“ဘာ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရတဲ့အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
သူက ဘာမှပေါ့ပေါ့တန်တန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာမဟုတ်။
သူ့မှာရှိသမျှ အစွမ်းကုန်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းပို့ခဲ့ပြီး သွေးဆာနေတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်လို ဖြစ်အောင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သာမန်စုဆောင်းသူ ဘယ်သူနဲ့ယှဉ်ယှဉ် သူရှုံးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိခဲ့သည်။
“ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ တကယ်ပဲ ဘာကြီးလဲ။”
ဘာကြောင့် ယူဟွန်းက ဘာမှမဖြစ်သလိုရှိနေပြီး သူကတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ အရှက်တကွဲ လူးလိမ့်နေရတာလဲ။
ပြီးတော့ ယူဟွန်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ ဘာကြောင့် ငုံ့ကြည့်နေရတာလဲ။
မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ။
“ငါ့ကို လာမရယ်နဲ့!”
ယူဟွန်းရဲ့ အကြည့်ကြောင့် ကင်မ်ဟန်ဂျောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူ နေရာကနေ ခုန်ထလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ယူဟွန်းကတော့ သူ့ဓားမြှောင်ကို လွယ်လွယ်လေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ခြေဖျားနဲ့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ မေးစေ့ကို ကန်လိုက်သည်။
“ခွပ်!”
ထိခိုက်မှုကြောင့် ဦးနှောက်တုန်ခါသွားပြီး ကင်မ်ဟန်ဂျောင်တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ အလူးအလဲ လူးလိမ့်သွားပြန်သည်။
နှာခေါင်းကနေ သွေးတွေယိုစီးနေပေမဲ့ သူ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဘာလို့မထိရောက်ရတာလဲဆိုတဲ့ သံသယကတော့ သူ့မျက်နှာမှာ ပေါ်လွင်နေဆဲပင်။
‘သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံ အနေအထားက ကောင်းပေမဲ့ အဲဒါက အကုန်ပဲ။’
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ယူဟွန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
သူက သေချာပေါက် သန်မာသည်။
သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက မြန်ဆန်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ဘာတွန့်ဆုတ်မှုမှ မရှိပေ။
အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ပုန်းကွယ်ခြင်းစွမ်းရည်က အလွန်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်စေသည်။ သူသာ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရှုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိခဲ့ရင် ယူဟွန်းတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်သွားမှာ အသေအချာပင်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က ယူဟွန်းကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာနဲ့မှ အစားထိုးလို့မရတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်ကြီးက အလွန်ကြီးမားနေလို့ဖြစ်သည်။
‘ငါ ဘာစွမ်းရည်မှမသုံးဘဲ ငါ့ရဲ့ အခြေခံစွမ်းရည်သက်သက်နဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်နေတာကို သူ သိပါ့မလား။’
[ဇာတ်လမ်းစွမ်းအား] ကို မြှင့်တင်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်နဲ့ မတူဘဲ ယူဟွန်းကတော့ ဘာစွမ်းရည်မှ မသုံးခဲ့။ သူပြသနေတာကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ရှင်သန်ဖို့အတွက် ကြာရှည်စွာ အသည်းအသန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သူ့မှာ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာ သိထားတဲ့အတွက် အမျိုးမျိုးသော အရာတွေကို သူ အသည်းအသန် ဖက်တွယ်ခဲ့ရသည်။
ယူဟွန်းအတွက်တော့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံက အရမ်းကို တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။
သူက သင့်တော်တဲ့ ဓားမြှောင်ကျွမ်းကျင်မှုကို မသုံးတတ်။
သူက ပုန်းကွယ်ခြင်းစွမ်းရည်နဲ့ သူ့ရဲ့သာလွန်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအားတွေကိုသာ သုံးပြီး အခြေအနေတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ယူဟွန်းကတော့ ဒါကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ယူဆသည်။
‘ကိုယ့်မှာရှိတာက အကောင်းဆုံးလို့ ထင်နေတဲ့သူတွေဟာ ဒါကို မယုံကြည်တဲ့သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အဆုံးမှာတော့ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။’
အခြေခံအုတ်မြစ်ကို စနစ်တကျ မချမှတ်ဘဲ ဆောက်ထားတဲ့ တာဝါတစ်ခုကတော့ အဆုံးမှာ လွယ်လွယ်လေး ပြိုကျသွားမှာပဲ။
ယူဟွန်းက ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ အတွေးတွေကို ကြိုမြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံ၊ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ထားရှိတဲ့ သဘောထား၊ ပြိုင်ဘက်ကို ဘယ်နေရာမှာ ပစ်မှတ်ထားမလဲဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အလေ့အကျင့်သေးသေးလေးတွေအထိပေါ့။
သူ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ကို ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
အခုလိုမျိုးပေါ့။
‘ညာဘက်ပခုံး။’
ယူဟွန်း အဲဒီလို တွေးလိုက်တာနဲ့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က သားရဲတစ်ကောင်လို သူ့ဆီကို ပြေးဝင်လာသည်။
သူက ညာဘက်ပခုံးကို ပစ်မှတ်ထားသည်။
မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်ပေမဲ့ တိုက်ခိုက်မယ့်လမ်းကြောင်းကို ကြိုသိနေတဲ့သူ့ဆီမှာတော့ ဒါက ဘယ်လိုမှ မထိရောက်နိုင်ပေ။
ရှူး။
ယူဟွန်းက ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းဖို့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ပေါ့ပါးစွာ လှည့်လိုက်ပြီး လှံအဖြစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ Baek-ryeon နဲ့ သူ့ရဲ့ အချက်အချာနေရာကို ချက်ချင်း ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ကတော့ အလိုလိုပင် နောက်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းနဲ့ ကာကွယ်လိုက်သည်။
ချွင်!
ယူဟွန်းက လှံရိုးကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ချလိုက်ကာ ထိုတုံ့ပြန်အားကို သုံးပြီး လှံရိုးနဲ့ သူ့မေးစေ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘန်း!
“ကူဟွတ်!”
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က မီတာအနည်းငယ်အကွာအထိ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ အကောင်းပက်လက် လူးလိမ့်သွားသည်။
ယူဟွန်းက Baek-ryeon ကို ဓားပုံစံ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်လိုက်သည်။
‘မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အရမ်းကောင်းတယ်။’
သူ့မှာ ယခင်ဘဝကလိုမျိုး [ဇာတ်လမ်းစွမ်းအား] မရှိတော့ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အစွမ်းကုန် လေ့ကျင့်ထားခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ယူဟွန်းဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အမှတ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို မမှီခိုဘဲနဲ့တောင် ယူဟွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်လောက်မှာ ရှိနေသည်။
‘ဒီမှာရတဲ့ အမှတ်တွေကို ငါ့ရဲ့ စာရင်းအင်းတွေဆီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင်။’
သူ ပိုပြီး သန်မာလာနိုင်သည်။
ပြီးတော့ Baek-ryeon ရဲ့ တည်ရှိမှုကလည်း အလွန်အရေးပါလှသည်။
ယူဟွန်းက ဘယ်အရာကိုမှ မဦးစားပေးဘဲ အမျိုးမျိုးသော ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သင်ယူခဲ့သည်။
ဓားမြှောင်၊ လှံ၊ လှံရှည်၊ တုတ်၊ ဓား၊ ဒိုင်း၊ လေး စသည်ဖြင့်။
သူသုံးနိုင်သမျှ လက်နက်အားလုံးကို သုံးခဲ့ပြီး ယူဟွန်းအတွက်တော့ ပုံစံ၊ အရွယ်အစားနဲ့ အလေးချိန်ကို လွတ်လပ်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ Baek-ryeon ကတော့ အကောင်းဆုံး လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်လည်း ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က ယူဟွန်းနဲ့ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ နောက်ဆုတ်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။
လက်နက်အမျိုးမျိုးကို သုံးတတ်တဲ့ ယူဟွန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ လူဆယ်ယောက်လောက်နဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်နေရသလို ခံစားရသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မထဘူးလား။ အရင်ကလို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြန်လာခဲ့လေ။”
“အား…!”
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က ကွဲသွားတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းက သွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ကျမသွားသေး။
အဲဒီအချက်က ယူဟွန်းကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေသည်။
‘ကောင်းပြီ။’
ဒါက သူပြင်ဆင်ထားတဲ့ စင်မြင့်မို့လို့ ဒီမှာတင် ပြိုလဲသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။
‘မင်း ငါ့ကို ပိုပြီး ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။’
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ကတော့ ယဇ်ကောင်ပဲ။
ဒီစင်မြင့်ပေါ်မှာ ယူဟွန်းကို ပိုပြီး တောက်ပလာစေမယ့် ယဇ်ကောင်။
ဒါကြောင့် သူက အခုတင် လက်မြှောက်သွားတာကို မလိုလားပေ။
“လာခဲ့လေ။”
ယူဟွန်းက ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ကို လက်ချောင်းတွေ တောက်ပြကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
***
‘ဝိုး။’
ကန်းဟယ်ရင် က ယူဟွန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩရစမြဲပင်။
သူက သာမန်ပြောပြသူ (teller) တွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ငါသိထားပြီးသားပါ။
လက်နက်ကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါမျိုးမှာတောင် သူက တိုက်ခိုက်သူရဲ့ သဘာဝအလျောက် ပါလာတဲ့ အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း သူ တကယ်ဘယ်လောက်ထိ သန်မာသလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သံသယရှိမိသည်။
ယူဟွန်း ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တဲ့အချိန်တုန်းကပါ။
သူက အဲဒီမှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသခဲ့ပေမဲ့ တကယ့်ဇာတ်လိုက်ကတော့ ငါပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သီအိုဒိုလန့် ရွှံ့နွံတွေကို သိမ်းပိုက်တဲ့ အဖြစ်အပျက် ဖြစ်လာသည်။
အဲဒီမှာ Scavenger နဲ့ တွေ့ဆုံတာကို ဖယ်လိုက်ရင်တောင် တိုက်ပွဲတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ Boss အဆင့်ရှိတဲ့ ဖန်တမ် Lefra ကို အနိုင်ယူခဲ့သူက ငါပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒီအဖြစ်အပျက်နှစ်ခုကြောင့်လား။
ငါက ယူဟွန်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးရမယ့်သူလို့ မသိစိတ်ကနေ သတ်မှတ်ထားမိခဲ့သည်။
သူက ငါ့ထက် အားနည်းတယ်၊ အဲဒီလိုပဲ ငါ ထင်ခဲ့မိသည်။
ငါ့နှလုံးသားရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ငါ မသိလိုက်ဘဲ အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့မိသည်။
ဒါပေမဲ့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ကို တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူနေတဲ့ ယူဟွန်းကို ကြည့်နေရင်းနဲ့တော့ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။
‘သာ၍ ယူဟွန်းနဲ့ ငါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင်ရော? ငါ နိုင်ပါ့မလား။’
ငါ့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ငါ အလိုလို ခံစားမိလိုက်သည်။
ငါက သန်မာပေမဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိသေး။
ယူဟွန်း လွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်နေတဲ့ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်တွေက ငါ့ရဲ့ လက်တွေကို သေချာပေါက် ချုပ်နှောင်ထားမှာဖြစ်ပြီး ဇွဲရှိတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယူဟွန်းက အဲဒီ အားနည်းချက်ကို လွတ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
‘နောက်ဆုံးတော့ ငါ ယူဟွန်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူးပဲ။’
ဒီစိုးရိမ်စိတ်တွေအားလုံးက မယုံကြည်မှုကနေ စတင်လာတာပဲ။
ငါ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့လဲဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီး ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးမိလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ငါ့ကို တိုက်ရိုက် ဆူပူတာမျိုး မလုပ်ဘဲ ငါမှားနေကြောင်း သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ပြသပေးခဲ့တဲ့ ယူဟွန်းရဲ့ စာနာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
‘ငါ အခုတော့ မင်းကို ယုံကြည်ပြီ။’
သူက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သလို ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုပဲ။
ငါ ကျောကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကို တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
***
“ဘာ၊ ဒါ ဘာကြီးလဲ! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ!”
ဂျင်ပန်က စင်မြင့်ပြင်ပကနေ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေရင်း သူ့လက်ချောင်းတွေ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တုန်ရီနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယူဟွန်းလက်ထဲမှာ ကင်မ်ဟန်ဂျောင် တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူခံနေရတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မိသလို၊ ဒါဟာ အဆုံးသတ်ပဲဆိုတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာလို့လဲ! ဘာလို့ အဲဒီ ပြောပြသူ (teller) ကောင်ကို မနိုင်ရတာလဲ!”
အကြောင်းရင်းကို မသိရတဲ့အတွက် သူ ရူးမတတ် ဖြစ်နေသည်။
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က တကယ်ပဲ အပြင်ပန်းပဲ လှနေတဲ့သူ တစ်ယောက်လား။
မဖြစ်နိုင်တာ။ ဂျင်ပန်က ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူ့မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ဖူးထားတာပါ။
သူက ပင်တာဂရမ်ဌာနမှာ သူကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက်မွေးထုတ်ထားတဲ့ စုဆောင်းသူ (collector) တစ်ယောက်ပါ။
သူ့မှာ အဆင့်မြင့်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ (trait) ရှိသလို သူ့ရဲ့ အခြေခံ စာရင်းအင်းတွေကလည်း အလွန်ထူးချွန်သည်။
သူက ဘယ်သူမှမသိအောင် မှောင်မိုက်တဲ့ကမ္ဘာမှာ တကယ့်တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံတွေကို ရယူခဲ့ပြီး ရလဒ်ကောင်းတွေလည်း ထွက်ခဲ့ဖူးသည်။
သူက ယူဟွန်းကို ရှုံးနိမ့်သွားမယ့်သူမျိုးနဲ့ လုံးဝမတူပေ။
“အစကတည်းက ပြိုင်ဘက်က ဓားကို ကိုင်ထားတာ မကြာသေးတဲ့သူပဲ! ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ! အဲဒီလောက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံက ဘာလဲ!”
အဲဒီအချက်က ဂျင်ပန်ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေသည်။
ယူဟွန်းက ကျွမ်းကျင်လွန်းသည်။
လွန်းလွန်းကဲကဲ ကျွမ်းကျင်နေသည်။
သူက ဆယ်စုနှစ်များစွာ ငရဲခန်းလို တိုက်ပွဲတွေကြားထဲမှာ လူးလာခေါက်တုံ့ ပြေးလွှားခဲ့ဖူးတဲ့ ဝါရင့်စစ်သည်ဟောင်းတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။
လူတွေကို အကဲခတ်တတ်တဲ့ မျက်စိမရှိတဲ့ ဂျင်ပန်တောင် အဲဒီလို ခံစားမိနေသည်။
တခြားသူတွေဆိုရင်ကော ဘယ်လိုနေမလဲ။
‘သေပါပြီ။ ဒီအတိုင်းဆို မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီလိုသာ သူရှုံးသွားရင် ငါတော့ ပြီးတာပဲ။’
သူက ဒီသေပွဲတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့အတွက် အကုန်လုံးကို လောင်းကြေးထပ်ထားခဲ့တာဖြစ်သည်။
ယူဟွန်းက ဒီပွဲကို အစကတည်းက ပြောင်းပြန်အကြံပေးခဲ့တုန်းက သူက အရူးလို့ ထင်ခဲ့ပြီး အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ပဲ မြင်ခဲ့မိသည်။
‘မင်းကို ငါ ဝါးမြိုပစ်မယ်။ ပြီးရင် ငါ ပိုကြီးထွားလာမယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်း ငါ့ကို ငေးမောကြည့်နေရအောင် လုပ်မယ်။’
သူက အဲဒီလို တွေးခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဝါးမြိုခဲ့တာက ငါမဟုတ်ဘူး…’
အစကတည်းက၊
သူက ယူဟွန်းအတွက် သားကောင်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
‘သူ အကုန်လုံးကို သိနေတာလား!’
ယူဟွန်းက ဒါကို သိနေပြီး ဂျင်ပန်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်အတိုင်း လိုက်ပါရင်း စင်တင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ထိထိရောက်ရောက် ဝါးမြိုဖို့။ သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့။
“ငါ ဘယ်သူနဲ့များ သွားပြီး ပတ်သက်မိလိုက်တာပါလိမ့်?”
အားငယ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သူ့အသံက ကစားသမားတွေရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
***
_တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများ။_
ဝိညာဉ်တွေရဲ့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ အသံတွေကို ငါ ကြားလိုက်ရသည်။
ဒီတိုက်ပွဲကို သူတို့ ဘယ်လိုကြည့်နေကြသလဲ၊ ဘယ်လို လက်ခံလိုက်ကြသလဲဆိုတာကို ငါ ခံစားမိသည်။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ကြည့်နေကြသလဲဆိုတာကိုလည်း။
အားလုံးကိုပေါ့။
‘ဟုတ်ပြီ။ ဒါပါပဲ။’
ဒီကောလစီယမ် (colosseum) ပေါ်ကို ငါ ပထမဆုံး တက်လာတုန်းက ဝိညာဉ်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အချို့က ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိလို့ ပျော်နေကြတယ်၊ အချို့က ငါ့အကြောင်း သတင်းစကားတချို့ ကြားဖူးလို့ စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်၊ အချို့က သတင်းတွေ မယုံတာကြောင့် ငါ့ကို သံသယဝင်နေကြတယ်၊ အချို့က ငါ ရှုံးသွားဖို့ ဆုတောင်းနေကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာပြီး တိုက်ပွဲက ဆက်လက်ဖြစ်ပွားလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်တွေက တစ်ဖက်စောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“ဘယ်သူ၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ!”
“တယ်လာ လား? သတင်းတွေက တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား။ တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ တယ်လာ!”
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ! ငါ ဘာလို့ အခုထိ ဒါကို မသိလိုက်ရတာလဲ! ကန်ယူဟွန်းက တယ်လာ ဟုတ်လား? ငါ သူ့စာကြည့်တိုက်ကို ချက်ချင်း သွားရတော့မယ်!”
ငါ့အပေါ် ဝိညာဉ်တွေရဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲသွားသည်။
ငါ့ကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။
“မလာနဲ့၊ မလာနဲ့!”
သူက ငါ့လက်ချက်နဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် အထိခံထားရပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာလည်း အကြိမ်အနည်းငယ် လူးလိမ့်ထားရတာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ သွေးတွေ စီးကျနေပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း စုတ်ပြဲပြီး ဖုန်တွေပေနေသည်။
အဝတ်အစားအောက်မှာ ဝတ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာကလည်း သူ့အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်တော့တာ ကြာပြီ။
White Chapel ရဲ့ လူသတ်သမား Jack the Ripper ရဲ့ စွမ်းအားကို ကိုင်စွဲထားတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူက အတော်လေးကို သနားစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ကျိုးပဲ့သွားပြီဖြစ်ပြီး သူက ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘာ၊ မင်းက ဘာလဲ! မင်းက ဘာလဲ! ဒါက ငါ့ရဲ့ စင်မြင့်ဖြစ်ရမှာ! ငါက ဇာတ်လိုက် ဖြစ်ရမှာ! မင်းက၊ မင်းက ငါ့ကို တောက်ပလာအောင် လုပ်ပေးမယ့် ယဇ်ကောင်မျှသာပဲ! ဘာလို့၊ ဘာလို့ ငါက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ!”
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က လက်တွေ့ကို ငြင်းဆန်နေသည်။
သေချာပေါက်၊ သူက ဒီကို မလာခင်ကတည်းက အောင်ပွဲခံရမယ်လို့ ကတိပေးခံထားရတာဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဇာတ်လိုက်လို့ ခေါ်နိုင်တော့မလဲ။
သူက ဒီစင်မြင့်ရဲ့ ဇာတ်လိုက် မဟုတ်ပါ။
သူက ရူးသွပ်နေတဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
‘သူက အနာဂတ်မှာ လူတွေကို အများကြီး သတ်လိမ့်ဦးမယ်။’
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က အနာဂတ်မှာ လူတွေကို အများကြီး သတ်လိမ့်ဦးမည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက သူ့ရဲ့ သဘာဝမို့လို့ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အဲဒီလိုလုပ်ရတာကို သဘောကျလို့ပါ။
‘ဒါကြောင့် ငါ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။’
ငါ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ဆီကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“အား၊ အား!”
ကင်မ်ဟန်ဂျောင်က မြေပြင်ပေါ်မှာ အသည်းအသန် နောက်ပြန်တွားသွားပေမဲ့ နာရီစင်ရဲ့ နံရံကြောင့် ပိတ်မိသွားသည်။
သူ့မှာ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ပါ။
ဝိညာဉ်တွေက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိနေသည်။
‘ဟုတ်တယ်။ သူတို့ အံ့ဩနေကြမှာပဲ။ သူတို့ အခုထိ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ တယ်လာ က ဒီလိုမျိုး လုပ်ပြလိုက်တာကိုး။’
ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။
လူသားတွေ မကျော်လွန်နိုင်တဲ့ နံရံတစ်မျိုးပေါ့။
ငါ့ကိုယ်ငါ ရေးဆွဲထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကတော့ သေချာပေါက် ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်အများစုမှာတော့ လောကကြီးက ငါ့အတွက် စည်းတွေကို ရေးဆွဲပေးတတ်ကြသည်။
ငါ ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားချိန်မှာ ငါ့ရှေ့မှာ စည်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာသည်။
အဲဒါက ငါ့အပေါ် လောကကြီးရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ပဲ။
မင်း ဒီလောက်ပဲ သွားနိုင်တယ်။
မင်း ဒီစည်းကို ထပ်ကျော်လို့ မရဘူး။
အဲဒီလို ပြောနေသလိုပဲ။
သူတို့ရှေ့မှာရှိတဲ့ စည်းကို မြင်တဲ့သူတွေက နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီစည်းကို ကျော်ဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။
လူတိုင်းက အဲဒီလို ပြောကြတာကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်နာရမယ်လို့ ထင်ကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒီအတိုင်း လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
တကယ်တော့ အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်ရတာထက် ပိုလွယ်တဲ့အရာ မရှိပါဘူး။
ငါကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က ရေးဆွဲထားတဲ့ ကန့်သတ်စည်းဆိုတာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တဲ့ အတိတ်နိမိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
လောကကြီးက ဘာမှမသိဘဲ मनသလို (arbitrarily) ရေးဆွဲထားတာပါ။
အဲဒါက နံရံပေါ်က ပန်းချီကား (graffiti) လောက်ပဲ ရှိတာပါ။
ခြေလှမ်း။
ငါ စည်းကို ကျော်လိုက်သည်။
ငါ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသလို ထင်ရတဲ့ စည်းကို ငါ ဖြတ်ကျော်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒါက ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်သွားသည်။
ခြေလှမ်း၊ ခြေလှမ်း။
ငါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းပဲ ရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
ငါ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ စည်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်စင်သွားသည်။
အဲဒီလိုနဲ့ နောက်ဆုံးစည်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်မှာ ငါ ရပ်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းက မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေအပေါ်မှာပဲ မူးယစ်ပြီး ဘာတစ်ခုမှ သင်ယူဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ အဲဒါ မင်းရဲ့ ကျဆုံးခြင်းပဲ။ သေချာကြည့်လိုက်။ မင်းကို အနိုင်ယူတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာရဲ့ အနိုင်ရသူက ဘယ်သူလဲ။ ဒီစင်မြင့်ရဲ့ တကယ့်ဇာတ်လိုက်က ဘယ်သူလဲ။”
“ကယ်၊ ကယ်ပါ…”
“ဒါက မင်း အခုထိ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးပဲ။”
ငါ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကင်မ်ဟန်ဂျောင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နောက်ဆုံးစည်းကလည်း ပြတ်တောက်သွားသည်။