ချွဲဒိုယွန်း ရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။
ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခိုက်မှာပဲ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ထိန်းမရအောင် တုန်ခါလာတယ်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီပေါ့။
‘သူ့အကြောင်းကို အကြာကြီး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာ။’
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ အစပိုင်းမှာ အဲဒီလောက်အထိ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့ သူ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ။
သူက ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကတည်းက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
မွေးရာပါ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ထိ စွမ်းအားနဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
မွေးရာပါ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်။
ချွဲဒိုယွန်း အကြောင်းကို ကျွန်တော် အဲဒီလိုပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ။
“ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ကျွန်တော့်ဓားကို ကန်းဟယ်ရင် ဆီမှာ အပ်ခဲ့ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို နောက်ကနေ လှမ်းခေါ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ရပ်တန့်လို့ မရခဲ့ဘူး။
ဒီအခြေအနေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးနေတာကိုး။
အသင်းရုံးက ရုံးခန်းနဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး။
လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တောင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သိချင်စိတ်တွေကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေမိတယ်။
သူ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်ခဲ့တာလဲ၊ အခုရော သူ ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမလဲ။
မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူ့အပေါ်မှာ အရမ်းကို အာရုံစိုက်မိနေမှန်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးမိလိုက်တယ်။
‘ရယ်စရာပဲ။ အခုမှ အစကနေ ပြန်စနေရတဲ့အချိန်မှာ သူ့အကြောင်းတွေကို လိုက်စိတ်ပူနေစရာမှ မလိုတာ။’
အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ချွဲဒိုယွန်း နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ဘူး။
ကမ္ဘာကြီးက မသိရင်တောင် ကျွန်တော်ကတော့ သိနေတာပဲ။
သူနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်။
ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူက ကျွန်တော့်ဘဝအပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိခဲ့တာက ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ။
‘သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် ဘာပြောရမလဲ။’
ကျွန်တော် လုံးဝကို မတွေးတတ်ဘူး။
သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်မိမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို ချက်ချင်း ထိုးမိသွားမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့တာမျိုး ဖြစ်မလား။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာကတော့ သူ့ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေ့ချင်နေတယ်။
“ကြိုဆိုပါတယ်။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်။”
အသင်းရုံးကို ရောက်ပြီး စားပွဲခုံဆီ ချဉ်းကပ်လိုက်တဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က မေးလာတယ်။
ကျွန်တော် ဘာကြောင့်လာရတာလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အခါ တခြားလူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ထက် အရင် ထွက်လာခဲ့တယ်။
“ကန်းယူဟွန်း။”
ဒီအသင်းခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ ချွဲဒိုယွန်း နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကန်းယူဟွန်း ဆိုတာကတော့ ဒီအသင်းခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ Choi Jung-mo ပဲ ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။”
“ဟုတ်ပါ့။ ကြာပြီပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းအကြောင်းလည်း အများကြီး ကြားထားရပါတယ်။”
“ဟားဟား။ ဟုတ်လား။”
အဲဒီသတင်းတွေက ကန်းဟယ်ရင် အကြောင်းပဲ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။
သာမန်အလုပ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ မတူတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းနေတယ်ဆိုတာ သူ သိနေမှာပါ။
အသင်းက ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေလောက် မသန်မာရင်တောင် သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက်ကတော့ အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ငြိမ်သက်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ပြောင်းသွားလိုက်ကြတယ်။ အရင်ကလို သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားဧည့်ခန်းတစ်ခုမှာပါ။
“ထိုင်ပါ။ ကော်ဖီ ဒါမှမဟုတ် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်မလား။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“အင်း။ အဓိက ကိစ္စမပြောခင် မင်းကို မေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်။”
Choi Jung-mo က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောတော့မယ့်ပုံစံနဲ့ သတိကြီးကြီးထားပြီး စကားစလိုက်တယ်။
“ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူနဲ့ မင်းက ဘာတော်စပ်တာလဲ။”
“ဘာမှ မတော်ပါဘူး။”
ဘာမှမတော်တာထက် မုန်းတီးမှုလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ချွဲဒိုယွန်း က အခု ကျွန်တော့်ကို မသိဘူး။ သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ဘူး။
“သူ့အကြောင်း သတင်းတချို့ ကြားမိလို့ပါ။ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့ လူပေါ့။”
“အဲဒါက… တခြားလူတွေ ပြောနေကြတဲ့ သတင်းတွေလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။”
အမှန်တရား မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ Choi Jung-mo ကလည်း ထပ်ပြီး မမေးမြန်းတော့ဘဲ လွယ်လွယ်နဲ့ပဲ ကျော်သွားတယ်။
“အရင်ဆုံး မင်းတောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူရဲ့ အကြောင်းကို စုံစမ်းပေးခဲ့တယ်။ မင်းက သူ့ရဲ့ အသက်၊ ကျား/မ နဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် အကြမ်းဖျင်းကို ပြောပြပေးထားလို့ ရှာရတာ မခက်ပေမဲ့…”
ပေမဲ့? သူ စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ရပ်လိုက်တယ်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။”
“ဟုတ်တယ်။ တကယ်ပြောရရင်… ငါတို့ ချွဲဒိုယွန်း ရှိတဲ့နေရာကို ရှာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့အကြောင်း တစ်ခုခုတော့ သိလိုက်ရတယ်။”
တစ်ခုခုတော့ သိလိုက်ရတယ်။ Choi Jung-mo က အဲဒီလို ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းသွားတယ်။ သူ့နောက်ထပ် စကားကို တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ စောင့်နေလိုက်တယ်။
“မင်းရှာနေတဲ့ ချွဲဒိုယွန်း က… လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကတည်းက ပျောက်သွားခဲ့တာ။ အရာဝတ္ထုတွေ ပေါင်းစပ်တဲ့နေ့မှာလေ။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခိုက်မှာပဲ ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းချုပ်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်တယ်။
“ပျောက်သွားတယ်… ဆိုတော့ သူ အခု မရှိတော့ဘူးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ။”
“သူနဲ့ တခြားလူကို မှားပြီး ရှာမိတာ ဖြစ်နိုင်မလား။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူပျောက်သွားတဲ့အချိန်က ဓာတ်ပုံနဲ့ တိုက်ဆိုင်ကြည့်တဲ့အခါ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ကြည့်လိုက်။”
Choi Jung-mo က စာရွက်စာတမ်းတချို့ကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ ပါတဲ့ စာရွက်တွေပါ။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာ ပါလာတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံ။
‘သူပဲ!’
အံ့သြစရာကောင်းတာက ချွဲဒိုယွန်း က ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ ကျွန်တော် ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဆံပင်ပုံစံနဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကွဲပြားနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အတူတူပဲ။ သူ့ကို ကျွန်တော် မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကတည်းက ပျောက်သွားတာ၊ ပြီးတော့ နောက် ၅ နှစ်ကြာတဲ့အခါမှ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်လာတာ။ အဲဒါက ၁၅ နှစ်တောင် ကွာခြားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဓာတ်ပုံထဲက သူ့ပုံစံက အခုနဲ့ ဘာမှမခြားနားဘူး။
“သူပျောက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက သူက ၂၁ နှစ်။ အရာဝတ္ထုတွေ ပေါင်းစပ်တဲ့နေ့။ ပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ ၉၉ ရက်မြောက်နေ့မှာ သူက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေထဲမှာ တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့က အဲဒီလို လူတွေကို ပျောက်ဆုံးသူတွေ (Vanishings) လို့ ခေါ်ကြတယ်။”
ကျွန်တော်လည်း ဒါကို သိပါတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုကမ္ဘာဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးက ကြီးမားတဲ့ တုန်ခါမှုကြီးကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက ရုပ်ကပြတဲ့ စကားလုံးမဟုတ်ဘဲ တကယ့်အဖြစ်အပျက်ပါ။ အဲဒီနေ့ကို အရာဝတ္ထုပေါင်းစပ်ခြင်းနေ့လို့ ခေါ်ပြီး အနောက်နိုင်ငံတွေမှာတော့ Phantasm Shock လို့ ခေါ်ကြတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်မှုနဲ့ အမှန်တရားကြားက နယ်နိမိတ်တွေ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး ပုံပြင်ထဲက အရာတွေက အမှန်တရား ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်ပေါ့။ လူအတော်များများလည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမှန်တရားထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။
“တကယ်ပြောရရင် မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် လူတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းတုန်းက သူက ပျောက်ဆုံးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။”
ပျောက်ဆုံးသူတွေရဲ့ အတိအကျ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားအတိုင်းအတာတစ်ခုဆီ ရောက်သွားကြတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသူတချို့က အမှန်တရားဆီ ပြန်ရောက်လာတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက မတူညီတဲ့ ထူးခြားချက်တွေ ရှိကြတယ်။
‘လူသားမဟုတ်တဲ့ တခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားသလိုမျိုးပဲ။’
လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တချို့လည်း ရှိတယ်။ အများစုကတော့ အလောင်းတွေပဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတဲ့ လူတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အများအားဖြင့် ဘီလူးတွေ ဖြစ်နေတတ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရေပြားတွေက သစ်သားလို ဖြစ်သွားတာ၊ အသားတွေ လိမ်ကောက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ စွဲလမ်းနေတဲ့ ရူးသွပ်သူတွေ ဖြစ်သွားတာမျိုးပါ။ သူတို့ ဘယ်ကိုသွားခဲ့ပြီး ဘာတွေကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပုံမှန် ပျောက်ဆုံးသူတွေ ပြန်ပေါ်လာကြပြီး သူတို့ကို ‘တခြားကမ္ဘာက ပြန်လာသူများ’ လို့ ခေါ်ဆိုကြပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။
“ဒီ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့ ပျောက်ဆုံးသူက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။”
Choi Jung-mo က အဲဒီလို မေးလိုက်တယ်။ အခုထိ မပေါ်လာသေးတဲ့ ပျောက်ဆုံးသူအကြောင်း ကျွန်တော် သိထားတာ ရှိမလားလို့ပေါ့။ ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ကြားခဲ့တဲ့ ကောလာဟလတွေအရပဲ ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက တော်တော်လည်း သန်မာတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ သူ့နာမည်နဲ့ဆိုတော့ ဒီဘက်ကလူ ဖြစ်မလားလို့ မေးကြည့်တာပါ။”
“အင်းပါလေ။”
Choi Jung-mo က စိတ်ပျက်တဲ့ပုံစံနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်လိုက်တယ်။ အသင်းအနေနဲ့ကလည်း အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို လိုချင်နေမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။
မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲဒီ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့ကောင်က ပျောက်ဆုံးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။
‘ဒါဆို သူက ကမ္ဘာပျက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ပြန်ရောက်လာတာပေါ့။’
အဲဒီတော့ သူက အတွေးအခေါ်တွေ ပေါင်းစပ်တဲ့နေ့မှာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို လွင့်စင်သွားပြီး ၁၅ နှစ်အကြာမှာ ပြန်ရောက်လာတဲ့ ပြန်လာသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆိုတာ ကမ္ဘာမြေနဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှု လုံးဝမတူညီနိုင်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်က ဒီအတိုင်းပဲ နုပျိုနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာသခင်တွေ အသက်အရွယ်ကို ပြန်လည်နုပျိုအောင် ပြုလုပ်နိုင်တာမျိုးနဲ့လည်း ဆင်တူနိုင်တယ်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားပြီး ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ။’
သူက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုမှာတောင် အရာအားလုံးကို သိနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြုမူခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်များ ဖြစ်မလားလို့ တွေးမိတာ မဆန်းပါဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူတဲ့ စွမ်းအားတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုပြီး ကြက်သီးထစရာကောင်းတဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာတွေက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ကြာရှည်စွာ လေ့ကျင့်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်မှာပါ။ အဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါဟာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဘဝတစ်ခုပါပဲ။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။
“သူ့မှာ အမေတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။ မိသားစုဝင်ဆိုလို့ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာ။”
သူ့အဖေအကြောင်း အချက်အလက်ကတော့ မပါဘူး။ အဲဒါက အရာဝတ္ထုတွေ မပေါင်းစပ်ခင်ကတည်းက သူက မိခင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ နေထိုင်ခဲ့တာကို ပြနေတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ တကယ်တော့ သူက လူသားဆိုရင် မိဘတွေ ရှိနေတာက သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။
“သူ့အမေက ဘာလုပ်သလဲ။”
“စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ မီးဖိုချောင်အလုပ် လုပ်နေတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်လုံးလုံး သူ ပျောက်သွားတဲ့ သားဖြစ်သူကို လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။”
“အင်း…”
“အာ… ပြီးတော့… ကျွန်တော်တို့ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူအကြောင်း စုံစမ်းနေတုန်းက သူ့အမေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရခဲ့တယ်။ သူက အခွင့်အရေး ရရင် မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။”
သူက အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား။ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သားဖြစ်သူအကြောင်း သိတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် ဘယ်အမေကများ ငြိမ်နေနိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ ၁၀ နှစ်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သားကို ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေကို ကြည့်ရင် သူ သားဖြစ်သူကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်သလဲဆိုတာ သိသာတယ်။
“ဘယ်လိုလဲ။ မင်း သူ့ကို တွေ့မလား။”
“အခုချက်ချင်းလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ သူကလည်း အလုပ်တွေ ရှိနေသေးတော့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေလောက်မှ အဆင်ပြေမယ် ထင်တယ်။”
“အင်း…”
ကျွန်တော် နည်းနည်း တွေဝေသွားပေမဲ့ ငြင်းပယ်ဖို့တော့ မလိုဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သိချင်မိတယ်။ ချွဲဒိုယွန်း ရဲ့ အမေက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ သူ့ကို တစ်ခေါက်လောက်တော့ တွေ့ကြည့်ချင်တယ်။
ဒါထက်ပိုပြီး ‘အမေ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ အကြီးအကျယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
‘အမေ…’
ကျွန်တော့်မှာလည်း မိသားစု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေနဲ့ အမေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့… ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
‘ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူတို့ အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ။’
အဲဒီလို သိထားပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားမရှာရဲဘူး။ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။
‘အခု ကျွန်တော် ဒီမှာရှိနေရင်၊ အတိတ်တုန်းက ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားခဲ့မလဲ။’
ကျွန်တော်က အတိတ်ကို ပြန်သွားရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ကန်းယူဟွန်း ဆိုတဲ့ တဲလား (Teller) တစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာ။ အဲဒါက ဒီခေတ်ကာလမှာ လူသားအစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ ကန်းယူဟွန်း တစ်ယောက် ရှိနေနိုင်သေးတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်။
‘တကယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင်၊ ကျွန်တော်က ဘာလဲ။’
ဒီအမှန်တရားကို ကျွန်တော် ဘယ်လို လက်ခံရမလဲ။ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ အဖေကို မြင်ရင်တောင် သူတို့ကို အမေနဲ့ အဖေလို့ ခေါ်နိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာတဲ့ ပုံစံကို မြင်ရင် သူတို့ ဘယ်လိုများ တွေးမိမလဲ။ နာမည်တူတဲ့ သတ္တဝါ နှစ်ခု။ တစ်ခုက လူသားအစစ်အမှန်၊ နောက်တစ်ခုက လူသားနဲ့ တူနေပေမဲ့ လူသားမဟုတ်တဲ့အရာ။ တဲလားတွေက လူသားတွေကို အတုခိုးနေတာကို မြင်ရင် ကျွန်တော့်မိဘတွေ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို အတုအယောင်လို့ ခေါ်လိုက်ရင်ကော။ အဲဒီအမှန်တရားကို ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား။
ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော် တဲလားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ဒီနေရာမှာ အခြေချဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ သူတို့ကို သွားမရှာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လွှဲနေခဲ့တဲ့ အမှန်တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ဒါကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
‘ကျွန်တော်က…’
ကျွန်တော် လူမိုက်တစ်ယောက်လို ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ မလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပေမဲ့ပေါ့။
‘ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။’
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်ခံလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အလိုချင်ဆုံးအရာကို ရယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့သူတွေက အသေအချာကို ကျွန်တော့်မိဘတွေပါပဲ။ အထူးသဖြင့် အမေ့ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက အများကြီး ကြီးမားခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မိသားစုဝင်အဖြစ် လက်မခံရင်တောင် သူတို့က ကျွန်တော့်မိဘတွေပါပဲ။
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။
“ပြန်တော့မလို့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ကျရင် ကျွန်တော် မေးစရာရှိရင် အကူအညီ တောင်းလို့ ရမလား။”
“ဆန္ဒရှိရင်တော့ ရတာပေါ့။”
Choi Jung-mo က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြန်ဖြေပေးတယ်။ သူက အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်လုံး ထုတ်ပြောပြီးသားပါ။ သူက တော်တော်လေး စိတ်သဘောထားကြီးတဲ့ လူပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ အပေးအယူ လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ရလာမယ့် အကျိုးအမြတ်အတွက် အတိတ်က အသေးအဖွဲ စိတ်ခံစားချက်တွေကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်တာပါ။ အနာဂတ်မှာ သူ့ကို မကြာခဏ တွေ့ရဦးမယ်လို့ ခံစားရတယ်။
“ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်ပါ့မယ်။”
Choi Jung-mo ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အသင်းရုံးကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ နည်းနည်း လမ်းလျှောက်မယ်လို့ တွေးထားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ပိတ်ရပ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူကတော့ ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ ဓားကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားတဲ့ ကန်းဟယ်ရင် ပါ။
“မစ္စ ကန်းဟယ်ရင်၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အို… အဲဒါက… ရှင် ထွက်သွားတုန်းက စိတ်မကောင်းတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ စိတ်ပူမိလို့ပါ။”
“ကျွန်တော် အဲဒီလို ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ စိတ်ပူအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
အဲဒီတုန်းကတော့ မသိခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထုတ်ဖော်ပြမိလိုက်တာပဲ။ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ချွဲဒိုယွန်း ဆိုတဲ့လူက ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒီလောက်ထိ အရေးပါနေတာကိုး။
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ကျွန်တော် တွေးထားတာနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။”
“အို… ဟုတ်လား။ အခုတော့ ရှင် အဆင်ပြေတဲ့ပုံစံပဲ။ ဒါဆို ရုံးကို ပြန်တော့မှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ တွေ့ရမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှိလို့။”
“တွေ့ရမယ့်သူလား။”
ကန်းဟယ်ရင် က တွေ့ရမယ့်သူ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတော့ သိချင်စိတ်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“အင်း… မစ္စ ကန်းဟယ်ရင် အလုပ်မရှိရင် ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား။”
“ကျွန်မ၊ ကျွန်မလား? အဆင်ပြေပါ့မလား။”
“မပြေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။”
“ဟဲဟဲ။ ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို အတူသွားကြမယ်။ ဒါနဲ့ ရှင် ဘယ်သူ့ကို သွားတွေ့မှာလဲ။”
“ဘယ်သူ့ကို…”
ကျွန်တော် ‘မိဘတွေ’ လို့ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က တဲလားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်က လူသားမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အမှန်တရားပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို မိဘတွေလို့ ကျွန်တော် မခေါ်နိုင်ဘူး။ သူတို့က လူသားတွေဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်မဟုတ်တဲ့ တခြားသားသမီး တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူလဲလို့ မေးလာရင်…
“ကျေးဇူးရှင်… ပါ။”
ဟုတ်တယ်။ ကျေးဇူးရှင်။ အဲဒီလောက်ပဲ ကျွန်တော် ခေါ်နိုင်တော့မယ်။