“မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
လူသူကင်းမဲ့ပြီး အေးစက်နေတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲမှာ။
မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်က အခက်အခဲကြားကနေ ခေါင်းကိုမော့လာပြီး အငြိုးအတေးတွေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
လက်တွေကို ခါယမ်းနေတဲ့ [[NAMELOCK_001]] က အဲဒီစကားကိုကြားတော့ ခေါင်းကိုခါလိုက်မိတယ်။
အခြေအနေက သူ့ဘက်ကိုရောက်လာပြီဆိုတာနဲ့ ဒီလူတွေက အမြဲတမ်း စာသားတွေရေးထားသလိုမျိုး တစ်ပုံစံတည်းပဲ ပြောတတ်ကြတယ်။
“မင်းတို့တွေက ဘာလဲ၊ စက်ရုပ်တွေလား။ ဒါမှမဟုတ် စကားလုံးတွေကို အလွတ်ကျက်ထားတာလား။”
“ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံးက ဒီစကားကိုပဲ ပြောနေကြတာလဲ။”
“ဒီကောင်ကတော့...”
ဒုန်း!
[[NAMELOCK_001]] က ထိုလူရဲ့ခြေသလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နင်းချလိုက်တဲ့အခါ သူက သွားတွေကိုကြိတ်ပြီး အော်ဟစ်သံကို အတင်းမျိုသိပ်လိုက်ရတယ်။
[[NAMELOCK_001]] က သွေးရောင်တွေရဲတက်လာတဲ့ ထိုလူရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သဘောကျဟန်နဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို လူမိုက်တွေမှာလည်း သတ္တိတော့ ရှိသားပဲနော်။”
“ဟူး... ဟူး...”
[[NAMELOCK_001]] က သူ့ခြေထောက်ကို ပြန်ကြွလိုက်တဲ့အခါ ထိုလူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။
[[NAMELOCK_001]] က သူ့ရှေ့မှာထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ မင်းတို့ ဘယ်သူ့ကို လာစနေမိမှန်း သိရဲ့လား။”
“...”
ခေါင်းဆောင်လုပ်တဲ့သူက ဘာမှပြန်မပြောဘူး။
သူက သွားတွေကိုကြိတ်ပြီး [[NAMELOCK_001]] ကို သတ်ပစ်ချင်လောက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူ့ရှေ့ကလူက သူ့ထက်အများကြီးသာလွန်တယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အားကိုးစရာရှိနေတာမို့လို့ သူက ဒီအတိုင်းမာန်ဖီနေတာ ဖြစ်တယ်။
ဒီလူတွေကို အသာလေးပညာပေးရုံနဲ့ ပြီးသွားမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို [[NAMELOCK_001]] ရိပ်မိလိုက်တယ်။
“စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းပေမဲ့လည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။”
[[NAMELOCK_002]] ရဲ့မိခင်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာကို သူ ဒီအတိုင်းကြည့်မနေနိုင်ဘူး။
ဒီနေရာမှာပဲရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့က ပိုပြီးအငြိုးထားကာ ပိုဆိုးဝါးတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးလာလိမ့်မယ်။
ပေါင်းပင်တွေကိုနုတ်သလိုမျိုး အမြစ်ပါမကျန်အောင် ရှင်းပစ်ရလိမ့်မယ်။
တစ်ခုခုကိုစလိုက်ပြီဆိုရင်တော့ အဆုံးထိအောင် လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်။
ဒါက [[NAMELOCK_001]] ရဲ့မူဝါဒပဲ။
“မင်းတို့ရုံးခန်း။ ပြောပြစမ်း။”
“...”
“ငါနှစ်ခါ ပြန်မမေးဘူး။”
“ငါက မင်းကိုပြောပြမယ် ထင်နေတာလား။ ဘာလို့လဲ။ အခုမှ နောင်တရနေတာလား။”
“နောင်တလား။ တော်တော်ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။”
[[NAMELOCK_001]] က ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုလူရဲ့ဆံပင်တွေကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်တယ်။
သူ့ခေါင်းကိုနောက်ပြန်လှန်လိုက်ပြီး ပြင်းပြတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါက မင်းကိုရုံးခန်းနေရာမေးတာက မင်းကိုရိုက်နှက်မိလို့ တောင်းပန်ချင်လို့မေးတာ ထင်နေတာလား။”
“ဒါဆို... ဒါဆို...”
“ဒါဆို ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းတို့ကျန်တဲ့ကောင်တွေကိုလည်း တစ်ယောက်မကျန် လိုက်ရှင်းပစ်မလို့ပေါ့။”
[[NAMELOCK_001]] ရဲ့မျက်လုံးထဲက စိတ်ရင်းအမှန်ကိုမြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ထိုလူက တုန်လှုပ်သွားတယ်။
[[NAMELOCK_001]] က ခြိမ်းခြောက်နေတာမဟုတ်ဘဲ တကယ်လုပ်မှာဆိုတာကို သူရိပ်မိလိုက်တယ်။
“မင်း အရူးပဲ။ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာလုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလဲ။ မင်းအခုလိုလုပ်နေတာကို ရဲတွေကသိရင် လာဖမ်းလိမ့်မယ်။”
“လူမိုက်တစ်ယောက်က ရဲအကြောင်းပြောနေပါလား။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ဒီလိုမျိုးလုပ်နေတာကိုကြည့်ရင် မင်းတို့မှာ ရဲတွေနဲ့အဆက်အသွယ်ရှိနေပုံပဲ။”
“ဒါဆို...”
“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ငါက ရဲတွေကိုကြောက်ရမယ် ထင်နေတာလား။ သူတို့ကို ငါကဂရုစိုက်မယ် ထင်နေတာလား။”
“... မင်းက အာဏာပိုင်တွေကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား။ အဲဒီလိုသာလုပ်ရင် အကြွေးတောင်းတဲ့အဖွဲ့က ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
ထိုလူက ခြိမ်းခြောက်တဲ့လေသံနဲ့ပြောပေမဲ့ [[NAMELOCK_001]] ကတော့ အသာလေးရယ်မောလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်ကိုတောင် ခန့်မှန်းမရသေးတဲ့ ဒီလူမိုက်ရဲ့မိုက်မဲမှုကိုမြင်တော့ သူရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရတယ်။
“လုပ်ချင်ရင် လုပ်ကြည့်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ပိုင်း၊ ဒါက တစ်ပိုင်းပဲ။ မင်းတို့ရုံးခန်း ဘယ်မှာလဲ။ အကုန်ပြောပြစမ်း။”
“ငါ့ဖင်ပဲ လျှာနဲ့လျှက်လိုက်တော့! ဘာမှမပြောဘူး!”
“ဟွန်း။”
[[NAMELOCK_001]] က ဒီလိုအဖြေမျိုးကို ကြိုသိနေတဲ့အတိုင်း ပခုံးကိုတွန့်ပြလိုက်တယ်။
သူကတော့ ချက်ချင်းဖြေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားပါဘူး။
ပြီးတော့ [[NAMELOCK_001]] ကလည်း အဖြေကိုသိချင်လို့ မေးနေတာမဟုတ်ဘူး။
“ဟွန်း၊ ကြည့်ရအောင်။ မင်းတို့ရုံးခန်းက [[NAMELOCK_003]] မှာ ရှိတာမဟုတ်လား။”
“ဘာ။”
[[NAMELOCK_001]] ရဲ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့အချက်အလက်ကြောင့် ထိုလူရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့...
သူမှားသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပေမဲ့ ပြင်ဖို့ကတော့ နောက်ကျသွားပြီ။
“ဘာလဲ။ ငါသိနေတာက ထူးဆန်းနေလို့လား။”
“မင်း... ဒါဆိုရင်တော့...! မင်းအစကတည်းက သိနေတာပဲ! ဘယ်သူက လွှတ်လိုက်တာလဲ! ဘယ်သူက ပိုက်ဆံပေးလိုက်တာလဲ!”
[[NAMELOCK_001]] က အစကတည်းက အကုန်သိပြီးလာခဲ့တာလို့ ထိုလူက အထင်မှားသွားတယ်။ [[NAMELOCK_001]] ကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က ငှားလိုက်တဲ့လူသတ်သမားလို့ သူထင်လိုက်တာပါ။
[[NAMELOCK_001]] က သူ့ရဲ့အထင်အမြင်မှားမှုကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး အတည်ပြုပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ငြင်းဆန်ဖို့ကိုလည်း စိတ်မဝင်စားပါဘူး။
“ဘယ်သူက လွှတ်လိုက်လဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းတို့ရုံးခန်းအကြောင်းနဲ့ မင်းတို့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာကို ငါအစကတည်းက သိနေတာပဲ။”
“...”
“ဒါဆို ငါဘာလို့ မင်းကိုသိပြီးသားအရာတွေကို ပြန်မေးနေတာ ထင်လဲ။ ငါ့အချက်အလက်တွေ မှန်မမှန် စစ်ဆေးချင်လို့လား။”
“...”
“မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါက မင်းကိုအခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာ။ မင်းတို့လို ဘာမှမသိဘဲ ခိုင်းဖတ်လုပ်နေရတဲ့သူတွေက အသုံးချခံရပြီး ဒုက္ခရောက်ရတာ တရားရဲ့လား။ မဟုတ်လား။”
[[NAMELOCK_001]] ရဲ့စကားတွေက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တွားသွားပြီး လည်ပင်းကိုတင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို ခံစားရစေတယ်။
သူ့အသံတွေက နားထဲမှာပဲ့တင်ထပ်ပြီး ဦးနှောက်ကို တုန်ခါသွားစေတယ်။
သူတို့ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ အေးစက်တဲ့ခံစားချက်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဒီလိုပဲလုပ်နေတာပဲ။ ဟုတ်ပြီလေ၊ ငါလည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။”
“မ-မင်း ငါတို့ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
“ငါဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ မင်းတို့က အခုအခြေအနေနဲ့ဆို လှုပ်တောင်မလှုပ်နိုင်တော့ဘူးလေ၊ ပြန်ကောင်းဖို့ အနည်းဆုံးတော့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်တော့ ကြာဦးမှာပဲ။ ငါဘာမှလုပ်စရာမလိုပါဘူး။”
“ဘာ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရုံးခန်းက ကောင်တွေကတော့ တခြားစီဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
[[NAMELOCK_001]] ရဲ့စကားကြောင့် တစ်ခုခုကိုသတိထားမိသွားတဲ့အတိုင်း ထိုလူရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။
“ငါ မင်းတို့ရုံးခန်းကိုသွားပြီး အထဲမှာအကုန် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီကကောင်တွေက ငါ့ကိုဘယ်သူလဲလို့ မေးလာရင် ငါဒီလိုဖြေပေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့နာမည်တွေကိုခေါ်ပြီး မင်းတို့ကြောင့်ပဲ ငါဒီနေရာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာတွေ့တာလို့ ပြောလိုက်မယ်။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်! ဒီအရူးကောင်! မင်းပြောတာကို ဘယ်သူကယုံမှာလဲ!”
နောက်တစ်ယောက်က အငြိုးအတေးတွေနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့ ဒါကတော့ အဖြစ်မှန်ကို ငြင်းဆန်နေတာသာ ဖြစ်တယ်။
“မင်းတို့ မယုံချင်ကြဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရုံးခန်းက ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားပြီး လုပ်ငန်းတွေ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ငါပြောတာကို သူတို့ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲလို့ ထင်လဲ။”
သူတို့က ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တယ်။
သူတို့က ငါတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့နေရာကို ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ ဒီလိုတွေဖြစ်ကုန်တာ။
အဲဒီလိုဖြစ်သွားပြီဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။
“ဒီလုပ်ငန်းမှာ သစ္စာဖောက်တွေ ဘာဖြစ်တတ်လဲဆိုတာ မင်းတို့သိတယ်မဟုတ်လား။”
“မ-မင်း ဒီအရူးကောင်!”
“အေးလေ။ အဲဒီစကားလုံးကို ငါကြိုက်တယ်။”
[[NAMELOCK_001]] က ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ သူက သူတို့ရဲ့ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းတွေကို အကုန်ရိုက်ခွဲထားပြီးပြီ၊ လက်တွေခြေတွေကျိုးနေတဲ့သူတို့က ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
ဘယ်သူမှရဲကို ခေါ်မလာနိုင်ဘူး။
တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့က ရဲတွေထက်ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။
“မျှော်လင့်ထားလိုက်ပါ။ ငါပြောတဲ့စကားကို အမြဲတည်တယ်။”
“ဟေ့၊ ဟေ့ မင်းအရူးကောင်! ဘာလို့လဲ! ငါတို့က မင်းကိုဘာလုပ်မိလို့လဲ!”
နောက်ကျမှ နစ်နာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ထိုလူက ထွက်သွားတော့မယ့် [[NAMELOCK_001]] ကို လှမ်းဆွဲချင်သလို အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ငါတို့ မင်းကိုဘာလုပ်မိလို့လဲ! ဘာလို့ ဒီလိုတွေလုပ်နေတာလဲ!”
“မင်းတို့ ခုနကဘာလုပ်ခဲ့လဲ မမှတ်မိဘူးလား။”
“မ-မင်း ဆိုလိုတာက ဒီလောက်လေးနဲ့...”
သူတို့ကို ဆိုင်ထဲကနေ အတင်းအဓမ္မထုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ထောက်ပြလိုက်တဲ့အခါ ထိုလူရဲ့မျက်နှာက အရောင်ပျက်သွားတယ်။
မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီလောက်လေးနဲ့တင်လား။
“ဒါတင်မကဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကိုအရင်စခဲ့တာပဲ။ ငါ့ကိုတင်မကဘူး၊ တခြားသူတွေကိုလည်း လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလိုတွေလုပ်နေရင် တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ့်ဆီကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မတွေးမိဘူးလား။”
“...”
“မင်းတို့ တုံ့ပြန်ပုံကိုကြည့်ရတာတော့ မတွေးမိပုံပဲ။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကနေ သင်ခန်းစာယူလိုက်ကြပါ။”
[[NAMELOCK_001]] က ကြည့်စရာမရှိတော့တဲ့အတိုင်း သူတို့ကို ကျောခိုင်းလိုက်တယ်။
“ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်မရှိဘဲနဲ့ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို လုပ်နေတာကိုး။”
သူ့နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက သူ့ရဲ့အင်္ကျီစကိုတောင် မမီနိုင်တော့ပါဘူး။
အဲဒီလောက်ပါပဲ။
[[NAMELOCK_001]] သည် လမ်းကြားထဲမှထွက်လာပြီးသည်နှင့် လမ်းကြားအနီးတွင် အလုပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
သူ့တွင်ရှိထားသော စာသားအချို့ကိုအသုံးပြု၍ နံရံပေါ်တွင် စာလုံးများထွင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ [[NAMELOCK_002]] ကို နိုးထစေစဉ်က သူရရှိခဲ့သည့် [စာလုံးထွင်းသူ] ဆိုသော ဘွဲ့၏ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
[စာလုံးထွင်းသူ] သည် အရာဝတ္ထုများပေါ်တွင် စာလုံးများထွင်းထည့်ခြင်းဖြင့် ထူးခြားသောစွမ်းအားများကို ဖော်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ အသုံးအများဆုံးနည်းလမ်းမှာ စာလုံးများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
[[NAMELOCK_001]] ယခုလုပ်ဆောင်လိုက်သည်မှာ ဆူညံသံများကို တားဆီးပေးသည့် အသံလုံအကာအရံတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းအတွက် စာသားအမှတ်များ (text points) အနည်းငယ်ကုန်ကျသော်လည်း ထိုပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းသဖြင့် ပြဿနာမရှိပေ။
ယင်းအစား အမှတ်အနည်းငယ်မျှဖြင့် အခြေအနေအလိုက် စာလုံးထွင်းမှုအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် အသုံးဝင်ပုံအရ အလွန်ဘက်စုံသုံးနိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုလုပ်ထားရင်တော့ အသံတွေ အပြင်ထွက်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။”
လမ်းကြားအတွင်းတွင် ပိတ်မိနေသော အသက်အတွက် တောင်းပန်သည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်အော်ဟစ်သံများသည် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
သူတို့အထဲမှာ အသံကုန်အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ မည်သူကမျှ ကြားနိုင်မည်မဟုတ်သလို သူတို့ကို လာကယ်ပေးမည့်သူလည်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်သော လမ်းကြားထဲတွင် သူတို့၏ အငြိုးအတေးတွေ ပြည့်နှက်နေသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများကို စောင့်နေခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့တွင် တခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ပါ။
[[NAMELOCK_001]] ဆိုင်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ အစောပိုင်းကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် [[NAMELOCK_004]] ၏ မိခင်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် [[NAMELOCK_001]] ကိုမြင်သည်နှင့် သူ့ထံအပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“သ-သား ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဟိုလူတွေကရော...”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လွှတ်လိုက်ပါပြီ။”
“တ-တကယ်လား။”
“ကျွန်တော်က [[NAMELOCK_005]] တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီလူတွေ ဒီကိုနောက်တစ်ခါ ထပ်လာတော့မှာမဟုတ်ပါဘူး။”
[[NAMELOCK_001]] သည် ထိုသို့ပြောရင်း လက်ချောင်းများကို တိတ်တဆိတ်လှုပ်ရှားကာ [စာလုံးထွင်းသူ] ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
နေရာမှာ မုန့်ဆိုင်တံခါးရှေ့တွင် ဖြစ်သည်။
ထွင်းလိုက်သည့် စာသားများမှာ ကျူးကျော်သူများကို တားဆီးပေးရန်နှင့် တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက သူ့ထံအကြောင်းကြားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
နှစ်ထပ်ထွင်းရခြင်းဖြစ်၍ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော်လည်း ခက်ခဲခြင်းတော့မရှိပေ။
သူ့လက်ချောင်းများကို တောက်လိုက်သည်နှင့် လက်ချောင်းဖျားမှစီးဆင်းလာသော စာလုံးများသည် ဝါကျများအဖြစ် ပုံဖော်သွားပြီး မုန့်ဆိုင်၏ အဓိကတံခါးပေါ်တွင် တက်တူးကဲ့သို့ ထွင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုဖြစ်စဉ်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပါ။
‘စာလုံးတွေကို ဝါကျအဖြစ် ပေါင်းစပ်ရတာ နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းပေမဲ့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ။’
[[NAMELOCK_001]] သည် [[NAMELOCK_005]] ဖြစ်လာသည့်အတွက် စာသားများကို အသုံးပြုနိုင်သည့် သူ့စွမ်းရည်မှာ အများကြီးတိုးတက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဤစွမ်းရည်ဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် ရန်သူ၏အားနည်းချက်များကို ထွင်းထည့်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
သူထိုသို့တွေးတောရင်း ထိုအမျိုးသမီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်ဗျာ။”
“အို၊ ဒီနေ့အတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူတို့ ထိုသို့လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီး [[NAMELOCK_001]] ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တခြားနေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
“ကဲ၊ ကျန်တာတွေကို သွားပြီးရှင်းလိုက်ဦးမလား။”
သူသည် [စာလုံးထွင်းသူ] ဘွဲ့၏ စွမ်းအားကို ခပ်ပေါ့ပေါ့စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသည့် ရုံးခန်းဆီသို့ ပေါ့ပါးသောခြေလှမ်းများဖြင့် ရွေ့လျားသွားသည်။
***
ဒေသတွင်း ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် အသုံးပြုသည့် ဗိသုကာရုံးခန်းတစ်ခု။
ကြံ့ခိုင်သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဒါဇင်ကျော် စုဝေးနေသည့် ရုံးခန်းတံခါးမှာ ဆူညံသော အသံကြီးဖြင့်ပွင့်ထွက်သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ!”
“ရန်သူပဲ!”
“မင်းက ဘယ်သူလဲကွ!”
သူတို့အားလုံး မျက်နှာကိုတင်းမာစွာ တွန့်ချိုး၍ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူဘဲ တစ်ဖက်လူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အရပ်အမောင်းကောင်းမွန်ပြီး ထက်မြက်သောမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ချောမောသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှအပြုံးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
အဓိကအချက်မှာ သူ့၏ယုံကြည်မှုရှိသည့် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
“ဒီနေရာကို ဒီလိုမျိုး အတင်းဝင်လာရအောင် မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ!”
သူတို့ သူ့ကိုဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးထား၍ မဖြစ်ချေ။ ထို့ကြောင့် အငယ်ဆုံးက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ့ကိုအော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ မီတာအတော်များများ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံကိုတိုက်မိသွားသည်။
ဒုန်း!
ဆူညံသံကြီးနှင့်အတူ သူသည် နံရံတစ်လျှောက် လျှောကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
လူမိုက်များ၏ မျက်လုံးများသည် သူတို့၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြင်းထန်စွာတုန်လှုပ်သွားသည်။
သူတို့သည် တစ်ဖက်လူ၏ ထူးခြားသောခွန်အားကိုကြည့်၍ သူ့၏အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြသည်။
“သူက [[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက်ပဲ!”
“ဘာဖြစ်တာလဲ! ဘာလို့ [[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက် ရုတ်တရက်ရောက်လာတာလဲ!”
သူက [[NAMELOCK_006]] ဖြစ်နေပါက သူတို့ သူ့ကိုရမ်းသန်းတိုက်ခိုက်၍ မဖြစ်ပေ။
အရိုးတောင်ကျန်မည်မဟုတ်ချေ။ [[NAMELOCK_001]] သည် ထိုအရာကို မြင်တော့ ခပ်အေးအေးလေချွန်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အံ့အားသင့်နေရသည့်ကြားမှပင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သတ္တိရှိကြသည်။
“သူ့ကို ငါကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။”
အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။
သူသည် အစောပိုင်းက မဆင်မခြင်ဝင်တိုက်ခဲ့သူနှင့် မတူပေ။
“မင်းလည်း [[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက်လား။”
တစ်ဖက်လူမှာလည်း [[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
[[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက်က ဒီလိုအလုပ်မျိုးလုပ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းသော်လည်း [[NAMELOCK_005]] နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ခြင်းမရှိသော [[NAMELOCK_006]] အောက်ခြေအဆင့်အချို့မှာ ဤဘက်သို့ ရောက်လာကြသည်။
ထို့အပြင် သူတို့သည် သာမန်လူများထက် ပိုမိုသန်မာသည်မှာ သေချာသဖြင့် သူတို့၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ [[NAMELOCK_006]] လိုလူမျိုးကို ငှားရမ်းထားတယ်ဆိုတော့ မင်းတို့နောက်ကွယ်မှာ အားကောင်းတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
[[NAMELOCK_001]] သည် ပြုံးလျက် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူက ပြန်မဖြေဘဲ လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသော ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက် ဝှေ့ယမ်းသည့်တုတ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း [[NAMELOCK_006]] တစ်ယောက် ဝှေ့ယမ်းသည့်တုတ်မှာ ပို၍ပင်အန္တရာယ်ကြီးသည်။
ထိမှန်မိပါက အရိုးကျိုးရုံနှင့် ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော်။
ခလောက်!
[[NAMELOCK_001]] သည် ဝှေ့ယမ်းလာသည့်တုတ်ကို သူ့လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
လူမိုက်များက သူ့ကိုမယုံနိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး [[NAMELOCK_001]] က သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ငါ မတော်တဆ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီပဲ။”
ထို့နောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြမ်းဖက်မှုများက သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။