ကားမရှိသေးသည့် ကန်းယိုဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့သည် ၎င်းတို့သွားလိုသည့်နေရာသို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားကြသည်။
ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကန်းဟယ်ရင် ကို ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူအများက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။ ပြီးခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်တာ ကာလအတွင်းတွင် စုဆောင်းသူ (Collector) များမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ဝင်ဆံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကန်းဟယ်ရင် ကို မှတ်မိပြီး လက်မှတ်တောင်းသူ အချို့ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုထက်ပိုသည့် ပြဿနာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
အသက်ရှူချောင်သည့်အခါတွင် ကန်းယိုဟွန်း ဘေး၌ ထိုင်နေသော ကန်းဟယ်ရင် က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကန်းယိုဟွန်း-ssi၊ ရှင်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။"
"ဘာကို ပြောတာလဲ။"
"အကုန်လုံးပေါ့။ ရှင်က Tell-er တစ်ယောက်ပေမဲ့ တခြား Tell-er တွေနဲ့ မတူဘူး။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေလည်း ရှိနေပုံပဲ။"
"ဒါကတော့ နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။"
"မဖြစ်နိုင်တာ။"
ကန်းယိုဟွန်း က ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် က သိနေသည်။ ကန်းယိုဟွန်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်းကိုပေါ့။ သူမကို မပြောပြသေးခြင်းမှာ သူမက သူ့မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း မဖြစ်လာသေး၍ဟု သူမ ထင်သည်။ သူမ ထိုအတွက် ဝမ်းနည်းရသော်လည်း ကန်းယိုဟွန်း ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။
"ဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ သွားတွေ့မယ့် ကျေးဇူးရှင်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ရှင်က ကျေးဇူးရှင်တွေလို့ ခေါ်တယ်ဆိုတော့ အတော်လေး အရေးပါတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။"
"..."
ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲဟု မေးသည့်အခါ ကန်းယိုဟွန်း စကားစမြည်ပြောရန် အခက်တွေ့သွားသည်။ သူ့အမေက ကုမ္ပဏီမှာ အသိအမှတ်ပြုခံရသည့် အလယ်အလတ်တန်းစား မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ့အဖေက အခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး ဝတ္ထုတွေ ရေးနေသည့် စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကန်းယိုဟွန်း မှတ်မိသည့် သူ့မိဘနှစ်ပါး၏ ပုံရိပ်မှာ သာမန်မိသားစုများနှင့် မတူပေ။ သူ့အဖေက နူးညံ့ပြီး သူ့အမေက သန်မာသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးထဲတွင် ဘယ်သူက ပိုညံ့သလဲဟု မေးလာပါက သူ အဖြေမပေးနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက သူ့ဘဝအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်။ သူတို့က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ လူတွေပါ။"
ထို့ကြောင့် ကန်းယိုဟွန်း ထိုသို့သာ ဖြေလိုက်ရသည်။ သူ့မိဘတွေက သူ့နဲ့ မတူကြပေ။ သူတို့မှာ ခိုင်မာသည့် အရည်အချင်းကိုယ်စီ ရှိကြပြီး ရည်မှန်းချက်အတွက် ဘယ်တော့မှ အလျှော့မပေးကြသူများ ဖြစ်သည်။
"တကယ်ပါပဲ၊ သူတို့က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်မှာပါ။"
"ဟဲဟဲ။"
ကန်းဟယ်ရင် သည် ကန်းယိုဟွန်း အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေသည့် ထိုလူများမှာ မည်သူများဖြစ်မလဲဟု သိချင်နေသည်။ သို့သော် ထိုထက်ပို၍ သူမက သူတို့အပေါ် ထူးဆန်းသည့် မနာလိုမှုမျိုး ခံစားနေရသည်။
*ကျွန်မ မသိတဲ့ ကန်းယိုဟွန်း-ssi ရဲ့ အတိတ်။*
သူ့စကားတစ်ခွန်းချင်းစီက ကန်းဟယ်ရင် ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခတ်စေသည်။ သူမ၏ အတွေးကို မသိသော ကန်းယိုဟွန်း က သူမ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် သိချင်လို့။ ရှင်မှာ မိသားစု ရှိလား။"
ကန်းယိုဟွန်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသည်။ သူသည် တယ်လာ ၏ အမေနှင့် သူ့မိသားစုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ကန်းဟယ်ရင် ၏ မိသားစုမှာ မည်သို့သောသူများ ဖြစ်မလဲဟု သဘာဝအတိုင်း စိတ်ဝင်စားမိသည်။ သူမ၏ စာအုပ်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ အတိတ်ကို သူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူခိုးကြည့်မည့်အစား ကန်းဟယ်ရင် ကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူနှင့်အတူ ရှိနေမည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ အချက်အလက်ပြတင်းပေါက်ကို ခိုးကြည့်မိသည့်အတွက် သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူ့သဘောထားကို သူ ပြန်တွေးပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
*'ရယ်စရာပဲ။ လူသတ်ရမှာကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ငါက သူတို့ရဲ့ အတိတ်ကို တူးဆွရမှာကျမှ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ်ပေါ့။'*
သူ့အတွေးကို မသိသော ကန်းဟယ်ရင် က တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"အို၊ ရှင်က ကျွန်မကို စိတ်ဝင်စားလို့ မေးတာလား။ ဟဲဟဲ။"
"နောက်ပြန်ပြီ။ မဖြေချင်ရင် မဖြေနဲ့လေ။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ပျော်ပါတယ်။ အမ်။ မိသားစုအကြောင်းလား။"
သူမကို ပေးထားသည့် ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း ကန်းဟယ်ရင် က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောသည်။
"ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။"
"..."
"ကျွန်မမှာ မိသားစု မရှိဘူး။ အော်၊ အရင်ကတော့ ရှိခဲ့ဖူးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဖေ့မျက်နှာကိုတောင် မမှတ်မိဘူး။ ကျွန်မကို မွေးပြီးရင် သူ ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"..."
"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို အရမ်းကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ သူက ကျွန်မကို ရိုက်ပြီး ကျွန်မက သူ့ကလေး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သူက စိတ်ဓာတ်ကျတာကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ လည်ပင်းကြိုးဆွဲချ သေသွားခဲ့တယ်။"
ကန်းဟယ်ရင် ထိုအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ယခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့်အခါတိုင်း ခေါင်းထဲသို့ အထင်းသား ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်း။ သူမသည် အိမ်ပြန်နောက်ကျလျှင် အဆူခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် နေဝင်ချိန်တွင် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တံခါးကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်ပြီး 'ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပါပြီ' ဟု တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ နေဝင်ချိန်၏ အနီရောင် ကောင်းကင်ကို နောက်ခံထားပြီး မျက်နှာကျက်မှ ကြိုးဆွဲချနေသည့် သူမအမေ၏ အလောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့် အကြောင်းအရာများမှာ ထူးခြားသည်ဟု ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ သူမသည် မိဘမဲ့ဖြစ်သွားသဖြင့် မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ခံခဲ့ရသည့် နှိပ်စက်မှုများကြောင့် ကြောက်ရွံ့တတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုကြောက်ရွံ့တတ်သည့် အပြုအမူက တခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ပိုမို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဆိုးရွားသည့် စက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ဒါကြောင့် အခု ကျွန်မမှာ မိသားစုဆိုတာမျိုး မရှိတော့ဘူး။"
ကန်းယိုဟွန်း ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် ၁၀ နှစ်တာ ကာလအတွင်း ကမ္ဘာကြီး၏ ဆိုးရွားမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ကန်းဟယ်ရင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားရမည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် ကတော့ လေးလံနေသည့် ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အတိတ်ကိုသာ ပြောပြနေသည်။ ကန်းယိုဟွန်း က သူမကို စိတ်ဝင်စားနေသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေသယောင်ပင်။
"ကန်းဟယ်ရင်-ssi..."
"ရှင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ကန်းယိုဟွန်း သူမကို ခေါ်ရခြင်းအကြောင်းရင်းကို သူမ တကယ်ပင် မသိသလို ဖြစ်နေသည်။ ကန်းယိုဟွန်း သူမကို ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အတော်လေး ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရမှာပဲ၊ ကန်းဟယ်ရင်-ssi။"
"ဟဲဟဲ။ အင်းလေ၊ ကျွန်မလည်း အရင်ကတော့ အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ အကုန်လုံးက ကန်းယိုဟွန်း-ssi ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။"
"ကျွန်တော့် ကျေးဇူးကြောင့်လား။"
"ရှင်သာ မရှိရင် ကျွန်မက ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှုံးနိမ့်နေတဲ့ လူဟောင်းအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေဦးမှာ။ ရှင်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းက ဘာလဲ၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို သိလာခဲ့တာပါ။"
သူမစကားကို နားထောင်ရင်း ကန်းယိုဟွန်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမတွင် သာမန်လူတစ်ယောက် ရှိသင့်သည့် ဝမ်းနည်းမှု သို့မဟုတ် နာကျင်မှုမျိုး ကင်းမဲ့နေသယောင်ပင်။ ထိုငရဲခန်းကဲ့သို့သော နေ့ရက်များမှာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ကန်းဟယ်ရင် က ပြုံးနေသည်။ သူသိထားသည့် ဓားသမား (Sword Master) နှင့် မတူသည့် သူမ၏ သဘောထားကြောင့် သူ ထူးဆန်းသည့် ကင်းကွာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
*'ကျိုးပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ။'*
သူသိထားသည့် ဓားသမားမှာ ဘယ်တော့မှ ဤသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ကန်းယိုဟွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
*'ငါကရော တခြားသူတွေကို ပြောနိုင်တဲ့ အနေအထားမို့လား။'*
လူတစ်ယောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွဲမှားနေတယ်ဆိုရင် အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေမှာက ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပြီးတော့ အရင်က ဓားသမားနဲ့ လက်ရှိ ကန်းဟယ်ရင် ကို နှိုင်းယှဉ်နေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။ သူသည် အရင် ဓားသမား၏ တကယ့်ပုံစံမှာ မည်သို့ရှိသည်ကိုပင် မသိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပျက်နေဖို့ သို့မဟုတ် နှိုင်းယှဉ်နေဖို့ မလိုပေ။ သူ အသေအချာ သိသည့်အချက် တစ်ချက်သာ ရှိသည်။ သူမမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူ သူမကို မည်သို့ ဆက်ဆံသလဲဆိုသည့်အပေါ် မူတည်ပြီး သူမ အလိုရှိသလောက် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ အရင် ဓားသမားမှာ အတိတ်က ကောင်းမွန်သည့်လူများနှင့် အတူရှိခဲ့သဖြင့် ဖြောင့်မတ်သည့်သူ ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်။ သို့သော် ကန်းယိုဟွန်း သူမကို ကြင်နာစွာဖြင့်သာ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့်အရာများကို တွေးကြည့်လျှင် ကြင်နာရုံသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ဟု သူ ယူဆသည်။
*'ဒါပေမဲ့။'*
သူသည် သူမအတွက် အနာဂတ်တွင် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကန်းဟယ်ရင်။"
"ရှင်။ ကန်းယိုဟွန်း။"
"ရပါတယ်။"
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရှုခင်းကို ကြည့်နေသော ကန်းဟယ်ရင် ကို ကန်းယိုဟွန်း က ပြောလိုက်သည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကတော့ ရှင်ကို စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်သလို ထားခဲ့မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။"
ယခုလက်ရှိမှာတော့ သူ ပြောနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးစကား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် အတွက်မူ ၎င်းမှာ သူမနှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသည့် စိုးရိမ်စိတ်ကို ခြစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ!"
ကန်းယိုဟွန်း က သူမအတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးမည်ဟု ပြောသကဲ့သို့ သူမတွင်လည်း သူနှင့်ပတ်သက်ပြီး ထိုထက်ပိုသည့် ခံစားချက်များ ရှိသည်။ ကန်းယိုဟွန်း သည် သူမ၏ အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး သူမ အသက်ရှင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့အတွက်ဆိုလျှင် မည်မျှနာကျင်ရသည့်အရာကိုမဆို လက်ခံရန် အသင့်ရှိနေသည်။ သူ့အတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှပေါ့။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ ပုံပျက်နေသော တယ်လာ နှင့် ပုံပျက်နေသော စုဆောင်းသူတို့အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဦး၏ဒဏ်ရာကို တစ်ဦးက ပြန်လည်ကုစားပေးနေသည့် ဒဏ်ရာရသူနှစ်ဦး၏ ဇာတ်လမ်း။
***
ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းလိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် ရှုခင်းသည် ကျွန်တော် မေ့ပျောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော အတိတ်က အမှတ်တရများကို ပြန်လည် သတိရစေရန် လုံလောက်နေသည်။
*'ငါ အရင်က နေခဲ့တဲ့ နေရာ။'*
ကျွန်တော့်အဖေ မဆုံးပါးခင်အချိန်ထိ ကျွန်တော့်မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် ရပ်ကွက်။ တစ်ခါမှ ပြန်မမြင်ရတော့ဟု ထင်ထားခဲ့သော အမှတ်တရများရှိရာ နေရာတွင် ကျွန်တော် ရပ်နေသည်ကို သိလိုက်ရချိန်၌ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ခံစားချက်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ဒီနေရာလား။"
"ဟုတ်တယ်။ ဒီနေရာပဲ။ ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ကြရအောင်။"
ကျွန်တော် မိဘတွေကို မသွားတွေ့ခင် ဒီရပ်ကွက်တစ်ဝိုက်ကို ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ချင်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်တိုင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်၏ ပဟေဠိအပိုင်းအစများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု နေရာတကျ ပြန်ဖြစ်လာနေသလို ခံစားရသည်။ ဟုတ်တယ်။ မှန်တယ်။ အရင်က ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲလိုလို ကစားခဲ့တာ။ ငယ်စဉ်က မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ PC ဂိမ်းဆိုင်။ ကျွန်တော့်အမေ သဘောကျတဲ့ မုန့်ဆိုင်။ ကျွန်တော် တကယ်ကို မုန်းတီးခဲ့တဲ့ ကျူရှင်လမ်းမနဲ့ မကြာခဏ အမြည်းစားလေ့ရှိတဲ့ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်။ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တရထဲက ကျွန်တော်ကတော့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ အခုတော့ အခြေအနေက မတူတော့။ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံး အရင်အတိုင်း ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
*'ငါ ဒီကစားကွင်းမှာလည်း အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးတာပဲ။'*
ဈေးဝယ်စင်တာအနီးက လူမရှိတဲ့ ကစားကွင်းကို ကြည့်ရင်း အမှတ်တရများထဲသို့ ကျွန်တော် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျောင်းသွားရတာကို မုန်းလို့ ကစားကွင်းမှာပဲ အမြဲလိုလို လှည့်လည်နေတတ်သည်။ အရင်တုန်းကတော့ တကယ်ကို မုန်းခဲ့ပေမဲ့ အခုလို ပြန်တွေးကြည့်တော့ အလွန်တရာမှ လွမ်းဆွတ်မိတဲ့ အချိန်လေးတွေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဲဒီလိုလုပ်တိုင်း ကျွန်တော့်အမေက တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆူပူတတ်သည်။
"ဟဲ့! တယ်လာ! နင် ကျောင်းပြန်ပျက်ပြန်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား!"
ဟုတ်တယ်။ ဒီအသံမျိုး။
"…ဟင်?"
ခဏတာ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ မလှမ်းမကမ်းမှာ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲက အမေ့ပုံစံအတိုင်း အတိအကျတူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျွန်တော့်ဆီ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတာ မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကစားကွင်းထဲက စလိုင်ဒါခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူမအမေကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ဒီအခြေအနေကို လက်ခံဖို့ ကျွန်တော် အတော်လေး ခက်ခဲသွားသည်။ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာက အလယ်တန်းကျောင်းသားအရွယ် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူမက ဘယ်သူလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားများနေတာကို ကြည့်ရတာ သူမက သူ့အမေကို သိနေတာ သေချာသည်။
*'အော်။ အဲဒီလို ဖြစ်တာကိုး။'*
ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာတာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတာတစ်ခု ရှိသည်။ လူသား တယ်လာ နှင့် တယ်လာ တို့က တစ်ချိန်တည်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှိနေနိုင်မည်လား။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့က အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဒီနေရာမှာ တယ်လာ မရှိဘူး။ သူမနေရာမှာ တယ်လာ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိနေသည်။
"ဟူး။ ငါ ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ် ပြေးရှောင်တဲ့သူတွေက ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့။"
"အာ၊ သိပါတယ်ဗျာ။ ဆူနေတာ ရပ်ပါတော့။ လူတွေ ကြည့်နေကြပြီ။"
"တခြားသူတွေ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပိုရှိစမ်းပါ။"
ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း အတိအကျပါပဲ။ သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ အမူအရာနဲ့ မယိမ်းယိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေ။ သူမရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေအထိပေါ့။ ကျွန်တော် သူမကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်တော် အလွန်အမင်း စူးစိုက်ကြည့်နေမိလို့ ဖြစ်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။
"ခွင့်လွှတ်ပါဦး။"
"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အသံကျယ်နေလို့လား။"
ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို အရင် စပြီး တောင်းပန်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်စိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတဲ့ အပြုအမူကြောင့် ကျွန်တော့်လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်မိသည်။
*'ဟုတ်သားပဲ၊ ငါကရော ဘာကို မျှော်လင့်နေမိတာလဲ။'*
ဒီနေရာမှာ ကန်းယိုဟွန်း မရှိဘူး။ သူမနေရာမှာ တယ်လာ သာ ရှိသည်။ ကျွန်တော် ရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ အခြားပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ရှိနှင့်နေပြီ။ ဒါတောင်မှ ကျွန်တော်က ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေမှာပဲ တွယ်ကပ်နေမိသည်။ အဲဒါကိုသာ ကျွန်တော့်အမေ ကြားလိုက်ရရင် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆူပူနေမှာ အသေအချာပင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘဲ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အပေါ် စပ်စုချင်စိတ်လေး ဖြစ်နေပုံရသည်။
"ခွင့်လွှတ်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ အရင်က တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးကြသလား။"
"မေမေ။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။"
"နင့်ကို ကြည့်ရတာ ငါသိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့။"
"ဘယ်သူနဲ့ တူလို့လဲ။"
တယ်လာ ကလည်း ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ သူမမှာ အခုမှ ပွင့်စပြုလာတဲ့ ပန်းဖူးလေးလို နွေးထွေးမှုနဲ့ တက်ကြွမှုတွေ ရှိနေသည်။ သူမက သူ့အမေနဲ့ တူနေလို့ ဖြစ်မယ်၊ ကလေးဆန်တဲ့ မျက်နှာလေး ရှိနေသေးပေမဲ့ သူမက အလွန်လှပသည်။
"အော်? အခုမှ သတိထားမိတယ်၊ တူလိုက်တာနော်။ ဖေဖေနဲ့ တူနေတာပဲ။ အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ ဖေဖေကို သိလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဖေဖေမှာ မောင်နှမမှ မရှိတာ။"
"တယ်လာ။ မသိတဲ့သူကို အဲဒီလို မေးတာ မယဉ်ကျေးဘူးလေ။ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မသမီးက စကားများလို့ပါ။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ရပါတယ်။"
"အော်။ အသံကအစ ဆင်တူနေတာပဲ? ကြည့်ပါဦး မေမေ!"
"တယ်လာ၊ နင်လေ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး မနေနိုင်ဘူးလား။"
သားအမိနှစ်ယောက် စကားများနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ ဆိုတော့၊ မိန်းကလေးဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော်။ တယ်လာ ပြောတာ မှန်နေသည်။ ကျွန်တော်က မူလက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ တူသည်။ အတိအကျပြောရရင် ရုပ်ရည်က အဖေနဲ့တူပြီး မျက်လုံးက အမေနဲ့ တူသည်။ ကျွန်တော့်ကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်နေတဲ့ တယ်လာ က မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ဆီကို အကြည့်ရောက်သွားသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။
"ဝါး၊ ဝါး ဝါး။ ဒါ တကယ်ပဲလား။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"မေမေ။ ဟိုမှာ ကြည့်။ အဲဒီလူက အဲဒီလူပဲ။"
"အဲဒီလူ? ဘယ်သူကို ပြောတာလဲ။"
"သိတယ်လေ! သမီး အရင်က ပြောပြဖူးတဲ့သူလေ။ ဂီယွန်ဟူ လေ!"
"အဲဒီလူလား?"
တယ်လာ က ကန်းဟယ်ရင် ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူမက တကယ့် ဂီယွန်ဟူ နဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူမက ကျွန်တော်နဲ့ တူနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမကလည်း စုဆောင်းသူတွေအကြောင်း အတော်လေး သိနားလည်သူပဲ။
"ကျွန်မကို လက်မှတ်လေး ထိုးပေးလို့ ရမလားရှင်။"
"လက်မှတ်?"
ကန်းဟယ်ရင် က ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်သည်။ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး သူမအမေဖြစ်သူ ကန်းယိုဟွန်း နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။ မတတ်နိုင်တော့ပေ။
"ဒီလိုမျိုး ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားပဲ၊ ခဏလောက် စကားပြောကြရအောင်လား။"