“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ! တောင်းပန်ပါတယ်!”
ကန်းယူဟွန်း က ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်နှင့်ခြေထောက်များအားလုံး ကျိုးပဲ့နေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသည့် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ထက်ပင် အခြေအနေ ပိုဆိုးဝါးနေသည်။
လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်ထားသည့် ကန်းဟယ်ရင် က သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။
သူသည် ပါးစပ်ကို အသည်းအသန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကိုသတ်လိုက်ရင် မင်းကို ဘယ်သူက ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခိုင်းတာလဲဆိုတာ မင်းသိမှာမဟုတ်ဘူး! အဲဒါကို မင်း ဂရုစိုက်ရဲ့လား? မင်းမှာ ရန်သူတွေ အများကြီးရှိပုံရတယ် မဟုတ်လား?”
“ကန်းဟယ်ရင်။”
ကန်းယူဟွန်း က သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်ရာ သူမ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကန်းယူဟွန်း က သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် သူသိထားသည့် အချက်အလက်များဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို အစကတည်းက အထာပေါက်ပြီးသားဖြစ်သည်။
“ပြောစမ်း။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်? ငါက ချက်ချင်းပြောပြမယ်လို့ ထင်နေတာလား? ငါပြောလိုက်တာနဲ့ မင်း ငါ့ကိုသတ်ပစ်မှာမှန်း ငါမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား?”
ကန်းယူဟွန်း သည် ကျန်စကားလုံးများကို မြိုချလိုက်သည်။
သူ့နောက်ကွယ်မှ လာဘ်ထိုးခိုင်းသည့် Teller အကြောင်းကို သိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ပြီးတော့ ဒါက သူ အသက်ရှင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။
သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းနောက်စေ့ကို တူဖြင့် အထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားသည်။ သူသည် ကန်းယူဟွန်း ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ အဲဒီလိုထင်နေတာလား? တကယ်လား? မင်းသာ ငါ့ကိုသတ်လိုက်ရင် မင်းကိုသတ်ဖို့ ငါတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့တဲ့ Teller က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး!”
ကန်းယူဟွန်း သည် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ပို၍ ရဲတင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
ကန်းယူဟွန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေလိုက်တာ။’
ကန်းယူဟွန်း က သူ့အချက်အလက်တွေ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးမရှိမှန်း မသိရှာပေ။ လေအနည်းငယ်တိုက်ရုံနဲ့ ပြဲသွားမည့် စက္ကူနံရံပါးပါးလေးကို မုန်တိုင်းဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမိုက်မဲစွာ ယုံကြည်နေသည်။
‘ဒါကြောင့်ပဲ ဘာမှမသိတဲ့သူတွေကို လှည့်စားရတာ လွယ်ကူတာပေါ့။’
ကန်းယူဟွန်း သည် ဤကိစ္စကို အဆုံးသတ်ပြီး သူ့ကို ရက်စက်သော အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကန်းယူဟွန်း အနားသို့ ကပ်သွားပြီး နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ကန်းယူဟွန်း။ တစ်ခုခု သိချင်လား?”
“…”
“မင်းကို ဘယ်သူက လုပ်ခိုင်းတာလဲဆိုတာ ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါတို့အတွက်တော့ အဲဒါက အာရုံစိုက်ဖို့တောင် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာပဲ။”
ကန်းယူဟွန်း က အဓိပ္ပာယ်ကို မျက်လုံးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။ သူ ကြားရမှာကိုပင် ရွံရှာမုန်းတီးမည့် ရက်စက်သော အမှန်တရားဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်ဘုံကော်ပိုရေးရှင်း ရဲ့ ပင်တာဂရမ် ဌာနက Teller ဖြစ်တဲ့ ဂျင်ပွန်။ သူက မင်းနဲ့ စာချုပ်လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား?”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်?”
ကန်းယူဟွန်း ၏ ပါးစပ်မှ ရင်းနှီးသော နာမည်တစ်ခု ထွက်လာသောအခါ ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်…”
ဘယ်လိုလုပ်? သူသည် မယုံနိုင်စရာ အမှန်တရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စကားကို အဆုံးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကန်းယူဟွန်း သည် ကန်းယူဟွန်း ကို အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်းယူဟွန်း က သူ့ကို ပြန်မဖြေပေ။ သူ အရာအားလုံးကို သိရှိကြောင်း သဘောပေါက်စေရုံသာ ပြုလိုက်သည်။
‘အာ။’
ကန်းယူဟွန်း တုန်ရီသွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည့်အရာဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်းသည် မည်မျှ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် သူ့ပတ်လည်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခြေထောက်များ မြုပ်ဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးက ကွဲအက်ပြိုကျလာသလိုပင်။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် သူသည် သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မထိန်းနိုင်တော့သလို ပြုံးနေသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အာ၊ အာ၊ အာ။”
ပြီးတော့ ထိုနတ်ဆိုးက သူ့ကို သေခြင်းတရားဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။
“အားးးး!”
“ကန်းဟယ်ရင်။ ကျန်တာကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့။”
“ဟုတ်ပြီ။ သိပြီ။”
ကန်းဟယ်ရင် က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ သူမသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ကန်းယူဟွန်း ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့! မလာနဲ့! ငါ့ကိုကယ်ပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုကယ်ပါဦး!”
ဖျပ်ခနဲ၊ ဖျပ်ခနဲ
ကန်းဟယ်ရင် က ရွှံ့နွံထဲရှိ ရေအိုင်များကို ဖြတ်လျှောက်လာစဉ် ကန်းယူဟွန်း သည် ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးလွှတ်ချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ယောင်းပယ်! မဟုတ်ဘူး၊ ယောင်းဝန်! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုကယ်ပါ! ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေလေ ဟုတ်တယ်မလား? ဟင်? ဟေ့ကောင်! ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်ကောင်းခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူးလား?!”
သူသည် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည့် ဟန်ယောင်းဝန်ကို တောင်းပန်လိုက်၊ ကျိန်ဆဲလိုက် လုပ်နေသည်။
“ဟျောင်းနင်း! ဟျောင်းနင်း! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုကယ်ပါ! တောင်းပန်ပါတယ်! ငါ ခဏလောက် အရူးဖြစ်သွားတာပါ! ဟျောင်းနင်း! မင်းသာ ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် ဘာမဆိုလုပ်ပေးမယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး!”
သူသည် ကန်းယူဟွန်း ထံ ဦးညှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“အား! တောက်! မလာနဲ့! မလာနဲ့! အား! တစ်ယောက်ယောက်လောက် ကယ်ကြပါဦး!”
သူသည် ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာမည့် အကူအညီကို မျှော်လင့်နေသည်။ သို့သော် ကန်းဟယ်ရင် ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် အနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကန်းယူဟွန်း ၏ ရူးသွပ်နေသော လှုပ်ရှားမှုများမှာ စက်ခလုတ်ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အမှန်တရားကို ငြင်းဆန်နေသည့်၊ ထို့နောက် မိမိ၏ အချည်းနှီးမျှော်လင့်ချက်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသူ၏ အကြည့်ဖြစ်သည်။ အဲဒါက လက်မြှောက်အရှုံးပေးခြင်းဖြစ်သည်။
‘အာ။’
ကန်းဟယ်ရင် ၏ ဓားသွားမှာ မြူခိုးများကြားတွင် တောက်ပသွားပြီး သွေးနီများ စင်ထွက်လာသည်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဒါပဲ။’
သူသည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ဘာမှမထူးခြားသော်လည်း လူသားတစ်ယောက် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုထဲ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ့ကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ သူတို့ တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးခဲ့သည့်အရာများက တကယ်တမ်းတွင် တန်ဖိုးမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ။ ဒါဟာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ကန်းယူဟွန်း ဆိုတာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ သူက သူ့ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာ ဘုရင်တစ်ပါးလို အမြဲ အုပ်စိုးနေခဲ့သည်။ သူက အပြင်ဘက်ကိုလည်း မကြည့်သလို သူ့အောက်လက်ငယ်သားတွေကိုလည်း ငဲ့ညှာလေ့မရှိ၊ ပိုမြင့်မားတဲ့ နေရာကို တက်လှမ်းဖို့လည်း ကြိုးစားလေ့မရှိ။
‘အတိအကျပဲ၊ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေပေါ့။’
ပိုသိသင့်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတော်ဆုံးလို့ ထင်ပြီး လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေတတ်တဲ့ လူတွေ။ သူတို့အောက်မှာ ဘာတွေ ပုန်းကွယ်နေလဲဆိုတာ မသိဘဲ ပစ္စုပ္ပန်ကိုပဲ တွေးမနေဘဲ ပျော်ပါးနေတဲ့ လူတွေ။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်ဖို့ မကြိုးစားကြဘူး။ သူက ပြောပြဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် သူတို့က သူ့ကို ရယ်မောပြီး လက်ညှိုးထိုးကြလိမ့်ဦးမယ်။ ဒီအမှန်တရားရဲ့ ရက်စက်မှုကို သူတို့ကို သဘောပေါက်စေဖို့။ ဒါက သူ အလိုချင်ဆုံးနဲ့ အပျော်ဆုံးအရာပဲ။
‘ဒါက တကယ်ပဲ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ လိမ်ကောက်နေတဲ့ တရားမျှတမှုမျိုး ဖြစ်နေမလား။’
ကန်းယူဟွန်း က သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ဘယ်လောက် ထူးဆန်းလဲဆိုတာ နားလည်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ သဘာဝပဲ။ ၁၀ နှစ်ကြာ အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ် ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက်မှာ ဖျက်ပစ်လို့ မရတော့တဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပေါ့။ ဒါကြောင့် သူ မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။ သူ လက်ခံလိုက်သည်။ ဒါအပါအဝင် ဒါကပဲ သူ ဖြစ်သည်။
‘ပင်တာဂရမ် ဌာနရဲ့ မုန်တိုင်း။’
ကန်းယူဟွန်း သည် ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်စေပြီး Teller တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့ကို မောက်မာစွာ ဆက်ဆံခဲ့သူကို တွေးလိုက်သည်။
‘မင်းလည်းပဲ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။’
***
ကန်းဟယ်ရင် က ကန်းယူဟွန်း ကို သတ်လိုက်သည်။ ဒါဟာ လူသတ်မှုတစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူမကို လက်ညှိုးမထိုးခဲ့ကြပါ။
[ဝိညာဉ်တွေက ကျေနပ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။] [အချို့သော ဝိညာဉ်များကတော့ ဆာလောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုမိုလိုချင်နေကြသည်။] [သင်သည် လှူဒါန်းမှုအဖြစ် 3,400TP ရရှိခဲ့သည်။]
ဝိညာဉ်များသည် ဖြစ်စဉ်ကို ကျေနပ်အားရကာ ကန်းဟယ်ရင် နှင့် ကန်းယူဟွန်း တို့ထံသို့ အမှတ်များကို ရက်ရောစွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဟန်ယောင်းဝန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ဒါဟာ အလွန်ကို မဖြစ်နိုင်စရာကောင်းလွန်းသည်။
“ဘာ၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
သူသည် ကန်းယူဟွန်း ၏ လည်ပင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများ။
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ…”
ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကွဲထွက်သွားသည့် ကန်းယူဟွန်း ၏ ခေါင်းသည် ရွှံ့နွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဟန်ယောင်းဝန်၏ ခြေထောက်နားသို့ ရောက်လာသည်။ တပ်။ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိပြီး ခေါင်းက သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ထိမိသည့်အခါ သူ ထိန်းချုပ်ထားသမျှ ခံစားချက်များက သူ့ဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ရိုက်ခတ်လာသည်။
“အော့! အော့အော့!!”
သူသည် ဘာမှမစားထားသော်လည်း အန်ထွက်လာသည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် သည်းခြေရည်ကြောင့် ခါးသက်နေပြီး အကြောင်းမဲ့ မျက်ရည်များကလည်း ရပ်မသွားဘဲ စီးကျနေသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်သည်ကိုလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဟန်ယောင်းဝန် ခေါင်းမူးလာသည်။
‘ငါ၊ ငါ ဘာတွေလုပ်မိလိုက်တာလဲ။’
သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သတ္တိရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိခဲ့ပေ။ ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့သည် သူတို့ကို အစကတည်းက ကစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်စေသည်။
“ဘာလို့လဲ!”
သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ပိတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ!”
“ငါတို့ သူ့ကို မသတ်ရင် ငါတို့ပဲ သေရမှာမို့လို့လေ။”
ကန်းယူဟွန်း က လက်ပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်ရင်း သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင် မင်းလည်း အခုလို အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူလည်း ဒါကို သိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဟန်ယောင်းဝန်သည် ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။ သူတို့သည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့သည့် ဘတ်ဝူဟွန်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ ကျရောက်သွားအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူလည်း ဒါကို ဝမ်းသာသင့်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဦးနှောက်က ဒါကို နားလည်သော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးကတော့ လက်မခံနိုင်ပေ။ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကပင် ကန်းယူဟွန်း ၏ လက်ထဲတွင် ကစားခံနေရသလို ခံစားရသည်။ သူ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်မောနေလိုက်မလဲ။ သူသတ်ချင်သည့်လူတွေက ဘာမှမသိဘဲ လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်ရတာ သူတို့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းနေမှာပေါ့။ သူ အသေခံမှာ မဟုတ်မှန်း သိပေမယ့် ဘာမှမသိဘဲ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပေးနေတာ။ ဒါက သူ့အမြင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေလိုက်မလဲ။ သတ္တိရှိရှိ ပြုမူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ သူ၏ ကြိုးပမ်းချက်တွေက နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘဲ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည်။ ဟန်ယောင်းဝန်သည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ဤနာကျင်မှု၊ ဤဒေါသကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည်၊ မဟုတ်လျှင် သူ ရူးသွပ်ပြီး သေဆုံးသွားတော့မည်ဟု ခံစားရသည်။
“မင်းအတွက်တော့ အကုန်လုံးက ပျော်စရာကောင်းနေမှာပေါ့!”
ထို့ကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင်ရှိသမျှကို အကုန်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ့စကားကြောင့် ထိုလူနှစ်ယောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူ့ကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်မလားဆိုသည့် ကြောက်စိတ်က ခပ်ရေးရေးရှိနေသော်လည်း သူ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“Teller တစ်ယောက်ရဲ့ ရွေးချယ်ခံရတာ! ဝိညာဉ်တွေဆီက အာရုံစိုက်မှုနဲ့ လှူဒါန်းမှုတွေ ရတာ! အဲဒီလောက်ထိ သန်မာနေတာ!”
ငါ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်တွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ? သူတို့က တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသလား? မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က လူသတ်သမားတွေကို ချီးကျူးပြီး အမှတ်တွေနဲ့ ဆုချခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ဒါကို စုဆောင်းသူ (Collector) တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ငါ အရွံကြီး ရွံရှာမိတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ရွံရှာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မနာလိုတာ။ အဲဒီအချက်ကို ဝန်ခံလိုက်တဲ့အခါ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက မကြာခင်မှာပဲ ငိုရှိုက်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က ဘာသိလို့လဲ? ဘာမှမရှိဘဲ အသက်ရှင်ရတဲ့အခါ ငါတို့ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ။ ဘာပဲလုပ်လုပ် အောင်မြင်မှာမဟုတ်မှန်း သိနေတဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လဲဆိုတာ။ ပြီးတော့ ဒါတွေကို မြင်နေရရင်းနဲ့ပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရဦးမယ်ဆိုတာ။”
ငါ ကန်းဟယ်ရင် ကို အားကျမိတယ်။ ဟန်ယောင်းဝန်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူမမှာ အကုန်ရှိတယ်။ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား၊ ရန်သူတွေကို တစ်ခဏချင်း အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအား၊ ပြီးတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ စိတ်နှလုံး။ သူမကို မြင်လေ၊ ငါ့ဘဝက တန်ဖိုးမရှိသလို သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလေပဲ။ ငါက ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်ပါ။ လောကကြီးက ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်လို့ လက်ညှိုးထိုးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ? ငါလည်း အောင်မြင်ချင်တာပေါ့။ သာမန်လူတွေလို ငါ့မှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာ။
“ဘာလို့လဲ…”
“ဘာလို့ မင်းတို့နဲ့ ငါတို့က ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။”
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည့် ကန်းယူဟွန်း က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဘဝအလိုက် ကိုယ်ပိုင်အခန်းကဏ္ဍ ရှိကြတယ်။ မင်းဘဝမှာ မင်းအခန်းကဏ္ဍ ရှိတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ ငါ့အခန်းကဏ္ဍ ရှိတယ်။ ငါတို့က ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍကို ငြင်းပယ်ပြီး ကိုယ်နဲ့ မထိုက်တန်တာတွေကို လိုချင်ခဲ့ကြတာပဲ။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် ငါတို့က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တင်းကျပ်ခဲ့တယ်၊ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အသက်ကိုတောင် ပေးဆပ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ။”
“အဲဒါက…”
“ဘဝမှာ ကိုယ်လိုချင်တာကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်နိုင်တာက အခွင့်ထူးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်းက ငါတို့ကို ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူတွေလို့ မြင်ကောင်းမြင်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်ရော ဟုတ်လို့လား? ငါတို့လည်း မင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။”
“ဒါဆို ဘာလို့၊ ဘာလို့ ငါက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အဲဒီအဖြစ်မှန်ကို နောက်ဆုံးမှာ လက်ခံလိုက်လို့ပဲ။”
လူတွေမှာ အိပ်မက်တွေ ရှိကြပေမဲ့ သူတို့က နောက်ဆုံးမှာ အဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြတာပဲ။ သူတို့က ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ရေရွတ်ရင်းပဲ လိုက်လျောညီထွေ နေသွားကြတယ်။ ကန်းယူဟွန်း သည် ဟန်ယောင်းဝန်၏ ပုံစံထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ အရင်က ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူလည်း ပြိုလဲခဲ့ဖူးတယ်၊ လက်လျှော့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီအဖြစ်မှန်ကို မြည်တွန်တောက်တီးရင်း နာကျင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ နောက်ဆုံးမှာ အလျှော့ပေးလိုက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့။
“ငါကတော့ ပေးထားတာနဲ့ ကျေနပ်နေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ ငါ့မှာ မရှိရင် ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ဆီကနေ ယူမယ်။ အဲဒါက မင်းနဲ့ ငါနဲ့ကြားက အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ။”
“…”
“ဒါ မကောင်းဘူးလို့ မင်းထင်လား? ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ငါ့ကို အပြစ်တင်ပါစေတော့၊ ဒီရည်မှန်းချက်ကို ငါ မရပ်တန့်ဘူးလို့ ကတိပြုထားတယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ ကန်းယူဟွန်း ပြောခဲ့တာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်းက လက်လျှော့လိုက်တယ်၊ ငါကတော့ မလျှော့ဘူး။ ဟန်ယောင်းဝန်သည် သူ့အတွင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လျှံကျလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါက လက်လျှော့ချင်လို့ လက်လျှော့ခဲ့တာလို့ ထင်နေတာလား?”
ပူနွေးသော မျက်ရည်များက သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
“ငါလည်း တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ငါလည်း တစ်ခုခုလုပ်ကြည့်ချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ဘာတစ်ခုမှ မမီနိုင်တဲ့အခါ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ? လောကကြီးက ဒီလိုပဲ! ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်လို့ လက်ညှိုးထိုးတယ်။ ဘာလုပ်လုပ် မပျောက်သွားဘူး! ငါ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ!”
သူက ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူလည်း သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ အကြိမ်တိုင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဘာအကျိုးမှ မရခဲ့ဘူး။ မော့ကြည့်နေခဲ့တဲ့ သူ့ခေါင်းက သဘာဝအတိုင်း အောက်ကို ပြန်ကျသွားတယ်။ သူ့မှာ အောက်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်ရမယ့် ရွေးချယ်စရာပဲ ရှိတော့တယ်။
“လောကကြီးက ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ…”
“လူတွေရဲ့ လောကကြီးက ကျဉ်းမြောင်းပါတယ်။”
ကန်းယူဟွန်း က သာမန်အတိုင်း ပြောသည်။ သူက သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို စာနာမပေးသလို သူ့ကိုလည်း ဝေဖန်မနေပေ။ သူက အဖြစ်မှန်ကို အေးဆေးစွာ ပြောပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“မင်း မြင်သမျှ၊ ကြားသမျှ၊ ခံစားရသမျှကိုပဲ တစ်လောကလုံးလို့ မင်း မှားယွင်းယူဆနေတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ရှုံးနိမ့်သူလို့ လက်ညှိုးထိုးတဲ့အခါ တစ်လောကလုံးက ဒီလိုပဲ လုပ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမြင်ရတာက အဲဒီလောက်ပဲ ရှိလို့လေ။ မင်းနဲ့ မင်းပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေပဲလေ။”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟန်ယောင်းဝန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“မင်း သိလား? မင်းရဲ့ အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ လောကကြီးက မင်းကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဘယ်သူကမှ မင်းကို အပြစ်မတင်ဘူး။ သူတို့က မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး။ သိအောင်လည်း လုပ်မနေဘူး။ လောကကြီးက မင်းစိတ်ထဲမှာပဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာ။”
“…”
“မင်း ပြောင်းလဲချင်ရင် မင်းရဲ့ အမြင်ကို အရင်ဆုံး ပြောင်းရမယ်။ ပြီးတော့ မင်း မသိတဲ့ လူတွေဆီမှာ မင်းရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ပိုင်ဟန်ကို ပြသရမယ်။”
“…”
“ဒါကတော့ ခက်ခဲမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ရတာထက်တော့ ပိုပြီး အရှက်ရစရာ မကောင်းလောက်ပါဘူး။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကန်းယူဟွန်း သည် နောက်လှည့်ထွက်သွားသည်။
“သွားကြရအောင်၊ ကန်းဟယ်ရင်။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကန်းယူဟွန်း နှင့် ကန်းဟယ်ရင် တို့သည် ဟန်ယောင်းဝန်ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သူကတော့ ထိုင်လျက်သားဖြင့် ငေးမောနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ အတော်လေး ဝေးသွားတဲ့အခါ ကန်းဟယ်ရင် က မေးသည်။
“သူ့ကို အဲဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်လို့ ရပါ့မလား?”
“ရပါတယ်။”
ကန်းဟယ်ရင် အတွက်တော့ ဟန်ယောင်းဝန်က အစွန်းရောက်ပြီး ပျက်စီးသွားသလို မြင်ရပေမဲ့ ကန်းယူဟွန်း ကတော့ တစ်မျိုး မြင်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မထွက်ခွာခင် ဟန်ယောင်းဝန်ရဲ့ စာအုပ်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရလို့ ဖြစ်သည်။ အညိုရောင်ကနေ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ငွေရောင်အဖြစ်သို့။
‘လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်။’
ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြသတဲ့ အလင်းရောင်ရဲ့ အရောင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်လာနိုင်ဘူးလို့ သူထင်ခဲ့တဲ့ အပြောင်းအလဲက ကန်းယူဟွန်း ဆီကိုလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။