လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ ခုံလွတ်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
ဒီနေရာက အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်းကို အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ထားတဲ့နေရာဖြစ်သလို ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တစ်ခါတလေ လာလည်ဖူးတဲ့နေရာလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီကိုရောက်တာ တော်တော်ကြာပြီ။
စားချင်တာတွေကို မှာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခဏတာ တိတ်စိုးသွားကြတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ တိတ်ဆိတ်နေကြတာက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အမေ၊ ဒါမှမဟုတ် အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) လို့ပဲ ပြောရမလား။
မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ မျက်လုံးထဲမှာ မီးပွားတွေ ထွက်နေသလိုမျိုး ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) က ကန်းဟယ်ရင် ကို မေးခွန်းပေါင်းစုံ မေးမြန်းနေတယ်။
“အစ်မ၊ အစ်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောက်လက်တာ (collector) ဖြစ်လာတာလဲဟင်။”
“အာ၊ ညီမလေးက ငါ့ကိုမေးတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဝါး၊ တကယ်မိုက်တယ်။ အစ်မက ဘာအလှကုန်တွေ သုံးတာလဲ၊ အရမ်းလှတာပဲ။”
“အာ၊ အဲဒါကတော့…”
“ပြီးတော့ အစ်မလက်ထဲက အဲဒီအမည်းရောင်အရာကြီးက ဘာလဲဟင်။ ကောက်လက်တာတွေပဲ ကိုင်ရတဲ့ လက်နက်လား။ သမီးတစ်ချက်လောက် ကိုင်ကြည့်လို့ရမလား။”
ကန်းဟယ်ရင် က သူမရဲ့ မေးခွန်းတွေ တရစပ်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ မေးခွန်းမုန်တိုင်းကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် သူစိမ်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ ရက်စက်တတ်ပေမဲ့ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) နဲ့တွေ့ရင်တော့ ထူးဆန်းလောက်အောင် ပျော့ညံ့နေတတ်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး။
“ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura)၊ မင်းသူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနေပြီ။ ရပ်လိုက်တော့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ အမေ ဆူလိုက်တဲ့အတွက် ကလေးမလေး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ တကယ်တော့ အရင်ကထက်စာရင် ငြိမ်သွားတာမျိုးပဲရှိပြီး ကန်းဟယ်ရင် အပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ အားကျစိတ်ကတော့ လုံးဝ လျော့ကျမသွားဘူး။ သူမကိုကြည့်ရတာ အရင်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီတုန်းက ကောက်လက်တာတွေကို အရမ်းအားကျခဲ့တာပဲ။
“ဒီလိုဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မသမီးက ရှက်စရာကောင်းအောင် လုပ်မိသွားတယ်။”
“မဟုတ်တာ၊ ရပါတယ်။ သူက တက်ကြွပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ တကယ်ပါ။”
ကျွန်တော်က ဘာမှမဖြစ်သလို လက်ခါပြလိုက်တယ်။
“ဒါနဲ့ ရှင်က ဘယ်သူ… အဲ၊ ကျွန်မတို့ နာမည်တောင် မမေးရသေးဘူး။”
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်တော်က ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
“ကန်းယူဟွန်း…”
အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က အံ့အားသင့်နေတဲ့ပုံနဲ့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြန်ရွတ်တယ်။
“တကယ်ပဲလား။ တကယ်တော့ ယိုဟွန်း (Yura) သာ ယောက်ျားလေးမွေးရင် အဲဒီနာမည်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။”
“အော်၊ တကယ်လား။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ။”
“ပြီးတော့ ရှင်ကလည်း သူနဲ့ နည်းနည်းဆင်နေတယ်။ ကန်းဂျွန်ဆော့ (Kang Joon-seok) ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးလား။”
ကန်းဂျွန်ဆော့ (Kang Joon-seok) ဆိုတာ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ နာမည်ပါ။ ကျွန်တော် သူနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိမရှိ သိချင်လို့ သူမ မေးလိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
“တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်…”
“တခြားဘာမေးမေး ဖြေပေးနိုင်ပေမဲ့ အဖြေကတော့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော်က လူသားမဟုတ်လို့ပါ။”
“လူသားမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။”
“ဗျာ။”
ဘေးမှာ နားထောင်နေတဲ့ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) ကလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ သဘာဝကျတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အစစ်အမှန်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က တဲလား (teller) တစ်ယောက်ပါ။ ဒီလိုပုံစံပေါက်နေပေမဲ့ပေါ့။ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ Story Office က ဝန်ထမ်း ကန်းယူဟွန်း ပါ။”
သက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် လေထဲမှာပေါ်လာတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းပြ ဝင်းဒိုး (status window) ကို ပြလိုက်တယ်။ အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) နဲ့ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) တို့နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတယ်။
“ဝါး၊ ဝါး။ တဲလား (teller) လား။ မေမေ ကြားလိုက်လား။ တဲလား (teller) တဲ့။”
“တိုးတိုးနေစမ်းပါ။ ဟူး။ ဒါဆိုရင် အဲဒီလိုပေါ့။ သူနဲ့ ပတ်သက်မှုများ ရှိမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ မဟုတ်ဘူးကိုး။”
“ဟာဟ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကိုယ်နဲ့ ရုပ်ဆင်တဲ့သူ သုံးယောက်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတာပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ ရှက်နေပေမဲ့ မသိမသာပဲ နေလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အဖြေကို ရပေမဲ့ သူမ တစ်ခုခုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ သူမက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုလို ခံစားမိနေပုံပဲ။
‘တကယ်ပါပဲ၊ အမေဆိုတာ အမေပါပဲ။’
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး အငွေ့အသက်တွေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်ခုခုကိုတော့ သေချာပေါက် ခံစားမိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ နာကျင်စွာနဲ့ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ သားသမီးကို မှတ်မိနေတဲ့ မိခင်မေတ္တာမျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်တယ်။ ကျွန်တော်က သားအမေရဲ့ သားဖြစ်ပြီး အနာဂတ်ကနေ လာခဲ့တာပါလို့။
ဒါပေမဲ့။
‘အခု အဲဒီနေရာက ကျွန်တော့်နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး။’
ကန်းယူဟွန်း နေရာမှာ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) က ရှိနေတာပဲ။ အဲဒါကို သိလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က အမှတ်တရတွေ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေပေမဲ့ အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ သိမ်းဆည်းထားရမှာ။
‘အဲဒါထက်…’
အမေ့ထက် ပိုပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတဲ့သူကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ချွေးပြန်လာတယ်။ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura)။ သူမက တစ်နည်းအားဖြင့် နောက်ထပ် ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပါပဲ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖောက်ထွင်းမြင်ချင်သလိုမျိုး ကြည့်နေတာ။
“အစ်ကို။”
“အင်း။”
“အစ်ကိုက တဲလား (teller) ဆိုတာ ဟုတ်တယ်မလား။”
“အေးလေ။ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သမီးကို ကောက်လက်တာ (collector) တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့ရမလား။”
“ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura)။”
အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က တည်တင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဆူလိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမ ပခုံးတွန့်ပြီး ငြိမ်ကျသွားမှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူမက ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
“အာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက တဲလား (teller) ဆိုတော့ သမီး မေးလို့ရတာပေါ့။”
“အသံမကျယ်နဲ့လေ။ ရှင်က သူ့ကို ရိုင်းရာရောက်တယ်။ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမယ့် စကားမျိုး မပြောနဲ့။”
“စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မဖြစ် ရှင် ဘယ်လိုသိမှာလဲ။”
အခြေအနေတွေ တင်းမာလာတော့ ကျွန်တော် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေလိုက်တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ရပါတယ်။ မေးတာကတော့ ဘယ်သူမဆို မေးနိုင်တာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့။”
“ကြည့်လေ မေမေ။ သမီးပြောတာ မှန်တယ်မလား။”
“ယိုဟွန်း (Yura)၊ မင်းကတော့…”
အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တစ်ခဏချင်းမှာပဲ တင်းမာသွားတယ်။ အဲဒါက သူမ တကယ်ဒေါသထွက်နေတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ကျွန်တော် အမြန်ပဲ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မေးခွန်းကို ဖြေရရင်တော့ ညီမလေးကို ကောက်လက်တာ (collector) ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တယ်လာ တွေက ကောက်လက်တာ (collector) ဖြစ်ပြီးသားသူတွေနဲ့ပဲ စာချုပ်ချုပ်တာပါ၊ သာမန်လူတွေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။”
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။ အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ပုံဖြစ်ပြီး ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) ကတော့ မယုံနိုင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သူမက ရင်ထဲက အပူတွေကို သက်ပြင်းချရင်း ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။
“တော်ပါသေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်မလားလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။”
“ဘာကို သက်သာရာရတာလဲ!”
နောက်ဆုံးတော့ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) က လက်တွေ့ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။ သူမက အမေ့ကို မျက်လုံးထဲက မီးတွေထွက်မတတ် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က သူမရဲ့ ဒေါသကိုကြည့်ပြီး တင်းမာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကောက်လက်တာ (collector) ဖြစ်တာက ဘာကောင်းလို့လဲ။ သူတစ်ပါးကို မှီခိုပြီး ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်တာက အစကတည်းက မှားနေပြီ။ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာအတွက် အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့၊ အရှုံးပေးလိုက်တာကလည်း ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ။”
“အာ၊ မေမေ…”
သူမရဲ့ အိပ်မက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားတယ်။ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်မနေဘဲ သူမက ကဖေးဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားတော့တယ်။
“ဟေ့၊ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura)!”
အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က လှမ်းခေါ်ပေမဲ့ သူမ ပြန်မလှည့်လာတော့ဘူး။ သူမက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။
“တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မသမီးက အရှက်ရစရာ ဖြစ်အောင် လုပ်မိသွားတယ်။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။ ကောက်လက်တာ (collector) ဖြစ်ချင်လွန်းလို့…”
“ဒီခေတ်မှာ ကောက်လက်တာ (collector) တွေက ကျွန်တော့်အရွယ်တွေအတွက် မိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) က နောက်ထပ် ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူမ အခုလို ပြုမူတာက အရင်က ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရတဲ့ အရာတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ကောက်လက်တာ (collector) တွေက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတယ်။ သူတို့က နာမည်ကြီးပြီး မိုက်ကြတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့က ရုပ်ရှင်ထဲက စူပါဟီးရိုးတွေနဲ့ တူနေတာပဲလေ။ သေချာတာကတော့ ဆယ်ကျော်သက်နဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွေကြားမှာ ကောက်လက်တာ (collector) တွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဆူညံတဲ့ အကြောင်းအရင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။
“ကောက်လက်တာ (collector) တစ်ယောက် ဖြစ်တာက မဆိုးပါဘူး…”
“ဒါပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်လေ။”
အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) က အေးစက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ သူမက လုံးဝ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်တဲ့ပုံနဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။
“ကောက်လက်တာ (collector) တွေက ကမ္ဘာမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးပြီး ရေပန်းစားနေတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ အဲဒါကို အလုပ်အကိုင်လို့တောင် ခေါ်လို့ရမလား မသိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မသမီးက ကောက်လက်တာ (collector) တွေကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ အရောင်တောက်ပတဲ့ ဘက်ကိုပဲ မြင်နေရလို့ပါ။”
“…အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်ပါဘူး။”
“အဲဒါကတော့ တယ်လာ လို လူမျိုးက ချွင်းချက်မို့လို့ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မမှာလည်း မျက်စိ၊ နား ရှိတာပဲလေ။ ကောက်လက်တာ (collector) တွေအကြောင်းကို ယိုဟွန်း (Yura) ထက် ကျွန်မ ပိုသိပါတယ်။ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရတဲ့ ကောက်လက်တာ (collector) တွေ ဘယ်လိုမျိုး ရှင်သန်နေထိုင်ကြသလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်။”
သူမပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဝန်ခံရပါမယ်။ ကောက်လက်တာ (collector) တွေက တော်တော်များပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အောင်မြင်တဲ့သူကတော့ လက်ချိုးရေလို့ ရရုံလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ လူတွေက အောင်မြင်မှုရဲ့ တောက်ပတဲ့အရောင်အောက်မှာ မျက်စိကန်းနေကြပြီး အဲဒီအောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးကို မမြင်ကြဘူး။ သူတို့ဘဝတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားနေသလဲဆိုတာကို မသိကြသလို သိအောင်လည်း မကြိုးစားကြဘူး။
“ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူက ကျွန်မသမီးပဲလေ၊ သူ့သဘာဝကို ကျွန်မ သိတာပေါ့။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောဖို့တော့ မသင့်တော်ပေမဲ့ သူက ဒီအလုပ်အတွက် အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။”
အရည်အချင်း မရှိဘူးတဲ့လား။ အမေ့ပါးစပ်ကနေ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ညှစ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ခဏလေးပါ။”
ကျွန်တော် သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘေးက ကန်းဟယ်ရင် က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ လက်ကာပြလိုက်တယ်။
“ဟယ်ရင် (Hyerim)၊ ခဏလောက် ဟိုဘက်ဖယ်ပေးလို့ ရမလား။”
“ယိုဟွန်း (Yoo Hyun)။”
“ခဏလေးပါပဲ။ သွားပြီး ယိုဟွန်း (Yura) ကို သွားချော့လိုက်ပါ။ သူ အခု ဟိုတစ်နေ့က ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားတဲ့ ကစားကွင်းမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့။”
“…အင်း။ သိပြီ။”
ကန်းဟယ်ရင် က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုင်ခုံကနေ ထသွားတယ်။ သူမ ထွက်သွားတော့ အမေနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ဘာကနေ စပြောရမလဲ စဉ်းစားပြီးမှ ကျွန်တော် သတိထားပြီး စကားစလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့… အရည်အချင်း မရှိရုံနဲ့ အဲဒီလမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ ပြောတာက တရားလွန်းမနေဘူးလား။”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ လူတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ကြီးကြီးမားမား ရည်မှန်းချက်တွေ ထားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း အမြဲပြောနေကျပါပဲ။”
ကြီးကြီးမားမား အိပ်မက်မက်ပါ။ ဒါဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက အမေ ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြောနေကျ စကားတွေပဲ။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အသက်အရွယ် ရလာတော့မှ သိလာရတယ်။ လောကကြီးမှာ အိပ်မက်မက်ရုံနဲ့ လုပ်လို့မရတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုလေ။”
“အဲဒါက… ဟုတ်ပါတယ်။”
အင်း၊ အဲဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်။ လူတိုင်းသာ ကိုယ်မက်တဲ့ အိပ်မက်အတိုင်း နေနိုင်ကြမယ်ဆိုရင် ဒီလောကမှာ အောင်မြင်တဲ့သူနဲ့ မအောင်မြင်တဲ့သူဆိုပြီး ကွာခြားချက်တွေ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ မြင်ခဲ့၊ ကြုံခဲ့ရပြီးပြီမို့ နာကျင်စွာပဲ ခံစားရတယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူက အမေ့သမီးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ကျွန်မသမီးပါ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို တစ်ခုခုတော့ ကောင်းကောင်း ပြောပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကောက်လက်တာ (collector) ဆိုတာကတော့… မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပါ။”
“သူက ဖြစ်ချင်နေတယ်ဆိုရင်တောင်လား။”
“သူက ဘယ်လိုမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ ကျွန်မ ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အသက်နဲ့လဲပြီး တားမှာပါ။ သူက ကောက်လက်တာ (collector) လုပ်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။”
အမေ့ရဲ့ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တဲ့ စကားတွေ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အမေဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့သမီးကို တခြားဘယ်သူထက်မဆို ပိုသိနေတာပေါ့။
“ကျွန်မ လိုချင်တာက သူ နာကျင်မှုမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာဖို့ တစ်ခုတည်းပါ။”
“…”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် မသိခဲ့ရတဲ့ အမေ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ။ အခုမှ သိလိုက်ရတဲ့ အချက်က ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိခဲ့ဘဲ အမေက ကျွန်တော့်ကို မုန်းတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
‘အဲဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ။’
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ခဏလောက် မှိတ်လိုက်တယ်။ အချိန်တိုလေးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။
“အမေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သားသမီးက ခက်ခဲတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်မိဘကများ ငြိမ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။ အလုပ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ကောက်လက်တာ (collector) ဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။”
ကျွန်တော် ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) ကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ထက် သူမကို ပိုနားလည်ပေးနိုင်မယ့်သူ ဒီလောကမှာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမဆိုတာ အရင်က ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမကို မနားလည်ခင်မှာပဲ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမေရိန်းအွန်းဆွတ် (Mrs. Shin Eun-sook) ရဲ့ အနေအထားကိုလည်း ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ ရှိနေမလဲ၊ ဘယ်လို အနေအထားမျိုးမှာ ရှိနေမလဲဆိုတာကိုပေါ့။
ကျွန်တော် အမေ့ကို အလွန်လေးစားပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်နဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိတဲ့ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီ မယိမ်းယိုင်တဲ့ ပြတ်သားမှုက သူ့သမီးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အားနည်းသွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒါက မမှန်ကန်ပါဘူး။
“အမေပြောတာ မှန်တာ သေချာပါတယ်။”
“ဒါဆို…”
“ဒါပေမဲ့ အမေ။ အဲဒီလို လုပ်လို့မရပါဘူး။”
ကျွန်တော် သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိဘရဲ့ ဆန္ဒကို ငြင်းဆန်လိုက်တယ်။ ဒါကို မိုက်ရိုင်းတယ်လို့ မြင်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီစကားကို ပြောရမယ်လို့ ခံစားမိတယ်။
“ယိုဟွန်း (Yura) က အမေ့ခံစားချက်ကို သိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ့အိပ်မက်လေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပြီး ဒုက္ခရောက်ပါစေ၊ အဲဒီအိပ်မက်ကို ငြင်းပယ်လို့ မရပါဘူး။”
“ဒါဆို ငါက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမှာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ထောက်ခံပေးဖို့ ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ဒါပါ။ သူ့ကို ထောက်ခံတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငြင်းပယ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မလုပ်ပါနဲ့။ သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝကိုပဲ ပြသပေးလိုက်ပါ။”
“လက်တွေ့ဘဝကို ပြသပေးရမယ်?”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်တယ်။
“သူ့ကို စည်းရုံးဖို့ မလိုပါဘူး။ ကောက်လက်တာ (collector) တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာကိုပဲ သူ့ကို သေချာ ပြောပြပေးလိုက်ပါ။ ပြီးရင် သူ့ကို မေးလိုက်ပါ။ အခုထိတောင် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ချင်သေးလားလို့လေ။ အဲဒီအခါ သူလည်း ဒီရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားတွေကို ကြားရရင် ပင်ပန်းပြီး လက်လျှော့သွားကောင်း သွားနိုင်ပါတယ်။”
“သူက အခုထိတောင် လုပ်ချင်သေးတယ်လို့ ပြောလာရင်ကော။”
“အဲဒီအခါကျရင်တော့ အမေ ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်…”
“အဲဒါက သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တဲ့ လမ်းပဲလေ။ အဲဒီအရာအားလုံးကို သိလျက်နဲ့ ရွေးချယ်တဲ့ သားသမီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမေက သိပ်ပေါ့သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
သာမန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) ကို အိပ်မက်ကနေ စွန့်လွှတ်စေတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကန်းဟယ်ရင် (ကန်းဟယ်ရင်) ရဲ့ စာအုပ် ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လူတွေရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေက ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့ အချက်ကလည်း တကယ်ကို ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အရာလေးတွေပါ။ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းပေးလိုက်တဲ့ အပြုအမူလေးတစ်ခုပေါ့။ လူတွေက ပြောင်းလဲပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေက ပွင့်လာပါတယ်။
“ကျွန်တော် ယုံပါတယ်… အမေတို့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ရင်းနဲ့ စကားပြောကြည့်ရင် နားလည်ပေးနိုင်ကြမှာပါ။”
ဒီစကားက တယ်လာ ကန်းယိုဟွန်း ပြောတဲ့ စကားတင်မကဘဲ အရင်က အမေ့သား ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကန်းယိုဟွန်း ရဲ့ စကားလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးရဲ့ အိပ်မက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး ယုံကြည်ပေးကြည့်ပါ။”
ကျွန်တော် အရင်တုန်းကတော့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကန်းယိုဟွန်း (Kang Yura) ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။
“လက်တွေ့ဘဝက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပြီး ဒုက္ခရောက်ပါစေ၊ အိပ်မက်ကိုတော့ ကြီးကြီးမားမား မက်ရပါမယ်။ အဲဒီအိပ်မက်ဆီကိုပဲ လျှောက်လှမ်းသွားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်လာမှာပါ။”
“အဲဒါက…”
ကျွန်တော် အဲဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ အမေ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ အဲဒီစကားက အရင်က အမေ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေလေ။