပြန်လည်မွေးဖွားသူကို လုယူဖို့ ပြိုင်ဆိုင်မယ့်သူ မရှိတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ သဘောထားက ပြဿနာပဲ။ ငါ သူမနဲ့ ခဏလေးပဲ စကားပြောခဲ့ရပေမဲ့ သူမက ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ချွဲဒိုယွန်း ကို သတိရစေတယ်။ ငါ စာရွက်စာတမ်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေတုန်း ကန်းဟယ်ရင် က ငါ့ကို မေးတယ်။
“သူက မင်းအတွက် တကယ်ပဲ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ကန်းယူဟွန်း-ssi?”
“ဟုတ်တယ်။ လူတွေကို ကြည့်တတ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အမြင်ကို ငါ ယုံကြည်တယ်။ သူက မင်းနဲ့တန်းတူ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ပြောတာ လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကန်းဟယ်ရင်-ssi။”
“ဟေ့။ အဲဒါ လိမ်ပြောတာ။”
“တကယ်ပါ။”
သူမက ငါ့စကားတွေကို ချဲ့ကားပြောတယ်လို့ပဲ ယူဆလိုက်ပုံရပေမဲ့ ဒါက လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ကန်းယူဟွန်း ဂျီအာ ကိုင်ထားတဲ့ သက်တန့်ရောင် စာအုပ်။ စာအုပ်တစ်အုပ်တည်း မဟုတ်ဘဲ ရာပေါင်းများစွာ စုပုံထားတဲ့ စာအုပ်တွေဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်က ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး တောက်ပနေတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်… ကန်းယူဟွန်း ဂျီအာက ဓားသခင် ကန်းဟယ်ရင် ထက် အများကြီး ပိုပြီး ထူးချွန်တယ်။ တကယ်တော့ ဒါကို အကျယ်ကြီး ပြောလို့မရလို့သာ သူတို့နဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောလိုက်တာပါ။
“ပြီးတော့ ဒီမှာ ရေးထားတာက သူ့ရဲ့ စရိုက်ကလည်း စနောက်စရာ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား?”
“အင်း။ အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ငါ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိရင် အထိုးခံရနိုင်တယ်။”
“ဟေ့။ အဲဒါ ဟာသပဲ။”
ဟာသလိုလိုနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါက သူမရဲ့ မူလစရိုက်လား ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်မွေးဖွားသူ ဖြစ်ရတဲ့ ဝိသေသကြောင့်လားတော့ ငါ မသိဘူး။ ငါသာ သူမဆီကို သတိမထားဘဲ ချဉ်းကပ်မိရင် အထိုးခံရနိုင်တယ်။ သူမ ငါ့ကို ခဏတာ ပြသခဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က စစ်မှန်တာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စိန်ခေါ်ရကျိုးနပ်တယ်။
[ချက်ချင်းပဲ စတင်လိုက်ရမလား?]
‘မလုပ်သေးဘူး။ အချိန်ယူရအောင်။’
[ဘာလို့လဲ။]
‘ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရာထူးတိုးမြှင့်ပွဲက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့လို့လေ။’
ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့တဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်ပွဲ မတိုင်ခင်မှာ ကန်းယူဟွန်း ဂျီအာကို စည်းရုံးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်ကတော့ ရာထူးတိုးမြှင့်ပွဲပြီးလို့ ငါ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ သူမကို တရားဝင် စုဆောင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းဖို့ပဲ။
‘ပြီးတော့ ငါ့ကို တွေ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။’
အဲဒီလူနဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
***
ငါ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းကြားလေးထဲက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ Baekryeon လည်း မပါသလို၊ ငါ့နောက်ကို အမြဲလိုက်နေကျ ကန်းဟယ်ရင် လည်း မပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု။
[တံခါးဝမှာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း မုန့်ဆိုင်]
‘တံခါးဝမှာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း။’
အဲဒါက တံခါးကို မှီပြီး စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေတာကို ဆိုလိုတယ်။ သာမန် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်နဲ့တော့ မလိုက်ဖက်ပေမဲ့ ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အခြေအနေကို ထည့်တွက်ကြည့်ရင် တော်တော်လေး သင့်လျော်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ သူက အတော်လေး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်မားတဲ့သူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သွယ်ဝိုက်ပြီး ဖော်ပြနေတယ်။
‘ဒီနေရာက ဟိုကောင် ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အမေ ဖွင့်ထားတဲ့နေရာလား။’
ရာထူးတိုးမြှင့်ပွဲ မတိုင်ခင် အားလပ်ချိန်မှာ ငါ လာရှာတဲ့နေရာက တခြားမဟုတ်ဘူး၊ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အမေ ရှိတဲ့နေရာပဲ။ သူမက ငါ့ကို တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တိုင်ပတ်နေလို့ ငါ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ လာနိုင်ခဲ့ပြီ။ ငါ အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းပြီး မုန့်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။”
ဆိုင်အတွင်းပိုင်းက ကျဉ်းကျပ်တယ်။ လမ်းကြားထဲမှာ ရှိနေလို့လားတော့ မသိဘူး၊ အပြင်အဆင်ကလည်း သိပ်ပြီး သပ်ရပ်လှတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဆိုင်ထဲမှာ အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမားလည်း မရှိတာကြောင့် ပိုင်ရှင်က ငါ့ကို ချက်ချင်းပဲ နှုတ်ဆက်တယ်။
“တစ်ယောက်တည်းလားရှင်။”
ငါ့ကို အဲဒီလို မေးတဲ့သူက အသက်သုံးဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ သူမအသက်နဲ့ မလိုက်အောင် နုပျိုပြီး လှပတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲတွေ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရလို့လားတော့ မသိဘူး၊ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်ပြီး တောက်ပမနေဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုပြီးတော့ ငါ့အတွက် သူမနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ခက်ခဲစေတာက သူမက တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အမေ ဖြစ်နေတာကြောင့်ပဲ။
“အမ်။”
ငါ တွေဝေသွားပြီး ဒီကို ဘာလို့ လာရတာလဲဆိုတာကို ပြောပြလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က ခဏလောက်ကမှ သားဖြစ်သူအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့သူပါ။”
“…အော်။ ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလားရှင်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ငါ သင့်တော်တဲ့ ခုံလွတ်တစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဆိုင်နံရံတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘောင်သွင်းထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ မိသားစုပုံတွေ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
‘ချွဲဒိုယွန်း။’
အဖေဖြစ်သူကိုတော့ မတွေ့ရဘဲ အမေဖြစ်သူနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေပဲ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေတဲ့ အမေဖြစ်သူနဲ့ မတူဘဲ ဒီကောင်ကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက မျက်နှာကို တင်းထားတာပဲ။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အတော်လေး မောက်မာပုံပေါက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ရုပ်ရည်ကလည်း အလွန်ကို ချောမောတော့ သူနဲ့လည်း လိုက်ဖက်နေတယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။
“ကြာသွားလားရှင်။”
“မကြာပါဘူး။”
လက်အိတ်နဲ့ ပုဆိုးကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့ အမျိုးသမီးက ငါ့ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ငါ ဘာပြောရမလဲဆိုတာ တွေဝေနေတုန်း သူမက ငါ့ထက် အရင် စကားစလိုက်တယ်။
“ရှင်… ကျွန်မတို့ ချွဲဒိုယွန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလားရှင်။”