“ရာထူးတိုးတာလား။ ဒါဆို ချက်ချင်း လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့နော်။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြေပေးသလိုမျိုး စာတန်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[သင်သည် လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်ချက်များနှင့် ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သည်။]
[အံ့ဩဖွယ်ရာ အောင်မြင်မှု! သင်သည် ရေရှည်တာဝန်ဖြစ်သော လက်ထောက်မန်နေဂျာ ရာထူးတိုးမြှင့်ရေးကို အချိန်အနည်းဆုံးဖြင့် ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့သည်။]
[ဆုလာဘ်အဖြစ် TP ၅,၀၀၀ ကို လက်ခံရရှိသည်။]
[လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်လာရန်အတွက် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် လိုအပ်သည်။]
[ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား မကျင်းပမီအထိ သင့်ရာထူးမှာ လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) အဖြစ် သတ်မှတ်ထားမည်ဖြစ်သည်။]
[သင်သည် လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) ၏ အကျိုးခံစားခွင့်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။]
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အလင်းရောင်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကိုယ်ကို ခပ်ရေးရေး ပတ်ရံသွားသည်။
ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စကြောင့် အံ့ဩသွားတဲ့ ဂိုရှီဝမ် က မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ နားနေတဲ့ Baekhyo ကလည်း လန့်ပြီး အတောင်ပံတွေကို ခတ်လိုက်သည်။
[သင်၏ လက်ရှိရာထူးမှာ လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) ဖြစ်သည်။]
[နောက်ထပ် ရာထူးတိုးမြှင့်မှုအတွက် ရုံးချုပ်သို့ လာရောက်ပေးပါ။]
[လက်ထောက်မန်နေဂျာ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းအတွက် အပြည့်အဝ ဆုလာဘ်ကို နောက်မှ ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။]
ရာထူးတိုးလို့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့စိတ်က အေးစက်သွားရသည်။
ဟေ့၊ ဒါက ဘာလဲ။
မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးလိုက်ပြီးမှ။
“ယူ-ဟွန်း။ ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ရာထူးတိုးသွားပုံပဲ။”
“တကယ်လား။ ဂုဏ်ယူပါတယ်! ဒါဆို အခု လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်သွားပြီပေါ့နော်။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တရားဝင်တော့ ဖြစ်မလာသေးပုံပဲ။”
တရားဝင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရုံးချုပ်ကို သွားပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရဦးမယ်။
မှန်မှ စနစ်က ကျွန်တော့်ကို လက်ထောက်မန်နေဂျာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပေးမှာ။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ရာထူးတိုးတဲ့ အခမ်းအနားအကြောင်း ကြားဖူးသားပဲ။ အခုမှ သတိရတော့တယ်။’
ရာထူးတိုးတဲ့ အခမ်းအနားဆိုတာကလည်း ဂုဏ်ပြုစကား နည်းနည်း နားထောင်ရုံလောက်ပါပဲ။
ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ချက်ချင်း ရာထူးမတိုးနိုင်တာကတော့ နည်းနည်း စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) တော့ ဖြစ်လာပြီ။
‘လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) ဖြစ်လာရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက တိုးလာတယ်။’
ဇာတ်လမ်းတွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တဲ့ ခွက်က ပိုကြီးလာတာပေါ့။
ပြီးတော့ အထဲမှာရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေလည်း နည်းနည်း တိုးလာတယ်။
စကားလုံးနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အဆင့်တက်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။
လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) ဖြစ်ရတာ ဒီလောက်ရှိရင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ အစစ်ဖြစ်လာရင် ပိုတိုးလာမှာ အသေအချာပဲ။
တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သတင်းကောင်းပါပဲ။
“အခု လုပ်စရာ တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား။”
“ရာထူးအပြည့်အဝ တိုးဖို့အတွက် လုပ်စရာရှိသေးတယ်။”
“ဒါဆို ရုံးချုပ်ကို ပြန်သွားရမှာလား။”
“အင်း၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခင်မှာ အဲဒီကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာပဲလေ။”
ဒါပေမဲ့ ရုံးချုပ်ကို အခုချက်ချင်းသွားပြီး ရာထူးတိုးအခမ်းအနား လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ပြောသလောက် မလွယ်ကူဘူး။
[ဘာကြောင့်လဲ။]
‘စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လို့ မရလို့လေ။’
ရာထူးတိုးတဲ့ အခမ်းအနားဆိုတာ အချိန်အခါအလိုက် လုပ်တဲ့ပွဲနဲ့ တူတယ်။
ကိုယ်က အလုပ်တော်နေရင်တောင် တခြားသူတွေက မတော်သေးရင် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချက်ချင်း ရာထူးတိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့က ရာထူးတိုးဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီကြောင်း အရင်ဆုံး သတ်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ရာထူးတိုးအခမ်းအနား ကျင်းပတဲ့အချိန်ကျမှ တက်ခိုင်းလိမ့်မယ်။
[ဘာလဲ။ ဒါဆို လက်ထောက်မန်နေဂျာ (ယာယီ) အဖြစ်နဲ့ပဲ ခဏနေရဦးမှာပေါ့။]
‘အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့အချက်ကို အရမ်းစောပြီး ပြည့်သွားလို့ ဖြစ်မယ်။’
ဝါကြွားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က အရမ်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာတာကိုး။
ပုံမှန်ဆိုရင် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ပုံမှန်ဝန်ထမ်းကနေ လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်လောက် ကြာတတ်တယ်။
ဌာနရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေရပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာတဲ့သူတွေအတွက်တောင် အဲဒီလောက် အချိန်ယူရတာ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ တစ်လအတွင်းမှာတင် ဒါတွေကို လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါက မကြုံစဖူး တိုးတက်နှုန်း ဖြစ်ပြီး ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် မြန်ဆန်လွန်းတယ်။
သေချာတာပေါ့၊ ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း က ကျွန်တော့်အတွက် ကြိုတင်ပြီး ရာထူးတိုးအခမ်းအနား ပြင်ဆင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။
‘ရာထူးတိုးအခမ်းအနားက ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးလတစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ တစ်လလောက် စောပြီး ကျင်းပတာမျိုး ရှိပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီအခမ်းအနားက ကျွန်တော် အလုပ်မဝင်ခင်ကတည်းက ပြီးသွားတာပဲ။’
ကျွန်တော် အလုပ်ဝင်တာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။
ဒါကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ရာထူးတိုးအခမ်းအနားက မကြာခင် ကျင်းပတော့မယ်ဆိုရင်တောင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စောင့်ရဦးမှာ။
‘အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ကျွန်တော်က တော်တော်မြန်တာပဲ။’
[…မင်း အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးမှန်း သိပေမဲ့ မင်းကတော့ တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူး။]
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဓိကကတော့ ရုံးချုပ်ကို အခုချက်ချင်းသွားပြီး ရာထူးတိုးလို့ မရဘူးဆိုတာပဲ။’
အဲဒီအကြောင်းကို ဂိုရှီဝမ် ကို ပြောပြလိုက်တော့ သူမက သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားပုံရတယ်။
“ဟူး။ ကံကောင်းလိုက်တာ။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းကလို ရုတ်တရက် ထွက်သွားတော့မလားလို့ စိတ်ပူနေတာ။”
“ဘာလို့ ထွက်သွားရမှာလဲ။”
“အင်းလေ၊ သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ‘ငွေရှာပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်’ လို့ ပြောပြီး အိမ်က ထွက်သွားပြီး ပြန်မလာတော့တာမျိုးပေါ့။ ပြီးရင် အထီးကျန်တဲ့ မိန်းမက သူ့အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်စောင့်နေရတာမျိုးလေ။”
“ဒါ ဘယ်လို ခေတ်ပေါ်စာပေဇာတ်လမ်းမျိုးလဲ… ပြီးတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ ယောက်ျား ဖြစ်နေရတာလဲ။”
“အို၊ မသိပါဘူး။”
သူမက ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ပါးပြင်ကို ဖုံးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လက်နဲ့ ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။
သူမက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ ကျွန်တော်က သူမခေါင်းကို ဖိလိုက်တော့ သူမ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
သူမတစ်ယောက် အရင်ကလိုပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြန်ပြီ။
ဇာတ်လမ်းတိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် အနိုင်ရသွားလို့ အရမ်း ဝမ်းသာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ။
ရုံးခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ Baek Seryeon ကိုလည်း ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ သူမက ဝမ်းသာအားရနဲ့ လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။
“ဝါး! ဂုဏ်ယူပါတယ်! ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကို လုပ်လိုက်တာပေါ့လေ။”
သူမက အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ သူမမရှိတုန်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်လိုက်လို့ စိတ်ကောက်နေပုံရတယ်။
သူမက ပြုံးနေပေမဲ့ ‘ငါ့ကို မပြောဘဲနဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ရက်ရတာလဲ!’ လို့ ပြောနေသလိုမျိုး မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် ချောင်းဟန့်ပြီး သူမအကြည့်တွေကို ရှောင်လိုက်တယ်။
“အဟမ်း။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းတဲ့ကိစ္စဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“…အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုပြောထားလို့ ရတာပဲလေ။ ကျွန်မနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ Teller နဲ့ Collector က ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာထဲကို ပွိုင့်တွေရှာဖို့ သွားပြီး ဇာတ်လမ်းတိုက်ပွဲ တိုက်ပြီး ပြန်လာတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဂိုရှီဝမ် လည်း အတူတူပဲ!”
“ဟုတ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဟူး။ နှစ်ယောက်လုံးလည်း နောင်တရနေပုံရတော့ ဆက်ပြီးတော့ မပြောတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့လည်း အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတာပဲ၊ အဲဒီထက် ပိုကောင်းတာ ဘာရှိတော့မလဲ။”
သူမက အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ Baek Seryeon ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကတော့ ကောင်းမွန်နေပုံပါပဲ။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အပြုံးတစ်ခုကို မနည်းထိန်းထားရသလို တုန်ရီနေတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို သိမ်မွေ့စွာ မျှော်လင့်နေတယ်။
ကျွန်တော့်ကို မေးပေးပါ၊ လို့ ပြောနေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် သူမကို လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ခဲ့ဘူး။
“မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာလို့လား။”
ကျွန်တော် အဲဒီလို မေးလိုက်တော့ သူမက စောင့်နေခဲ့တဲ့သူလိုပဲ ဖြေလိုက်တယ်။
“အို၊ ဟုတ်တယ်! ကျွန်မ မပြောပြဖို့ စိတ်ကူးထားတာ! ဒါပေမဲ့ Yu-hyun က အရမ်း သိချင်ပြီး ရူးမတတ် ဖြစ်နေတော့လည်း ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့!”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သိချင်ပြီး ရူးမတတ် ဖြစ်နေတယ်လို့ မပြောပါဘူး။”
“အဲဒါကတော့…”
သူမက ကျွန်တော် ပြောတာကို ဂရုစိုက်ပုံမရဘူး။
“ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လစာကို နောက်ဆုံးတော့ တွက်ချက်ပြီးသွားပြီ!”
Baek Seryeon က မော်နီတာပေါ်မှာ တွက်ချက်ထားတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ပြသလိုက်တယ်။
အဲဒီမှာ ငွေသားအရောင်းအဝယ်မှတ်တမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
အော်။
ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီအချိန် ရောက်သွားပြီပေါ့။
မကြာသေးခင်က အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။
“အာ၊ တွက်ချက်မှုဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား။”
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ဒီလမှာ ဂိုရှီဝမ် ရှာနိုင်ခဲ့တဲ့ ငွေပမာဏလေ! အကုန်လုံးကို စနစ်တကျ လွှဲပြောင်းပေးထားပြီးပြီ။”
“ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ တော်တော်လေး ရှာနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။”
သူမက အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံသိပ်မရလောက်ဘူးလို့ ထင်ထားပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ငွေပမာဏက တော်တော်လေး များနေတယ်။
ဆယ်ဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော ဝမ်ငွေတွေ ဖြစ်နေတာကိုး။
သူမ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး ပိုက်ဆံရလိုက်တာပဲ။
“အင်းလေ၊ ဂိုရှီဝမ် က ဟဲရမ် အစ်မက စုစုပေါင်း ၆၃ သန်း ဝမ် ရရှိထားပါတယ်။ အခွန်တွေနုတ်ပြီး တွက်ချက်မှုနှုန်းထားအတိုင်း ခွဲဝေပြီးတဲ့အခါ… အစ်မရမယ့် ပမာဏက ဒါပါပဲ။ ကျွန်မ အစ်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးပြီးပြီ၊ စစ်ကြည့်လိုက်ဦးနော်။”
“ဟူး!”
ဟဲရမ် က သူမရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငွေပမာဏ အမြောက်အမြားကို မြင်လိုက်ရတော့ အံ့အားသင့်ပြီး အသက်ရှူမှားသွားတယ်။
မကြာသေးခင်အချိန်အထိ ဂိုရှီဝမ် မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံပြီး နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ သူမအတွက်တော့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။
အကောင့်ကို စစ်ဆေးနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေက တုန်ရီနေတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။
“ယူးဟွန်း… ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါ တကယ်ကို ချမ်းသာသွားပြီ။”
“သန်းပေါင်းများစွာသော ဝမ်ငွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကိုတော့ အားကျမိပါရဲ့။”
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။
သူမက တစ်နပ်ကို ၂,၀၀၀ ဝမ်တောင် မပြည့်တဲ့ အစားအစာတွေကိုပဲ စားခဲ့ရတာလေ။
သူမအတွက်တော့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်ငွေပမာဏ ရလာတာက အများကြီးပဲ။
“ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာကို ရှင်းလင်းလိုက်လို့ ရတဲ့ နိုင်ငံတော်ဆုကြေးငွေကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။”
ဒီတစ်ခေါက် တွက်ချက်လိုက်တဲ့ ငွေတွေထဲမှာ ဆုကြေးငွေက အဓိကပဲ။
ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာကနေ ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အပိုပစ္စည်းတွေကိုတောင် ရောင်းရသေးတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ Baek Seryeon ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်တော့ မကြာခင်မှာ အဲဒါတွေလည်း ရောင်းရတော့မှာပဲ။
Baek Seryeon က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ်။
“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ နောက်ထပ် သတင်းကောင်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဟဲရမ် အစ်မက နောက်ပိုင်းမှာ အရမ်း ရေပန်းစားလာတော့ ကြော်ငြာရိုက်ဖို့၊ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းဖို့နဲ့ အင်တာဗျူးဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေ အများကြီး ရထားတယ်!”
Collector တွေရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းက ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာက ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေတင် မဟုတ်ဘဲ ကြော်ငြာတွေကနေလည်း ရတာပဲ။
အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ ဧရာမ ကြော်ငြာဘုတ်တွေကိုပဲ ကြည့်လိုက်လေ။
နာမည်ကြီး အဆင့်မြင့် Collector တွေက အလှကုန်ကြော်ငြာတွေ ရိုက်နေကြတာပဲ။
ဟဲရမ် လည်း မကြာခင်မှာ ကောင်းတဲ့ ကြော်ငြာတစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ။
သူမရဲ့ စရိုက်ကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ရင် သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းတယ်။
“အစ်မ။ ဒါကို မြင်လား? ကျွန်မ ရွေးပေးထားတဲ့ ကြော်ငြာအတွက် စာချုပ်တန်ဖိုးက ဝမ်သန်း ၂၀၀ တောင် ရှိတယ်!”
“သ-သန်းနှစ်ရာ ဟုတ်လား?!”
“ဟီးဟီး။ ဒီငွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ရုံးခန်းကြွေးတွေကို ဆပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ Maxim ကော်ဖီထဲကို ဂရင်းတီးမှုန့်တွေပါ ထည့်သောက်လို့ရပြီ။ အရင်တုန်းကတော့ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ကော်ဖီမှာသောက်ခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ သုံးဘူးတောင် မှာလို့ရပြီ။ ရာမန်လည်း စားလို့ရပြီ! ဝက်အူချဉ်၊ ကင်မ်ချီတွေနဲ့ပေါ့! ကင်မ်ချီကို ကိုယ်တိုင် မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ပေါ့…”
“တကယ်ပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နိမ့်ကျနေရတာလဲ။”
ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအလုပ်က ကော်ဖီဘူးတွေ အများကြီး မှာသောက်တာပဲလား။
နောက်ပိုင်းကျရင် ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်တောင် ဝယ်လိုက်လို့ ရနေပြီ။
“ပြီးတော့ ကင်မ်ချီကိုလည်း ဘေးထွက်ဟင်းလျာဆိုင်ကနေ ဝယ်လိုက်ပေါ့။”
“ဒါက တကယ်ကို လူကုံထံဆန်လွန်းတယ်…”
“ဟုတ်တယ်မလား? ယူးဟွန်း! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကတော့ နည်းနည်း ပိုလွန်းနေပြီ!”
“ကျွန်တော်ကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုလွန်းနေတယ်လို့ ထင်တယ်။”
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နည်းနည်း ပြန်ငြိမ်ကျသွားတယ်။
သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် ရှက်ရွံ့နေပုံရပြီး မျက်နှာတွေကလည်း နီရဲနေကြတယ်။
ကျွန်တော် အခြေအနေကို အနှစ်ချုပ်လိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေကောင်းနေတယ်ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးတိုးမှုနဲ့ ဟဲရမ် ရရှိတဲ့ ငွေကြေးတွေပေါ့။
Baekhwa Management အတွက် နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
ဒါက အခုအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး။
တကယ်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ရှာနိုင်ခဲ့တဲ့ ငွေတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ရှာနိုင်မယ့် ငွေတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ရယ်စရာတောင် ဖြစ်နေဦးမှာ။
ကျွန်တော် အာမခံတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဖြေရှင်းရမယ့်ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အင်တာဗျူး အချိန်ဇယားတွေကို ပြင်ဆင်ရမယ်၊ ကြော်ငြာရိုက်ကူးမယ့် ပုံစံကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာက ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့အတွက်လည်း အချိန်ပို လိုသေးတယ်။”
“ဆိုတော့ အဓိကကတော့ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ ပိုအလုပ်ရှုပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”
“မှန်တယ်။”
“အင်း။ Seryeon လည်း ပင်ပန်းတော့မှာပဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟဲရမ် အစ်မကလည်း မကြာခင်မှာ ကုမ္ပဏီကလူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံရတော့မှာပါ။”
ရေပန်းစားလာလေလေ အလုပ်တွေ ပိုများလာလေလေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်လာရမှာပဲ။
ကျွန်တော်သာဆိုရင် အဲဒါတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ဇာတ်လမ်းတွေပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘဲ ဟဲရမ် က လက်တွေ့ဘဝမှာ နေထိုင်နေရသူလေ။
သူမက ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာမှာ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဆက်ထိန်းထားရမှာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေကိုတော့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ဖြေရှင်းရမှာပဲ။
“ဒါဆို အခု ပြောနေတုန်းမှာပဲ သွားလိုက်ရအောင်။ Seryeon။ အခု အချိန်ရလား။”
“ဟင်? အို၊ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။”
“ရက်ချိန်း (Date) သွားရအောင်။”
“ဘာ?!”
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေတဲ့ ဟဲရမ် အပါအဝင် Seryeon ပါ အံ့ဩပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လိုက်ကြတယ်။