ကန်းယူဟွန်း ကို သိကျွမ်းဟန်ဆောင်ကာ Baek Seo-ryeon ထံ ချဉ်းကပ်လာသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်မှန်တပ်ထားသော်လည်း အပြုံးမျက်နှာထားနောက်ကွယ်တွင် ပရိယာယ်များသည့် အရိပ်အယောင်ကို ဆောင်ထားသည်။
“ဟယ်။ ဒီနေရာမှာ အရင်က ခင်မင်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာတာပဲ။”
“ဟင်။ အော်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်။”
ပြုံးရွှင်နေသည့် ထိုလူနှင့်မတူဘဲ Seo-ryeon ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အားတက်သရော မရှိလှပေ။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ရှောင်ရှားကာ စကားကို မနည်းဖြေဆိုနေရသည်။ သို့သော် ထိုလူက သူမအား အတင်းအကျပ် ဆက်လက်ပြောဆိုနေသည်။
“မင်း ငါတို့ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း မင်းကို အရမ်းသတိရနေတာ။ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။ ကိုယ်ပိုင်စီမံခန့်ခွဲရေးအေဂျင်စီတစ်ခု ထောင်လိုက်တယ်ဆို။”
“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။”
“တောက်။ အဲဒီလောက်နည်းတဲ့ ဝင်ငွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုမှာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာလို့ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားရတာလဲ။ ခက်ခဲနေရင်တောင် သည်းခံပြီး နေလိုက်ပါရော။”
“မိသားစုကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ပါ။”
သူသည် ဖော်ရွေဟန်ဆောင်နေခြင်းထက် ပို၍ ရင်းနှီးသယောင်ပြုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမအား အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် ထိုလူ၏အပြုအမူကို ကျွန်တော် မနှစ်မြို့သဖြင့် သူတို့ကြားထဲ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“Seo-ryeon။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။”
“အော်၊ သူက... အရင်အလုပ်ခွင်တုန်းက သိခဲ့တဲ့သူပါရှင်။”
“ဟေ့။ Seo-ryeon၊ အဲဒီလိုပြောတော့လည်း ကြမ်းတမ်းလွန်းပါပြီ။ သိခဲ့တဲ့သူလောက်ပဲလား။ ငါတို့က အဲဒီထက် ပိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူသည် ကျွန်တော့်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ သူမအား ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
“ဝိုး။ Seo-ryeon၊ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိသားပဲ။”
“ရှင်။”
“ငါပြောတာက၊ အဲဒီ collector အကြောင်းလေ။ အင်း၊ သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်တဲ့သူလဲတော့ ငါမသိပေမဲ့ သူ့ကို မင်း ရအောင်ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ လူအင်အားက အရမ်းရှားပါးနေပြီး ကိုယ်ပိုင်မန်နေဂျာအများစုက ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဒေဝါလီခံကြရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား။”
ကျွန်တော်သည် ထိုလူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အနီးအနားတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသော်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘာမှပြောခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျနေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အားလုံးသည် တူညီနေကြသည်။
“အမ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ Jeong wangseok ရှင့်။ ကျွန်မ အခု အစည်းအဝေးရှိနေလို့ပါ။ နောက်မှ စကားပြောကြရအောင်လား။”
Seo-ryeon က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း Jeong wangseok ကတော့ နောက်ဆုတ်မသွားပေ။
“ဟေ့။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အခု မင်းရဲ့ပါတနာကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာလား။ ဝိုး၊ ဒါတော့ မတရားဘူး။ ငါတို့က သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ခဲ့ကြဘူးလေ။”
“…”
“စာချုပ်ကိစ္စကြောင့်လား။ မင်းရဲ့ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ collector တွေကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ Seo-ryeon။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ စာချုပ်ကို ရအောင်ယူထားပုံပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။”
ထိုလူ၏ မကောင်းသောသဘောပါသည့် စကားလုံးများကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာထား တင်းမာသွားရသည်။
[ဝိုး၊ ဒီကောင်တော့ စည်းကျော်သွားပြီ...]
Baekryeon ကလည်း ထိုကဲ့သို့ လူယုတ်မာမျိုးကို မယုံကြည်နိုင်သည့်အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဖားတစ်ကောင်လို စကားတွေ အတင်းပြောနေသည်ကို ကျွန်တော် ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် နေရာမှ ထလိုက်သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် Jeong wangseok ၏ အကြည့်သည် ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာသည်။
“မှန်တယ်။ မင်းနာမည်က Jeong wangseok လို့ ပြောလိုက်တယ်နော်။”
“အော်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ငါက ဟာနူးဂိုဏ်း က Jeong wangseok ပါ။ ငါတို့ဂိုဏ်းနာမည်ကို ကြားဖူးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ဟာနူးဂိုဏ်း သည် တောင်ကိုရီးယား၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အတိုင်းအတာကြီးမားပြီး လုပ်ငန်းခွဲများစွာ ရှိသလို အဆင့် ၃ အထက် collector များလည်း ရှိသည်။
“ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။”
“အော်၊ မသိဘူးလား။ မင်းနာမည်က ဘာလဲ။”
“ငါက ကန်းယူဟွန်း ပဲ။”
“ကန်းယူဟွန်း ဟုတ်လား။ အင်း။ အဲဒီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ မင်းက collector အသစ်လား။”
Jeong wangseok ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် collector တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ကျွန်တော်သည် ထူးခြားသူမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ သဘောထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် collector တစ်ဦးကို ဤသို့စကားပြောဆိုရဲသည်မှာ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေရမည်။ ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် သူသည် နောက်မှကြည့်နေကြသည့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အားကိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီဘက်အကြောင်းကို မင်းသိပ်မသိပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အသိဟောင်းတွေမို့လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တာပါ။ အဲဒါနဲ့တင်မကဘဲ ဒီလောကမှာ ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲဆိုတဲ့ အကြံဉာဏ်ကိုလည်း ပေးလိုက်တာပါ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို အဲဒီလို မျက်စောင်းမထိုးပါနဲ့။ ကြည့်စမ်း။ မင်းမျက်လုံးတွေက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းနေတာပဲ။”
“…”
“ဒါဆို မင်းရဲ့ collector အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။ မင်းမှာ လက်နက်ပဲ ရှိပြီး တခြားပစ္စည်းကိရိယာတွေ မရှိဘူး။ အဆင့် ၉ လောက်ပဲ ရှိတာလား။ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကနေ အခုမှ ထွက်လာတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ငါ့နောက်ကလူတွေကို မြင်လား။ သူတို့အားလုံးက ငါနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ collector တွေပဲ။ အားလုံးက အဆင့် ၇ သို့မဟုတ် အထက်တွေချည်းပဲ။”
သူသည် ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောနေသဖြင့် ကျွန်တော် ရယ်မောမိသည်။
“ဟားဟားဟား။”
“ငါ ပြောတာ မှန်သွားလို့လား။ ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ...”
“ဟေ့။”
ကျွန်တော် အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်နှင့် Jeong wangseok လန့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်တော်က ရိုင်းစိုင်းသောစကားလုံးများကို သုံးနေကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ဒေါသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဟေ့။ ဟေ့ ဟုတ်လား။ ငါတို့က အခုမှတွေ့တာ၊ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို ဟေ့လို့ ခေါ်ရတာလဲ...”
“ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘာအရေးလဲကွာ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ ကြွားဝါနေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်တာပါ။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်။”
“တော်လောက်ပြီ။ ငါ အခု စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ဟိုဘက်ကို သွားတော့။”
ကျွန်တော် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ Jeong wangseok ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် နောက်တွင် collector များ ရှိနေသည်ကို အမြန်သတိရသွားပြီး ကျွန်တော့်အား ပို၍ မောက်မာစွာ ပြောဆိုလာသည်။
“ဟေ့ မင်း။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို သွားခိုင်းဖို့။ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းမျက်နှာက အရမ်းနုနေတော့၊ မင်းက သေချာပေါက်...”
“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။”
“ဘာ။”
“ငါ နုနေရင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။”
“မင်း၊ မင်း...! ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီလား။”
“မပြောရသေးဘူး။ တကယ်ပြောရရင် မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် ထိုးကြိတ်ပြီး ဖုန်တွေစားခိုင်းလိုက်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က Seo-ryeon ကို ငဲ့ပြီး သည်းခံနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ ဟေ့၊ Jeong wangseok။ ငါ အကုန်လုံးပြောလိုက်ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။ အကုန်လုံး ထုတ်ပြောလိုက်ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။”
“အမ်၊ အမ်...”
သူသည် ကျွန်တော့်၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ သူသည် အခြားသူများကို စကားလုံးများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ခိုင်းသည့် အကျင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကျွန်တော့်ကိုလည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်း မှားယွင်းတဲ့သူနဲ့ လာပတ်မိပြီ။
“ဘာလဲ၊ ငါ ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ ဟုတ်လား။ ဟန်နူးလ်၊ ဒါ ဟန်နူးလ် လေ။ ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့ collector တစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ရဲတာလဲ။ ဟန်နူးလ် ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ငါ့ကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ရဲတာလဲ။”
“ခြိမ်းခြောက်တယ်? ဘာကို ခြိမ်းခြောက်တာလဲ။ နည်းနည်းကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားပြောတာက ခြိမ်းခြောက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း ကြောက်နေတာလား။ မင်း ငါ့ကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားတုန်းကတော့ ဘာမှမဟုတ်သလိုပဲ မဟုတ်လား။”
“ယူ၊ Yu-hyun...!”
Seo-ryeon က ကျွန်တော့်ကို တားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
“Seo-ryeon အစော်ကားခံရတာဟာ ငါ့ကို အစော်ကားခံရတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အဲဒီတော့ ငါက ငြိမ်နေရမှာလား။”
“ဟား၊ ဟားဟား။ ဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲဒီလိုမျိုးလား။ ဝိုး။ Seo-ryeon၊ မင်းက တကယ်တော်တာပဲ။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ သူ့ကို ဖမ်းထားတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖမ်းထားတာလား။ မင်း ဒီလိုလုပ်နိုင်မှန်းသာ သိရင်၊ မင်း ငါတို့ကုမ္ပဏီမှာ ရှိတုန်းက ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုမိမှာ။”
သူ၏စကားများသည် ကျွန်တော်တို့ကို ထင်ရှားစွာ စော်ကားနေသည်။ Seo-ryeon ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာထားလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သူ့ကို စကားကြမ်းကြမ်းဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ဘာမှမရှိဘဲနဲ့ ဒီနယ်ပယ်ထဲကို အတင်းဝင်လာရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့...”
“ဟေ့။”
“ဘာလဲ။”
“ဒါကို စားလိုက်။”
ကျွန်တော့်လက်သီးသည် Jeong wangseok ၏ မေးရိုးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“အူး!”
သူသည် အသက်ရှူကြပ်သွားကာ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်သွားသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော်သည် သူ၏ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆွဲလှည့်ပြီး သူ၏ မောက်မာသော မျက်နှာကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။
“ငါ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ နောက်ဆုတ်ပြီး ထွက်သွားဖို့။”
ဗြုန်း! ဘုန်း! ဒိုင်း!
သူ့မျက်မှန်တွေ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကဖေးဆိုင်ထဲမှာ ကျောချမ်းစရာကောင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း က လက်တွေနဲ့ ခုခံဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်သီးချက်တွေက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုမရှိတဲ့ ကိုယ်လုံးကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ ပေါက်ပြဲပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးတွေပေကျံသွားတဲ့အခါ သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ခြေထောက်နဲ့ ချိတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
ဒုန်း! ဖတ်!
ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ သူ့ဗိုက်ကို ကျွန်တော် အားကုန်သုံးပြီး ကန်လိုက်သည်။ သားရေကို ထုရိုက်သလိုမျိုး အသံက နားထောင်လို့ အတော်လေး ကျေနပ်စရာကောင်းနေသည်။
“ဟေ့၊ ဟေ့! မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။”
“ဒီကောင်!”
ဟာနူးဂိုဏ်း က collector တွေက ကျွန်တော့်ကို တားဖို့ ပြေးလာကြပေမဲ့ ကျွန်တော်က လျှပ်စီးကျောက်တုံးကို ခွဲချေလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။
“ကန်းယူဟွန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူ အရူးထနေတာလား…”
ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ collector တွေကို ကျွန်တော် လုံးဝ တုန်လှုပ်မသွားခဲ့ပါ။ ဒီ့အစား လက်ချောင်းတွေကို တောက်ပြပြီး သူတို့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဓားကိုတော့ အရင်မထုတ်ခဲ့ပါ။ သူတို့ လက်နက်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရာရောက်မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိကြသည်။
“ကန်းယူဟွန်း၊ စိတ်လျှော့ပါ။”
“ဒါ မင်းမျက်မှန်။ မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ဦး။”
ကန်းယူဟွန်း က ကြမ်းပြင်ပေါ်က မျက်မှန်ကို ကောက်ယူပြီး သူများအကူအညီနဲ့ ထရပ်လိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းပဲ သူ့လက်ဝါးကပ်တိုင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရွယ်လိုက်သည်။
“မင်း၊ မင်း အရူးလား။ ဒီလောက်လုပ်ထားပြီး လွတ်သွားမယ် ထင်နေတာလား။”
“ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ။”
ဘာမှမသိသလိုလိုနဲ့ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တော့ ကန်းယူဟွန်း က လည်ပင်းက သွေးကြောတွေ ထောင်လာတဲ့အထိ အော်ဟစ်တော့သည်။
“collector တစ်ယောက်က အရပ်သားတစ်ယောက်ကို အကြမ်းဖက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ မင်းသိလား။ ဒီကောင်စုတ်! မင်းတော့ ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်ပြီ! မင်း ထောင်ထဲမှာ ပုပ်သွားရမယ်! အကြမ်းဖက်မှုစွဲချက်က ဘယ်လောက်ထိ လေးနက်လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ အခု တောင်းပန်လည်း နောက်ကျသွားပြီ! ငါ မင်းကို တရားစွဲမယ်! မင်းကို တရားစွဲပြစ်မယ်!”
“စွဲကြည့်လေ။”
“ဘာ! ငါ မစွဲနိုင်ဘူး ထင်နေတာလား! Hyunseok၊ အထူးတပ်ဖွဲ့ကို မြန်မြန်ခေါ်လိုက်!”
“အာ၊ ဟုတ်!”
“ဒါတွေက မင်းအတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိပါဘူး။”
ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သူတွေကို ကျွန်တော် လှောင်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဘယ်ဥပဒေကိုမှ ချိုးဖောက်ထားတာ မရှိဘူး။”
“ဒီအရူးကောင်၊ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ…”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက collector မဟုတ်လို့လေ။”
“ဘာ။”
ကျွန်တော် စနစ်ဝင်းဒိုးကို ဖွင့်ပြီး သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားတဲ့ ဝန်ထမ်းကတ် ရှိနေသည်။
“ငါက teller တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကို မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဥပဒေအရ အရေးယူမှာလဲ။”
“တ၊ teller ဟုတ်လား။”
“ဒါ ဘာကြီးလဲ…”
ဟာနူးဂိုဏ်း က collector တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးနောက် မယုံနိုင်စွာနဲ့ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျွန်တော့်လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေ ဗရပွဖြစ်နေတဲ့ ကန်းယူဟွန်း လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး teller တစ်ယောက်က…”
“အဲဒါက အခု အရေးကြီးလို့လား။ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ ထိုးနှက်ပါစေ၊ ဥပဒေအရ မင်း ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး။ အဲဒါက အရေးကြီးတာ။”
“…”
“ဘာလဲ။ မင်း ပြောလက်စ စကားတွေ ဆက်မပြောတော့ဘူးလား။ ဘာတဲ့။ အဆင့် ၉ collector ဟုတ်လား။ ငါ့ကို တရားစွဲမယ် ဟုတ်လား။ စွဲကြည့်လေ။ တတ်နိုင်ရင် စွဲကြည့်။ အခုတော့ teller ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဘယ်ဥပဒေနဲ့ အရေးယူမှာလဲ။”
ကျွန်တော် တောက်ပစွာ ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်တော့ collector အချို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။
“teller ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းရဲ့ အတိုင်းအတာကို သိသင့်တယ်…”
“ဘယ်လို အတိုင်းအတာလဲ။”
ကျွန်တော် ဟို collector ရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရော အတိုင်းအတာ ရှိခဲ့လို့လား။ အကုန်သိသလိုလိုနဲ့ လျှောက်ပြော၊ ထွက်သွားဖို့ ပြောတော့လည်း မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက နားထောင်ခဲ့လို့လဲ။ မဟုတ်ဘူးမလား။ ထွက်သွားဖို့ ပြောတဲ့အခါတောင် မင်းတို့က ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေခဲ့တာလေ။”
“အဲဒါက…”
“ငါက မေတ္တာနဲ့ ထွက်သွားဖို့ ပြောပေးတာတောင် မင်းတို့က နားမထောင်ဘဲ ငါ့နောက်ကို ကပ်တွယ်နေတာလေ။ အခုလို ဖြစ်သွားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
collector တွေက ပြန်ပြောစရာ စကားလုံး မရှိတော့ပါ။
[ဝိုး။ သူတို့မျက်နှာတွေကို ကြည့်ဦး Yu-Hyun။ သူတို့ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြဘူး။]
Baek Ryeon က စိတ်အေးသွားပုံနဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ပြောသလိုပဲ၊ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဂိုဏ်းကြီးမှာပဲ နေနေ၊ teller တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ collector တွေက ခေါင်းငုံ့ပြီး ထွက်သွားကြရတာပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအချိန်မှာ teller တစ်ယောက်ရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ collector တွေနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ အရာမို့ပါ။ သူတို့ကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တမန်တော်တွေလို့ သတ်မှတ်တာက ပိုပြီး လွယ်ကူပါလိမ့်မယ်။
“ထွက်သွားတော့မလား။ ပြီးတော့ ငါ့ရှေ့ကို တစ်ခါမှ ထပ်မပေါ်လာနဲ့တော့။”
“teller ဖြစ်နေရင်တောင် မင်း အလွန်အကျွံ လုပ်လွန်းမနေဘူးလား။”
“အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေတာက မင်းတို့ရဲ့ အသိစိတ် မဟုတ်ဘူးလား။”
“…ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ လုပ်ပါ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်းတို့ ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။”
သူတို့က စကားပြောရင်း လက်နက်တွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထုတ်ပြကြတော့ ကျွန်တော် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့က ငါ့ကို အသက်ရှူမဝအောင်တောင် မလုပ်နိုင်တာ။
“လက်နက်တွေ ထုတ်လိုက်လေ။ သိလား၊ မင်းတို့ အဲဒီလို လုပ်တဲ့ စက္ကန့်မှာပဲ… မင်းတို့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားတွေနဲ့ ပြောလိုက်တော့ အကြမ်းဖက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ collector တွေ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။
“အ၊ အဲဒါ…”
“ဘာလဲ။ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာမှာပဲ ပြပေးရမလား။”
ကျွန်တော် ပန်းကြာဖြူကို ခါယမ်းလိုက်တော့ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဒါကို [Intimidation - ခြိမ်းခြောက်ခြင်း] လို့ ခေါ်ပြီး အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိရင် ကျွမ်းကျင်မှုအဖြစ် ဝယ်ယူစရာမလိုဘဲ သဘာဝအတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒီခြိမ်းခြောက်မှုဒဏ်ကို အပြည့်ဆုံး ခံလိုက်ရတဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ ထင်းရှူးပင်လို တုန်ရီနေသည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြောမယ်။ ထွက်သွား။ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ မသတ်ခင်မှာ။”
သူတို့ဟာ ထွက်ပြေးနေကြသလိုမျိုး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာတွေရပြီး ခြေဆွဲပြီး ထွက်သွားရတဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ တော်တော်လေး ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။
အင်း။ နှမြောစရာပဲ။ ဒီမြင်ကွင်းကို နတ်တွေကို ပုံပြင်လို ပြောပြခဲ့ရင် အမှတ်တွေ နည်းနည်းပါးပါး ရနိုင်ခဲ့မှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာကို နောင်တမရပါ၊ အဲဒီအစား ကျေနပ်မိသလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ Seo-ryeon ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ အခုတော့ ငါ့ကို ယုံပြီလား။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာမှာတော့ ရယ်မောလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။