ကျွန်တော် အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကလည်း သူ့နေရာကနေ ထလာပြီး သူပါ လိုက်သွားချင်ကြောင်း ပြောလာသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား တားလိုက်သည်။
“ကန်းဟယ်ရင်၊ မဖြစ်ဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်း သွားမှာ။”
“ဘာလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်မကိုလည်း ခေါ်သွားပါ!”
“မရဘူး။ အခု အပြင်ထွက်လိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။”
White Flower Management ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သတင်းထောက်တွေက အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ စောင့်နေကြတာ ကြာပြီ။ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် ကန်းဟယ်ရင် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တစ်ညလုံး စောင့်နေကြတာ ဖြစ်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် က အခုချိန်မှာ အဲ့ဒီလောက်ထိ အာရုံစိုက်ခံနေရတာ ဖြစ်သည်။ သူမက သတင်းထောက်တွေအတွက် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သတင်းထူးကြီး တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေသည်။ သူမအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ သိရဖို့ သူတို့ ဘာမဆို လုပ်ကြလိမ့်မည်။ သူမဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ ညှစ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြမှာ အသေအချာပင်။
ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်သွားမယ့်နေရာက လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေမှာဖြစ်ပြီး ကန်းဟယ်ရင် ပါ လိုက်လာရင် ကျွန်တော့်အလုပ်အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ လူတွေက ဂီယွန်ဟူ ကို မြင်တာနဲ့ ဝိုင်းအုံလာကြမှာဖြစ်ပြီး လက်မှတ်တွေ တောင်းကာ အနှောင့်အယှက် ပေးကြလိမ့်မည်။
“ဒါက ဘယ်သူ့အနှောင့်အယှက်မှ မပါဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးအောင်လုပ်ရမယ့် ကိစ္စ။ မင်းကတော့ ရုံးခန်းထဲမှာပဲ ခဏနေခဲ့။ မင်း အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ ပါပါရာဇီတွေက မင်းနောက်ကို တစ်ကောက်ကောက် လိုက်နေမှာ၊ သိတယ်မလား။”
နာမည်ကြီးတာက ကောင်းပေမဲ့ အခက်အခဲတွေလည်း အများကြီး ပါလာတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဂီယွန်ဟူ အကြောင်း သီးသန့်သတင်း ရချင်နေတဲ့ မီဒီယာတွေဆီကနေပေါ့။ သူမ ဘယ်မှာနေလဲ၊ ဘာကြိုက်လဲ၊ မိသားစု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စတွေကိုတောင် သူတို့က တူးဆွဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
‘Collector သတင်းအချက်အလက် ကာကွယ်ရေးဥပဒေအရ သူတို့ အလွန်အကျွံ လုပ်မိရင် ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူခံရနိုင်ပေမဲ့လေ။’
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုး လုပ်မယ့်သူတွေကတော့ အမြဲရှိနေမှာပဲ။ သိချင်စိတ်က တစ်ဖက်လူကို ထည့်တွေးပေးတာထက် ပိုကြီးမားနေတတ်တာကိုး။ သူတို့ကို ပါပါရာဇီလို့ ခေါ်ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ရှိသေးတာပေါ့။
“မင်း နေစရာနေရာသစ် မတွေ့မချင်း ဒီရုံးခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်။”
သူမက သူမအရင်နေခဲ့တဲ့ ဂိုရှီဝမ် ကို ထွက်လာခဲ့တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးသည်။ သူမကို မှတ်မိတဲ့သူတွေ များလာတဲ့အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိမှာတော့ သူမက Seoryeon ရဲ့ စတူဒီယိုတိုက်ခန်းမှာ နေနေပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ နေရာသစ်တစ်ခုကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေသည်။
“အင်း…”
ကန်းဟယ်ရင် က နားလည်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူမလည်း သူမရဲ့ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားမှာပါ။ နာမည်ကြီးရုံနဲ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ သိသည်။
‘ဒီလိုလုပ်ပေးတာက သူမအတွက်ပါလို့ ခပ်တည်တည်ပဲ ပြောရမှာပေါ့။’
[မင်းမှာ တခြားအကြောင်းပြချက် ရှိသေးလို့လား။]
Baekryeon က ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
‘သူမကြောင့် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။’
[…မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။]
‘ဒါကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။’
ကျွန်တော် Baekryeon ရဲ့ ဆူပူသံတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ သတင်းထောက်တချို့က ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားကြသည်။ White Flower Management နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အမည်မသိ လူတစ်ယောက်။ တကယ်တော့ သူတို့ စိတ်ဝင်စားနေတာက ကန်းဟယ်ရင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အကျုံးဝင်နေတာ ဖြစ်သည်။
“အို? သူ ထွက်လာပြီ!”
“ဟိုမှာ!”
ကြာမြင့်စွာ ပုန်းအောင်းစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ သတင်းထောက်တချို့က မနေနိုင်ဘဲ အော်လိုက်ကြသည်။ ဟူး။ သူတို့ရှိနေတာကို ကြော်ငြာပေးနေစရာ လိုလို့လား။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး အနီးနားက လမ်းကြားထဲကို မြန်မြန်ဝင်လိုက်သည်။
“သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
“လိုက်ခဲ့!”
သတင်းထောက်တွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ရှိသည်။
[တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ခြင်း]
ဒါက Dimensional Shop မှာ ရောင်းတဲ့ အဆင့်နိမ့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသူရဲ့ တည်ရှိမှုကို လျော့နည်းသွားစေသည်။ Collector တွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကူးယဉ် သတ္တဝါတွေအပေါ်မှာတော့ သိပ်မထိရောက်ပေမဲ့ သာမန်လူတွေအပေါ်မှာတော့ အလွန်ထိရောက်သည်။
“ဘာလဲ? သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။”
“ရှာကြည့်စမ်း!”
ကျွန်တော် သူတို့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာတောင် သူတို့ မတွေ့နိုင်ဘဲ တခြားနေရာတွေမှာပဲ ရှာနေကြသည်။ ကျွန်တော်က ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားရုံတင်မကဘဲ တည်ရှိမှုကိုပါ လျော့ချထားတာကြောင့် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိကြတော့ပေ။ ကျွန်တော် အေးအေးဆေးဆေးပဲ အဲ့ဒီနေရာကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
***
ကျွန်တော် အပြင်ဘက် လသာဆောင်မှာ ထိုင်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကားတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လမ်းမကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ မြေနေရာ အကျယ်ကြီးနဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိသည်။ အဲ့ဒါက အသင်းတော်ကနေ Collector တွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ ဖြစ်သည်။
‘အဲ့ဒါက လေ့ကျင့်ရေးစင်တာပေါ့လေ။’
နိုင်ငံတော်က အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ တရားဝင်နာမည်ကတော့ ဆိုးလ် Collector လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းတိုင်းရဲ့ အစပျိုးရာ ဇာတ်လိုက်တွေ မွေးဖွားရာနေရာဖြစ်တာကြောင့် Prologue လို့လည်း ခေါ်ကြသည်။
‘ပြီးတော့ အဲ့ဒီဘေးက အဆောက်အအုံက အသက်မပြည့်သေးတဲ့ Collector တွေကို ပညာပေးတဲ့ Collector အကယ်ဒမီ ဖြစ်မှာပေါ့။’
သာမန်အချိန်ဆိုရင် အဲ့ဒီမြေနေရာကြီးထဲမှာ လူမရှိသလောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ သုံးလကြာ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ စာမေးပွဲတွေကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အရည်အချင်းပြည့်မီပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ရောက်မယ့် Collector တွေရဲ့ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ရှိနေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပွဲတော်တစ်ခုလို စည်ကားတဲ့ အခမ်းအနားကို လာကြည့်ကြတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပင်။ အဲ့ဒီနေရာကို ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အများစုကတော့ ဒီဖြစ်စဉ်ကို လာကြည့်ချင်တဲ့ သာမန်လူတွေ ဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ပြီးသွားတဲ့ Collector တွေကို သူတို့ရဲ့ Management ဒါမှမဟုတ် Clan ထဲကို ခေါ်ယူဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အခြားသူတွေ ဖြစ်သည်။
[ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း၊ Yu-hyun။ ကောင်းကင်မှာ တခြား Tellers တွေလည်း ရှိနေတယ်။]
“အေး၊ မြင်တယ်။”
ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ရှာဖွေနေတဲ့ Tellers တွေကလည်း အောက်က အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အပေါ်ကနေ ပျံဝဲနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလုပ်ရှုပ်နေပြီး အများစုကတော့ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ပြီးသွားတဲ့ Collector တွေကို ကြည့်နေကြသည်။
[ပြိုင်ဘက်တွေ အများကြီးပဲ၊ ငါတို့ကော အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနိုင်ပါ့မလား။]
Baekryeon က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ [ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ။ Tellers တွေတင်မကဘဲ နာမည်ကြီး Management တွေနဲ့ Clan ကြီးတွေက လူတွေပါ အကုန်ရောက်နေကြတယ်။]
“မှန်တယ်။”
[သူတို့က သတင်းအချက်အလက်တွေ ကြိုစုထားပြီးသား ဖြစ်မှာပေမဲ့ မင်းက ဘာမှပြင်ဆင်မထားသေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်း ခေါ်ယူချင်တဲ့သူကို တခြားသူတွေကလည်း ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ရဲ့လား။ Rookie တစ်ယောက် အနေနဲ့ဆိုရင် သူတို့က Clan ကြီးတွေကိုပဲ ရွေးမှာ သေချာတယ်။]
Baekryeon ရဲ့ စကားက မှန်သည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင်တောင် တခြား Clan ဒါမှမဟုတ် Management နဲ့ ထပ်တူကျမသွားဘူးလို့ အာမခံချက် မရှိပေ။ သူတို့က လူသစ်ခေါ်ယူတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် လူရွေးတဲ့နေရာမှာလည်း အမြင်ရှိကြမှာ ဖြစ်သည်။
“ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။”
[ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းအေးဆေးနေတာပဲ။ အနာဂတ်အကြောင်း မင်းသိထားတဲ့ထဲက ဒီနေ့ ဒီကို လာမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိလို့လား။]
“မရှိပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ မလာဘူး။”
[ဘာ?]
အနာဂတ်အကြောင်း သိထားတာက အပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်သေးဘူး၊ မရှိတဲ့အရာကို ဖန်တီးလို့မှ မရတာ။
[ဒါဆို မင်း အခု ဒီကို လာစရာ အကြောင်းပြချက်မှ မရှိတာ။]
“ငါက အတည်ပြုပြီးသား လူတွေကိုပဲ ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
အရည်အချင်းရှိရင် ငါ အခုချက်ချင်း ခေါ်ယူမှာပဲ။ အနာဂတ်အကြောင်း ငါသိထားတဲ့သူတွေထဲကပဲ ရွေးရမယ်လို့ မရှိဘူး။
“မင်း ပြောသလိုပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ တခြားသူတွေနဲ့ ပြိုင်ရမှာပဲ။”
[သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ Clan တွေကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိလို့လား။]
Clan အများစုက ဒီနှစ်အတွက် ဘွဲ့ရမယ့်သူတွေရဲ့ အဆင့်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဘယ်သူတွေကို ခေါ်ယူရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သူတို့မှာ အတွင်းပိုင်း စမ်းသပ်မှုတွေလည်း ရှိပြီး အဲ့ဒီအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး အဆင့်တွေ သတ်မှတ်ထားကြသည်။ လေ့ကျင့်မှုတွေက သူတို့ ဘယ်လောက်တော်လဲ၊ စွမ်းရည်တွေက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ၊ အရည်အချင်းတွေက ဘာတွေလဲ၊ ပြီးတော့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို တိုင်းတာတာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ Clan တွေအနေနဲ့ အဆင့်တွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး အကဲဖြတ်ဖို့ပဲ လိုတော့တာ ဖြစ်သည်။
“ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ကိုတုန်းကလည်း Clan တွေက သူတို့ကို ခေါ်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ အစပိုင်းမှာ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာကို မေ့သွားပြီလား။”
[အဲ့ဒါကတော့…]
“ဟုတ်တာပေါ့၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မြင့်လေ အရည်အချင်း ကောင်းလေပဲ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော်က သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ အကဲဖြတ်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလောကမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကွက်ကျားဆိုတာ မရှိဘူးလေ။”
လေ့ကျင့်ရေးစင်တာက သတ်မှတ်တဲ့ အဆင့်တွေအတိုင်း လူတွေက တကယ် အောင်မြင်ကြသလား။ ကျွန်တော်ကတော့ မထင်ဘူး။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အကဲဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပေါ်မှာပဲ အခြေခံထားတာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အလားအလာ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမထားကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်တယ်။ သူတို့မှာ ဘယ်လို အလားအလာနဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မြင်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဒီကို လာခဲ့တာ။
[ဒါပေမဲ့ လူတွေကလည်း အရမ်းများနေတာပဲ။]
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ လူတွေက အရမ်းများလွန်းနေတာပဲ။ လူတိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် စာအုပ်တွေ ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လူတွေ အများကြီး ရွေ့လျားနေတဲ့အခါ စာအုပ်တွေကလည်း ရောထွေးကုန်တော့တယ်။ တတိယထပ် ကဖေးလသာဆောင်ကနေ အောက်ကို စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားရတာ ခက်ခဲနေတယ်၊ လူတွေ အရမ်းများလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော့်အမြင်တွေက ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ။ စာအုပ်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စစ်ဆေးဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို၊ ဟိုနားဒီနားမှာ အရောင်တွေ တောက်ပနေတဲ့ စာအုပ်တွေကြောင့်လည်း သေချာကြည့်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။
‘အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ တန်းစီနေတဲ့ ဝင်ပေါက်နားမှာတော့ ပိုအဆင်ပြေမှာပါ။ သူတို့က နောက်ဆုံးတော့ ဒီဘက်ကနေပဲ ထွက်လာကြမှာပဲ။’
ထွက်လာတဲ့သူတွေရဲ့ စာအုပ်အရောင်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။ ကောင်းတာတစ်ခုကတော့ စာအုပ်အများစုက ငွေရောင်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ စာအုပ်မျိုး ရှိလာရင် ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲကို ချက်ချင်း ရောက်လာမှာပဲ။
‘အနည်းဆုံး ရွှေရောင် တစ်အုပ်လောက်တော့ ပါစေချင်တာပဲ။’
ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်ပြီး လူတွေ နည်းပါးသွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးဘူး။ ပွဲတော်ကလည်း ပြီးဆုံးခါနီးပြီ၊ လူတွေကလည်း သူတို့နေရာတွေကို ပြန်သွားကြပြီ။ ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေတာမှတော့ အနည်းဆုံး လူတစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိသင့်တာပေါ့။
‘ဟူး။ ဘယ်သူမှ မရှိတာလား။’
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
“…!!!”
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို အကြီးကြီး ပြူးလိုက်ပြီး နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး။ ကျွန်တော် နေရာကနေ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ Baekryeon က နောက်ကနေ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းခေါ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ဂရုစိုက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ခု စွဲလမ်းနေသလိုမျိုး ပြေးထွက်သွားပြီး လူတွေ ထွက်လာနေတဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အခုတော့ လူအုပ်က ပါးသွားပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားမမြင်ဘူးဆိုတာကို သေချာပေါက် သိလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားသလိုမျိုး ကျွန်တော် အဲ့ဒီအလင်းရောင်ဆီကို ချဉ်းကပ်သွားလိုက်တယ်။ တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင်ဆိုတာ အရည်အချင်း ဒါမှမဟုတ် အလားအလာ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးမှာ အမြင့်ဆုံးပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ငွေရောင်၊ ရွှေရောင်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ရွှေရောင်က အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ရွှေရောင်ရဲ့ ပြင်းအားပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်က အဲ့လိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။
‘အဲ့ဒါ ဘာလဲ။’
ရွှေရောင်ထက် ပိုပြီး တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် စကားလုံးတွေ ဆွံ့အသွားတယ်။ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ရောင်စုံတောက်ပနေတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ရောထွေးနေတာက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရောင်မျိုး ဖြစ်နေတယ်။
‘အဲ့လို ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။’
ပြီးတော့ အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက ဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်က ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာက တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတယ်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တံတွေးကို မြိုချလိုက်မိတယ်။ သူ့စာအုပ်က အဲ့ဒီလောက်အထိ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေတာက အံ့သြစရာ ကောင်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အရှော့ခ်အဖြစ်ဆုံးကတော့ သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ သူ့စာအုပ်ရဲ့ အခြေအနေပဲ ဖြစ်တယ်။
‘ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ… သူက စာအုပ် ဘယ်နှစ်အုပ်တောင် ရှိနေတာလဲ။’
သာမန်လူဆိုရင် စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ရှိတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့က အမျိုးသမီးကတော့ အနည်းဆုံး စာအုပ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ရှိနေတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်တာလား။ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လာပြီး ကျွန်တော့်အကြည့်တွေနဲ့ ဆုံသွားတယ်။ သူ့ဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွပြီး သပ်ရပ်မှု မရှိဘူး၊ ဆံပင်အုပ်တွေက သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကြားကနေတောင် သူ့မျက်လုံးတွေက ဆောင်းရာသီရဲ့ နှင်းခဲတွေလို အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက မြင်ကွင်းကျယ်တစ်ခုလို ဝေးကွာသွားပြီး သူနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်းသာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေမိတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ တစ်မိနစ်တောင် မကြာတဲ့ အချိန်တိုလေး ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်နာရီလောက် ကြာသွားသလိုပဲ။ အရင်ဆုံး ရွေ့လျားသွားသူကတော့ စာအုပ်စင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သူပဲ ဖြစ်တယ်။
“ခဏလေး!”
သူ ကျွန်တော့်ဘေးကနေ ဖြတ်သွားဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်တယ်။ သူ့လမ်းကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ပိတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကို တုံ့ပြန်ဖို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ထက် တစ်ခေါင်းလောက် ပိုပုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကတော့ လုံးဝ မသေးဘူး။ အကြမ်းပတမ်းပဲ။ အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်။
ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် သူ့ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။
‘ရောင်စုံစာအုပ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ရောင်စုံ စာအုပ်စင်။ လူတစ်ယောက်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ရှိနိုင်တာကို သူက အဲ့ဒီလောက်တောင် များပြားနေတယ်ဆိုတော့… အဆုံးမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းလား။ ဒါမှမဟုတ် အဆုံးမရှိ အတိတ်ကို ပြန်သွားခြင်းလား။’
ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနဲ့တော့ မကိုက်ညီဘူး၊ သူက အရမ်းကို ဒဏ်ရာရပြီး အထီးကျန်ဆန်နေပုံ ပေါက်နေလို့ပဲ။ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်။ အတိတ်ကို ပြန်သွားသူ (Regressor)။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ဆင်တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်နဲ့ ယှဉ်လို့မရတဲ့ အကြိမ်ရေ အများအပြားကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ အဖြေကို တောင်းဆိုနေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာနဲ့ စကားစလိုက်တယ်။
“ဟယ်လို? တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။ မင်းနာမည်ကော…”
“ဖယ်စမ်း။”
ကျွန်တော် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။ သာမန်အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင် တစ်စိမ်းတစ်ယောက်ဆီက ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရရင် မျက်မှောင်ကြုတ်မိမှာ အသေအချာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
‘သူက အတိတ်ကို ပြန်သွားသူပဲ။’
ပြီးတော့ ဒုတိယအကြိမ် သို့မဟုတ် တတိယအကြိမ်လောက်နဲ့တင် မပြီးဘူး။ သူ့မှာရှိတဲ့ စာအုပ်ရာနဲ့ချီဆိုတာ သူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဘဝအရေအတွက်တွေပဲ။ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ ဒီအချိန်အထိ ကျွန်တော် ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာက ကျွန်တော့်ရှေ့က ဒီအမျိုးသမီးပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ဒုတိယမြောက် ဇာတ်လိုက်ပါပဲ။