ကန်းယူဟွန်း သည် မီးတောက်မြို့တော်၏ သေမင်းတမန်ပွဲစဉ်တွင် အနိုင်ရရှိသွားခဲ့သည်။
[နယ်ပယ်ဧရိယာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်။]
[အနိုင်ရသူအတွက် ဆုလာဘ်ကို တွက်ချက်နေသည်။ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပေးပါ။]
လန်ဒန်မြို့၏ နာရီစင်သည် သဲရဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများသည် ရေဆေးကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသော အရိပ်များ၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် မြူခိုးများ၊ အရာအားလုံးသည် စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
ဝှိုက်ချာပဲလ်၏ မြင်ကွင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဗလာကျင်းနေသော ကော်လစီယမ်၏ စင်မြင့်က ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
တယ်လာ ၏ အလောင်းမှာမူ ကြာမြင့်စွာကပင် ရှိမနေတော့ပေ။ စနစ်က နယ်ပယ်ဧရိယာနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်သူ၏ စကားများသည် အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်။
‘ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အနိုင်ရခဲ့တယ်။’
ဝူး!
လေထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော စတိတ်စင်မီးရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကော်လစီယမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော ကျွန်တော့်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ အနိုင်ရသူအတွက် သီချင်းဆိုပေးနေသကဲ့သို့ ထိုအလင်းတန်းက ကျွန်တော့်တည်ရှိမှုကို လူတိုင်းသိအောင် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
ပရိသတ်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များသည် ကျွန်တော့်ထံသို့ စူးစိုက်ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ မော့လိုက်ပြီး ပရိသတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိရသော အဖြူရောင်ရုပ်တုများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါ။
ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမျှ အော်ဟစ်အားပေးခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိကြပေ။
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျိုး လာမည်ကိုမဆို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်ခုပ်သံ။
တစ်နေရာရာမှ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အလွန်တိုးသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် လက်ခုပ်သံဖြစ်သည်။
ထို့နောက်။
လက်ခုပ်သံများ တဖြည်းဖြည်း မြည်ဟည်းလာသည်။ လက်ခုပ်တီးခြင်းသည် ကူးစက်တတ်သည့်အလား ကော်လစီယမ်တစ်ခုလုံးတွင် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော် မှိတ်ထားသည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဝိုး!
လက်ခုပ်သံများသည် အားပေးသံများနှင့်အတူ ရပ်တန့်မသွားပေ။ လူတိုင်းသည် ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ပရိသတ်ထဲတွင် ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးသည့်သူ တစ်ဦးမျှမရှိပေ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော လက်ခုပ်သံမိုးများကို ခံစားရင်း ကျွန်တော် ပြုံးမိရတော့သည်။
ယခုအချိန်အထိ ကျွန်တော် ရရှိခဲ့ဖူးသည့် အာရုံစိုက်မှုများသည် ယခုခံစားနေရသည့်အရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော်သည် ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း တွင်လည်းကောင်း၊ သီအိုဒိုလန့် ရွှံ့ညွန်တိုက်ပွဲတွင်လည်းကောင်း စင်မြင့်ပေါ် တက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ဇာတ်ပို့မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ ကွဲပြားသွားပြီ။ ကျွန်တော်သည် ဤနေရာတွင် အဓိကဇာတ်ကောင်အဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ။
လက်ခုပ်သံများ ဆက်လက်မြည်ဟည်းနေသည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လျှံကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကျွန်တော် တုန်ရီနေမိသည်။
ဒီလိုမျိုး ခံစားရတာကိုး။ ယခင်က အဓိကဇာတ်ကောင်တွေ စင်မြင့်ပေါ်မှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အရာက ဒါကိုး။ ဘာလို့ ဒီအရာကို အစောကြီးက မသိခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့များ ကျွန်တော်က ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တာလဲ။
စင်မြင့်မီးရောင်အောက်မှာ ရှိနေရတာဟာ အလွန်ပျော်ဖို့ကောင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှသည်။ ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ဖို့ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။
နှလုံးသားထဲက ကြည်နူးမှုကို ခံစားနေရစဉ် ပရိသတ်ထဲတွင် အခြားသော ထူးခြားသည့် အကြည့်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်တစားနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သူ။ ဤစင်မြင့်ပေါ်တွင် လက်ခုပ်သံကို စတင်ဖန်တီးပေးခဲ့သော မာရ်နတ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ ကြည့်ရှုပေးတဲ့အတွက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အတွက် လက်ခုပ်တီးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
မာရ်နတ်က တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
[မီးတောက်မြို့တော် မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်။]
မရပ်မနား ဖြစ်နေသည့် လက်ခုပ်သံများသည် ကော်လစီယမ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ကြေညာချက်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပရိသတ်ထဲက ဝိညာဉ်များသည် မခွဲခွာချင်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မငြီးတွားကြပေ။ သူတို့သည် ယနေ့တွင် အလွယ်တကူ မတွေ့မြင်နိုင်သော ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့တွင် နောင်တများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည်ပင် သူတို့အတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
***
“သူ့ကို တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး။”
ပရိသတ်၏ ထောင့်တစ်ခုတွင်။ ကန်းယူဟွန်း ၏ တိုက်ပွဲကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မိုက်ကယ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စကားနှင့် မတူဘဲ မိုက်ကယ်သည် တစ်စုံတစ်ရာအတွက် သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကန်းယူဟွန်း၊ ထိုလူသည် သူကြားသိထားသည်ထက် ကွဲပြားခြားနားကြောင်း သူသိသည်။ ပြီးတော့ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ သူ ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် ဤကဲ့သို့သော စင်မြင့်ပေါ်တွင် သူ၏ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းများကို ပြသလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုမျှနှင့်လည်း ရပ်တန့်မသွားခဲ့။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အထင်သေးခဲ့ကြသည့် အခြားဝိညာဉ်များကိုပင် သူ၏ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ကျရောက်သွားအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဇာတ်လမ်းများကို တောင့်တနေသော ဝိညာဉ်များကို ဆွဲငင်နိုင်သည့် စွမ်းအား။ ကန်းယူဟွန်း တွင် အခြားသော ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများ၌ မရှိသည့် ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။
‘ဒါကြောင့်လည်း တခြားဝိညာဉ်တွေက သူ့ကို ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားနေကြတာကိုး။’
မိုက်ကယ်သည် ဆာတန်က သူ့ကို ဘာကြောင့် စိတ်ဝင်စားနေရသလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဘာကြောင့် တမင်တကာ ပြသနေရသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။ သူ့အနေဖြင့် တယ်လာ ကို စတင်စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်မှာ ဆာတန်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မိုက်ကယ်ကိုယ်တိုင်ကပင် တယ်လာ အပေါ် နက်ရှိုင်းသော စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
‘ပြီးတော့ သူက လူအများကြီးရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ပြလိုက်သေးတယ်။’
တယ်လာ ၏ ပြိုင်ဘက် တယ်လာ သည် မိုက်ကယ်အမြင်တွင် ကိုင်တွယ်ရခက်သည့် စုဆောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ပရိသတ် ၃,၀၀၀ ကျော်ရှေ့တွင် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ယူပြခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူများသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ကြည့်ရှုသူများသာ ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အယူအဆဟောင်းကို ချိုးဖျက်ရန်အတွက်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
‘သေချာပေါက်၊ တခြား အဓိကတပ်ဖွဲ့တွေက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလာတော့မှာပဲ။’
အီဒင် နှင့် ပန်ဒီမိုနီယမ် တို့သည် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူက ဤမျှကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖန်တီးလိုက်သည့်အတွက် အခြားအဓိက တပ်ဖွဲ့များကလည်း သူ့ကို လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ အိုလံပပ်စ်၊ အက်စ်ဂတ်၊ Sun Garden၊ Sukhavati၊ Remegeton၊ Mabinogion၊ Rigveda၊ Anunnaki၊ Avesta စသည်တို့ဖြစ်သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့် နေရာများစွာ ရှိနေသည်။ သေချာပေါက် နောင်တွင် ဆူညံပွဲများ ဖြစ်လာတော့မည်။ ပြီးတော့ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် အရာများလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
မိုက်ကယ်သည် သန့်စင်ပြီး ကိုယ်ကျိုးမဖက်သူ ဖြစ်သင့်သော်လည်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက မခံစားခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအချက်ကို ငြင်းပယ်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။
‘မျှော်လင့်နေမိတယ်။’
သူသည် တယ်လာ ထံသို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
***
“အာ၊ အာ…!”
ဂျင်ပန်သည် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ကုတ်ဖဲ့ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
တယ်လာ ၏ လည်ပင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂျင်ပန်သည် သတိလွတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ရုပ်ဆိုးစွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများသည် အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ ဗလာကျင်းနေသည်။ တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်တောင် တယ်လာ ကို အသက်ရှင်အောင် ကယ်တင်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တယ်လာ က သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘဲ တယ်လာ ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုအချက်အတွက် ငြင်းခုန်၍ မရပေ။ သေမင်းတမန်ပွဲစဉ်ဖြစ်သည့်အတွက် သေဆုံးခြင်းအတွက် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်တင်၍ မရနိုင်။
“ငါ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ…”
သူသည် တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရုံမက သူ့ဌာနက ပေးအပ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဂျင်ပန်သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဖြစ်သော်လည်း သူပို၍ ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ ပင်တာဂရမ် ဌာနမှ လာမည့် ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး။”
“အိခ်!”
အဂါရယ် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဂျင်ပန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ တုန်ရီသွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အဂါရယ်၏ ပုံမှန်အတိုင်း ပျော်ရွှင်နေတတ်သည့် မျက်နှာသည် တင်းမာနေသည့်အတွက် သူမ ဒေါသထွက်နေမှန်း သိသာလှသည်။
“အာ၊ အဂါရယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မပြောတာ နားထောင်ပေးပါ!”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! သူ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားဌာနတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်! ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ သူ့မှာ ထောက်ခံသူ ရှိနေရမယ်! ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးထားတဲ့ တခြားဌာနတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်…”
“ငါ ပြောတယ်လေ၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့။”
အဂါရယ်သည် သူ့ကို ကိုက်စားတော့မည့်အလား အသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဂျင်ပန်သည် ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားရင်း မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဒီအခြေအနေမှာ မင်းရဲ့ ဆင်ခြေတွေက အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? မိုက်မဲတဲ့ကောင်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်စမ်း။ အခု ပရိသတ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ဘယ်လောက်ရှိလဲ သိလား? ၃,၀၀၀ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အွန်လိုင်းကနေ ကြည့်ရှုတဲ့သူတွေကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ၅,၀၀၀ ကျော်သွားပြီ။ ဒါဟာ အမှုဆောင်အဆင့်မှာ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူတစ်ယောက်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်နဲ့ အဆင့်တူလောက်ရှိနေပြီ။”
အဂါရယ်၏ စကားများသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“မင်းက ပရိသတ်တွေ အများကြီးရှေ့မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲခဲ့ရတာ။ အဲဒါကိုမှ အခြေခံတောင် နားမလည်သေးတဲ့၊ ငါတို့က စုဆောင်းသူအဖြစ် လျှို့ဝှက်မွေးထုတ်ထားတဲ့ တယ်လာ အသစ်စက်စက်လေးဆီမှာ ရှုံးခဲ့တာလေ! ဒီအခြေအနေက ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးရွားနေလဲဆိုတာ မင်း ခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား?”
“အဲဒါက…”
“ဟူး…”
အဂါရယ် တစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြိုင်ဘက်က ငါတို့နောက်ကွယ်မှာ တခြားဌာနတစ်ခုခုရဲ့ အထောက်အပံ့ ရထားတယ်ပဲ ထားဦး။ ဒီအခြေအနေက ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို… ဘာလမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား?”
“လမ်းလား? လမ်းကြောင်းရှာနေတာလား? မင်း ပြောတာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဂျင်ပန်။ အဲဒီလို လမ်းကြောင်းမျိုး မရှိဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဟုတ်တယ်။ ဘာလမ်းမှ မရှိဘူး။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ဒီအခြေအနေ ပိုဆိုးမသွားအောင် တားဆီးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်!”
“အဲဒါက ဘာလဲ?”
“အဲဒါကတော့ ဒီဖရိုဖရဲ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးအတွက် တာဝန်ခံပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ပဲ။”
အဂါရယ်က ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ပြုံးမနေပေ။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါး နတ်သမီးလေး၏ မျက်လုံးများသည် ဂျင်ပန်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီးသား အရာတစ်ခုလိုမျိုး ကြည့်နေသည်။
ဂျင်ပန်သည် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။
“အဂါရယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ!”
“အစကတည်းက မင်းကို ငါတို့ပေးထားတဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ဆုံးရှုံးပြီး တာဝန်မကျေခဲ့တဲ့ မင်းမှာ ဘာတန်ဖိုးများ ကျန်သေးလို့လဲ?”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မ အစွမ်းအစ အစစ်အမှန်ကိုတောင် မပြရသေးဘူး! အဂါရယ်! ကျွန်မ ခင်ဗျားအောက်မှာ လုပ်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ?! ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်လိုက်တာကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ!”
“လွန်လွန်းတယ် ဟုတ်လား? ဟေ့ ဂျင်ပန်။ မင်း ငါတို့ဌာနကို ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား? ဒါဟာ ပိုက်ဆံနဲ့ တိုင်းတာလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မင်း တစ်သက်လုံး ပြန်ဆပ်မယ်ဆိုရင်တောင် ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! ကျွန်မ တန်ဖိုးက အဲဒီလောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
“အာ… မင်းက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ။ ပြီးတော့ ဂျင်ပန်။ ဒီရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် မင်းရဲ့ စာကြည့်တိုက်ဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ကြားလား? အခွင့်အရေး အကုန်လုံး။ အဲဒါက ငါတို့ဌာနမှာ မင်း ပြန်ရထားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေတင်မကဘူး၊ ငါတို့ဆီမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အခွင့်အရေးတွေပါ အကုန်ပါသွားတာ။ ဂျင်ပန်၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ? ငါတို့ အားသွန်ခွန်စိုက် မွေးထုတ်ထားတဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ စာကြည့်တိုက်ပါ တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားရတယ်။ ဟမ်? ဂျင်ပန်။ မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ? ဟမ်? ဟမ်?”
“…”
“ပါးစပ်ပါရင် ပြန်ဖြေစမ်း!!”
သူ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဤရှုံးနိမ့်မှုအတွက် သူပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်သည့် နောက်ထပ် အကြောင်းအရင်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
“ချောင်းဆိုး! ချောင်းဆိုး!”
အဂါရယ်ထံမှ စီးဆင်းလာသော စွမ်းအင်များသည် ဂျင်ပန်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဂျင်ပန်သည် ခြေထောက်များကို အသည်းအသန် ကန်ကျောက်နေသော်လည်း အဂါရယ်၏ အားကို သူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။
“ငါ ဒါကို လုပ်နေတာက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအပေါ် ရိုးသားမှုနဲ့ ကရုဏာသက်လို့ လုပ်ပေးတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ကျွန်တစ်ယောက်ထက် ဆိုးတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းရတော့မှာဆိုတော့ အဲဒီဒုက္ခကနေ ငါ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
“ကယ်၊ ကယ်ပါ…”
“ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ တာဝန်ယူပြီး ထွက်သွားရမှာပဲ။”
“မ၊ မင်းလို မိန်းမယုတ်က…”
ကြွပ်။
ဂျင်ပန်၏ လည်ပင်းသည် အားမရှိစွာ ကျိုးကျသွားသည်။ အီဒင် ၏ အကာအကွယ်အောက်မှာပင် ရှိနေပါစေ၊ တူညီသောဌာနမှ အထက်လူကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဂျင်ပန်သည် တယ်လာ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ‘အခွင့်အရေး’ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးထားပြီးဖြစ်၍ ထိုအကာအကွယ်ကိုပင် မရနိုင်တော့သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဖျတ်။
ဂျင်ပန်၏ ရုပ်အလောင်းသည် စာလုံးပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသားအရေအစား စာသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တယ်လာ တို့သည် ဇာတ်လမ်းများ၏ အဓိကဗဟိုချက်အဖြစ် စွမ်းအားကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကွဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် သေဆုံးချိန်တွင် ဘာမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ အဲဒါက တယ်လာ တစ်ဦး၏ သေဆုံးခြင်းဟု ဆိုလိုသည်။
အဂါရယ်သည် ဂျင်ပန်၏ ရုပ်အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲဟု တွေးတောလိုက်သည်။ ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် ကန်းယူဟွန်း ၏ တည်ရှိမှုသည် သူမအတွက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးဖြစ်သည်။ ဤရိုင်းစိုင်းသော ကောင်လေးသည် ပင်တာဂရမ် ဌာနကို စိန်ခေါ်ရဲခဲ့သည်။ သာမန်ရန်ပွဲမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းရှေ့တွင် သူတို့ကို အရှက်ရစေသည့် ရန်ပွဲမျိုးပင်။ တာဝန်ယူမှုအနေဖြင့် ဂျင်ပန်တစ်ယောက် ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ဌာနအပေါ် ကျရောက်သည့် ပျက်စီးမှုများက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အခုဆိုလျှင် ဒီလောက်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ပေ။
“သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်၊ တကယ်ပါပဲ။ ငါတို့ ဒါရိုက်တာသာ ဒီအကြောင်း သိသွားရင်တော့ ငါတို့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ။”
ကံကောင်းသည်မှာ ဂျင်ပန်ကို ကန်းယူဟွန်း ဆီ မပို့ခင်ကတည်းက သူမ ရှင်းထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ အကယ်၍ ကန်းယူဟွန်း သာ ပင်တာဂရမ် ဌာနအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို တူးဆွရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင် အသက်နှင့် သေရေးရှင်ရေး အာဏာကို အသိမ်းခံထားရသည့် ဂျင်ပန်အနေဖြင့် ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဂျင်ပန်သည် ဌာန၏ အောက်ခြေတွင် ရှိသော်လည်း ဌာနအကြောင်းကို လုံးဝ မသိနားမလည်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပင် အဂါရယ်သည် ဂျင်ပန်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကြွပ်။
ထိုအချိန်တွင် စောင့်ဆိုင်းခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး ကန်းယူဟွန်း ဝင်ရောက်လာသည်။
“ဟင်? ဂျင်ပန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?”
ကန်းယူဟွန်း က အဂါရယ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် ရှုံးနိမ့်သွားသော ဂျင်ပန်ကို တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့သော်လည်း ဂျင်ပန် မရှိတော့ဘဲ အဂါရယ်သာ ရှိနေသည်။ ကန်းယူဟွန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဂါရယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း တောက်ပစွာဖြင့် ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အို အံ့သြစရာပါပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်! ကျွန်မက ပင်တာဂရမ် ဌာနက အကြီးတန်းမန်နေဂျာ အဂါရယ်ကန်းပါ!”
“ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့။ အကြီးတန်းမန်နေဂျာ အဂါရယ်ကန်း။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝန်ထမ်း ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
“အာ ဟားဟား။ ခုနက ခင်ဗျားရဲ့ တိုက်ပွဲကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ!”
“တကယ်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်အပေါ် ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။”
ကန်းယူဟွန်း သည် ပြုံးလျက် ပြောဆိုရင်း ‘သို့သော်’ ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဂျင်ပန် ဝန်ထမ်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲဗျ? ကျွန်တော် သူ့ကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ။”
“သူ အခု မရှိတော့ပါဘူး။ သူက အသက်နှင့် သေရေးရှင်ရေး ဇာတ်လမ်းတိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? အဲဒါက ရှုံးနိမ့်တာနဲ့ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။”
“ဟင်။ အဲဒါက ထူးဆန်းသားပဲ။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အသက်နှင့် သေရေးရှင်ရေး အာဏာကိုပဲ သိမ်းထားတာ၊ သူ သေရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။”
“အာ ဟားဟား။ ခင်ဗျားက ဇာတ်လမ်းတိုက်ပွဲတွေမှာ အသစ်စက်စက်ဆိုတော့ အဲဒီအကြောင်းတွေကို သိပ်မသိသေးလို့ပါ~။ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်နေကျပါပဲ။”
“အော်။ အဲဒီလို ဖြစ်နေကျလား?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပါပဲ!”
ကန်းယူဟွန်း သည် သူ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာဖုံးကို ချက်ချင်း ချွတ်ချလိုက်ပြီး အဂါရယ်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“စကားတွေကို အဲဒီလောက်နဲ့ ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား?”
ကန်းယူဟွန်း ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် အဂါရယ်၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။