“ဒါမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောထွက်ရတာလဲ…”
ရှင်အွန်းဆွတ်က အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည့်စကားများသည် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအား အမြဲတစေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကျစကားများနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မိဘတိုင်းက ကိုယ့်သားသမီးအကြောင်းကို ကိုယ်အသိဆုံးလို့ ထင်ကြပါတယ်။ တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အူဝဲစွဲကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ မိဘဆိုတာနဲ့တင် သားသမီးအကြောင်း အကုန်လုံးကို သိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ ဘာကို မသိတာလဲ။”
“ဖြစ်နိုင်ခြေပါ။”
ကျွန်တော် တဲ့တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။
“ရေအောက်ကိုတော့ သိနိုင်ပေမဲ့ လူ့စိတ်ကိုတော့ မသိနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားပုံရှိပါတယ်။ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကိုပဲ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အလားအလာတွေ၊ အဆုံးမရှိတဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း ဆိုလိုတာပါ။ ကျွန်တော် မေးပါရစေ၊ သမီးဖြစ်သူ ယူရာမှာ ကလပ်တာ (Collector) တစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အရည်အချင်း လုံးဝမရှိဘူးလို့ အမှန်တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား။”
“မရှိဘူးဆိုတာ သေချာပေါက်ပါပဲ။”
“တကယ်ပဲ သေချာလို့လား။ ကိုယ့်သမီးဖြစ်နေလို့ရော သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့အရည်အချင်းက ဘာလဲဆိုတာကို အတိအကျသိတယ်လို့ ရဲရဲကြီး ကြွေးကြော်နိုင်ရဲ့လား။”
“အဲဒါကတော့…”
ကျွန်တော်က ဖိပြောလိုက်သည့်အခါ ရှင်အွန်းဆွတ် စကားမဆက်နိုင်တော့ပေ။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် သူမလည်း သိနေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းနှင့် အလားအလာကို အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်၍မရနိုင်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိနေသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း… ကျွန်မသမီးကို အန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်သွားခိုင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…”
“အဲဒီအတွက်တော့ ကျွန်တော် အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီလို တားဆီးလို့တော့ မရဘူးလေ။”
တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော်သာ သူမနေရာမှာဆိုလျှင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် လုပ်မိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမျိုးမျိုးသော အရာများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် အတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ကျွန်တော် အမြင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဝါသနာကို အပေါ်ယံလောက်ပဲထားပြီး အိပ်မက်လို့ ထင်နေတာဆိုရင်တော့ စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ တိုက်တွန်းတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ဘာပဲပြောပြော မဖြစ်မနေ အောင်မြင်ချင်တဲ့ အိပ်မက်မျိုးရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ရမှာပါပဲ။”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလမ်းကြောင်းက အန္တရာယ်များပြီး နာကျင်ရရင်တောင်မှပေါ့၊ အဲဒီလမ်းရဲ့အဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ပန်းတိုင်ရှိနေသရွေ့တော့ လျှောက်လှမ်းရမှာပါပဲ။”
သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် အလဲလဲအပြိုပြိုဖြစ်ပြီး ဝေဒနာတွေနဲ့ ရုန်းကန်ရရင်တောင်မှ သူတို့ မရပ်တန့်ဘူး။ သူတို့ကို ရပ်တန့်လို့လည်း မရဘူး။ ဘယ်တော့မှ။
“ရှင်…”
ကျွန်တော့်စကားထဲက တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပုံရသည့် ရှင်အွန်းဆွတ်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လာသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား။”
“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလေး…”
“ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဖူးတဲ့ တဲလား (Teller) တစ်ယောက်ကိုလေ။”
“ဟုတ်လား။ အို… မဟုတ်ပါဘူး… ရုတ်တရက် အဲဒီလို တွေးမိသွားရုံပါ။”
အံ့အားသင့်နေသည့် ရှင်အွန်းဆွတ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုရှိပြီး သံမဏိလို ခိုင်မာတတ်သည့် ကျွန်တော့်အမေ ဒီလောက်ထိ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အမေ။ ဒီလောက်အထိဖြစ်ပြီးတာတောင်မှ အမေက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်ပေးနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အရင်က ကန်းယူဟွန်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် သိပြီ။ ကျွန်တော့်အိပ်မက်၊ ကျွန်တော့်ရည်ရွယ်ချက်၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို အောင်မြင်ဖို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိပြီ။
“ဒါကြောင့် ယူရာကို နည်းနည်းလောက် ပိုယုံပေးလိုက်ပါ။ သူမရဲ့အိပ်မက်ကို ဝေဖန်မယ့်အစား ပံ့ပိုးပေးလိုက်ပါ။ စိုးရိမ်နေရင်တောင်မှ ဒါဟာ သူမရဲ့ရွေးချယ်မှုပါ။ သူမက အပေါ်ယံဝါသနာပါတာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ရင်းနဲ့ ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ထားတာဆိုတာ သိလာရရင်… အဲဒီအခါကျရင် အခုထက် ကွဲပြားတဲ့ရွေးချယ်မှုမျိုး လုပ်ပေးလိုက်ပါ။”
“အဲဒီလို… ပေါ့လေ။”
နောက်ဆုံးတော့ ရှင်အွန်းဆွတ် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ခံလိုက်သည်။
“ဟူး… ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အာဏာကိုသုံးပြီး သမီးရဲ့အလားအလာကို ပိတ်ပင်နေမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရယ်စရာပဲနော်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း သားသမီးတွေကို မှန်ကန်တဲ့လမ်းအတိုင်း လျှောက်ဖို့ အမြဲပြောနေတဲ့သူကမှ အခုလိုမျိုး လုပ်မိနေတာလေ။”
“လူဆိုတာ အမှားလုပ်မိတတ်တာပါပဲ။ ဒီလောကမှာ ပြည့်စုံတဲ့သူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ လူတွေရော၊ တဲလားတွေရော၊ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေတောင်မှပေါ့။”
နတ်ဘုရားတွေလည်း နောင်တရတတ်တယ်၊ နာကျင်တတ်တယ်၊ မှားယွင်းတဲ့ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်မိတတ်ကြတာပါပဲ။ သူတို့တောင် ဒီလိုဆိုရင် လူသားတွေဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင်မလိုတော့ဘူးပေါ့။
“သက်ပြင်းချမိပါရဲ့။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ။ ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တဲ့သူတစ်ယောက်၊ မဟုတ်ဘူး၊ တဲလားတစ်ယောက်နဲ့ ဒီလောက်ထိ စერიယပ်စ် (Serious) ဖြစ်တဲ့ စကားတွေကို ပြောနေရတာလေ။”
“ဟားဟား။ အဲဒီလိုလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။ လူကြီးဖြစ်သွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ပြီး ရင်တွင်းစကားတွေ ပြောနေရသလိုမျိုးပဲ။ စကားပြောပြီးသွားတော့ စိတ်ထဲ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။”
“…ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာတော့ ရှက်ရွံ့မိပေမဲ့ ရယ်မောပြီး ဖြေလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်မပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း အမေ့နဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အရင်ကမသိခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ရင်တွင်းခံစားချက်တွေကို သိခွင့်ရခဲ့ပြီး အလေးအနက် ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့တာပဲလေ။ ‘တွေ့လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’ ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကတော့ ကြာလှပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
“ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ယူရာပြန်လာရင် ကျွန်မ သူမနဲ့ ထပ်ပြီး စကားပြောကြည့်ရဦးမယ်။”
“အန်တီ မှန်ကန်တဲ့ရွေးချယ်မှုကို လုပ်နိုင်မှာပါ၊ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။”
“တကယ်လား။”
“အာမခံပါတယ်။”
စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ကန်းယူရာ ကဖေးဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ကန်းဟယ်ရင် က သူမကို ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“ယူရာ။”
“…”
ကန်းယူရာက နှုတ်ခမ်းဆူထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သို့သော် အစောပိုင်းက ငိုယိုနေခဲ့သည့်အချိန်နှင့်မတူဘဲ စိတ်အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ အမေ သူမကို ဘာမှမပြောခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က စကားစလိုက်သည်။
“အမေ။ ယူရာနဲ့ ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောလို့ရမလား။ ကျွန်တော်က တဲလားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူမကို အကြံပေးစရာလေး နည်းနည်းရှိလို့ပါ။”
“အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်မလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“…ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပေးလိုက်ပါ။”
စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် လက်ဟန်ပြပြီး ကန်းယူရာကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူမက ခဏလောက် တွေဝေနေသေးသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် က သူမနားတွင် တစ်ခုခု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည့်အခါမှသာ ကျွန်တော့်ဆီသို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် အမေတို့က ထိုင်ခုံနေရာမှ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး ကျွန်တော်လည်း ကန်းယူရာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အမ်… ဟိုလေ။ ဘာကနေစပြောရမှန်းတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကလပ်တာဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်မလား။”
“ဟုတ်။ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘာလို့ ကလပ်တာဖြစ်ချင်တာလဲ။”
“ဟိုလေ… သူတို့က မိုက်လို့လေ။”
“ဒါပဲလား။”
“အဲဒါက…”
ယူရာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ တွေဝေနေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောပါ။ ကျွန်တော် မရယ်ပါဘူး။”
“တကယ်လား။”
“အင်း။ တကယ်ပါ။”
“ဟူး… ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆို ဘာလို့ ကလပ်တာဖြစ်ချင်တာလဲဆိုတော့ သူတို့က မိုက်လို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ်… တိတိကျကျပြောရရင်…”
သူမ ခဏလောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“သူတို့ရဲ့ဘဝတွေက ဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး ယုံကြည်မှုရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူတို့က အရမ်းကို တောက်ပနေတယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုမျိုးဖြစ်ချင်တယ်။ ရယ်စရာကြီး မဟုတ်လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ခံစားရသည်။
“အစ်ကို ကျွန်မရဲ့အိပ်မက်ကို မရယ်ဘူးနော်။”
“ဒါကတော့ ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့အိပ်မက်မျိုး ရှိနေလို့ပေါ့။”
“ဟင်။ တကယ်လား။”
“အင်း။ ကိုယ်က တဲလားတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတဲ့သူမျိုးပါ။”
“ဗျာ။”
တဲလားတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ အဲဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားသည့်အလား ကန်းယူရာက အံ့ဩသွားသည်။ သူမရဲ့အမူအရာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ညီမလေးနဲ့ တူနေပြန်ပြီ။
“ကိုယ်ပြောချင်တာက ဒါမျိုးပါ။ အိပ်မက်တစ်ခုရှိနေတာက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လူတွေက မင်းကို ရယ်စရာလို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက မင်းရဲ့သဘောထားပါ။”
“ကျွန်မရဲ့သဘောထား…။”
“အင်း။ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ ကလပ်တာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့အသက်ကိုတောင် စတေးနိုင်မလား။”
“ကျွန်မရဲ့အသက်ကို…”
ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားသည့်အတွက် ကန်းယူရာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ အဲဒါကတော့ သဘာဝပါပဲ။ သူမက ကလပ်တာတွေကို စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ ၁၄ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာကိုး။ အခုအချိန်မှာ သူမကို လက်တွေ့ဘဝအကြောင်း ပြောပြဖို့က အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းနေမလားမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကတော့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။
“ယူရာ၊ မင်းသိလား။ မင်းအားကျနေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် တို့လို ကလပ်တာတွေက သူတို့ရောက်နေတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် အန္တရာယ်လမ်းကြောင်းတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတာပါ။ သူတို့ရဲ့ဓားတွေကို သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းဖို့ အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး မှားယွင်းမှုတစ်ခုလုပ်မိရုံနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေကိုလည်း ရှောင်မသွားခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က နောက်ဆုံးထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာ။”
“…”
“ကလပ်တာတိုင်းကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်နေတဲ့သူ အများစုကတော့ ဒီလိုမျိုးတွေပါပဲ။ သူတို့က ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြတာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းကို မေးနေတာပါ။ မင်း အဲဒီလိုမျိုးလုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“ကျွန်မ၊ ကျွန်မ…”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တာက သူမအတွက် ကြမ်းတမ်းလွန်းသွားသလားမသိပါ။ ကန်းယူရာက ချက်ချင်းပဲ စိတ်ဓာတ်ကျသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ ဟူး၊ ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်ပြသလိုမျိုး လုံလောက်လောက်ပါပြီ။
“ချက်ချင်း အဖြေပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်ကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားစေချင်လို့ ပြောပြတာပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်း ဒီမေးခွန်းကို ဖြေရလိမ့်ဦးမယ်။ ငါက မမေးရင်တောင်မှ မင်းဘာသာ မင်းပြန်မေးမိမယ့် မေးခွန်းမျိုးပါ။”
“…”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် အခုလို တိတ်ဆိတ်နေလို့မရတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုပဲလုပ်လုပ် မင်း အဖြေပေးရလိမ့်မယ်။ ငါလည်း အဖြေပေးခဲ့ရတယ်၊ ကန်းဟယ်ရင် လည်း အဖြေပေးခဲ့ရတာပဲ။”
“ဒါဆိုရင်… ကျွန်မ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်မယ်လို့ အစ်ကို ထင်လား။”
“ဘာကိုပြောတာလဲ။”
“ဟိုလေ… တကယ်လို့ ကျွန်မ ကလပ်တာတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုရင်… ကျွန်မ တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ အစ်ကို ထင်လား။”
“အင်း…”
သူမ အဲဒီလိုမေးလိုက်တာကတင် သူမ အခုထိ မသေချာသေးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒါကို ထောက်ပြမနေတော့ပါ။ သူမရဲ့စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ကျွန်တော် နားမလည်တာ မဟုတ်ပါ။ ဘယ်သူမဆို ကိုယ်ရွေးချယ်တဲ့လမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ ချောက်ကမ်းပါးရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကို တွေးမိကြတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကိစ္စမှာဆိုရင်တော့ ချောက်ကမ်းပါးမှန်း သိနေရင်တောင် ဆက်လျှောက်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် အခုထိ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလို့ မပြီးသေးတဲ့ သူမဆီကနေ အဲဒီလိုအဖြေမျိုးကို မျှော်လင့်တာကတော့ ရက်စက်လွန်းရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
လက်တွေ့အားဖြင့်တော့ သူမ ကျရှုံးဖို့အခွင့်အရေးက ပိုများပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမလုပ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။”
“…တကယ်လား။”
“ကိုယ်က တဲလားတစ်ယောက်လေ၊ ကိုယ် အာမခံပါတယ်။ မင်းလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ကိုတော့ ဘယ်သူကမှ မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်လို့ ပြောပေးမယ့်သူ မရှိခဲ့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့သူလို့ ပြောကြတယ်၊ စောစောစီးစီး လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီစကားတွေကို ကြားခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရက်စက်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ နံရံကြီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ရဖို့ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် တွေးမိတယ်။ သာမန်အားဖြင့်ပေါ့။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင်တောင်ပေါ့။
ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ကြိမ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ‘မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်’ လို့ ပြောပေးခဲ့ရင်… အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား။
‘အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ယူဆချက်ပါပဲ။’
ဒါဟာ ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်နေပြီးသားပါ။ အခု ဘယ်သူက ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော့်ကို ဘာမှပြောင်းလဲသွားစေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ မတူဘူး။’
အနည်းဆုံးတော့ ကန်းယူရာက ကန်းယူဟွန်း လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်စရာမလိုတော့ဘူး။
“ဒါကြောင့် မင်းမှာ ရည်မှန်းချက်ရှိနေသရွေ့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်လိုက်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ယဉ်ပြီးလည်း မတွေးပါနဲ့ဦး။ အရေးကြီးတာက တတ်နိုင်သလောက် လက်တွေ့ကျကျ တွေးဖို့ပါ။ တကယ်မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာကို လုပ်မယ်လို့ ပြောနေတာက မိုက်မဲရာရောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး အခွင့်အရေးလေးတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်… အဲဒီအခါကျရင်တော့ မင်း အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရလိမ့်မယ်။”
သူမသာ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် သူမ သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။
‘ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်က အလုပ်ဖြစ်သွားလားမသိဘူး။’
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့စာအုပ်ထဲက အပြောင်းအလဲကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။”
မင်းကတော့ ငါနဲ့မတူတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပါ။
***
ယူရာနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး နှုတ်ဆက်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။
“အို… ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ပိုပြီးတော့တောင် စကားပြောချင်သေးတာကို။”
ယူရာက ကန်းဟယ်ရင် နဲ့ ခွဲခွာရမှာကို မလိုလားဟန်ဖြင့် ညည်းညူနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ရှင်အွန်းဆွတ်အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။
“ကန်းဟယ်ရင် လည်း အလုပ်များတဲ့သူပဲလေ၊ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။”
“အမေကလည်း အရမ်းပဲ။ ကျွန်မ မသိဘူးထင်နေတာလား။”
“အင်း။ မသိဘူးလို့ပဲ ထင်တာပေါ့။”
“မြင်လား။ ဒီလူကြီးမလေးတော့။”
“ငါ့လိုမျိုး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချောမောတဲ့မိန်းကလေးမျိုးကို ဘယ်မှာများ တွေ့ဖူးလို့လဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားများနေတာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ရယ်မောမိကြသည်။
“ဒီနေ့ တွေ့ရတာ အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပါပဲ။”
“နှစ်ယောက်လုံး လိုချင်တာတွေ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
“ဟဲဟဲ။ အစ်ကို မပြောရင်တောင် ကျွန်မတို့ အောင်မြင်အောင် လုပ်မှာပါ။”
ကန်းယူရာရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော် သဘောကျမိသည်။ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။
“ဒါဆိုရင်တော့…”
“သွားတော့မယ်။ အစ်ကို!”
“ဂရုစိုက်ကြပါ။”
အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ ကန်းဟယ်ရင်၊ အမေ၊ ပြီးတော့ ကန်းယူရာ တို့နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီ လျှောက်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက ဒီကိုလာတုန်းကထက် ပိုပြီးပေါ့ပါးနေသလို ခံစားရသည်။
“ဟူးဟူး။ ကန်းယူဟွန်း။ ရှင် အရမ်းပျော်နေပုံပဲနော်။”
“အဲဒီလိုပေါ်နေလို့လား။ အဲဒါထက် ယူရာနဲ့ ဘာတွေပြောခဲ့ကြတာလဲ။”
“အမ်… အဲဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။”
ကန်းဟယ်ရင် က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး နောက်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ၊ သူမရဲ့အဖြေကို ကြည့်ရတာ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေကြပုံပါပဲ။
“ဒါပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း။ ရှင်က ယူရာနဲ့ ဘာမှမတော်စပ်ဘူးလား။ ကျွန်မကတော့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေလို့ ထင်နေတာ။”
“သူက လူသား၊ ကျွန်တော်က တဲလားပါ။”
“အဲဒီလိုလား။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တူနေတာပဲ။”
ကျွန်တော်တို့တွေဟာ ဘတ်စ်ကားကို စောင့်ရင်း အဲဒီလိုပဲ စကားတွေပြောနေခဲ့ကြသည်။ အဝေးမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ခဏလေးပဲ ခွဲခဲ့ရတဲ့ ရှင်အွန်းဆွတ်က လက်ပြပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးလာနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကန်းဟယ်ရင်။ ခဏလေး။”
အမေက ယူရာကို ထားခဲ့ပြီး ပြေးလာတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားသည်။ တစ်ခုခုများ မေ့ကျန်ခဲ့လို့လား။ အမေက ဒီလောက်အထိ ပေါ့ဆတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“မသွားခင်မှာ အရာအားလုံးကို သေချာမပြောလိုက်ရသလို ခံစားရလို့ပါ။”
“အရာအားလုံးကို သေချာမပြောလိုက်ရဘူး… ဟင်!”
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောရသေးခင်မှာပဲ အမေက ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြက်သေသေနေတုန်းမှာပဲ သူမက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို တစ်ဖက်နဲ့ပွတ်သပ်ပေးရင်း နားနားကိုကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
“သား ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တာပဲ။”
“…!”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခိုက်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သလို တုန်ယင်သွားသည်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေဘဲ စိတ်ထဲမှာ ဖိသိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်တွေရဲ့ ဆည်မြောင်းက ပေါက်ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်တော်…”
ကျွန်တော် တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပြောရလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်က အမေ့ရဲ့သား မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က တစ်စိမ်းသက်သက်ပါ။ အဲဒီလိုပြောပြီး ခြားနားချက်ကို မျဉ်းဆွဲထားရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြားရဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အမေ့ရဲ့နွေးထွေးတဲ့ ချီးမွမ်းစကားကို တုံ့ပြန်ဖို့ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ရခဲ့ပါ။
ဒါဟာ ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက ကြားချင်နေခဲ့တဲ့ စကားပါ။ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမကို ပြချင်ခဲ့တာပါ။ အမေ့ရဲ့သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောင်မြင်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာကောင်းအောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီလိုပြောပြီး အဲဒီစကားကို ကြားချင်ခဲ့တာပါ။ အမေဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ဒီစကားကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မကြားရတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။
‘ကျွန်တော်က…’
ကျွန်တော်က အမေနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူးလို့ ပြောလို့မရခဲ့ပါ။ အမေ့ရဲ့အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံချင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ကျရှုံးပြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပေမဲ့ ပြန်ထလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။
‘ကျွန်တော်က…’
ပြောချင်တဲ့ စကားတွေက တောင်ပုံရာပုံရှိနေခဲ့တာပါ။ အဲဒီအထဲကမှ အနည်းငယ်ကိုပဲ ရွေးထုတ်ပြီး သူမကို ပြချင်ခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာသည်။ တုန်ယင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေက စကားတစ်ခွန်းမှ မထွက်လာနိုင်ခဲ့ပါ။ ဘာကိုပြောရမလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲ… သေချာပေါက် ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာက ဖော်ပြလို့မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က…
“ဟုတ်ကဲ့…”
စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့အတူ အဲဒီလိုပဲ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။
“သား ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တာပါ။”
အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးပါစေ၊ အသွင်အပြင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲပါစေ၊ လူမျိုးတွေပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ။ အမေတစ်ယောက်ကတော့ ကိုယ့်သားသမီးကို ဘယ်တော့မှ မှားပြီး မမှတ်မိဘဲ မနေပါဘူး။